Αποκαλυπτικές αναφορές για την δράση του Βελουχιώτη από στελέχη του ΚΚΕ

 Ο Βελουχιώτης με την εν πολλοίς ανεξέλεγκτη δράση του είχε προκαλέσει μεγάλη δυσαρέσκεια στο κόμμα του, το ΚΚΕ, και κατ'επέκταση στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.
 Αυτήν του την δράση καυτηρίαζαν υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη που είχαν άμεση εικόνα της δημιουργηθείσας κατάστασης και δεν ήταν διατεθειμένοι να του χαριστούν. Άλλωστε αυτός έφερε το στίγμα του δηλωσία.
 Ο κομμουνιστής Γρηγόρης Φαράκος στο έργο του "Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο - Άγνωστα κείμενα" παραθέτει ενδιαφέρουσες αναφορές στελεχών του ΚΚΕ σχετικά με το θέμα.

  Ας δούμε τι έλεγε ο Παντελής Σίμος-Καραγκίτσης, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Ορφέας Βλαχόπουλος, μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ απ΄το 1935 και του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος το 1942-3, σε έκθεσή του με ημερομηνία 03/07/1943 (σελ.180):

 Ο γνωστός Ανδρέας Τζήμας, γνωστός και με το ψευδώνυμο Βασίλης Σαμαρινιώτης και μέλος της ηγετικής τριανδρίας του ΕΛΑΣ, έλεγε σε έκθεσή του που γράφτηκε το 1951 (σελ.198):

 Και τελειώνουμε με την άποψη του Βασίλη Βενετσανόπουλου, που ήταν μόνιμος αξιωματικός, στέλεχος του ΚΚΕ και υπηρέτησε για μεγάλο διάστημα στο Γ.Σ του ΕΛΑΣ (σελ.249):

 Είναι απ΄τις περιπτώσεις που δεν υπάρχει λόγος να προσθέσουμε τίποτα.
 Τα γραπτά των συναγωνιστών του Βελουχιώτη είναι αρκούντως ενδεικτικά.
 Όλοι αυτοί έλεγαν ψέματα; Μήπως κατασκεύαζαν αυτές τις κατηγορίες κατά του Βελουχιώτη απ΄το μυαλό τους; Δύσκολο φαίνεται, ειδικά για τον Τζήμα που σύμφωνα με όλες τις πηγές ήταν αυτός χάρη στον οποίο ο Βελουχιώτης διατήρησε την θέση του στον ΕΛΑΣ (και λίγο αργότερα προήχθη κιόλας σε καπετάνιο του Γ.Σ), παρά την αρχικά αντίθετη απόφαση της ηγεσίας του ΚΚΕ.
 Ιδιαίτερη έμφαση αξίζει να δοθεί στο πρώτο κείμενο που αφορά την έκθεση του Καραγκίτση διότι αυτή γράφτηκε τον Ιούλιο του 1943 δηλαδή μες στην καρδιά των γεγονότων που περιγράφει.
 

Μαρτυρίες του Τζήμα για την απελευθέρωση των κομμουνιστών απ΄την Ακροναυπλιά, κατόπιν βουλγαρικής παρέμβασης

 Την 1η Ιουλίου του 1941 αποφυλακίστηκαν 27 κρατούμενοι κομμουνιστές απ΄τις φυλακές της Ακροναυπλιάς. Η αποφυλάκισή τους έγινε με παρέμβαση της βουλγαρικής πρεσβείας στους Γερμανούς. Οι περισσότεροι ήταν σημαντικά στελέχη του ΚΚΕ, και κάποιοι εξ'αυτών έπαξαν σημαντικό ρόλο στις μετέπειτα εξελίξεις.
 Ένας από αυτούς ήταν και ο Ανδρέας Τζήμας, πρώην βουλευτής του Παλλαϊκού Μετώπου, που αργότερα χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο Βασίλης Σαμαρινιώτης και διετελέσε για ένα διάστημα μέλος της ηγετικής τριανδρίας του ΕΛΑΣ.

 Ο Τζήμας σε έκθεσή του με ημερομηνία 22/06/1960 προς την καθοδήγηση του ΚΚΕ, αναφέρει ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες για την απελευθέρωση του ιδίου και των συντρόφων του.  Η έκθεση δημοσιεύτηκε στο έργο του κομμουνιστή Γρηγόρη Φαράκου "Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο - Άγνωστα κείμενα.

 Μεταξύ άλλων λέει ο Τζήμας:
 "Μετά την υποδούλωση της Ελλάδας στους Γερμανοϊταλούς φασίστες κατακτητές και την παραχώρηση της Αν.Μακεδονίας και Θράκης στους Βούλγαρους, καταβλήθηκε απ΄τους τελευταίους μία σύντονη προσπάθεια για την απελευθέρωση των Σλαβομακεδόνων, που ήταν ακόμη στις φυλακές και την εξορία."

  "Ο γραμματέας της βουλγαρικής πρεσβείας μου απευθύνει μια σειρά από ερωτήσεις σε άπταιστη βουλγαρική. Απάντησα με ευκολία στα σλαβομακεδόνικα. Κοντά στις άλλες ερωτήσεις ήταν και οι εξής: 
 -Γιατί σε κλείσανε σε στρατόπεδο;
 Απάντησα: Σαν κομμουνιστή.
 Τι θα κάνεις αν σε αφήσουμε ελεύθερο;
 Απάντησα: Θα πάω στο σπίτι μου."

"Εγώ ήμουν ο τελευταίος που εξετάστηκε. Μόλις πήρε και την τελευταία μου απάντηση, ο γραμματέας της βουλγαρικής πρεσβείας μας είπε: Από την στιγμή αυτή είστε ελεύθεροι, πάρετε τα πράγματά σας και αναχωρήστε για την Αθήνα με εισιτήρια δικά μας (σιδηροδρομικά). Εκεί θα έλθετε στην πρεσβεία και θα κανονίσουμε για την επιστροφή στα σπίτια σας."

 "Όταν ένας από τους αξιωματικούς του στρατοπέδου, ο Βουγάς, πληροφορήθηκε ότι ανάμεσα στους άλλους φεύγω και γω, έκανε αγριεμένος διάβημα στον αξιωματικό της Γκεστάπο. Όμως εκείνος του έκοψε τον βήχα αμέσως."

"Η υπόθεση είχε και την κωμική της πλευρά. Έξω από μένα, Έλληνα 100%, που μπορούσε όμως εν ανάγκη να περάσει  και για Σλαβομακεδόνας γιατί ήξερα καλά τα σλαβομακεδόνικα και είχα μεγάλη επαφή και σχέσεις με Σλαβομακεδόνες, βγήκαν και "Σλαβομακεδόνες" από την Μικρά Ασία... και μάλιστα τέτοιοι που δεν ξέρανε ούτε λέξη σλαβομακεδόνικα."

 Μετά την άφιξή τους στην Αθήνα, λέει:
 "Την επόμενη το πρωί άρχισε με προσοχή η αποσυμφόρηση των αποσκευών και το κλείσιμο ραντεβού για την βουλγαρική πρεσβεία. Από εκεί περάσαμε όλοι και εφοδιαστήκαμε με βουλγαρικές ταυτότητες"

 "Με σφιγμένη την καρδιά διέλυσα ότι είχαν οι δικοί μου στην Αθήνα και μαζί με άλλους σύντροφους Σλαβομακεδόνες κυρίως, ταξιδέψαμε με το αυτοκίνητο της βουλγαρικής πρεσβείας για την Θεσσαλονίκη."



 Υπενθυμίζουμε ότι τις μέρες εκείνες (30 Ιουνίου 1941) είχε ήδη ξεκινήσει ο γερμανοσοβιετικός πόλεμος, το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ δεν ίσχυε πλέον, και προφανώς οι όπου γης κομμουνιστές θεωρούνταν εχθροί του Άξονα ως φίλα προσκείμενοι στην ΕΣΣΔ.
 Παρ'ολ'αυτά, 27 κομμουνιστές κρατούμενοι της Ακροναυπλιάς αφέθηκαν ελεύθεροι...

 Βάσει αυτού, προκαλεί εντύπωση το ενδιαφέρον των Βουλγάρων για τους κρατούμενους κομμουνιστές. Οι Βούλγαροι είχαν πλήρη επίγνωση ότι απελευθέρωναν κομμουνιστές (σλαβόφωνους και μη), παρά το ότι το τότε βουλγαρικό καθεστώς ήταν φιλογερμανικό.
 Ο αρχικός ισχυρισμός του Τζήμα ότι οι Βούλγαροι ενδιαφέρονταν να απελευθερώσουν μόνο τους σλαβομακεδόνες (ή έστω όσους ήξεραν σλαβομακεδόνικα) δεν είναι ακριβής.
Άλλωστε αυτοαναιρείται μετά όταν λέει ότι αποφυλακίστηκαν και πολλοί που δεν ήξεραν λέξη σλαβομακεδονικά.

 Οι εξυπηρετήσεις που προσέφεραν οι Βούλγαροι στους αποφυλακισθέντες είναι επίσης ενδιαφέρουσες. Τσάμπα μεταφορά των αποφυλακισμένων απ΄το Ναύπλιο ως την Αθήνα ή ακόμα και ως την Θεσσαλονίκη, εφοδιασμένοι με βουλγαρικές ταυτότητες ώστε να κινούνται ελεύθερα και να μην αντιμετωπίζουν πρόβλημα με τις κατοχικές αρχές!
 Και όλα αυτά σε μία εποχή που η βουλγαρικη κατοχή στην ανατολική Μακεδονία και Θράκη ήταν εξαιρετικά άγρια για τον ελληνικό πληθυσμό. Φαίνεται όμως ότι οι Βούλγαροι είχαν τους λόγους τους για να βλέπουν διαφορετικά τους Έλληνες κομμουνιστές.

 Φυσικά θα πρέπει να είναι κάποιος αφελής για να πιστεύει ότι οι Βούλγαροι ευεργέτησαν στα καλά καθούμενα τους Έλληνες κομμουνιστές, χωρίς κανένα αντάλλαγμα.
Προφανώς τα ανταλλάγματα θα είχαν να κάνουν με το μακεδονικό, το οποίο έκαιγε τους Βούλγαρους και για το οποίο οι κομμουνιστές είχαν ανέκαθεν εθνοπροδοτικές θέσεις που εν πολλοίς ταυτίζονταν με τις βουλγαρικές.
 Δεν ήταν τυχαία άλλωστε η στάση πολλών εκ των απελευθερωθέντων στο συγκεκριμένο ζήτημα. Είχαμε δει εδώ για τον Τσίπα, τον Αδαμόπουλο και τον Μποζίνη.
 Ο ίδιος ο Τζήμας φημιζόταν για την "διαλλακτικότητά" του απέναντι στους κομιτατζήδες, ο Ζησιάδης-Τερπόφσκι ανέπτυξε έντονη δράση στους βουλγαρόφιλους σλαβόφωνους αλλά δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει το "έργο" του κ.ο.κ
 Σε μελλοντική ανάρτηση μπορεί να γίνει αναλυτικότερη περιγραφή της μετέπειτα "πατριωτικής" δράσης των απελευθερωθέντων κομμμουνιστών.

Ρεσιτάλ ψεύδους από τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, Τζήμα και Ρούσσο.

 Έχουμε δει σε αρκετές περιπτώσεις ότι τα στελέχη του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ δεν είχαν και τις καλύτερες σχέσεις με την αλήθεια. Κάποια παραδείγματα έχουν δοθεί εδώ, εδώ και εδώ, αλλά και σε άλλες αναρτήσεις του ιστολογίου.

 Τα αρχεία των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών που αφορούν την Ελλάδα είναι επίσης ενδεικτικά καθώς σε αυτά συμπεριλαμβάνονται αναφορές και τηλεγραφήματα στελεχών του ΚΚΕ που βρίθουν ψεμμάτων και παραποιήσεων της αλήθειας.

 Σε τηλεγράφημα που είχε σταλεί απ΄την Ελλάδα (προφανώς απ'το Γ.Σ του ΕΛΑΣ) ως απάντηση προς τον Ανδρέα Τζήμα ο οποίος τότε βρισκόταν σαν αντιπρόσωπος του ΕΛΑΣ στο αρχηγείο του Τίτο αναφέρονται τα εξής:

          ( "1931-1944 Φάκελλος ΕΛΛΑΣ - Τα αρχεία των μυστικών σοβιετικών υπηρεσιών", σελ.121)


Η παραπληροφόρηση είναι εξόφθαλμη. Του λένε ότι ο Ψαρρός σκοτώθηκε στην μάχη, ενώ η αναμφισβήτητη πραγματικότητα ήταν ότι εκτελέστηκε εν ψυχρώ όντας αιχμάλωτος. Το ίδιο συνέβη και με πολλούς αντάρτες και αξιωματικούς του 5/42. Φυσικά ο Ψαρρός όχι μόνο δεν επιτέθηκε απρόκλητος στον ΕΛΑΣ, αλλά δέχτηκε την τρίτη (και τελευταία) επίθεση απ΄τον ΕΛΑΣ μέσα σε έναν χρόνο.

 

 Για το ίδιο θέμα, του Ψαρρού, ο Τζήμας στην πολιτική του έκθεση προς τους σοβιετικούς τον Ιανουάριο του 1944 έγραφε:

                                           (στο ίδιο, σελ.130)

  Εδώ ο Τζήμας έγραφε συνειδητά ψέμματα προς τους σοβιετικούς λέγοντας ότι η οργάνωση του Ψαρρού διαλύθηκε δύο φορές απ'τους κατακτητές, ενώ η αλήθεια είναι ότι μες στο 1943 όντως το 5/42 είχε διαλυθεί δύο φορές, όχι όμως απ΄τους κατακτητες, αλλά απ'τον ΕΛΑΣ...


 Στην ίδια έκθεση του ο Τζήμας έγραφε σχετικά με τον ΕΔΕΣ:

                                              (στο ίδιο, σελ.126)

 Τυπική λασπολογία απ΄τον Τζήμα σε βάρος του ΕΔΕΣ. Ποτέ ο ΕΔΕΣ δεν διεξήγαγε κοινές επιχειρήσεις κατά του ΕΛΑΣ μαζί με Γερμανούς και Τάγματα Ασφαλείας. Κάτι τέτοιο άλλωστε δεν θα μπορούσε να γίνει, διότι στην Ήπειρο όπου δρούσαν τα αντάρτικα τμήματα του ΕΔΕΣ, δεν υπήρχαν Τάγματα Ασφαλείας. Ο Τζήμας όμως το παραβλέπει αυτό, προκειμένου να κατηγορήσει τον ΕΔΕΣ.
            
                                  
  Πάλι για τον ΕΔΕΣ, έλεγε παρακάτω:

                                          (στο ίδιο, σελ.129)

  Εδώ ο Τζήμας πιάνεται αδιάβαστος, καθώς ήταν φύσει αδύνατον να "ήταν η πάλη κατά του ΕΑΜ μοναδικός σκοπός της δημιουργίας του ΕΔΕΣ", καθώς όπως είναι γνωστό ο ΕΔΕΣ ιδρύθηκε πριν το ΕΑΜ...


 Παρόμοια ψέματα με τον Τζήμα, έλεγε και ο Πέτρος Ρούσσος, έτερο σημαίνον στέλεχος του ΚΚΕ.
 Σε πληροφορίες που διαβίβασε προς τους Βούλγαρους κομμουνιστές και στην συνέχεια διοχετεύτηκαν προς τους σοβιετικούς, ο Ρούσσος έλεγε:

                                           (στο ίδιο, σελ.207)

 Καταρχήν προσπαθούσε να πείσει τους συντρόφους του ότι "ο ελληνικός λαός χάρη στον αγώνα κάτω από την σημαία του ΕΑΜ, έδιωξε με τις δικές του δυνάμεις τους Γερμανούς εισβολείς".
 Φυσικά αυτό είναι τεράστια ανακρίβεια. Η ιστορική αλήθεια είναι ότι οι Γερμανοί απεχώρησαν μόνοι τους όταν εκείνοι έκριναν λόγω της αρνητικής γι'αυτούς έκβασης του πολέμου. 
 Κανένα ΕΑΜ και κανένα ΚΚΕ δεν τους έδιωξε.


  Παρακάτω ο Ρούσσος έλεγε:

                                            (στο ίδιο, σελ.210)

  Χαρακτηρίζει ως "εθνικοσοσιαλιστές" την Ορεινή Ταξιαρχία. Πληροφοριακά, να τονίσουμε ότι η 3η Ορεινή Ταξιαρχία ήταν γνωστή και ως Ταξιαρχία του Ρίμινι λόγω της επιτυχίας της στην μάχη του Ρίμινι κατά των Γερμανών, δρούσε υπό τις διαταγές των Συμμάαχων και ήταν πιστή στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γ.Παπανδρέου στην οποία για κάποιους μήνες συμμετείχε και το ΕΑΜ.
 Τώρα, από που και ως που οι της Ταξιαρχίας του Ρίμινι ήταν εθνικοσοσιαλιστές, δηλαδή ναζί, μόνο ο Ρούσσος το ήξερε...



  Επίσης ο Ρούσσος στρεφόταν και κατά του Ιερού Λόχου, ξεχνώντας ότι την ίδια εποχή οι Ιερολοχίτες απελευθέρωναν τα νησιά του Αιγαίου απ΄τους Γερμανούς..


 Πάντως, μετά από τόσα ψέματα, τους ξέφευγε και κάποια αλήθεια σαν την παρακάτω φράση του Τζήμα:

                                          (στο ίδιο, σελ.131)

  Όπου παραδεχεται την μη-ανάληψη επιθετικών επιχειρήσεων κατά των κατακτητών.



  Μετά από τέτοιους οχετούς ψευδολογίας και παραπληροφόρησης, τα περισσότερα σχόλια είναι μάλλον περιττά. 

Ο Μάγερς για την ανατίναξη της γέφυρας του Ασωπού και για την στάση του ΕΛΑΣ

 Έξι βδομάδες μετά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοπόταμου τον Νοέμβριο του 1942, οι Ιταλοί κατάφεραν πάλι να την βάλουνε σε λειτουργία. Στα μέσα του Φεβρουαρίου του 1943, ο επικεφαλής της αγγλικής αποστολής ταξίαρχος Έντι Μάγερς έμαθε ότι οι Γερμανοί σταδιακά αναλάμβαναν οι ίδιοι την φύλαξη των γεφυρών, προφανώς επειδή δεν εμπιστεύονταν τους Ιταλούς. Σκέφτηκε έτσι πως θα έπρεπε άμεσα να καταστρέψουν μία απ'τις γέφυρες της ανατολικής Στερεάς όσο τις φυλάνε Ιταλοί γιατί όταν αναλάμβαναν οι Γερμανοί οι πιθανότητες επιτυχίας θα ήταν σαφώς μειωμένες.
 Έχοντας την σύμφωνη γνώμη του Καϊρου, αποφάσισαν μαζί με τον αντισυνταγματάρχη Άρθουρ Έντμοντς να χτυπήσουν την γέφυρα του Ασωπού με την βοήθεια των ανταρτών του Βελουχιώτη. Ο τελευταίος δέχτηκε να βοηθήσει στην επιχείρηση με 1000 αντάρτες. Ο Έντμοντς προετοίμαζε το σχέδιο για το σαμποτάζ, ενώ κατέφτασαν και τρεις ειδικά εκπαιδευμένοι βρετανοί αξιωματικοί (Σκοτ, Μακιντάιρ, Γουίνγκειτ) απ'το Κάιρο. Ο Μάγερς κατέφτασε στο αρχηγείο του Έντμοντς στην Ρούμελη στις 12/05/1943, λίγες ώρες μετά την άφιξη των τριών αξιωματικών.
 Η οργάνωση του σχεδίου πήγαινε πολύ καλά, και είχε προγραμματιστεί να πάνε οι Έντμοντς-Μάγερς-Βελουχιώτης για μία τελική αναγνώριση στην γέφυρα μερικές μέρες μετά.

 Την επόμενη μέρα όμως φτάνουν τα νέα για τον αφοπλισμό και την σύλληψη του Ψαρρού στην Στρώμνη απ'τον Βελουχιώτη. Ο Μάγερς φτάνει εσπευσμένα στο Μαυρολιθάρι και ζητάει τον λόγο απ'τον Βελουχιώτη γι'αυτήν του την πράξη. Ο Βελουχιώτης του λέει ότι απλά εκτελεί εντολές και ότι γραμμή του ΕΑΜ είναι να μην υπάρχει άλλη αντάρτικη ομάδα στην Ρούμελη. Ο Μάγερς κατέκρινε έντονα την πράξη του Βελουχιώτη, αλλά του είπε πως αν ήταν διατεθειμένος να τους βοηθήσει στην καταστροφή της γέφυρας του Ασωπού τότε αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει σοβαρό ελαφρυντικό για τον αφοπλισμό του 5/42 του Ψαρρού και άλλων αντάρτικων ομάδων (π.χ. Παπαϊωάννου στην Τριχωνίδα). Προκειμένου να μετριαστεί η δυσαρέσκεια του Μάγερς, ο Βελουχιώτης του είπε ότι εξακολουθεί να ισχύει η συμφωνία τους για συμμετοχή του στο σαμποτάζ του Ασωπού. Λίγο μετά ο άγγλος ταξίαρχος συνάντησε και τον κρατούμενο Ψαρρό και του υποσχέθηκε ότι θα μεσολαβήσει για να απελευθερωθεί, όπως και έγινε.

 Μερικές μέρες μετά όμως, και αφού προετοιμαζόταν η επιχείρηση, απεσταλμένος του Βελουχιώτη ειδοποιεί τον Μάγερς ότι ο ΕΛΑΣ τελικά δεν μπορεί να συμμετάσχει στην επιχείρηση λόγω ρητής απαγόρευσης απ'τον Τζήμα που ήταν στην τριμελή διοίκηση του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ μαζί με τους Σαράφη και Βελουχιώτη. Ο Μάγερς έσπευσε να μεταπείσει τον Βελουχιώτη, χωρίς αποτέλεσμα. Κατόπιν συναντά και τους Σαράφη και Τζήμα. Ο Τζήμας του λέει ότι δεν θα συμμετέχουν στην επιχείρηση διότι την θεωρούν παρακινδυνευμένη, θα προξενούσε αντίποινα στον ντόπιο πληθυσμό και ότι υπήρχαν άλλες ευκολότερες επιχειρήσεις που θα προξενούσαν εξίσου σοβαρά πλήγματα στον εχθρό.
 Η υπομονή του Μάγερς εξαντλήθηκε και αφού του εξήγησε ότι δεν υπάρχει άλλος καλύτερος στόχος, του είπε ότι θα εκτελέσει την επιχείρηση χωρίς την βοήθεια του ΕΛΑΣ.
 Στην συζήτηση περί Ασωπού (διότι παράλληλα συζητήθηκαν και άλλα θέματα) παρενέβη ο Σαράφης και είπε ότι η επιχείρηση αυτή ήταν στρατιωτικά εντελώς απραγματοποίητη (η εξέλιξη των πραγμάτων τον διέψευσε πανηγυρικά) και πρότεινε την καταστροφή ενός τούνελ κοντά στον Τύρναβο. Ο Μάγερς συνηγόρησε στο να γίνει και αυτή η επιχείρηση και ζήτησε απ΄το Κάιρο να σταλούν εκρηκτικά στον ΕΛΑΣ.

 Εντωμεταξύ, την φρούρηση της γέφυρας του Ασωπού την είχαν πλέον αναλάβει Γερμανοί, και αυτό σε συνδυασμό με την μη-συμμετοχή του ΕΛΑΣ καθιστούσε το εγχείρημα πολύ πιο δύσκολο.
 Μετά την ρίψη των απαιτούμενων εκρηκτικών έγινε η πρώτη απόπειρα προσέγγισης της γέφυρας στις 27/05/43. Δεν ήταν όμως επιτυχημένη διότι έλειπαν κάποια υλικά. Μοιραία η αποστολή πήρε αναβολή για τις 20 Ιούνη.
 Σε αυτήν την τελική επιχείρηση του Ιούνη συμμετείχαν ο ταγματάρχης Γκόρντον-Γκρηντ, ο λοχαγός Ντόναλντ Στοτ, οι ταγματάρχης Σκοτ και ο λοχαγός Μακιντάιρ που είχαν έρθει πρόσφατα απ΄το Κάιρο, ο υποδεκανέας Τσάρλι Ματς, και ο λοχίας Μάικλ Κούρι.
 Τώρα η αποστολή ήταν πιο οργανωμένη. Στις 16/06/1943 έγινε μία προκαταρκτική αναγνώριση απ'τους Στοτ, Ματς και Κούρι. Τρεις μέρες μετά ακολούθησε μία δεύτερη αναγνώριση απ΄τους Γκόρντον-Γκρηντ και Στοτ.
 Το βράδυ της 20ης Ιουνίου έγινε η επιχείρηση, κυρίως απ΄τους 4 αξιωματικούς καθώς οι Ματς και Κούρι ήταν βοηθητικοί. Παρά τις αντικειμενικές δυσκολίες, οι σαμποτέρ δεν έγιναν αντιληπτοί και η τοποθέτηση των εκρηκτικών έγινε όπως έπρεπε. Στις 02.15 το βράδυ έγινε η έκρηξη που διέλυσε την γέφυρα. Η επιχείρηση πέτυχε πλήρως και οι σαμποτέρ διέφυγαν αλώβητοι.
 Ήταν τέτοια η αποτελεσματικότητα της επιχείρησης που οι Γερμανοί ήταν σίγουροι ότι ήταν αποτέλεσμα προδοσίας από κάποιους απ΄την φρουρά της γέφυρας. Έτσι, εκτέλεσαν ολόκληρη την 50μελή φρουρά. Η γέφυρα αναστηλώθηκε πλήρως μετά από 4 μήνες.
 Οι 6 συμμετέχοντες παρασημοφορήθηκαν με κορυφαίους τον Γκόρντον-Γκρηντ και τον Ντόναλντ Στοτ.

 Η ανατίναξη της γέφυρας του Ασωπού ήταν ίσως η πιο εντυπωσιακή και αποτελεσματική πράξη δολιοφθοράς κατά την περίοδο της Κατοχής. Πέραν της αποτελεσματικότητας των βρετανών σαμποτέρ που έφεραν σε πέρας την επιχείρηση, αυτό που προξενεί εντύπωση είναι η στάση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ που για μία ακόμη φορά ήταν ενδεικτική των προτεραιοτήτων της ηγεσίας τους.  
 Αντί να συνεισφέρει ενεργά στην επιχείρηση κατά των κατακτητών στα πλαίσια του κοινού συμμαχικού αγώνα, έθεσε σε προτεραιότητα την διάλυση του 5/42 στην Στρώμνη και κατόπιν -παρά τις πιέσεις του αρκετά διαλλακτικού Μάγερς- αποφάσισε να μην συμμετάσχει χρησιμοποιώντας μη-πειστικά επιχειρήματα.




 Πηγή: "Η ελληνική περιπλοκή" του Έντι Μάγερς, σελ.167-184

Οι κομμουνιστές προσπαθούσαν να θολώσουν τα νερά για το μακεδονικό αλλά παρέμεναν σταθεροί στην προδοσία.

Κατά την διάρκεια της Κατοχής, οι κομμουνιστές διατυμπάνιζαν τον πατριωτισμό τους με το πρόσχημα της αντίστασης. Με αυτό το πατριωτικό τους προσωπείο προσπαθούσαν να καλύψουν τις προδοτικές τους θέσεις και πράξεις για το μακεδονικό ζήτημα.

 

 Πολλοί αριστεροί προσπαθούν είτε να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, είτε ακόμη και να αντιστρέψουν την πραγματικότητα. Δυστυχώς όμως τα ίδια τα γραπτά τους είναι αμείλικτα..

  Τον Ιανουάριο του 1942 συνήλθε η 8^η Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Μία ολομέλεια εξαιρετικά κρίσιμη για το μέλλον του κόμματος αφού εξέλεξε Πολιτικό Γραφείο και τον Γιώργο Σιάντο ως γενικό γραμματέα.

Μεταξύ άλλων στην απόφασή της αναφέρεται:

 "Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας στον πόλεμο και την αντίσταση 1940-1945" του Αλέκου Παπαπαναγιώτου, σελ.31.

 Το ΚΚΕ καλούσε απ΄τις αρχές του 1942 τους "Μακεδόνες" (που τους διαχωρίζει σαφώς απ’τους Έλληνες) να αγωνιστούν για την νίκη της ΕΣΣΔ γιατί μόνο έτσι θα έλθει η εθνική και κοινωνική τους απελευθέρωση… Δεν απαιτείται φυσικά ιδιαίτερη προσπάθεια για να καταλάβει κανείς το πως εννοούσαν οι κομμουνιστές την εθνική απελευθέρωση των "Μακεδόνων"..

  

Τα περί "απελευθέρωσης των Μακεδόνων" επαναλάμβανε σχεδόν 3 χρόνια μετά ο Πέτρος Ρούσσος (μέλος του Π.Γ  του ΚΚΕ την περίοδο 1942-45) σε μήνυμά του προς την σοβιετική κυβέρνηση στα τέλη Δεκεμβρίου του 1944:

  "1931-1944 Φάκελλος ΕΛΛΑΣ – Τα αρχεία των μυστικών σοβιετικών υπηρεσιών", σελ.211

   

Πάλι ο Ρούσσος σε αναφορά του προς τους σοβιετικούς στις 8/12/1944 έλεγε:

 "1931-1944 Φάκελλος ΕΛΛΑΣ – Τα αρχεία των μυστικών σοβιετικών υπηρεσιών", σελ.200

 Είναι προφανές ότι είχαν αντιληφθεί το πόσο ζήμια τους έκανε η θέση τους για το μακεδονικό ζήτημα, γι’αυτό και ο Ρούσσος έλεγε ότι "δεν ήταν σκόπιμη τώρα η έγερσή του"..

 Τον λόγο που "δεν ήταν σκόπιμη τώρα η έγερση του μακεδονικού ζητήματος για το ΚΚΕ", τον εξηγεί ο σοβιετικός Φίτιν προς τον γ.γ του ΚΚ Βουλγαρίας Δημητρόφ, αναφερόμενος στον Τζήμα:

 "1931-1944 Φάκελλος ΕΛΛΑΣ – Τα αρχεία των μυστικών σοβιετικών υπηρεσιών", σελ.143

 Αυτό που προκύπτει είναι ότι:

-          Οι κομμουνιστές απ’τις αρχές ακόμα του 1942 είχαν υιοθετήσει την γραμμή για "εθνική απελευθέρωση των Μακεδόνων".

-          Αντιλαμβάνονται όμως ότι αυτή η θέση τους εκθέτει στον ελληνικό λαό, γι’αυτό προσπαθούν κα κρατούν χαμηλούς τόνους. Προσπαθούν να αποφύγουν το λάθος που έκαναν την περίοδο 1924-1935 όταν και μιλούσαν ανοικτά για ανεξαρτητοποίηση της Μακεδονίας και της Θράκης. Για τον λόγο αυτό ο Τζήμας δεν συνηγορεί απολύτως στις απαιτήσεις των γιουγκοσλάβων κομμουνιστών για το μακεδονικό στις συζητήσεις που έκανε μαζί τους το 1943. Ο λόγος δεν είναι βέβαια ο πατριωτισμός του, αλλά η πεποίθησή του ότι κάτι τέτοιο θα έβλαπτε πολιτικά το ΕΑΜ και το ΚΚΕ. Βέβαια, όπως είχαμε δει εδώ, ο Τζήμας δεν απέρριπτε ουσιαστικά τις γιουγκοσλαβικές απαιτήσεις αλλά απλά μετέθετε την διευθέτηση του θέματος για αργότερα υπό δυσμενείς για την Ελλάδα όρους. Στο ίδιο πνεύμα ήταν και οι παραπάνω αναφορές του Ρούσσου προς τους σοβιετικούς.

-          Μιλούσαν για 120.000 "Μακεδόνες", εγείροντας σαφές μειονοτικό ζήτημα, ενώ ο Ρούσσος δεν παρέλειπε να αποκαλέσει την Φλώρινα με την σκοπιανή της ονομασία (Λέριν)…