Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

Όταν ο τρομοκράτης είναι μαύρος Τζαμαϊκανός μουσουλμάνος και ...γεννημένος στην Αγγλία!


 Μετά από ένα ακόμα τρομοκρατικό χτύπημα στην καρδιά μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, φάνηκε για πολλοστή φορά η αμηχανία των καθεστωτικών.

- Αρχικά απέφευγαν να δώσουν στοιχεία για το θρήσκευμα και την καταγωγή του δράστη.
 Άλλωστε η πολιτική ορθότητα επιτάσσει να μην δίνεται σημασία στην καταγωγή των εγκληματιών, εκτός αν αυτοί είναι λευκοί, διότι ως γνωστόν οι λευκοί (και ειδικά οι ετεροφυλόφιλοι άνδρες) είναι κατακριτέοι γενικώς.

 - Μετά άφησαν να διαρρεύσει ότι επρόκειτο για άτομο ασιατικής καταγωγής.
 Τυπική προσπάθεια να θολώσουν τα νερά και για να δημιουργήσουν την εντύπωση ότι επρόκειτο για κάποιον μεμονωμένο φανατικό απ΄τις ισλαμικές χώρες της Ασίας.

 Ήταν όμως θέμα χρόνου να βγει η αλήθεια στο φως.
 Ο τρομοκράτης ήταν μαύρος Τζαμαϊκανός με βρετανική υπηκοότητα, και φυσικά φανατικός ισλαμιστής:
 http://www.iefimerida.gr/news/326706/la-stampa-o-abu-izzadeen-drastis-tis-epithesis-sto-londino-vretanos-politis-eihe-dilosei



Βλέπουμε ότι το γεγονός πως είχε γεννηθεί στην Αγγλία δεν έπαιξε απολύτως κανέναν ρόλο στην μετέπειτα φανατική αντι-αγγλική στάση του.
 Δεν δίστασε να γυρίσει την πλάτη στις όποιες "αρχές και αξίες" αυτού του έστω παρηκμασμένου δυτικοευρωπαϊκού κόσμου και να ασπαστεί με φανατισμό μία εξ'ολοκλήρου εχθρική θρησκεία.
 Πήρε την βρετανική υπηκοότητα αλλά όχι μόνο ποτέ του δεν ένοιωσε Άγγλος (και πολύ σωστά αφού δεν ήταν Άγγλος), αλλά αντιθέτως στράφησε με φανατισμό κατά των Άγγλων.
 Προκαλεί εντύπωση το ότι κυκλοφορούσε ελεύθερος παρά το ότι ήταν ήδη γνωστός στις αρχές ως μουσουλμάνος εξτρεμιστής.

 Το σημαντικό στοιχείο είναι το ότι δεν είχε καταγωγή από μουσουλμανική χώρα, οπότε ίσως και να ίσχυε η δικαιολογία ότι "στράφηκε προς τις θρησκευτικές παραδόσεις της χώρας καταγωγής του".
Η Τζαμάικα, απ'όπου καταγόταν, είναι ένα νησί της Καραϊβικής που ουδεμία σχέση έχει με το Ισλάμ.

 Αυτός όμως ασπάστηκε το Ισλάμ.
 Γιατί;
 Μα ξεκάθαρα για λόγους φυλετικού μίσους απέναντι στους λευκούς Άγγλους με τους οποίους μπορεί να είχε μεν την ίδια υπηκοότητα, αλλά τους χώριζε άβυσσος.
 Άλλη μία απόδειξη ότι τα διάφορα κωλόχαρτα (π.χ. διαβατήρια ή χαρτιά νόμιμης παραμονής) δεν έχουν την παραμικρή αξία εφ'όσον πρόκειται για μη-λευκούς.

 Μπορεί να βγουν διάφοροι υπανάπτυκτοι αντιρατσιστές και να πουν ότι:
 "Ο συγκεκριμένος ήταν εξαίρεση και δεν πρέπει να γενικεύουμε για όλους τους μουσουλμάνους, ούτε φυσικά για όλους τους μη-λευκούς που ζουν στην Ευρώπη"

 Μα, τα μάχιμα ριζοσπαστικά στοιχεία μιας εθνοφυλετικής ή/και θρησκευτικής κοινότητας πάντα είναι ένα μικρό ποσοστό της.
 Ποτέ δεν αποτελούν την πλειονότητα. 
 Η πλειονότητα της εν λόγω κοινότητας μπορεί να κρατάει χαμηλούς τόνους αλλά είναι αυτή που δημιουργεί το κατάλληλο περιβάλλον που θα αναδείξει τους λίγους μάχιμους.
 Αργότερα και αφού αυτοί εκδηλωθούν, με την σιωπηλή ανοχή της εμμέσως πλην σαφώς θα ενθαρρύνει και άλλους να ριζοσπαστικοποιηθούν.

 Π.χ όσον αφορά το συγκεκριμένο περιστατικό:
 Αν οι μαύροι της Αγγλίας, που είναι κυρίως Τζαμαϊκανής καταγωγής όπως ο δράστης, θίγονταν πραγματικά απ΄τις πράξεις του, θα έπρεπε να πρωτοστατούσαν σε κινητοποιήσεις κατά της τρομοκρατίας.

 Το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους μουσουλμάνους της Γαλλίας, της Γερμανίας και του Βελγίου μετά τα τρομοκρατικά χτυπήματα που έγιναν στις χώρες αυτές από ισλαμιστές.

 Αντιθέτως, δεν έγινε τίποτα. Κάποιες χλιαρές δηλώσεις αποστασιοποίησης κατόπιν εορτής δεν σημαίνουν τίποτα.

 Αυτό δείχνει ότι το σύνολο των μη-λευκών μουσουλμάνων που ζουν στην Ευρώπη, ανεξαρτήτως του τόπου καταγωγής τους και των όποιων χαρτιών του, επιδεικνύουν μία προκλητική ανοχή στην δράση των ριζοσπαστικών στοιχείων που βρίσκονται στις τάξεις τους.
 Όμως όλοι καταλαβαίνουμε ότι η συνεχιζόμενη ανοχή υποδηλώνει μία σιωπηρή αποδοχή και έμμεση στήριξη τέτοιων ενεργειών.

 Ο τρομοκρατικός πόλεμος που διεξάγεται στην δυτική Ευρώπη είναι τόσο θρησκευτικός όσο και φυλετικός και αποσκοπεί μακροπρόθεσμα στην επικράτηση των μη-λευκών μουσουλμάνων στην γηραιά Ήπειρο.
 Όποιοι δεν το καταλαβαίνουν αυτό, λυπούμαστε για λογαριασμό τους διότι η ηλιθιότητα είναι ανίκητη.

 Όσο για τους ανθρωπιστές και ανεκτικούς δυτικοευρωπαίους ισχύει το γνωστό ρητό:
 Όπως έστρωσες θα κοιμηθείς.

Πέμπτη, 2 Μαρτίου 2017

Γιατί οι κυβερνήσεις φοβούνται τους "Πολεμιστές" τους;


Υπάρχει ένας λόγος για τον οποίο η κυβέρνηση κυνηγάει τους "Βετεράνους" πρώτα. Αυτό το άρθρο μιλά για το τι είναι οι "Πολεμιστές" για την κοινωνία τους.

___________________________________________

απόδοση στα Ελληνικά Γιώργος Ανεστόπουλος

από το masondixontactical

Ο πολεμιστής στη σύγχρονη εποχή

Απόσπασμα από το βιβλίο, Ένας Οδηγός για το Δρόμο του Πολεμιστή

Από τον Stefan H. Verstappen

"...Μακρές, συνεχόμενες περίοδοι ειρήνης και ευημερίας προκαλούσαν πάντα φυσική, διανοητική και ηθική αλλοίωση του ατόμου..."

Bradley Α Fiske, The Art of Fighting

Η φράση "Ο Δρόμος του Πολεμιστή" έχει τις ρίζες της στην αρχαία ιστορία, ακόμη δε και στην προ-ιστορία και στη μυθολογία. Άραγε, έχει κάποια σχέση αυτή η σχολή σκέψης με τη σύγχρονη κοινωνία;

Ναι και μάλιστα αποδεικνύεται ότι είναι ζωτικής σημασίας για όλους, δεδομένου ότι χωρίς πολεμιστές, η τυραννία και η δουλεία είναι το αποτέλεσμα.

Οι Τυραννίες σε όλη την ιστορία είχαν και έχουν μία επαναλαμβανόμενη τάση να κάνουν ό, τι μπορούν για να εξαλείψουν τους "Πολεμιστές" από τους πληθυσμούς τους.


Οι λόγοι είναι προφανείς...

Οι πολεμιστές είναι αυτοί που πάντα προκαλούν προβλήματα για τους τυράννους. Είναι αυτοί που θα εκφράσουν ανοιχτά την γνώμη τους ενάντια στην καταπίεση, που θα ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στην βαναυσότητα και που θα πολεμήσουν και θα πεθάνουν για την ελευθερία.

Οι "Πολεμιστές" είναι επίσης οι "ηγέτες της βάσης" γύρω από τους οποίους δυσαρεστημένοι και απογοητευμένοι πολίτες θα συγκεντρωθούν και θα ενωθούν για να στηθεί ένα ενιαίο μέτωπο ενάντια στην αδικία.

Οι Πολεμιστές είναι αυτάρκεις και δεν πείθονται εύκολα από την νοοτροπία του όχλου ούτε από την πίεση των "ομοτίμων" γύρω τους, αλλά ούτε και επηρεάζονται από ψέματα και προπαγάνδα.

Οι Πολεμιστές είναι επίσης εκπαιδευμένοι να αντιλαμβάνονται τις απειλές και τους κινδύνους και επομένως είναι οι πρώτοι που θα εντοπίσουν τους απειλητικούς σχεδιασμούς και μεθοδεύσεις ενός τυράννου.

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά μετατρέπουν τους Πολεμιστές σε ανάθεμα για τις ψυχοπαθητικές δομές εξουσίας.

Χωρίς την τοπική ηγεσία, το θάρρος και την κριτική σκέψη που οι Πολεμιστές παρέχουν στις κοινότητές τους, το υπόλοιπο του πληθυσμού είναι ακυβέρνητο και έτσι εύκολα χειραγωγείται και ελέγχεται από το τυραννικό καθεστώς.

Οι Πολεμιστές είναι σαν τα λευκά αιμοσφαίρια του αίματος στο ανοσοποιητικό σύστημα της κοινωνίας. Όποτε ξένοι εισβολείς ή ασθένειες εισέρχονται στο σώμα, τα λευκά αιμοσφαίρια επιτίθενται για να υπερασπιστούν το σώμα. Χωρίς πολεμιστές σε μια κοινωνία, αυτή η κοινωνία γίνεται ευάλωτη σε ξένους εισβολείς ή ασθένεια από το εσωτερικό.

Όπως σε κάθε πολιτισμό στο παρελθόν, τα τρέχοντα καθεστώτα μας κάνουν ό, τι μπορούν για να απαλλάξουν τον πολιτισμό μας από τις θετικές αρρενωπές αρχές που εμπεριέχονται στο Τρόπο του Πολεμιστή.

Αντί της αυτοδυναμίας ενός Πολεμιστή, μας λένε να εξαρτώμαστε από το καθεστώς.

Αντί για το θάρρος ενός Πολεμιστή μας λένε να αφηνόμαστε στον διαρκή φόβο του καθεστώτος.

Αντί ένας Πολεμιστής να υπερασπιστεί τον εαυτό του και την οικογένειά του, μας λένε να περιμένουμε την Πολιτεία να στείλει άνδρες, πάντα πολύ αργά, για να μας υπερασπιστεί.

Αντί για την ικανότητα ενός Πολεμιστή να συλλογίζεται λογικά και να σκέφτεται κριτικά, το κράτος έχει χτίσει ένα εκπαιδευτικό σύστημα όπου κάποιοι μαθαίνουν να μην σκέφτονται καθόλου και οι περισσότεροι άνθρωποι μαθαίνουν να σκέφτονται μόνο ότι και όπως αυτό το κράτος θέλει να σκεφτούν.

Ωστόσο, όλα αυτά δεν στάθηκαν αρκετά για να κατευνάσουν τους φόβους των ψυχοπαθών της εξουσίας, οι οποίοι αποσκοπούν στο να εξαλείψουν την ίδια την ανεξάντλητη πηγή του "Τρόπου του Πολεμιστή" που είναι η ίδια η αρρενωπότητα. Μέσα από μια πολυμέτωπη επίθεση της δημόσιας εκπαίδευσης, χειραγώγηση των μέσων ενημέρωσης, την πολιτική ορθότητα, τον φεμινισμό και τον κοινωνικό μαρξισμό, το Κράτος κατόρθωσε απλά να γεννηθεί ένα αρσενικό φοβισμένο και καχύποπτο.

Όχι μόνο η κυβέρνηση πέτυχε να κλέψει από τα παιδιά την νοημοσύνη και την δημιουργικότητά τους αλλά επίσης κλέβει απ' αυτά και κάθε ίχνος θάρρους.

Το ότι η Πολιτεία έχει ήδη προχωρήσει τόσο πολύ ώστε να υπονομεύσει τα θεμέλια του "Πνεύματος του Πολεμιστή" είναι ανησυχητικό, καθώς όποιος έχει μελετήσει την ιστορία μπορεί να βεβαιώσει.

Έτσι, το να ακολουθεί κάποιος τον Τρόπο του Πολεμιστή στη σύγχρονη εποχή είναι υψίστης σημασίας, δεδομένου ότι είναι το τελευταίο προπύργιο ενάντια στην ολοκληρωτική δουλεία.


Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

Μόνον ένα ισχυρό, αποφασισμένο, Νέο Εθνικό Κράτος μπορεί να δώσει τις ασύλληπτα σκληρές μάχες που πρέπει να δοθούν...ΠΑΡΑΥΤΑ...



γράφει ο Γιώργος Ανεστόπουλος


Σύμφωνα με δημογραφική έρευνα που ήρθε στο φως της δημοσιότητας το 2012 και έκτοτε επανέρχεται ξανά και ξανά, το 2050 το 95% των ανθρώπων δεν θα μπορεί να τεκνοποιήσει με φυσικό τρόπο. Αυτό σημαίνει πως η τεκνοποίηση θα μπορεί να γίνει ΜΟΝΟΝ «εργαστηριακά».

Αφήνοντας κατά μέρος τον «ατομικό παράγοντα» (ανθρώπινη έκφραση μέσω της οικογένειας) θα πάμε κατ’ ευθείαν στον «εθνικό».
Ο ΟΗΕ (που έτσι κι αλλιώς ενεργεί όπως και η ΕΕ στα δικά της χωρικά ύδατα όλο και περισσότερο ως «διεθνές διευθυντήριο») θα αποφασίζει πόσους πολίτες θα «παράγει» το κάθε κράτος.

Και βεβαίως θα απωλεσθεί κάθε «εθνικό χαρακτηριστικό».


Η «πολυπολιτισμική, πολυφυλετική, μιγάδικη φιλοσοφία» σε όλο της το μεγαλείο.
Αν μάλιστα λάβουμε υπ’ όψιν πως και η τεχνητή νοημοσύνη/ρομποτική κάπου εκεί γύρω – στα 2050 – θα έχει αρχίσει να «συγκυριαρχεί» στα πράγματα – ο Στ. Χώκινγκ έκανε λόγο μέχρι και για αρχόμενο «πόλεμο» ανθρώπων – μηχανών εκείνη την περίοδο - τότε δεν θέλει και πολύ για να συμπεράνουμε πως αν δεν πάρουμε σοβαρά μέτρα από τώρα, πολύ σύντομα θα πάψει να υπάρχει «Ελληνικό Έθνος»....


Το ίδιο βεβαίως θα μπορούσαν να πουν και εκατοντάδες άλλοι λαοί/έθνη...
Αλλά ο καθένας θα φροντίσει τα του οίκου του καθώς φαίνεται...

Όσο υπάρχει ακόμη καιρός, ο ελληνικός πληθυσμός πρέπει να αυξηθεί δραστικά...
Κι αυτό δεν μπορεί να επιτευχθεί εάν δεν το πάρει σοβαρά πάνω του το ίδιο το κράτος...


Μπορεί να θυμίζει λίγο «ευγονική» το όλο πράγμα, αλλά μπροστά στον υπαρκτό κίνδυνο να εξαφανιστεί η ελληνική φυλή, ας θυμίζει ότι θέλει...

Κι όσο για τους ισχυρότατους εγχώριους πολέμιους της προοπτικής να επιβιώσει το ελληνικό έθνος (οι λάτρεις της «μιγαδικότητας και του πολυφυλετικού κοκτέηλ») κι αυτοί μόνον από ένα αποφασισμένο ισχυρό «εθνικό κράτος» μπορούν να «αντιμετωπιστούν δραστικά».
Σ’ αυτόν τον «αρρωστημένο αχταρμά» αποσκοπεί να συμβάλλει καίρια και η «ευρεία ομοφυλοποίηση» που δουλεύουν κάποιοι μέσα από προγράμματα τύπου «έμφυλες ταυτότητες»...
Και αυτό μπορεί να «αντιμετωπιστεί δραστικά» μόνον μέσα από ένα ισχυρό, αποφασισμένο, «εθνικό κράτος»....

Επί δεκαετίες, κατόρθωσαν κάποιοι να απογυμνωθεί η Ελλάδα από την παραδοσιακή αγροτική, κτηνοτροφική, δασική και αλιευτική της παραγωγή...
Παραδοσιακοί σπόροι χάθηκαν και αντικαταστάθηκαν με στείρα υβρίδια πολυεθνικών...
Παραδοσιακά οικογενειακά σκάφη (ψαρόβαρκες, καΐκια) καταστράφηκαν...
Ένα από τα πιο παραδοσιακά προϊόντα αυτού του τόπου, το ΑΜΠΕΛΙ, τέθηκε υπό αυστηρό έλεγχο...σχεδόν απαγορεύτηκε...
Η παραγωγή κρέατος και γάλακτος σχεδόν απαγορεύτηκε...


Όλα αυτά μπορούν να επιστρέψουν ΜΟΝΟΝ μέσα από ένα ισχυρό, αποφασισμένο «εθνικό κράτος»...


Μαζί και η επιστροφή της «μικρής οικογενειακής επιχείρησης» που όλα αυτά τα τομάρια (εγχώρια και ξένα) φρόντισαν και την κατέστρεψαν, την έκαναν απαγορευτική.
Πρέπει να γεννηθούν άφθονες θέσεις εργασίας για τους Έλληνες.
Για να υπάρξουν όμως δουλειές θέλει στήριξη η ελληνική επιχείρηση αλλά και επιβολή να χρησιμοποιήσει ελληνικά εργατικά χέρια.


Κι αυτό μπορεί να το κάνει ΜΟΝΟΝ ένα ισχυρό, αποφασισμένο, εθνικό κράτος...


Οι παραπάνω επιθέσεις προς το ελληνικό έθνος (και όλα τα έθνη) σχεδιάστηκαν και εκτελέστηκαν από ανθρώπους που ομνύουν σε κάποιες συγκεκριμένες φιλοσοφίες.
Έναν αχταρμά προτεσταντισμού, νεοεποχίτικων σκοτεινών δοξασιών, διεθνισμού/παγκοσμιοποίησης/αθεΐας και λατρείας του χρήματος και της ύλης (αυτόνομα ως αυθύπαρκτου θεού) απ’ όπου κι αν προέρχεται.

Συνεπώς, η Ελλάδα δεν μπορεί να ανήκει σε κανέναν συνασπισμό όπου κυριαρχεί κάτι από τα παραπάνω...ή όλα μαζί...

Αντιθέτως, δεν μπορεί παρά να θεωρούνται θανάσιμοι εχθροί της τόσο αυτές οι φιλοσοφίες, όσο και όσοι ομνύουν σ’ αυτές...ξένοι αλλά και Έλληνες...


Και η «δραστική αντιμετώπιση» τέτοιων ισχυρών σκοτεινών ανθελληνικών συμφερόντων μπορεί να γίνει ΜΟΝΟΝ μέσα από ένα «ισχυρό, αποφασισμένο, εθνικό κράτος»...


Μπορεί δε και επιβάλλεται να συνυπάρξει ΜΟΝΟΝ με μια κυρίαρχη θρησκεία...
Την Ορθοδοξία...
Με μια διαφορά...

Το τμήμα εκείνο της Ορθοδοξίας που ακολουθεί το δρόμο του Αγίου Παϊσίου, στου οποίου την σκέψη και την καρδιά υπήρχε χώρος για Ελληνικό Έθνος, Πατρίδα, Πατριωτισμό, Αλύτρωτες Πατρίδες, Πόλη...

Τα υπόλοιπα τμήματα της «υποτιθέμενης ελληνορθοδοξίας» τα οποία επιθυμούν να «συνυπάρξουν» με τα παραπάνω φιλοσοφικοπολιτικά ανθελληνικά συμφέροντα – στα πλαίσια ενός ισοπεδωτικού, αφελληνιστικού Οικουμενισμού - δεν έχουν επίσης καμία θέση στο Νέο Ελληνικό Εθνικό Κράτος...

Κι αυτήν την μάχη επίσης μπορεί να την δώσει ΜΟΝΟΝ ένα ισχυρό, αποφασισμένο, εθνικό κράτος...

Εάν στα παραπάνω προσθέσουμε την εκτεταμένη εισαγόμενη ωμή εγκληματικότητα που πρέπει να αντιμετωπιστεί καίρια και άμεσα, μαζί με την εν εξελίξει ισλαμική εισβολή σε συνδυασμό με την γενικευμένη αποπολεμοποίηση της ελληνικής κοινωνίας, τότε καταλαβαίνουμε πως μπροστά μας έχουμε πολύ δύσκολες μέρες...

Όσο καθυστερεί να δοθεί αυτή η μάχη, τόσο δυσκολότερη θα είναι...
Τόσο ο πολυπλόκαμος εχθρός κερδίζει όλο και πιο πολλά οχυρά μέσα στην ελληνική κοινωνία...
Τόσο κερδίζει όλο και περισσότερα προγεφυρώματα...όλο και πιο πολλές μικρές καθημερινές μάχες...

Όσο διστάζουν «αυτοί που έχουν τη δύναμη στα χέρια τους» να πάρουν την απόφαση της «γενικής πολεμικής ρήξης» με τα ανθελληνικά στοιχεία, τόσο αυτό θα είναι όλο και πιο δύσκολο να επιτευχθεί...και πιο επώδυνο...


Η ευθυνοφοβία σε όλο της το μεγαλείο.
Όλοι περιμένουν αφελώς από ένα αφελληνισμένο ανθελληνικό κράτος να τους δώσει την εντολή να χτυπήσουν τους...ανθέλληνες και τους εισβολείς...

Πως είναι αυτό δυνατόν ποτέ να συμβεί;
Οπότε, εγκλωβισμένοι ο καθένας στην «βόλεψή» του περιμένουν ένα θαύμα...
Περιμένουν τον «αστάθμητο παράγοντα» να «ανάψει το φυτίλι»...
Για να έχουν όλοι τους το «άλλοθι» να «χτυπήσουν»...
Καθώς ναι...γεμισμένα και έτοιμα όπλα σαφώς και θα υπάρχουν παντού σε όλη την επικράτεια...ένθεν και ένθεν...

Όλοι έχουν στο νου τους μια "διαφορετική εξέγερση" ο καθένας...
Πλην όμως εξίσου όλοι περιμένουν αυτό το περιβόητο «άλλοθι»...


Πειράματα έγιναν...από διάφορες πλευρές καθώς φαίνεται...
Δεν λειτούργησαν όμως ως «πυροδότες»...
Ούτε ο «Γρηγορόπουλος», ούτε ο «Φύσσας», ούτε τα «παιδιά της Χρυσής Αυγής»...
Ούτε και τα θύματα της marfin...
Ούτε και οι κατά καιρούς λαθρο-ισλαμομάρτυρες...
Ούτε και τα κάθε τρεις και λίγο ισοπεδωμένα θύματα της antifa που κανένα ΜΜΕ δεν κάνει λόγο...
Ούτε και οι εκτελεσθέντες κατά καιρούς αστυνομικοί...
Ούτε και οι σωροί θυμάτων και εκτεταμένων καταστροφών και απωλειών στον πληθυσμό από μέρους της εγκληματικότητας...
Ούτε βεβαίως και οι πολλές χιλιάδες νεκροί από αυτοκτονίες και εξ’ αιτίας της κρίσης νόσους....
Άρα, κάτι άλλο περιμένει το καζάνι για να εκραγεί...
Το «τυχαίο» δεν επαρκεί καθώς φαίνεται...
Δεν «εξεγείρει» κανέναν...

Ούτε τους εισβολείς, ούτε τα θύματα εισβολέων και πολιτικών, τους βιαζόμενους ιθαγενείς, ούτε τους οργανωμένους και ανοργάνωτους παίκτες...

Μόνον «οργανωμένες επίμονες πολεμικές ενέργειες» κατά όλων όσων έχουν συμμετοχή στην καταστροφή της Ελλάδας θα έκαναν το καζάνι να εκραγεί και να πάρει η χώρα την πορεία της Κάθαρσης βαδίζοντας προς ένα Νέο Εθνικό Κράτος...

Κι αν αυτά φαίνονται σε κάποιους ως μη πολιτικά ορθά, τότε ας σκεφτούμε για μια ακόμη φορά:
«...για ποιόν λόγο τόσα χρόνια κρίσης δεν έχουν οδηγήσει πολιτικούς και – κυρίως – δικαστές να συλλάβουν κάμποσες χιλιάδες λαμόγια και να οδηγήσουν κάμποσα δις κλεμμένα στα δημόσια ταμεία;»


Που πήγε το περιβόητο κυνήγι της διαφθοράς;
Αυτή θα ήταν η απόδειξη πως η δημοκρατία λειτουργεί...
Δεν λειτουργεί τίποτα λοιπόν...
Παρά μόνον η "εύκολη λύση"...το ακατάπαυστο φορολογικό κυνήγι, η εξόντωση των μικρών...της φτωχολογιάς...

Συνεπώς, μόνον η «αστική αιματηρή εξέγερση» υπάρχει...

Άλλωστε τα Έθνη θρέφονται και συντηρούνται από επαναστάσεις και όχι από την γραφειοκρατική αδράνεια και την διαφθορά που γεννιέται μέσα σ' αυτήν...

Μοιάζει "βαρύ";
Γιατί δεν σταματάτε την ισλαμική εισβολή;
Αρκεί η δημόσια εκτέλεση όλων των δεκάδων δουλεμπόρων που έχουν συλληφθεί...
Γιατί δεν σταματάτε την εκτεταμένη εισαγόμενη εγκληματικότητα;
Αρκεί να ενισχυθεί η αστυνομία και να αντιμετωπιστούν με την σκληρή νομοθεσία των ισλαμικών κρατών μερικές εκατοντάδες αλβανομουσουλμάνοι συλληφθέντες...
Δημόσια Εκτέλεση...
Αυτό δεν θέλουν να φέρουν στην Ελλάδα;
Ε, ας το γευτούν πρώτοι...
Όταν θα μαθευτεί στα μέρη τους δεν θα θέλει να έρθει κανείς εδώ...

Θα μας διώξουν από την ΕΕ;
Καιρός είναι....
Άσε που μάλλον η ΕΕ θα ανακοινώσει διεθνώς πως όποιος λαθρο συλλαμβάνεται σε όλη την ευρωπαϊκή επικράτεια θα απελαύνεται στην Ελλάδα...
Οπότε θα γλιτώσουν κι αυτοί μαζί με μάς απ’ αυτή την λαίλαπα...
Θα γίνουμε εμείς ο κακός;
Ε, ας γίνουμε...
Εμείς άλλωστε ήμασταν πάντα η πρώτη γραμμή με το ισλάμ...
Συνεπώς, έχουμε και άλλες προτεραιότητες...

Καιρός να το συνειδητοποιήσουμε...


Δευτέρα, 6 Φεβρουαρίου 2017

Η καταθλιπτική σύγκριση Ελλάδας-Ρουμανίας



Στη Ρουμανία η κυβέρνηση ψήφισε νόμο που αντιμετωπίζει ήπια φαινόμενα διαφθοράς. Οι Ρουμάνοι ξεσηκώθηκαν σε ολόκληρη τη χώρα επί ημέρες και με μαζικές διαδηλώσεις· έτσι ανάγκασαν τον πρωθυπουργό να σκεφτεί την απόσυρσή του.

Στην Ελλάδα η κυβέρνηση –και μάλιστα της Αριστεράς– περνά συνεχώς μέτρα από τη Βουλή που έχουν οδηγήσει το λαό σε απόλυτη ένδεια, ενώ ετοιμάζεται να ψηφίσει και άλλα. Να τελειώσει με ό,τι έχει απομείνει όρθιο.

Γνωρίζοντας καλά από προπαγάνδα, αφήνει τα πράγματα να φτάσουν στο χείλος του γκρεμού, επιβαρύνοντας το κόστος. Να τρομοκρατηθεί ο κόσμος και να αποδεχθεί τα μέτρα που θα ψηφίσει η κυβερνητική πλειοψηφία ως αναγκαία, και φυσική συνέπεια… αποφυγής των κινδύνων που ελλοχεύουν.

Στην Ελλάδα μόνο κάτι μπαχαλάκηδες βγαίνουν στους δρόμους, καταστρέφοντας ό,τι ξεφεύγει από την κυβερνητική λαίλαπα. Ακόμη και ο «αναρχικός» στρατηγικός σύμβουλος του πρωθυπουργού είναι κατά των αντιδράσεων στους πλειστηριασμούς. Ή, καλύτερα, προσεγγίζει τις αντιδράσεις αναλόγως των πολιτικών φρονημάτων του ιδιοκτήτη της πλειστηριαζόμενης κατασκευής.

Στην πρώτη χώρα, τη Ρουμανία, η κοινωνία των πολιτών ξεσηκώθηκε κατά ενός νόμου που συγκάλυπτε φαινόμενα διαφθοράς. Όχι λήψης οικονομικών μέτρων, που συνήθως προκαλούν αντιδράσεις. Αυτό δείχνει υγεία.

Στην Ελλάδα, τέτοιες ευαισθησίες σε φαινόμενα διαφθοράς επιδεικνύονται μόνο κατά τις συζητήσεις στα καφενεία, όπου κατακεραυνώνονται μεταξύ τυρού και αχλαδίου οι πολιτικοί της αντίπαλης παράταξης. Οι «δικοί μας» καλύπτονται πίσω από τη νεοεφευρεθείσα ρήση «γιατί οι άλλοι καλύτεροι ήταν;».

Κανείς δεν είναι διατεθειμένος να σηκωθεί από τον καναπέ του και να διεκδικήσει. Καλυπτόμαστε πίσω από το εύκολο εφεύρημα της απουσίας εναλλακτικής λύσης και το γενικό ρητό «τι να σου κάνει ο λαός όταν υπάρχουν τέτοιοι πολιτικοί». Αλλά στις δύσκολες στιγμές η ιστορία έχει αποδείξει πως οι λαοί παίρνουν τις τύχες στα χέρια τους.


Και όποιος λαός δεν το κάνει, η τύχη του θα είναι τραγική.

Σε περιόδους κρίσης σε όλες τις χώρες εμφανίζονται νέα κοινωνικά κινήματα, νέοι πολιτικοί σχηματισμοί, μια νέα και δυναμική διανόηση. Στην Ελλάδα, αν εξαιρέσει κανείς την από τις πρώτες ημέρες της Μεταπολίτευσης διαμόρφωση αυτού του «ρευστού πράγματος» που ονομάστηκε ΣΥΡΙΖΑ (ναι, ο ΣΥΡΙΖΑ υπάρχει από την επομένη της Μεταπολίτευσης), τίποτε άξιο λόγου δεν προέκυψε από τη δραματική κρίση. Ποια είναι η σημερινή διανόηση της χώρας;

Η Ρουμανία φαίνεται να έχει μια δυναμική κοινωνία πολιτών. Στην Ελλάδα αυτό το είδος δεν διαμορφώθηκε ποτέ. Και όταν έγιναν κάποιες προσπάθειες να διαμορφωθεί, ήταν ιμιτασιόν. Καταστράφηκαν από αυτό που θα μπορούσε να αποκληθεί «αθηναϊκή πρόσληψη», που έχει κάτι ψευδές, ατομικό, συγκεντρωτικό, συμφεροντολογικό.

Η Αθήνα, ως πρωτεύουσα, το διαμόρφωσε και το διέχυσε σε όλη τη χώρα. Σήμερα κυριαρχεί ανά την επικράτεια. Το βλέπουμε στα campus με τους πρόσφυγες. Τα χρήματα της ΕΕ δόθηκαν με κριτήρια «ημετέρων» είτε πρόκειται για άτομα είτε για οργανώσεις, και το αποτέλεσμα είναι αυτή η τραγική εικόνα που παρακολουθούμε, που δεν τιμά ούτε τη χώρα ούτε το λαό της.

Εδώ αποκαλύφθηκαν οι σκοπιμότητες αυτοαποκαλούμενων «αναρχικών» –τους διαχωρίζω από τους ιδεολόγους αναρχικούς, στην Ελλάδα είναι ελάχιστοι–, «αντιεξουσιαστών», κάθε λογής αριστερών και λοιπών αναλόγων δυνάμεων. Για όλους αυτούς εκείνο που προέχει είναι η άσκηση της δικής τους ιδιότυπης εξουσίας και η χρησιμοποίηση της δήθεν ιδεολογίας τους για το ατομικό βόλεμα. Υπάρχουν εξαιρέσεις, βεβαίως, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα.


Στην Ελλάδα ο δυναμισμός της κοινωνίας στην καλύτερη περίπτωση έχει ανασταλεί.

Τα πλέον δυνάμει δυναμικά στρώματα δεν είναι διατεθειμένα να σπάσουν τις κομματικές δαγκάνες και να αλλάξουν τη μοιραία στενά κομματική παράδοση από την έναρξη της Επανάστασης ως σήμερα. Εγκαταλείπουν τη χώρα και αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό.

Αυτό που μένει, χωρίς το απόλυτον του λόγου, σε μια γηράσκουσα κοινωνία είναι η παθητική πλευρά της. Από τους μπαχαλάκηδες ως τους καφενόβιους. Είναι η κοινωνική σύνθεση που θέλει να διαμορφώσει η πολιτική εξουσία για να αναπαράγει τα προνόμιά της. Οι υπόλοιποι δεν την ενδιαφέρουν γιατί την ξεπερνούν. Της σωτηρίας της πατρίδος προέχει η κομματική και πολιτική επιβίωση των μετριοτήτων που κατέλαβαν τα κόμματα και τα χρησιμοποιούν ως προσοδοφόρο επάγγελμα.

Δοκιμάστε να δραστηριοποιηθείτε πολιτικά σε κάποιον από τους φορείς που διεκδικούν εξουσία και θα διαπιστώσετε πως δεν υπάρχει δυσκολότερο πράγμα στον κόσμο. Εκτός και αν συνταχθείτε ως δουλικός υπάκουος χειροκροτητής σε κάποια από τις «τάσεις».

Δεν έφτασε ούτε το σημερινό δράμα, οικονομικό και κοινωνικό για να μεταβάλει η χώρα νοοτροπία σε όλα τα κοινωνικά κλιμάκια, και να ξεκινήσει από μια νέα αρχή.

Είναι μεγάλη η ευθύνη μας, ως λαού, που δεν διεμβολίσαμε τη διαχρονική προσπάθεια της εξουσίας να αναπαράγει τα σαθρά θεμέλιά της. Ακόμη και η σύγκριση Ελλάδας-Ρουμανίας είναι δυστυχώς καταθλιπτική για τη χώρα μας


 

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Η μαλθακοποίηση των αγοριών






Εξαιρετικό άρθρο από το The Mermaid Tavern

Ίσως να ανήκω στη τελευταία γενιά αγοριών όπου έζησε τα παιδικά της χρόνια στην αλάνα, την βρομιά, την αντιπαλότητα και το βουνό. Δεν υπήρχε μέρα που να μην επιστρέφω στο σπίτι βρόμικος και με εκδορές σε όλο το σώμα μου. Ιδιαίτερα την καλοκαιρινή περίοδο, ξεκινούσαμε από το πρωί τις δραστηριότητες και τελειώναμε αργά το βράδυ, ακούραστοι και ανεξάντλητοι από ενέργεια. Παίζαμε ποδόσφαιρο, ποδήλατο, καλαθοσφαίριση, κρυφτό, κυνηγητό και κάναμε κάθε λογής παιδικές μπαγαποντιές και αταξίες. Αρπάζαμε μούρα και δαμάσκηνα από τις αυλές, επισκευάζαμε μόνοι μας τα ποδήλατά μας, φτιάχναμε ξίφη από σανίδες και δόρατα από χοντρά κλαδιά και παλεύαμε μεταξύ μας. Στο σχολείο υπήρχε αντιπαλότητα και ανταγωνισμός, μπορεί να είχε και νταήδες, αλλά μαθαίναμε να τους αντιμετωπίζουμε. Γενικά δεν ήμασταν τόσο ευαίσθητα παιδιά, ούτε παίρναμε βαριά ο,τι μας έκαναν, το ξεπερνούσαμε γρήγορα. Σήμερα θα μας χαρακτήριζαν αγροίκους και απολίτιστους. Όμως παρά τις σκανδαλιές και το θράσος που υπήρχε μεταξύ μας, διαπνεόμασταν από ένα σεβασμόκαι φρόνιμο ήθος, για να χρησιμοποιήσω λόγια του Κολοκοτρώνη περί φρονίμου ελευθερίας, προς τους μεγαλύτερους, τους δασκάλους, τα όργανα της τάξης και τους γονείς μας. Δεν θέλω να εξιδανικεύσω εκείνη την εποχή και τη γενιά μου, αλλά δεν μπορώ να πω ότι σήμερα είναι καλύτερα τα πράγματα.

Τα σύγχρονα αγόρια διακρίνονται για την μαλθακότητα και την ηττοπάθειά τους. Γεννήματα υπερπροστατευτικών γονέων που έχουν αναθρέψει μία γενιά άβουλων ανθρώπων που δεν λερώθηκαν ποτέ, δεν χτύπησαν ποτέ, δεν τσακώθηκαν και γενικώς έπαψαν να ζουν πριν προλάβουν να γεράσουν. Μία ολόκληρηγενιά γαλουχημένη μονάχα με τις θηλυκές αρετές, όπως η φροντίδα, η ευαισθησία και η λεπτότητα, ενώ απέβαλε και στιγμάτισε τις ανδρικές αρετές, το θάρρος, την ακεραιότητα, την σκληραγωγία και την τιμή. Όλα αυτά για να γίνουν πιο πολιτισμένα και ευγενικά τα παιδιά. Παραδόξως έφερε τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Τα παιδιά έγιναν πιο ακοινώνητα, αφού δεν επιτρέπεται η έντονη αλληλεπίδραση για να μην έλθουν σε ρήξη, για να μην λερωθούν γιατί πλέον «έχουμε εκσυγχρονιστεί» με συνέπεια να γεμίσουν το κενό και την απουσία των εξωτερικών δράσεων με βιντεοπαιχνίδια και κάθε λογής δώρα που κατέστησαν τα παιδιά αποβλακωμένα και κακομαθημένα. Χωρίς κανένα σεβασμό απέναντι στους γονείς, τους δασκάλους, την έννομη τάξη, τους μεγαλυτέρους, αφού μεγάλωσαν με την νοοτροπία ότι δεν είναι καλό να τα τιμωρείς όταν αυθαδιάζουν, οι δάσκαλοι δεν μπορούν και δεν τολμούν να τα πειθαρχήσουν γιατί οι γονείς δεν θέλουν να πληγωθούν και να καταπιεστούν τα καμάρια τους, ενώ οι ίδιοι οι γονείς δεν τα τιμωρούν γιατί προτιμούν τον διάλογο.


Σήμερα θεωρείται κατακριτέο να υποστηρίζεις ότι δεν είναι κακό να παίζει το παιδί με όπλα, να φτιάχνει ξίφος από κλαδί, να παίζει στην ύπαιθρο και να χτυπήσει, παρουσιάζεται ως λάθος να θεωρούμε ότι οφείλει να αντιδρά όταν προσβάλλεται και παρενοχλείται. Είναι επίσης απαράδεκτο να το τιμωρήσεις και αναχρονιστικό να το μεγαλώσεις με πειθαρχία. Δεν θα ξεχάσω την τραγελαφική δήλωση του Καναδού πρωθυπουργού που είχε πει «αν εξοντώσεις τους αντιπάλους σου, αυτοί νικούν». Σήμερα επιβραβεύονται τα θύματα, όχι οι αγωνιζόμενοι. Δεν χαίρουν σεβασμού οι θαρραλέοι που αντιμετώπισαν τους θύτες και τους δυνάστες τους. Αυτό είναι το πρότυπο που επιλέξαμε να δώσουμε στα παιδιά μας: αποδέξου τον ρόλο του θύματος και θα κερδίσεις. Η ηττοπάθεια έχει ποτίσει τις δυτικές κοινωνίες και γαλουχούνται ολόκληρες γενιές άβουλων και μουδιασμένων ανθρώπων που έχουν ασπαστεί τον φεμινισμό και την κουλτούρα του θύματος.


Ο πυρήνας αυτού του προτύπου είναι η αφελής αντίληψη του προοδευτικού ότι ο άνθρωπος είναι κατά βάση καλός. Η αλήθεια είναι ότι ο άνθρωπος δεν είναι φύσει καλός και ανιδιοτελής. Είναι κτητικός, άπληστος και ιδιοτελής. Ελάχιστοι θα θυσίαζαν το συμφέρον τους για να υπερασπιστούν το καλό και το δίκαιο. Γι’ αυτό όσοι το κάνουν θεωρούνται ξεχωριστοί και αξιέπαινοι και τους αποδίδουμε φόρο τιμής. Αν οι περισσότεροι άνθρωποι έπρατταν το ίδιο, δηλαδή έθεταν το δίκαιο πάνω από το συμφέρον τους, τότε δεν θα θεωρείτο κάτι ξεχωριστό και αξιέπαινο, αφού θα το έκαναν οι περισσότεροι. Όμως αυτό δεν ισχύει. Είναι λοιπόν προτιμότερο να προετοιμάσουμε τα παιδιά μας για τον κόσμο όπως πραγματικά είναι και όχι όπως θα θέλαμε να είναι.


Προσωπικά προτιμώ την συνολική άσκηση των αρετών, τόσο την συντροφικότητα, την συμπόνοια, την ευγένεια και την καλοσύνη, όσο την ανδροπρέπεια, το θάρρος, τη μαχιμότητα και την σκληραγωγία. Να αφήσουμε τα παιδιά να λερωθούν, να χτυπήσουν, να τσακωθούν και μετά να τα βρουν. Αυτή είναι η ανθρώπινη κοινωνία, δεν χρειάζεται και δεν γίνεται να αγαπιόμαστε συνέχεια, ούτε πρέπει να δημιουργήσουμε μία γενιά λοβοτομημένων και νεκροζώντανων ανθρώπων για να σταματήσουμε τις διαμάχες.


Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Η εποχή της λογικής τέλειωσε. Ήρθε η εποχή της βίας


Για πρώτη φορά ένας δεύτερος εμφύλιος πόλεμος απειλεί την Αμερική: η χώρα είναι μόνιμα χωρισμένη σε δύο ομάδες. Από την μία η ομάδα της αριστεράς που έχει κάνει σημαία της το μίσος και από την άλλη μια ομάδα που θέλει η λογική να τεθεί πάνω από κάθε ιδεολογία.


Ο Thomas Chittum, στρατιωτικός αναλυτής, έγραψε για αυτή την εξέλιξη στη δεκαετία του 1990 και για την βέβαιη διαίρεση μεταξύ της προαστιακής / αγροτικής παραδοσιακής Αμερικής και της νέας ομάδας κοσμοπολίτικων, πολυπολιτισμικών, φεμινιστικών, αριστερών και νευρωτικών ανθρώπων από τις μεγάλες πόλεις.



Την ημέρα της ορκωμοσίας του Προέδρου Τραμπ, ο RichardSpencer (πρόεδρος του think - tank ‘National Policy Institute’, και ηγετική μορφή του κινήματος "alt-right", "Εναλλακτική Δεξιά")δέχθηκε επίθεση στην Ουάσιγκτον, ενώ έδινε συνέντευξη.


Κρυμμένος πίσω από ένα όχλο "antifa", ένα κουκουλοφόρος έδωσε μια μπουνιά στον Spencer και μετά το έβαλε στα πόδια. Η ιστορία αναπαράχθηκε στο Twitter, την ώρα που η Ουάσιγκτον ζούσε στιγμές βίας με φλόγες και σπασμένα γυαλιά από όχλους antifa, μαζί με έναν όχλο από ακραίες φεμινίστριες, υποστηρικτές των αμβλώσεων, ρατσιστές του BlackLivesMatter, υποστηρικτές του νόμου της σαρία, και άλλα «φρούτα» που βρέθηκαν ξαφνικά όλοι «ενωμένοι» με μοναδικό κοινό και κίνητρο το μίσος.



Στο παρακάτω βίντεο μπορείτε να ακούσετε τον Paul JosephWatson του δικτύου Infowars, να διαμαρτύρεται, με την χαρακτηριστική αγγλική προφορά του, για την "intolerant Left", δηλαδή, την Αριστερά που μιλάει συνεχώς για «ανεκτικότητα» και η ίδια δεν ανέχεται τίποτε που δεν συμφωνεί με ιδεοληπτικές εμμονές της. Καλά τα λέει ο Paul, αλλά και λοιπόν τι; Έχουμε εισέλθει σε μια νέα εποχή στην αμερικανική πολιτική σκηνή. Πάνε οι εποχές όπου φίλοι και μέλη μιας οικογένειας μπορούσαν να μαζευτούν γύρω από το τραπέζι, να συζητήσουν πολιτικά και απλά να συμφωνήσουν ότι διαφωνούν σε ορισμένα θέματα (ή ίσως ακόμα και να πείσει ο ένας τον άλλον ότι έχει και κάποιο δίκιο!). Ω, όχι, αυτές οι ημέρες ανήκουν στο παρελθόν. Η εποχή της λογικής έλαβε τέλος.





Αυτά είναι άσχημα νέα για εκείνους που θεωρούν τους εαυτούς τους «ορθολογικούς σκεπτικιστές» ή κλασικούς λίμπεραλ. Τώρα βρίσκονται στο συνεχώς συρρικνούμενο κέντρο της πολιτικής. Αργά αλλά σταθερά, χάνουν το έδαφος που το κερδίζουν ακραίοι όπως οι antifa, εκείνοι της alt-right ή τα διάφορα εθνο-πολιτισμικά μπλοκ ψηφοφόρων που υπάρχουν στις ΗΠΑ. Όσο πειστικός και να ακούγεται ο Paul, δεν πρόκειται ποτέ να πείσει περισσότερο από το 10% των Μαύρων να υποστηρίξει την πολιτική του. Ο κεντρώος χώρος στην πολιτική δεν μπορεί να κρατήσει. Τι πρόκειται να κάνει λοιπόν ο Paul και οι όμοιοί του;


Το πάρτι που σχεδίαζαν μερικές προσωπικότητες της…"alt-lite" (ηlight εκδοχή της alt right), όπως Mike Cernovich, MiloYiannopoulos, Lauren Southern, Gavin McInnes και άλλοι, τη νύχτα πριν από την ορκωμοσία στο National Press Club, έγινε στόχος antifa που σχεδίαζαν να ρίξουν βουτυρικό οξύ στο σύστημα εξαερισμού του National Press Club. Το βουτυρικό (ή βουτανικό)οξύ είναι το συστατικό που χρησιμοποιείται σε βόμβες βρώμας. Αν και είναι απίθανο κάποιος να πάθαινε κάτι, η πρόθεση των antifaήταν να προκαλέσουν χάος και φόβο στους παρευρισκόμενους. Πρέπει να καταλάβετε ότι η υποστήριξή σας στον Donald Trumpσας κάνει έναν de facto ναζιστή σύμφωνα με τα μυαλά των antifa, και αυτό από μόνο του τους παρέχει το αίσθημα της ηθικής δικαιοσύνης να διαπράξουν πράξεις τρομοκρατίας και βίας εναντίον σας.



Το να διαμαρτύρεσαι για την "intolerant left", ενώ αυτή σου κοπανάει το κεφάλι, σου βάζει φωτιά και σου σπάζει τα παράθυρα, δεν πρόκειται, κατά πάσα πιθανότητα, να σε βοηθήσει και πολύ. Για αυτούς είσαι κάποιος που ψήφισε τον ίδιο τον Χίτλερ (!) και όχι τη σχεδόν πρώτη γυναίκα πρόεδρο, ... και όποιος ψήφισε τον ίδιο τον Χίτλερ είναι και ο ίδιος ναζί! Δεν υπάρχει κανένα λογικό επιχείρημα που μπορεί να κάνει αυτά τα άτομα με τα εγκεφαλικά καμένα κύτταρα να αλλάξουν μυαλό.


Το κίνημα της alt-right μπορεί να έχει διαφωνίες με τις διάφορες προσωπικότητες του κινήματος των λιμπερτάριαν, ωστόσο, πέρα από τις διαφωνίες δεν διαπράττουν πράξεις βίας εναντίον τους. Την ίδια ώρα τα στίφη των antifa προβαίνουν σε βία περιστατικά σε τακτική βάση και είναι μόνο θέμα χρόνου πριν κάποιος βλαφθεί σοβαρά (αν δεν έχει ήδη συμβεί) .


Αν και για τους alt-lite φαίνεται προχωρημένο, ήρθε η ώρα να τελειώσει ο ορθολογιστικός τρόπος θεώρησης του κόσμου. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι πλέον ξεπερασμένος. Σιγά-σιγά οδηγούμαστε σε έναν εμφύλιο πόλεμο. Υπάρχει ήδη ένας σιωπηρός εμφύλιος πόλεμος που λαμβάνει χώρα αυτή τη στιγμή που μιλάμε. Βλέπουμε διαφυλετική βία στη χώρα σε καθημερινή βάση.



Η Αμερική που μεγάλωσες απολαμβάνοντας το να μπορείς να μιλάς ελεύθερα για τις ιδέες σου είναι πλέον νεκρή. Τώρα ζούμε στην εποχή του soft ολοκληρωτισμού της πολιτικής ορθότητας. Ωστόσο, αυτός ο ολοκληρωτισμός χάνει γρήγορα την απαλότητα του και βλέπουμε τους antifa με χαρά να έχουν αναλάβει τον ρόλο της σύγχρονης Τσέκα του συστήματος. Ήρθε η ώρα να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν πρόκειται να υπάρχει μια ορθολογική και λογική συζήτηση για το μέλλον των ΗΠΑ, της Ευρώπης, ή του Δυτικού Πολιτισμού.


Οι πολιτικοί μας αντίπαλοι είναι συναισθηματικά και πνευματικά προετοιμασμένοι να μας δουν να καταστρεφόμαστε όλοι. Αυτή είναι η πραγματικότητα της κατάστασης στην οποία βρισκόμαστε. Είναι καιρός να δράσουμε αναλόγως.