Παρασκευή, 6 Ιουλίου 2018

Αδόλφος Χίτλερ και Μακεδονία. Για την αποκατάσταση της ιστορικής δικαιοσύνης.


 Τον τελευταίο καιρό έχει κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο ένα έγγραφο του Γ' Ράιχ σχετικά με την στάση του Αδόλφου Χίτλερ για το μακεδονικό ζήτημα.
 Δίχως περισσότερους προλόγους το παραθέτουμε, με την μετάφρασή του:





Ο Φύρερ δήλωσε και πάλι ότι η διακήρυξη ανεξαρτησίας της Μακεδονίας πρέπει να συμβεί τώρα, χωρίς καθυστέρηση. Ως εκ τούτου, ο Υπουργός Εξωτερικών του Ράιχ απαίτησε, ανεξάρτητα από τις δικές σας σκέψεις, να υποδείξει με τηλεγράφημα και να ενημερωθεί την ίδια στιγμή, και αμέσως να αναφέρετε ποιος από εσάς θα είναι υπεύθυνος για τη διεξαγωγή της εν λόγω ενέργειας, και ότι αυτή η επιτροπή θα κηρύξει την ανεξαρτησία της Μακεδονίας .


Reinebeck Σημείωση: 1432 Να σταλεί στο προξενείο της Σόφια 05/09/44


 Σύμφωνα με αυτούς που το δημοσίευσαν και το αναδημοσίευσαν διαδικτυακώς, αυτό το έγγραφο αποδεικνύει ότι ο Αδόλφος Χίτλερ επιθυμούσε την απόσχιση της Μακεδονίας απ΄την Ελλάδα και την ανεξαρτητοποίησή της.

 Αυτό μπορεί να γίνει εύκολα πιστευτό από έναν άσχετο που δεν γνωρίζει τις συνθήκες και τις εξελίξεις εκείνης της εποχής.

 Για να κριθεί όμως σφαιρικά, και όχι αποσπασματικά, η θέση του Χίτλερ για το μακεδονικό, θα πρέπει να ληφθεί υπόψη το συνολικό πλαίσιο των γερμανοβουλγαρικών σχέσεων εκείνης της περιόδου, καθώς ως γνωστόν ο ψευδο"μακεδονισμός" ήταν μία πτυχή του βουλγαρικού επεκτατισμού.

 Η Βουλγαρία μπορεί να ήταν χώρα φιλική προς τον Άξονα, αλλά ποτέ δεν ενεπλάκη ενεργά στον Β΄Π.Π, όπως έκαναν π.χ η Ρουμανία ή η Ουγγαρία. Η φιλοαξονική της στάση ήταν περισσότερο καιροσκοπική και απόρροια των επεκτατικών της βλέψεων κατά της Ελλάδας πρωτίστως και της Γιουγκοσλαβίας δευτερευόντως.
 Έτσι, μόλις πλέον οι Βούλγαροι κατάλαβαν ότι η εξέλιξη του πολέμου σε βάρος του Άξονα είναι μη-αναστρέψιμη έσπευσαν να μεταβάλλουν την στάση τους.

Στις 20/08/1944 οι Σοβιετικοί εισβάλλουν στην Ρουμανία και εντός λίγων ημερών η ρουμανική άμυνα καταρρέει μαζί με το καθεστώς Αντονέσκου. Ο Κόκκινος Στρατός πλέον βρίσκεται μια ανάσα απ΄την Βουλγαρία.
 Στις 26/08/1944 ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας Μπαγκριάνοφ διακήρυξε την ουδετερότητα της Βουλγαρίας και παράλληλα ανακοινώθηκε στους Γερμανούς ότι τα βουλγαρικά στρατεύματα αποχωρούν απ΄την κεντρική Μακεδονία (μεταξύ των ποταμών Αξιού και Στρυμόνα) που ήταν υπό γερμανική κατοχή.
 Στις 02/09/1944 αναλαμβάνει πρωθυπουργός ο αγροτικός σοσιαλιστής Μουράβιεφ και ξεκινάει διαπραγματεύσεις με τους Συμμάχους και "δημοκρατικές" μεταρρυθμίσεις.

 Ήταν πλέον ολοφάνερο ότι η μεταστροφή της Βουλγαρίας ήταν απλά θέμα χρόνου, όπως και έγινε λίγες μέρες μετά.

Ο Χίτλερ φυσικά δεν μπορούσε να μείνει απαθής απέναντι σε αυτές τις αρνητικές γι'αυτόν εξελίξεις. 
 Έπρεπε με κάποιον τρόπο να πλήξει τους Βούλγαρους, και προφανώς σκέφτηκε να το κάνει με τον τρόπο που περιγράφει το συγκεκριμένο έγγραφο το οποίο φέρει ημερομηνία 05/09/1944 (δηλαδή εκείνες τις μέρες της μεταστροφής της Βουλγαρίας).
 Αυτή ήταν φυσικά μία σπασμωδική κίνηση απελπισίας που πρακτικά δεν είχε απολύτως καμμία αξία. Ο γερμανόφιλος Ιβάν Μιχαήλοφ που δρούσε στην περιοχή και ήταν φανατικός "μακεδονιστής" δεν είχε καμμία δύναμη για να υλοποιήσει αυτό το σχέδιο.

 Άλλωστε πουθενά δεν αναφέρεται ότι προχώρησε το ζήτημα της επίσημης αναγνώρισης της δήθεν "Μακεδονίας" απ΄το Γ' Ράιχ.

 Πρέπει επίσης να τονιστεί ότι ο Χίτλερ δεν είχε ποτέ του σκοπό την δημιουργία ανεξάρτητου μακεδονικού κράτους ούτε την απόσχιση της Μακεδονίας απ΄την Ελλάδα.

Αν επιθυμούσε κάτι τέτοιο θα το είχε πράξει στα μέσα του 1941 όταν ήταν πανίσχυρος, ήλεγχε όλη την Ευρώπη και δεν είχε να δώσει λογαριασμό πουθενά.
 Δεν το έκανε όμως, διότι απλούστατα δεν το ήθελε.

 Οι κινήσεις απελπισίας ενός ανθρώπου που έχανε τον πόλεμο και έβλεπε τα πάντα να καταρρέουν γύρω του δεν μπορούν να αποτελέσουν ασφαλές κριτήριο για τις προθέσεις του, ειδικότερα απ΄την στιγμή που δεν είχε δώσει κανένα αντίστοιχο δείγμα κατά το παρελθόν.


Και ας μην βγούνε κάποιοι να πουν ότι και καλά παρέδωσε την ανατολική Μακεδονία και Θράκη στους Βούλγαρους το 1941. 
 Ναι μεν τους έδωσε άδεια εισόδου και προσωρινής στρατιωτικής κατοχής στα συγκεκριμένα ελληνικά εδάφη, αλλά ουδέποτε ενέκρινε την επίσημη προσάρτηση αυτών των εδαφών απ΄τους Βουλγάρους.
 Ούτε καν στο πιο στενό του σύμμαχο, τον Μουσσολίνι, δεν έδωσε άδεια να προσαρτήσει τα Επτάνησα..




Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Κάποτε εαμοβούλγαροι, πάντα εαμοβούλγαροι...


 Live – Πρέσπες: Η υπογραφή της συμφωνίας Ελλάδας – Σκοπίων | Newsit.gr

https://www.newsit.gr/politikh/live-prespes-ypografi-tis-symfonias-elladas-skopion/2557455/


 ΜΙΑ ΖΩΗ ΣΥΜΜΟΡΙΤΕΣ, ΚΑΤΣΑΠΛΙΑΔΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΤΕΣ.

 ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ.

 ΒΡΩΜΕΡΑ ΚΟΜΜΟΥΝΙΑ ΚΑΙ ΥΠΑΝΘΡΩΠΟΙ.

Κυριακή, 10 Ιουνίου 2018

Επιτέλους! Η βουλή τίμησε τον εαυτό της όπως πρέπει



                                     Η βουλή στα χρώματα του "gay pride"

 Για πρώτη φορά στα χρονικά, ο ναός της δημοκρατίας τους αυτοπροσδιορίστηκε όπως του αρμόζει.


Κυριακή, 20 Μαΐου 2018

Μπουτάρης: "Ο μητροπολίτης Σεραφείμ είναι για ΞΥΛΟ"


 Παραθέτουμε αυτούσια μία δήλωση του Μπουτάρη προ δύο ετών περίπου:

"Έχουμε ένα μητροπολίτη, λίγο ακραίων αντιλήψεων. Εμένα με ενοχλεί όταν πάω να ακούσω τη δοξολογία να ακούω τον εθνικό ύμνο. Αν δεν ξεχωρίσει η πολιτική με την εκκλησιαστική εξουσία πάντα θα έχουμε έναν Άνθιμο να μας δημιουργεί προβλήματα. Ο μητροπολίτης Σεραφείμ είναι για ξύλο! Τι να τον κάνεις; Να του πεις μη τα λες;», σημείωσε ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης."

 Πηγή: https://www.newsbeast.gr/greece/arthro/2145429/boutaris-akreon-antilipseon-o-anthimos-gia-xilo-o-serafim


 Είναι ευκόλως κατανοητό πως όταν κάποιος κάνει τέτοιες δηλώσεις που προτρέπουν ανοικτά σε βία, τότε είναι ο τελευταίος που δικαιούται να γκρινιάζει όταν τις "αρπάζει"..

Μπουτάρης: "ΧΕΣΤΗΚΑ αν ο Κεμάλ σκότωσε Έλληνες"...




  Απ΄την παραπάνω δήλωση προκύπτει ότι ο κ.Μπουτάρης ΔΕΝ καταδικάζει "την βία απ'όπου και αν προέρχεται".
 Συνεπώς, ας μην διαμαρτύρεται για τις ψιλές που εισέπραξε...

Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Μαρξ, ο λογοκλόπος




Αντίθετα με την «κοινή πεποίθηση», ο κομμουνισμός δεν είναι η δημιουργία του Moses Mordecai Levy Marx, που έμεινε γνωστός ως Karl Marx. Στην πραγματικότητα, το «Κομμουνιστικό Μανιφέστο» του που δημοσίευσε το 1848, είχε έντονα «δανειστεί» τόσα πολλά από το βιβλίο του Clinton Roosevelt, "Η Επιστήμη της Διακυβέρνησης Θεμελιωμένη στον Φυσικό Νόμο", που δημοσιεύτηκε το 1841 και το οποίο ο Μαρξ βρήκε στο αναγνωστήριο του Βρετανικού Μουσείου, ώστε να μπορούμε να μιλάμε για λογοκλοπή.



Ο Δρ Emanuel M. Josephson, ένας από τους λίγους συγγραφείς που έχει μελετήσει λεπτομερώς το θέμα, τιτλοφόρησε το βιβλίο του για τον Clinton Roosevelt «Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο του Roosevelt». Και η «Επιστήμη» του Roosevelt και το «Μανιφέστο» του Μαρξ συμφωνούν ως προς τις προϋποθέσεις για την εφαρμογή της νέας κομμουνιστικής κοινωνίας:

1. Κατάργηση της ιδιωτικής ιδιοκτησίας
2. Βαρύς προοδευτικός φόρος εισοδήματος
3. Κατάργηση όλων των κληρονομικών δικαιωμάτων
4. Κατασχέσεις ιδιοκτησίας όλων των απόδημων και των «ανταρτών»
5. Δημιουργία Κεντρικής Τράπεζας
6. Κυβερνητικός έλεγχος των Επικοινωνιών & των Μεταφορών
7. Κρατική ιδιοκτησία των εργοστασίων και της γεωργίας
8. Κρατικός έλεγχος της εργασίας
9. Κρατικός έλεγχος της εκπαίδευσης
10. Κατάργηση της θρησκείας
12. Κατάργηση της οικογένειας ως βασικής κοινωνικής μονάδας


Δεν είναι τυχαίο, που κάποιοι λένε ότι κακώς ονομάζουν τους κομμουνιστές «μαρξιστές». Εάν έπρεπε να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι θα έπρεπε να τους ονομάζουν«ρουσβελιστές».


Γενικότερα, ο Μαρξ σαν συγγραφέας "δανείστηκε" όλα του τα συνθήματα. Ήταν ο Γάλλος Ζαν Πωλ Μαρά (Jean-Paul Marat, 1743 -1793), ο πρόεδρος της «Λέσχης των Ιακωβίνων», που έγραψε τις φράσεις: "Οι εργάτες δεν έχουν πατρίδα" και "Το προλεταριάτο δεν έχει τίποτε να χάσει παρά τις αλυσίδες του". Πήρε το σύνθημα "Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού" από τον εβραϊκής καταγωγής γεννημένο στην Γερμανία ποιητή και συγγραφέα Χάϊνριχ Χάϊνε (Heinrich Heine, 1797 – 1856). Ο Γερμανός σοσιαλιστής Καρλ Σάππερ (Karl Schapper, 1812 – 1870) έγραψε το "Εργάτες όλου του κόσμου ενωθείτε". Δεν ήταν ούτε η "Δικτατορία του προλεταριάτου" μια από τις ιδέες του Μαρξ - ο συγγραφέας του ήταν ο Γάλλος σοσιαλιστής Λουί Μπλανκί (Louis Blanqui, 1805 – 1881).



Στα 1841 ο Αμερικάνος κομμουνιστής πολιτικός Κλίντον Ρούσβελτ (Clinton Roosevelt, 1804 – 1898) εξέδωσε το βιβλίο του "Η Επιστήμη της Διακυβέρνησης Θεμελιωμένη στον Φυσικό Νόμο" ("The Science of Government, Founded on Natural Law"), όπου βάσιζε τις διδασκαλίες του στα διδάγματα του Άνταμ Βαϊσχάουπτ (Adam Weishaupt) των Ιλλουμινάτι. Ο Roosevelt ήταν από πρώτα και πιο εξέχοντα μέλη των “Locofocos” ή του «Κόμματος των Ίσων Δικαιωμάτων» (Equal Rights Party), μιας «ριζοσπαστικής» φράξιας μέσα στο Δημοκρατικό κόμμα, που πολλοί θεωρούν ότι ήταν οργάνωση - βιτρίνα των Illuminati. Έξι χρόνια αργότερα ο Μαρξ χρησιμοποίησε τις αρχές του Ρούσβελτ για να γράψει το Κομμουνιστικό του Μανιφέστο. Στο έργο της εξαπάτησης προπαγάνδισε τα παρακάτω σχέδια των Ιλλουμινάτι: Την κατάργηση της ιδιοκτησίας, της οικογένειας, του εθνικισμού, του πατριωτισμού, το δικαίωμα της κληρονομιάς, την θρησκεία και όλα τα ήθη. [Ο Weishaupt είχε πει : «Θρησκεία, πατριωτισμός και οικογένεια θα πρέπει να διαλυθούν, να απορρίψουμε κάθε κοινωνικό δεσμό για να φτιάξουμε ένα ενιαίο κόσμο, ένα παγκόσμιο λαό…Πρέπει να εργαστούμε στα θεμέλια». Ο Πρώσος Βαρώνος Αναχάρσις Κλοτζ (Anacharsis Cloots), από τους πρωτεργάτες της γαλλικής «επανάστασης», αυτοαποκαλούμενος «προσωπικός εχθρός του Θεού» και μέλος των Illuminati είπε: «Θα δημιουργήσουμε ένα παγκόσμιο κράτος,… το κράτος των ενωμένων ατόμων, πρώτα την ευρωπαϊκή και έπειτα την παγκόσμια δημοκρατία…Όλοι οι άνθρωποι θα γίνουν ένα έθνος…»βλ. εδώ κι εδώ]. Ο Μαρξ και ο Ένγκελς ανέφεραν έμμεσα πως πρέπει να επιβληθεί μια παγκόσμια κυβέρνηση «για το καλό των εργατών».


Το ιερό βιβλίο των Σοσιαλιστών "Το Κεφάλαιο", που εκδόθηκε στις 2 Σεπτεμβρίου του 1867 είναι ιδιαίτερα αποκαλυπτικό, αφού δείχνει πως ο συγγραφέας του ήταν όχι μόνον ένας απρόσεκτος και ανεπαρκής θεωρητικός αλλά και ένας λογοκλόπος και ψεύτης. Αυτό αποδείχθηκε στο βιβλίο του Πώλ Τζόνσον "Οι Διανοούμενοι" (Paul Johnson, “Intellectuals”, 1988). Στα 1867 το "Κεφάλαιο" πούλησε σε ολόκληρη τη Γερμανία 200 αντίτυπα.






Ο Μαρξ, (που προερχόταν από αρκετά εύπορη οικογένεια) έγραψε για την κατάσταση των υφαντουργών στην Σικελία χωρίς να μιλήσει ποτέ με έναν από αυτούς. Έγραψε για την βιομηχανία χωρίς να επισκεφθεί ούτε ένα εργοστάσιο σ’ ολόκληρη τη ζωή του. Αρνήθηκε μάλιστα την προσφορά του Ένγκελς να επισκεφθεί μια Υφαντουργία.


Μόνο το πρώτο μέρος του "Κεφαλαίου" γράφτηκε από τον Μαρξ. Το υπόλοιπο γράφτηκε από τον Ένγκελς με τις συμβουλές του Μαρξ. Μόνο το όγδοο κεφάλαιο του πρώτου μέρους "Η Εργατική Ημέρα" ασχολείται με την κατάσταση των εργατών. Το υλικό του "Κεφαλαίου" δεν είναι μόνο μια τυχαία συλλογή, αλλά επίσης πλαστογραφήθηκε και διαστρεβλώθηκε για να ταιριάζει στη γνώμη του Μαρξ.


Χρησιμοποίησε μόνο μια πηγή για να στηρίξει την θεωρία του, το βιβλίο του Ένγκελς "Η Κατάσταση της Εργατικής Τάξης στην Αγγλία" ("Die Lage der arbeitenden Klassen in England"), πουεξεδόθη στη Λειψία στα 1845. Ο Ένγκελς, γιος υφαντουργού, γνώριζε μόνο για την γερμανική βιομηχανία υφασμάτων και τίποτε για την βιομηχανία των άλλων χωρών. Η γνώση του για την κατάσταση των μεταλλωρύχων και των εργατών γης ήταν αμελητέα, αν και έγραψε και για τους δύο.


Δύο ερευνητές, οι William O. Henderson και William H.Chaloner, (Xέντερσον και Σαλλονέ), έκαναν μια νέα μετάφραση του βιβλίο του Ένγκελς στα 1959 ελέγχοντας τις πηγές του και τα γνήσια κείμενα των αποσπασμάτων του. Η ανάλυσή τους έδειξε αυτό που πραγματικά ήταν το έργο: μια πολιτική προπαγάνδα. Με ένα έργο γεμάτο απαρχαιωμένα δεδομένα, πλαστογραφίες και λάθος παραθέσεις, αποδείχθηκε πως ο Ένγκελς δεν ήταν τίμιος στην έρευνά του.



Στην πάνω φωτογραφία: η εφημερίδα New York Times, μπροστάρισα στην μάχη κατά του καπιταλισμού, εύχεται "χαρούμενα γενέθλια" στον Μαρξ "που είχε δίκιο". Στην κάτω φωτογραφία: Προχθές, ο γνωστός μας Γιούνκερ έπλεξε το εγκώμιοτου «φιλοσόφου» Μαρξ. Εσείς συνεχίστε να μιλάτε για «ναζιστική» και «φασιστική» ΕΕ.



Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Το σημαντικό δεν είναι τι θα γίνει σε πιθανό πόλεμο, αλλά το τι θα γίνει μετά από αυτόν


 Αφού η συζήτηση περί πολέμου είναι εξαιρετικά επίκαιρη, ας πούμε και μεις κάποια πράγματα..

 Λοιπόν:
 Όπως έχουμε ξαναγράψει στο παρελθόν, θεωρούμε ότι ένας πόλεμος ή μία γενικότερη έκρυθμη βίαιη κατάσταση, θα μπορούσε να αποβεί εξαιρετικά ωφέλιμη για το έθνος διότι ενδέχεται να οδηγήσει στην κατάρρευση του παρόντος τρισάθλιου ανθελληνικού κατεστημένου.
 Υπογραμμίζουμε την λέξη "ενδέχεται", επειδή τίποτα δεν είναι σίγουρο.
 Μπορεί να γίνει πόλεμος και -ανεξαρτήτως της έκβασής του- το καθεστώς να παραμείνει αλώβητο. Ναι, υπάρχει και αυτό το απευκταίο ενδεχόμενο.
 Για να μιλήσουμε με μαθηματικούς όρους:
 Ένας πόλεμος είναι ΑΝΑΓΚΑΙΑ συνθήκη για την κατάρρευση του καθεστώτος, αλλά από μόνος του δεν αποτελεί ΙΚΑΝΗ συνθήκη.
 Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσο η παρούσα κατάσταση διαιωνίζεται δια της "σταθερότητας" τόσο ο Ελληνισμός βαδίζει με μαθηματική βεβαιότητα προς τον βιολογικό και πολιτισμικό αφανισμό του.

 Άρα συμπεραίνουμε ότι ένας πόλεμος θα μπορούσε δυνητικά να τρακουνήσει τους αποχαυνωμένους Έλληνες και να προκαλέσει μία ιστορική ασυνέχεια με θετικό πρόσημο, χωρίς όμως αυτό να είναι σίγουρο. 
Υπάρχουν τόσοι πολλοί αστάθμητοι παράγοντες που καθιστούν επισφαλή οποιαδήποτε πρόβλεψη, αλλά υπάρχουν παράλληλα και δύο δεδομένα που πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη όσον αφορά τον ελληνικό λαό:

- Αυτό που είναι 1000% σίγουρο είναι ότι ο σημερινός ελληνικός λαός είναι απόλεμος εδώ και πάνω από 2 γενιές. Δεν έχουμε ιδέα τι είναι πόλεμος στην πράξη και ποιες είναι οι άμεσες και έμμεσες συνέπειές του. Τα βιβλία που ασχολούνται με πολεμικά γεγονότα και οι πολεμικές ταινίες δεν μπορούν με τίποτα να μας δώσουν να καταλάβουμε τι σημαίνει πόλεμος. Κάποια πράγματα μαθαίνονται μόνο στην πράξη.
 - Το άλλο σίγουρο είναι ότι αφενός μεν εξαιτίας της μακράς περιόδου ειρήνης που βιώνουμε απ΄το 1949 και μετά, και αφ'ετέρου εξαιτίας του γενικότερου κλίματος μαλθακότητας, θηλυκοποίησης, υπερευαισθησίας, φιλειρηνισμού, διεθνισμού, υλισμού και αρρωστημένου ναρκισσισμού που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία απ΄το 1974, έχει δημιουργηθεί μία κατάσταση διόλου ευνοϊκή όσον αφορά την ψυχολογική ετοιμότητα του λαού σε πιθανή πολεμική αναμέτρηση.

 Τα δύο παραπάνω στοιχεία δεν σημαίνουν υποχρεωτικά ότι η ελληνική κοινωνία θα καταρρεύσει ψυχολογικά, άρα και στρατιωτικά, σε περίπτωση σύρραξης.
 Σημαίνουν όμως ότι μία τέτοια κατάρρευση δεν είναι διόλου απίθανη.
 Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι εξαιρετικά πιθανή. Δυστυχώς.

Το ακόμα χειρότερο είναι ότι οι Τούρκοι υπερτερούν συντριπτικά στους δύο παραπάνω τομείς.
Δηλαδή:
- Είναι εμπειροπόλεμοι, αφού έχουν βασικότατο ρόλο στο πολεμικό θέατρο της Συρίας
- Είναι πιο ανθεκτικοί ψυχολογικά από κάθε άποψη αφού, πέραν του εμπειροπόλεμου στοιχείου, δεν έχουν επηρεαστεί απ΄την εισαγόμενη δυτική φλωροποίηση, μερικά στοιχεία της οποίας αναφέραμε παραπάνω.

 Σίγουρα οι Τούρκοι μπορεί να μειονεκτούν σε διάφορους στρατιωτικούς τομείς έναντι ημών, αλλά στο κομμάτι της κοινωνικής ψυχολογίας είναι σε πολύ καλύτερη θέση.

 Αν σε αυτό προσθέσουμε τους παράγοντες:
 - ανθελληνικό παρακράτος (που δεν γνωρίζουμε πως θα κινηθεί εν καιρώ πολέμου) και 
 - λαθρομετανάστες (μία κυριολεκτικά ασύμμετρη απειλή που μπορεί να προκαλέσει τεράστια προβλήματα στα μετώπισθεν), 
 - ελληνική ηγεσία (παντελώς ανυπόληπτη και με σαφώς εχθρικές προθέσεις για τον Ελληνισμό...)
 τότε αντιλαμβανόμαστε ότι αποτελεί φενάκη να είμαστε υπεραισιόδοξοι...

 Σε καμμία περίπτωση δεν προσπάθουμε να δημιουργήσουμε κλίμα μιζέριας και ηττοπάθειας.
 Επιβάλλεται όμως να έχουμε συναίσθηση της πραγματικότητας και να μην πετάμε στα σύννεφα.

 Το σίγουρο είναι ότι το ανθελληνικό καθεστώς ΔΕΝ επιθυμεί πολεμική εμπλοκή της Ελλάδας όχι μόνο για λόγους ιδεολογικούς (βλ. φιλειρηνισμός, αντιμιλιταρισμός) αλλά και γιατί φοβάται το πιθανό ενδεχόμενο μεταπολεμικών μη-προβλέψιμων αλυσιδωτών αντικαθεστωτικών αντιδράσεων.
 Απ'ότι φαίνεται όμως δεν είναι στο χέρι του, διότι ο Σουλτάνος δείχνει ότι έχει πάρει φόρα για τα καλά..

 Αυτό όμως που πρέπει να μας ενδιαφέρει πρωτίστως δεν είναι η όποια εξέλιξη θα έχει μία πιθανή πολεμική αναμέτρηση με τους Τούρκους. 
 Δεν αντιλέγουμε.. καλή και άγια η προάσπιση του ημετέρων κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά θα πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου ότι ο κυριότερος εχθρός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ, ούτε κανείς άλλος αλλοεθνής.
 Ο κυριότερος εχθρός είναι το εγχώριο ανθελληνικό κατεστημένο, και η ανατροπή του πρέπει να είναι ο αδιαπραγμάτευτος στόχος του κάθε εθνικιστή.

 Σε αυτόν τον στόχο πρέπει να είναι άπαντες προσηλωμένοι και όχι στο πως να "πάρουμε την Πόλη" (μαζί με τα 17.000.000 Τούρκων κατοίκων της...).

 Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι τόσο τι θα γίνει σε περίπτωση πολέμου κατά του εξωτερικού εχθρού που απειλεί να πάρει κάποιες βραχονησίδες ή κάποια νησιά. Για να μην παρεξηγηθούμε, και αυτά πρέπει να προασπιστούν αλλά δεν πρέπει να μείνουμε εκεί.
 Το ζητούμενο είναι τι θα γίνει μετά, διότι ο εσωτερικός εχθρός είναι πολύ πιο επικίνδυνος και πιο ύπουλος. Και αυτός δεν στοχεύει στην απώλεια νησιών, αλλά στην ανεπίστρεπτη καταστροφή του Ελληνισμού..
 Τι απ΄τα δύο είναι χειρότερο;