Κυριακή, 1 Απριλίου 2018

Το σημαντικό δεν είναι τι θα γίνει σε πιθανό πόλεμο, αλλά το τι θα γίνει μετά από αυτόν


 Αφού η συζήτηση περί πολέμου είναι εξαιρετικά επίκαιρη, ας πούμε και μεις κάποια πράγματα..

 Λοιπόν:
 Όπως έχουμε ξαναγράψει στο παρελθόν, θεωρούμε ότι ένας πόλεμος ή μία γενικότερη έκρυθμη βίαιη κατάσταση, θα μπορούσε να αποβεί εξαιρετικά ωφέλιμη για το έθνος διότι ενδέχεται να οδηγήσει στην κατάρρευση του παρόντος τρισάθλιου ανθελληνικού κατεστημένου.
 Υπογραμμίζουμε την λέξη "ενδέχεται", επειδή τίποτα δεν είναι σίγουρο.
 Μπορεί να γίνει πόλεμος και -ανεξαρτήτως της έκβασής του- το καθεστώς να παραμείνει αλώβητο. Ναι, υπάρχει και αυτό το απευκταίο ενδεχόμενο.
 Για να μιλήσουμε με μαθηματικούς όρους:
 Ένας πόλεμος είναι ΑΝΑΓΚΑΙΑ συνθήκη για την κατάρρευση του καθεστώτος, αλλά από μόνος του δεν αποτελεί ΙΚΑΝΗ συνθήκη.
 Το μόνο σίγουρο είναι ότι όσο η παρούσα κατάσταση διαιωνίζεται δια της "σταθερότητας" τόσο ο Ελληνισμός βαδίζει με μαθηματική βεβαιότητα προς τον βιολογικό και πολιτισμικό αφανισμό του.

 Άρα συμπεραίνουμε ότι ένας πόλεμος θα μπορούσε δυνητικά να τρακουνήσει τους αποχαυνωμένους Έλληνες και να προκαλέσει μία ιστορική ασυνέχεια με θετικό πρόσημο, χωρίς όμως αυτό να είναι σίγουρο. 
Υπάρχουν τόσοι πολλοί αστάθμητοι παράγοντες που καθιστούν επισφαλή οποιαδήποτε πρόβλεψη, αλλά υπάρχουν παράλληλα και δύο δεδομένα που πρέπει να ληφθούν σοβαρά υπόψη όσον αφορά τον ελληνικό λαό:

- Αυτό που είναι 1000% σίγουρο είναι ότι ο σημερινός ελληνικός λαός είναι απόλεμος εδώ και πάνω από 2 γενιές. Δεν έχουμε ιδέα τι είναι πόλεμος στην πράξη και ποιες είναι οι άμεσες και έμμεσες συνέπειές του. Τα βιβλία που ασχολούνται με πολεμικά γεγονότα και οι πολεμικές ταινίες δεν μπορούν με τίποτα να μας δώσουν να καταλάβουμε τι σημαίνει πόλεμος. Κάποια πράγματα μαθαίνονται μόνο στην πράξη.
 - Το άλλο σίγουρο είναι ότι αφενός μεν εξαιτίας της μακράς περιόδου ειρήνης που βιώνουμε απ΄το 1949 και μετά, και αφ'ετέρου εξαιτίας του γενικότερου κλίματος μαλθακότητας, θηλυκοποίησης, υπερευαισθησίας, φιλειρηνισμού, διεθνισμού, υλισμού και αρρωστημένου ναρκισσισμού που κυριαρχεί στην ελληνική κοινωνία απ΄το 1974, έχει δημιουργηθεί μία κατάσταση διόλου ευνοϊκή όσον αφορά την ψυχολογική ετοιμότητα του λαού σε πιθανή πολεμική αναμέτρηση.

 Τα δύο παραπάνω στοιχεία δεν σημαίνουν υποχρεωτικά ότι η ελληνική κοινωνία θα καταρρεύσει ψυχολογικά, άρα και στρατιωτικά, σε περίπτωση σύρραξης.
 Σημαίνουν όμως ότι μία τέτοια κατάρρευση δεν είναι διόλου απίθανη.
 Θα μπορούσαμε να πούμε ότι είναι εξαιρετικά πιθανή. Δυστυχώς.

Το ακόμα χειρότερο είναι ότι οι Τούρκοι υπερτερούν συντριπτικά στους δύο παραπάνω τομείς.
Δηλαδή:
- Είναι εμπειροπόλεμοι, αφού έχουν βασικότατο ρόλο στο πολεμικό θέατρο της Συρίας
- Είναι πιο ανθεκτικοί ψυχολογικά από κάθε άποψη αφού, πέραν του εμπειροπόλεμου στοιχείου, δεν έχουν επηρεαστεί απ΄την εισαγόμενη δυτική φλωροποίηση, μερικά στοιχεία της οποίας αναφέραμε παραπάνω.

 Σίγουρα οι Τούρκοι μπορεί να μειονεκτούν σε διάφορους στρατιωτικούς τομείς έναντι ημών, αλλά στο κομμάτι της κοινωνικής ψυχολογίας είναι σε πολύ καλύτερη θέση.

 Αν σε αυτό προσθέσουμε τους παράγοντες:
 - ανθελληνικό παρακράτος (που δεν γνωρίζουμε πως θα κινηθεί εν καιρώ πολέμου) και 
 - λαθρομετανάστες (μία κυριολεκτικά ασύμμετρη απειλή που μπορεί να προκαλέσει τεράστια προβλήματα στα μετώπισθεν), 
 - ελληνική ηγεσία (παντελώς ανυπόληπτη και με σαφώς εχθρικές προθέσεις για τον Ελληνισμό...)
 τότε αντιλαμβανόμαστε ότι αποτελεί φενάκη να είμαστε υπεραισιόδοξοι...

 Σε καμμία περίπτωση δεν προσπάθουμε να δημιουργήσουμε κλίμα μιζέριας και ηττοπάθειας.
 Επιβάλλεται όμως να έχουμε συναίσθηση της πραγματικότητας και να μην πετάμε στα σύννεφα.

 Το σίγουρο είναι ότι το ανθελληνικό καθεστώς ΔΕΝ επιθυμεί πολεμική εμπλοκή της Ελλάδας όχι μόνο για λόγους ιδεολογικούς (βλ. φιλειρηνισμός, αντιμιλιταρισμός) αλλά και γιατί φοβάται το πιθανό ενδεχόμενο μεταπολεμικών μη-προβλέψιμων αλυσιδωτών αντικαθεστωτικών αντιδράσεων.
 Απ'ότι φαίνεται όμως δεν είναι στο χέρι του, διότι ο Σουλτάνος δείχνει ότι έχει πάρει φόρα για τα καλά..

 Αυτό όμως που πρέπει να μας ενδιαφέρει πρωτίστως δεν είναι η όποια εξέλιξη θα έχει μία πιθανή πολεμική αναμέτρηση με τους Τούρκους. 
 Δεν αντιλέγουμε.. καλή και άγια η προάσπιση του ημετέρων κυριαρχικών δικαιωμάτων αλλά θα πρέπει πάντα να έχουμε κατά νου ότι ο κυριότερος εχθρός ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ, ούτε κανείς άλλος αλλοεθνής.
 Ο κυριότερος εχθρός είναι το εγχώριο ανθελληνικό κατεστημένο, και η ανατροπή του πρέπει να είναι ο αδιαπραγμάτευτος στόχος του κάθε εθνικιστή.

 Σε αυτόν τον στόχο πρέπει να είναι άπαντες προσηλωμένοι και όχι στο πως να "πάρουμε την Πόλη" (μαζί με τα 17.000.000 Τούρκων κατοίκων της...).

 Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι τόσο τι θα γίνει σε περίπτωση πολέμου κατά του εξωτερικού εχθρού που απειλεί να πάρει κάποιες βραχονησίδες ή κάποια νησιά. Για να μην παρεξηγηθούμε, και αυτά πρέπει να προασπιστούν αλλά δεν πρέπει να μείνουμε εκεί.
 Το ζητούμενο είναι τι θα γίνει μετά, διότι ο εσωτερικός εχθρός είναι πολύ πιο επικίνδυνος και πιο ύπουλος. Και αυτός δεν στοχεύει στην απώλεια νησιών, αλλά στην ανεπίστρεπτη καταστροφή του Ελληνισμού..
 Τι απ΄τα δύο είναι χειρότερο;


Κυριακή, 18 Φεβρουαρίου 2018

Θα πολεμήσουν οι Έλληνες σε ένα πόλεμο Ελλάδας-Τουρκίας;





Αν η Ελλάδα πάει σε πόλεμο με την Τουρκία με αφορμή τα Ίμια -είτε επειδή θα ξεχάσει πως είναι προτεκτοράτο, είτε επειδή θα της το επιβάλουν οι προστάτες και «σύμμαχοί» της-, θα προκύψουν μερικά προβλήματα. Κατ΄ αρχάς, δεν ξέρουμε πόσοι Έλληνες είναι διατεθειμένοι να πολεμήσουν σήμερα για την Ελλάδα.
Μην δίνετε σημασία στα μεγάλα πατριωτικά λόγια.
Όταν σφυρίζουν οι σφαίρες, οι μπατριώτες τα κάνουν πάνω τους.
Το ξέρουμε από την Ιστορία. Οι πιο κότες, οι πιο ρουφιάνοι και οι μεγαλύτεροι προδότες ήταν οι μπατριώτες.
Κολυμπώντας θα προσπαθούν να φτάσουν στην Ιταλία, για να κάνουν αντίσταση από την Ευρώπη.
Εν τω μεταξύ, οι Έλληνες δεν αντιστάθηκαν στην αρπαγή της χώρας τους, θα πάνε να πολεμήσουν με κίνδυνο να πεθάνουν ή να μείνουν ανάπηροι;
Βέβαια, η αναπηρία είναι ένα κίνητρο για να πολεμήσουν οι Έλληνες, αφού μετά θα πάρουν αναπηρική σύνταξη, αλλά ο κίνδυνος να τα τινάξουν είναι αποτρεπτικός παράγοντας.



Επίσης, πολεμάς, όταν έχεις κάτι να χάσεις.
Όταν σου τα έχουν πάρει όλα, γιατί να πολεμήσεις;
Σου έχουν πάρει όλη τη χώρα χωρίς να πολεμήσεις, και θα πας να πολεμήσεις για δυο βράχια;
Και άντε, και πας να πολεμήσεις.
Θα είναι όλοι οι Ελληνάρες μέσα στα χαρακώματα με τα κινητά και θα ανεβάζουν συνέχεια φωτογραφίες στο Facebook, για να τους κάνει like η Βούλα η σγουρομάλλλα από την Τούμπα.
Θα έρχονται οι Τούρκοι να τους σφάξουν, και θα λέει ο Μήτσος «μισό λεπτό, να απαντήσω στη Μαρία από το Περιστέρι, που ρωτάει πώς τα περνάμε εδώ».
Θα είναι έτοιμος ο Αχμέτ να τον καρφώσει με την ξιφολόγχη και θα του λέει ο Βάγγος «μεγάλε, κάτσε μισό λεπτό, να βγάλω τη selfie, να φαίνεσαι κι εσύ που με καρφώνεις».
Θα τελειώνει η μπαταρία του κινητού, και θα κάνει χαρακίρι ο Ελληνάρας. Θα την πετάει στους Τούρκους για να του την φορτίσουν.
Δεν θα έχει σήμα το κινητό, και θα βγαίνει ο άλλος ο ηλίθιος από τα χαρακώματα, για να πάει κάπου να πιάνει καλύτερα, οπότε θα την τρώει στο δόξα πατρί και μετά θα τον θάβουν στην Καρδίτσα ως ήρωα του πολέμου.
Στη μέση είναι και η τηλεόραση.
Θα πολεμούν οι Έλληνες τους Τούρκους και θα σκέφτονται ότι χάνουν το τούρκικο σίριαλ και το Survivor.
Άσε που μπορεί οι Τούρκοι να μη μας επιτρέπουν τη μετάδοση του τούρκικου σίριαλ και του Survivor -που είναι τουρκική παραγωγή-, για να κάμψουν το ηρωικό φρόνημα του περήφανου και ανυπότακτου λαού μας.
Επίσης, είναι τα χρέη.
Με τόσα χρέη και τόσους λογαριασμούς, πώς θα πάμε να πολεμήσουμε;
Θα είναι οι Έλληνες στην πρώτη γραμμή, θα έχουν τους Τουρκαλάδες απέναντι και θα παίρνουν τηλέφωνο τις γυναίκες τους -μέσα από τα χαρακώματα-, για να τους θυμίσουν να πληρώσουν τη δόση στην Εφορία ώστε να μη χάσουν την ρύθμιση με τις 120 δόσεις.
Βέβαια, αν γίνει πόλεμος με την Τουρκία, μπορεί να βγει η κυβέρνηση και να πει πως χαρίζει τα χρέη σε όσους πάνε να πολεμήσουν.
Ποιος τις πιστεύει πια, όμως, τις ελληνικές κυβερνησεις;
Μπορεί να επιστρέψεις από τον πόλεμο και να σου πουν πως, αφού σώθηκες, πρέπει να τα πληρώσεις τα χρέη στην Εφορία, και μάλιστα έχεις και πρόστιμο, για να στηριχτούν οι οικογένειες αυτών που έπεσαν ηρωικά.
Στην διάρκεια του πολέμου, μπορεί να σταματήσουν και οι πλειστηριασμοί.
Θα είναι κάπως περίεργο να σου λένε «πολέμα να μην πέσει η πατρίδα στα χέρια των Τούρκων» και αυτοί να σου παίρνουν το σπίτι.
Δηλαδή, αν σου παίρνουν το σπίτι οι τράπεζες, γιατί να φοβάσαι μην στο πάρουν οι Τούρκοι;



Από την άλλη, μπορεί να βγει ο Ερντογάν από απέναντι και να πει στους Έλληνες στρατιώτες πως, αν παραδοθούν, τους χαρίζει όλα τα χρέη και τους κάνει και δώρο 15 μέρες διακοπές στη Μύκονο.
Σε μια τέτοια περίπτωση, προβλέπω να καταρρέει το μέτωπο μέσα σε δευτερόλεπτα.
Θα μείνει μόνο ο στρατηγός μας, ο Φραγκούλης Φράγκος, που θα έχει αγωνία μην πέσει στα χέρια των Τούρκων και τον δείξει η τηλεόραση με άσπρη ρίζα, γιατί πώς να το βάψει το μαλλί μέσα στα χαρακώματα;
Αν χαρίσει ο Ερντογάν τα χρέη στους Έλληνες, θα τον υποδεχτούμε σαν απελευθερωτή στην Αθήνα.
Σε κάθε περίπτωση, μάλλον δεν μας συμφέρει να πάμε σε πόλεμο για την Τουρκία, γιατί μπορεί να χαλάσουμε αυτό το φοβερό σερί δόξας, γενναιότητας και ηρωισμού που έχει η Ελληνική Ιστορία.
Οπότε, ας μην πολεμήσουμε.
Καλύτερα να κάνουμε ένα… συλλαλητήριο.

Επίσης είναι πλέον τόσες εκατοντάδες οι ΤουρκοΕλληνικές επιχειρήσεις εντός και εκτός Ελλάδος, και τόσο μεγάλα τα οικονομικά συμφέροντα που θα ρίξουν τον Τσίπρα …πριν αποφασίσει. Προτιμούν όχι να δώσουν ένα νησάκι, αλλά και την μισή Ελλάδα προκειμένου να μην έχουν οικονομική απώλεια.

Oσο για τους Τουρκους; Δεν ειναι τόσο ηλίθιοι. Ξερουν με ποιους εχουν να κάνουν .Θα πάρουν οτι θέλουν, οποτε θέλουν ..ΑΘΟΡΥΒΑ.


Πηγή: http://ixnos.blogspot.gr/2018/02/normal-0-false-false-false.html


 Παρά το ότι το παραπάνω άρθρο (που αναδημοσιεύτηκε στο ixnos από αριστερό ιστολόγιο) είναι αρκούντως μηδενιστικό και ισοπεδωτικό, εντούτοις οφείλουμε να παραδεχτούμε ότι στηλιτεύει -με δηκτικό τρόπο- κάποιες υπαρκτές παθογένειες της σημερινής ελληνικής κοινωνίας.
 Δεν είναι βέβαια όλοι έτσι, αλλά δυστυχώς οι περιπτώσεις που αναφέρονται στο άρθρο δεν είναι διόλου σπάνιες..
 Παραλείπει βέβαια να τονίσει ότι σε αυτούς που ΔΕΝ θα πολεμήσουν συμπεριλαμβανονται οι πάσης φύσεως φλώροι αριστεροί διεθνιστές, αναρχοαριστερά ανθελληνικά στοιχεία, ειρηνόφιλοι φιλελεύθεροι μπούληδες, ψυχασθενείς, πρεζάκηδες, τραβεστί, αδελφές και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις.

Παρασκευή, 9 Φεβρουαρίου 2018

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ -ΜΟΝΟ- ΤΟ ΟΝΟΜΑ, ΗΛΙΘΙΕ!





Πηγή: https://nazionaleanticapitalista.wordpress.com 






Ήρθε η ώρα να κάνουμε έναν τελικό απολογισμό σε ό,τι αφορά το συλλαλητήριο της 4ης Φεβρουαρίου.


Δεν θα αναλύσουμε τώρα για ποιον λόγο έπρεπε ο κόσμος να κατεβεί στο κέντρο της Αθήνας και να συμμετάσχει, διότι τα έχουμε ξαναπεί και δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβανόμαστε. Σήμερα θα μιλήσουμε για τους άλλους λόγους που ο κόσμος συμμετείχε στο συλλαλητήριο, τους οποίους όλοι γνωρίζουμε, αλλά κάποιοι προσπαθούν επιμελώς να κρύψουν, μιας κι αγγίζουν θέματα τα οποία οι ίδιοι είναι ανίκανοι ν’αντιληφθούν.


Ο Νίκος Βεργίδης, στο βιβλίο του «Οι Μιγάδες της Νεοελληνικής Ιστορίας» αναφέρει χαρακτηριστικά ότι ο κόσμος πολέμησε τόσο σθεναρά στην Αλβανία διότι ήταν η αφορμή που χρειαζόταν για να ξεσπάσει μετά από τις συνεχόμενες δεκαετίες ανέχειας, πείνας και καταπίεσης. Κι ένας λόγος που το έπος του ‘40 ακολουθήθηκε από τον τόσο αιματηρό κι ακραίο Εμφύλιο, ήταν το ότι και οι δύο πλευρές πίστευαν ακράδαντα ότι εκείνοι είχαν πράγματι δίκαιο κι ότι θα λύτρωναν τον λαό. Και, ασφαλώς, δεν αναφέρομαι σε Βελουχιώτηδες και λοιπούς εγκάθετους, αλλά για τους στρατιώτες των δύο πλευρών· αυτούς τους «αφανείς» ήρωες που κίνησαν τις ιδεολογικές μηχανές της Αριστεράς και της Δεξιάς (ή, τέλος πάντων, των Δεξιών πατριωτών, των εθνικιστών και των Βασιλικών που τάχθηκαν με τις δυνάμεις της Δεξιάς προς υπεράσπιση του έθνους και της πατρίδας).





Κι αν παρατηρήσει κανείς, καθώς η ιστορία επαναλαμβάνεται, πριν από κάθε μεγάλο ξέσπασμα, είχε προηγηθεί μια εποχή βαθύτατου σκοταδισμού, πνευματικής σήψης, υποδούλωσης κι ατονίας. Πιστεύω πως βρισκόμαστε στο κατώφλι μιας τέτοιας νέας εποχής. Μετά την ασυδοσία και την διάλυση του κράτους, η Ελλάδα αντιμετωπίζει ίσως τα μεγαλύτερα προβλήματα που είχε ν’αντιμετωπίσει ποτέ στην ιστορία της κι ο απλός αστός που ζει, κινείται, εργάζεται/δουλεύει, διασκεδάζει και κυκλοφορεί στον πραγματικό κόσμο, αφουγκράζεται το κύμα που έρχεται και θέλει να εκδηλώσει την αντίθεσή του στις πολιτικές που ακολουθούνται, στην αβεβαιότητα του αύριο και στη σαπίλα που θα παραδώσει στα παιδιά του.


Αυτός ο μεσοαστός, ο μικροαστός κι ο φτωχός, πήραν, λοιπόν, τις «σφουγγαρίστρες» τους, όπως λένε και οι εγκάθετοι του ΣΥΡΙΖΑ στον χώρο, πήραν στο χέρι τα παιδιά τους, στα οποία έδωσαν από μία «σφουγγαρίστρα», τους δίδαξαν πώς να την κυματίζουν περήφανα ψηλά και τους εξήγησαν για ποιον λόγο πάνε «βόλτα» στο Σύνταγμα και τους γύρω δρόμους.


Τους είπαν ότι φωνάζουν για να μην παραχωρηθεί σε Σκοπιανούς η ελληνική ιστορία· ότι, με αφορμή το ζήτημα της Μακεδονίας, θα δώσουν ένα ηχηρό μήνυμα στην υπάρχουσα και κάθε μελλοντική κυβέρνηση, ότι ο κόσμος, αν χρειαστεί, θα ξαναβγεί ενωμένος στους δρόμους· ότι η μετανάστευση, τα Μνημόνια, η ανέχεια, η ανεργία, η βαρύτατη φορολογία, η αβεβαιότητα, η αδικία, τα επιδόματα πείνας, οι τόκοι, το κουμάντο στην αγορά απ’τις τράπεζες, η νεοταξίτικη πολιτιστική ατζέντα που -ειδικά απ’τον ΣΥΡΙΖΑ και με κάθε περηφάνια- εφαρμόζεται τα τελευταία χρόνια, έχουν γονατίσει τον κόσμο, κι αυτός με τη σειρά του είναι έτοιμος -για αρχή- να διαμαρτυρηθεί ειρηνικά στον δρόμο, κρατώντας το πιο ιερό αγαθό: τη σημαία του.


Τη σημαία για την οποία μάτωσαν, σκοτώθηκαν, θυσιάστηκαν, πολλά εκατομμύρια κόσμου, ακόμη κι όταν αυτή η σημαία δεν υπήρχε καν. Κι αυτή τη σημαία, κύριοι και κυρίες (αμφοτέρων των φύλων), εμείς την τιμούμε με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας, διότι αυτή αντιπροσωπεύει τους παππούδες μας που πολέμησαν σε πολέμους, τα ιδανικά μας, τον κόσμο που ονειρευόμαστε ν’αφήσουμε στις επόμενες γενιές, τα παιδιά μας και τα παιδιά των παιδιών μας. Κι όλα αυτά δεν ανεχόμαστε κανέναν εγκάθετο ή/και έμμισθο απ’οποιονδήποτε να τα υποβαθμίσει και να τα ειρωνεύεται.


Γι’αυτόν ακριβώς τον λόγο κι όλοι αυτοί, και πρώτοι και καλύτεροι οι τίποτεςτου «εθνικιστικού χώρου» (παρότι είναι αμφίβολο το κατά πόσο είναι εθνικιστές κάποιοι που καταφέρονται συνεχώς ενάντια σ’οτιδήποτε εθνικό και υποστηρίζουν υστερικά οτιδήποτε προέρχεται απ’τον χώρο της Αριστεράς, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα για άλλη ώρα), πρέπει ν’αποφασίσουν τι θέλουν και να πορευθούν στο εξής καταλλήλως.


Απ’τη μία, σύσσωμος ο «χώρος» μεμψιμοιρεί συνεχώς ότι δεν γίνεται τίποτα, ότι ο κόσμος δεν ασχολείται με τα κοινά, ότι είναι δειλοί και λοιπές μπούρδες. Τώρα, λοιπόν; Που ο κόσμος ασχολήθηκε με κάτι εθνικό, κι ας μην είναι μείζονος σημασίας για την καθημερινότητά μας, που ο κόσμος απέδειξε ότι είναι δεκτικός προς καθετί εθνικό, προς τις ιδέες μας, προς τα κοινά και, πάνω απ’όλα, που απέδειξε ότι θέλει ν’αντιδράσει, έστω και ειρηνικά, πώς το διαχειρίζονται;


Τους αποκαλούν γραφικούς, τους ειρωνεύονται, -επί τοις ουσίας- υιοθετούν τις απόψεις και την ατζέντα των τηλεοπτικών σταθμών που ταυτόχρονα βρίζουν (!), υποβαθμίζουν (για να μην πω ότι μηδενίζουν) την όλη διαδικασία και τις προθέσεις του κόσμου και καταλήγουν, όχι μόνο να μην κερδίζουν τις εντυπώσεις και την πρόθεση του κόσμου (κι ειδικά των νέων) ν’ακούσουν τι έχει ο «χώρος» να πει, αλλά να δικαιώνουν το Σύστημα και την Αριστερά που μας κατηγορεί ως περιθωριοποιημένους, απολίτιστους κι αστοιχείωτους δημιουργώντας ακόμα χειρότερη εικόνα για όλους μας στη συνείδηση του κόσμου. Σ’αυτό το σημείο θέλω να τονίσω γι’ακόμη μια φορά πόσο πολύ χαίρομαι που δεν έχω καμία σχέση μ’όλες αυτές τις γκρούπες και τους «ελεύθερους σκοπευτές» του χώρου που ζουν και υπάρχουν μόνο στο Facebook.


Αποφασίστε, λοιπόν, τι θέλετε. Αν θέλετε να μείνετε «10 νομά σ’ένα δωμά», να καίτε λιβάνια στον Χίτλερ, τον Βόταν, τον Λεωνίδα, τον Κένταυρο ή όποιον άλλο θεωρείτε άξιο και να βγαίνετε στον δρόμο συνοδεία με μια διμοιρία ΜΑΤ, κάν’τε το. Είναι αναφαίρετο δικαίωμά σας, άλλωστε. Μην ισχυρίζεστε, όμως, ότι κάνετε πολιτική και μην γκρινιάζετε που ο κόσμος έχει την «απαίτηση» ν’ασχολείστε σοβαρά με τα καθημερινά προβλήματα που τον ταλανίζουν κι όχι με πάσης φύσεως μεσσιανισμούς. Για να μην αναφέρω τη γελοιότητα της υπόθεσης για όσους πήγαν και μετά υποβάθμισαν το ίδιο το συλλαλητήριο. Τρικυμία εν κρανίω ή φερέφωνα άποψης «ανωτέρου»;


Το μέτρο αξιολόγησης του συλλαλητηρίου, λοιπόν, είναι το κατά πόσο εκμεταλλεύεσαι σοβαρά αυτό που συνέβη. Το κατά πόσο έδωσες αξιοπρεπή παρουσία εκεί ως ομάδα ή ως απλός πολίτης (κι ας ήσουν άγνωστος μεταξύ αγνώστων) και κατά πόσο εξετίμησες το γεγονός ότι ο κόσμος αποφάσισε, έστω για μια φορά, να βγει στους δρόμους και να φωνάξει για ένα εθνικό ζήτημα. Το κατά πόσο είσαι ικανός να κερδίσεις τους αναγνώστες σου (σε fb, blogs, sites και ούτω καθεξής) με τον σωστό πονηρό τρόπο, ώστε να ρίξεις από δίπλα κεκαλυμμένο το «ναζιστικό δηλητήριο» για να κερδίσεις έναν ακόμη, χωρίς «χαιρετισμούς», σημαίες/λάβαρα και λοιπές βαρύγδουπες κενές μπούρδες, αλλά με λύσεις στα προβλήματα που απασχολούν τον μέσο αστό. Ήτοι, με το μεταναστευτικό (ή «προσφυγικό», όπως είναι το πολιτικώς ορθό τώρα τελευταία), τα μνημόνια και την οικονομική κρίση, την ανεργία, τις κατασχέσεις και την τοκογλυφία και λοιπά, και λοιπά, και λοιπά.


Δεν μας πειράζει που θα ξεφουσκώσει ο ντόρος. Δεν μας πειράζει που το συλλαλητήριο λειτούργησε σαν βαλβίδα εκτόνωσης του κόσμου. Αυτό το κάτι πρέπει να φροντίσουμε εμείς να πάρει μεγαλύτερες διαστάσεις. Είναι δική μας υποχρέωση ν’ασχοληθούμε με τα «απλά», τα καθημερινά, τα μείζονος σημασίας δράττοντας την ευκαιρία απ’το έλασσον. Άλλωστε ακόμα κι αν δεν υπήρχε αυτή η «βαλβίδα», μήπως ο «χώρος» ή η αριστερά θα έκαναν επανάσταση;


Όταν, όμως, δεν έχει χρειαστεί να βγεις στην «αρένα» ούτε για μια μέρα, ή όταν δεν αφουγκράζεσαι τα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας, πώς να τα κατανοήσεις και πώς να βρεις λύσεις σ’αυτά; Και, δεν είναι κακό που είναι καβατζωμένοι όλοι αυτοί και μακάρι να μείνουν καβατζωμένοι· αρκετή φτώχεια υπάρχει στην Ελλάδα. Το πρόβλημα είναι ότι είναι καβατζωμένοι και θέλουν να μας πείσουν ότι είναι σοσιαλιστές και λαϊκοί.


Ε, όχι, μεγάλε. Δεν καταλαβαίνεις πόσα έχει στερήσει ή «στερήσει» απ’την πάρτη του ο μέσος Έλληνας για να μεγαλώσει δυο παιδιά, να τα σπουδάσει και να τους δώσει τα απαραίτητα εφόδια για τον πραγματικό κόσμο. Δεν καταλαβαίνεις πόση ανάγκη έχει να φωνάξει έστω και για δυο ώρες. Δεν καταλαβαίνεις πόση ανάγκη είχε αυτή την ελάχιστη εκτόνωση, κι ας πάει στον βρόντο. Κι ας τον λένε γραφικό οι τελευταίοι άεργοι περιθωριακοί «ιδεαλιστές» της πεντάρας. Αδιαφορεί επιδεικτικά, διότι αυτός το χρέος του το έκανε. Και στην πατρίδα και στη σημαία και στη συνείδησή του. Τουλάχιστον για την ώρα. Διότι εσύ που τον κατακρίνεις, πρέπει να έχεις κάνει κάτι περισσότερο! Και δεν το έχεις κάνει.


Και δεν ήταν εκατό ή πεντακόσιες χιλιάδες. Ήταν πάνω από ένα εκατομμύριο. Κοντά ενάμισι. Κι αυτά τα εκατομμύρια ήταν που ανέκαθεν έγραφαν την ιστορία. Κάτσε, τώρα, εσύ στον υπολογιστή σου, χάζευε λάβαρα του μεσοπολέμου, βάλε και τη στολή σου μιας κι είσαι και «σκληροπυρηνικός» κι είσαι συλλέκτης, και λέγε στους φίλους σου ότι είσαι επαναστάτης. Έρχεται καρναβάλι, θα κολλάς τέλεια με την περίσταση.


Να θυμάσαι, όμως, ότι την ιστορία την έγραψε ο «γραφικός» που πήρε τη «σφουγγαρίστρα» του και διαδήλωσε ειρηνικά. Την ιστορία την έγραψα εγώ, την έγραψε ο δειλός γείτονάς σου, την έγραψαν αυτοί οι «τρελοί» που ταξίδεψαν από κάθε άκρη της Ελλάδας για να παρευρεθούν, την έγραψαν οι άλλες τόσες χιλιάδες ομογενών που διαδήλωσαν στο εξωτερικό, την έγραψαν τα άλλα τόσα εκατομμύρια Ελλήνων που δάκρυζαν καρφωμένοι στις οθόνες τους, την έγραψαν οι Ευρωπαίοιαλλοεθνείς που εντάχθηκαν και σήκωσαν την ελληνική ως σημαία της πατρίδας τους.


Εσύ θα παραμείνεις ένα τίποτα για πάντα. Κι άντε γεια.





Περήφανοι ως Μακεδόνες.


Περήφανοι ως Κρητικοί.


Περήφανοι ως Ηπειρώτες.


Περήφανοι ως Πελοποννήσιοι.


Περήφανοι ως Πόντιοι.


Περήφανοι ως Θράκες.


Περήφανοι ως Νησιώτες.


Περήφανοι ως Θεσσαλοί.


Περήφανοι ως Κύπριοι.


ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ ΩΣ ΕΛΛΗΝΕΣ!


Ευχαριστώ για την ανάγνωση,


Ελίνα ΓΚ.

Δευτέρα, 1 Ιανουαρίου 2018

Κυριακή, 3 Δεκεμβρίου 2017

ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ - ΓΙΑΤΙ Ο ΧΙΤΛΕΡ ΔΙΕΤΑΞΕ ΤΗΝ "ΑΣΥΛΙΑ" ΤΟΥΣ









Του Δημοσθένη Κούκουνα


Χρειάστηκε να περάσουν πολλά χρόνια μέχρις ότου - κατά ένα μέρος - λυθεί το μυστήριο, πώς οι Εβραίοι της Ζακύνθου κυκλοφορούσαν ακαταδίωκτοι κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής.

Είμαστε στα τέλη του 1943 και οι κατακτητές στην Ελλάδα έχουν επεκτείνει τις διώξεις των Εβραίων σε ολόκληρη την Ελλάδα, μετά τις διώξεις στη Θεσσαλονίκη που έγιναν στις αρχές του χρόνου. Και πράγματι, εξ αιτίας του τότε μητροπολίτη Ζακύνθου Χρυσόστομου, προκλήθηκε μία σπάνια ευεργετική διαταγή που ελήφθη σε ανώτατο επίπεδο στο Βερολίνο και έτσι ο εβραϊκός πληθυσμός του νησιού δεν διώχθηκε "υπ' ευθύνη του τοπικού μητροπολίτη". Ίσως είναι το μοναδικό μέρος σε ολόκληρη την Ελλάδα που κέρδισαν οι Εβραίοι μια τέτοιας μορφής ασυλία εν σχέσει με τα τόσα και τόσα τραγικά που υπέστησαν οι ομόθρηκοι και ομόφυλοί τους παντού αλλού. Θα αναρωτηθεί φυσικά κανείς γιατί κανείς άλλος Έλληνας μητροπολίτης στην υπόλοιπη Ελλάδα δεν ενήργησε αντίστοιχα. Η απάντηση είναι ότι κανείς άλλος δεν είχε γνωριμία με τον ίδιο τον Χίτλερ όπως ο Ζακύνθου Χρυσόστομος Δημητρίου, ο οποίος γνώριζε προσωπικά τον Χίτλερ από εικοσαετίας, πριν καν γίνει γνωστός και παντοδύναμος ο τελευταίος, από το Μόναχο. Εκεί είχε υπηρετήσει επί χρόνια ο Χρυσόστομος ως εφημέριος της ελληνικής εκκλησίας των Αγίων Πάντων και είχε δημιουργήσει φιλίες με διάφορους Γερμανούς πλην του Χίτλερ, όπως ο Τουρκογερμανός Μουράτ Φέριντ Μπέη (γεννηθείς το 1908 στη Θεσσαλονίκη, γιος Τούρκου αξιωματικού και Γερμανίδας). Ο τελευταίος αυτός έδρασε ως αρχηγός της Άμπβερ στην Ελλάδα επί Κατοχής.

Σε τοπικό επίπεδο από εβραϊκής πλευράς η ευγνωμοσύνη προς τον τόσο αποτελεσματικό ως προς το θέμα της μη δίωξης των Εβραίων της Ζακύνθου Έλληνα ιεράρχη, εκδηλώθηκε με διάφορους απλούς τρόπους μετακατοχικά. Τα γνωρίζουν καλύτερα οι Ζακυνθινοί, όσοι τυχόν επιζούν από εκείνα τα χρόνια και διατηρούν μνήμες. Βέβαια από επίσημης πλευράς του Ισραήλ χρειάστηκε να περάσουν σχεδόν τριάντα χρόνια μέχρις ότου τιμηθεί ανάλογα με το τι προσέφερε. Τέτοιου είδους τιμές όμως δεν είναι αξιοπερίεργο να αποδίδονται καθυστερημένα, αρκεί να αποδίδονται. Και ίσως το Ισραήλ, άλλωστε, να είχε τους λόγους του. Οπωσδήποτε όμως θα είχε επιπρόσθετη βαρύτητα αν αναγνωριζόταν η προσφορά του όταν ακόμη βρισκόταν εν ζωή (ο Χρυσόστομος πέθανε το 1958, αφού ένα χρόνο νωρίτερα είχε υποχρεωθεί να εγκαταλείψει το νησί για άλλους λόγους άσχετους με το θέμα μας).

Σύμφωνα με την πιο έγκυρη εβραϊκή εκδοχή, που όμως είναι και η πιο απλοϊκή, ο μητροπολίτης Ζακύνθου, καθώς και ο δήμαρχος της πόλης Λουκάς Καρρέρ, έδωσαν γροθιά στο μαχαίρι:

«Ενώ σε όλη την υπόλοιπη χώρα οι διώξεις και εκτοπίσεις Εβραίων διεξάγονταν από τους Γερμανούς αποτελεσματικά, η Ζάκυνθος αποτέλεσε μια μοναδική εξαίρεση. Δύο θαρραλέοι άνθρωποι, ο Μητροπολίτης του νησιού Χρυσόστομος Δημητρίου και ο Δήμαρχος Ζακύνθου Λουκάς Καρρέρ, πέτυχαν κάτι πρωτοφανές: θέτοντας την ίδια τους τη ζωή σε κίνδυνο, κατόρθωσαν να προστατέψουν ολόκληρο τον εβραϊκό πληθυσμό της Ζακύνθου από την τύχη των ομοθρήσκων τους σε άλλες περιοχές. Στα τέλη του 1943 ο Γερμανός Διοικητής της Ζακύνθου, Μπέρενς, κάλεσε τον Δήμαρχο στο γραφείο του και απαίτησε, υπό την απειλή όπλου, κατάλογο με τα ονόματα όλων των Εβραίων του νησιού. Ο Δήμαρχος και ο Μητροπολίτης, αντιλαμβανόμενοι το τι σήμαινε η εντολή αυτή, προσπάθησαν να κερδίσουν χρόνο, αλλά ο Διοικητής ήταν αμετακίνητος, καθώς είχε διαταγές από το Γενικό Αρχηγείο. Μετά από πολλή σκέψη, καθώς βρίσκονταν και οι ίδιοι σε θανάσιμο κίνδυνο, οι δύο άνδρες πήραν τη γενναία απόφαση να περιλάβουν στον κατάλογο μόνο τα εξής δύο ονόματα: Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος και Δήμαρχος Ζακύνθου Λουκάς Καρρέρ. Ο Γερμανός Διοικητής έμεινε άναυδος. Μαζί με ένα γράμμα του Μητροπολίτη προς τον ίδιο τον Χίτλερ, στο οποίο αναλάμβανε ακέραια την ευθύνη για τη διαγωγή των Εβραίων του νησιού, τα δύο έγγραφα αποστάλθηκαν στο Γενικό Αρχηγείο, όπου πρέπει να έκαναν έντονη εντύπωση, γιατί η διαταγή της σύλληψης όλων των Εβραίων ακυρώθηκε. Παρ'όλα αυτά, για κάθε ενδεχόμενο, όλοι οι Εβραίοι της Ζακύνθου διασκορπίστηκαν στα χωριά του νησιού, όπου χριστιανικές οικογένειες τους έκρυψαν και ανέλαβαν τη διατροφή τους. Χάρη στην επιρροή, το θάρρος και την αποφασιστικότητα των δύο ηγετών του νησιού, καθώς και του ντόπιου πληθυσμού, οι 275 Εβραίοι της Ζακύνθου επέζησαν χωρίς ούτε μία απώλεια, από έναν πόλεμο που εξολόθρευσε το σύνολο των ομοθρήσκων τους σε πολλές άλλες περιοχές». [Ο Δεύτερος Παγκόσμιος Πόλεμος και το Ολοκαύτωμα των Ελλήνων Εβραίων, 1941-1944. Εγχειρίδιο Μελέτης, Εβραϊκό Μουσείο Ελλάδος, Αθήνα 2005, σ. 26-27].

Ωστόσο αυτή η εκδοχή δεν είναι απόλυτα ακριβής, διότι αγνοεί τη βασική παράμετρο, που ήταν η προσωπική γνωριμία του Χρυσόστομου με τον Χίτλερ από τα χρόνια του Μονάχου. Ως προς δε το δεύτερο πρόσωπο, τον δήμαρχο, αυτός είναι δευτεραγωνιστής, διότι από μόνος του δεν θα επετύγχανε τίποτε - όπως δεν το κατόρθωσαν πολύ ισχυρότερα δημόσια πρόσωπα στην Ελλάδα, από τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό μέχρι τους κατοχικούς πρωθυπουργούς Κ. Λογοθετόπουλο και Ι. Ράλλη, που επιχείρησαν να υψώσουν τη φωνή τους για τις εβραϊκές διώξεις στην Ελλάδα γενικότερα. Ο εν λόγω δήμαρχος Ζακύνθου ήταν πρωτίστως άνθρωπος εμπιστοσύνης των Ιταλών και όχι των Γερμανών (ως γνωστόν μέχρι την ιταλική συνθηκολόγηση του Σεπτεμβρίου 1943 η Ζάκυνθος, όπως και τα λοιπά Επτάνησα, τελούσαν υπό καθεστώς προετοιμασίας προσάρτησης). Το αντίθετο ακριβώς συνέβαινε με τον τοπικό μητροπολίτη, τον Χρυσόστομο Δημητρίου. Αυτός ήταν άνθρωπος εμπιστοσύνης των Γερμανών, κάθε άλλο δε των Ιταλών, οι οποίοι και τον είχαν απελάσει από το νησί στις αρχές του 1943.

Τότε εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, εννέα χρόνια μετά την εκλογή του σε μητροπολίτη Ζακύνθου. Μεταξύ άλλων επαφών και γνωριμιών του, ξανασυναντήθηκε μετά από πολλά χρόνια με τον Μουράτ Φέριντ Μπέη, ο οποίος από το καλοκαίρι του 1942 είχε αναλάβει σταθμάρχης της Άμπβερ στην Αθήνα. Ο Φέριντ οργάνωσε στην Αθήνα διάφορα κατασκοπευτικά δίκτυα για λογαριασμό των Γερμανών, μισθώνοντας Έλληνες συνεργάτες. Στις μακρές ανακριτικές καταθέσεις, που έδωσε μετά τον πόλεμο στις συμμαχικές αρχές, αποκαλύπτει πολλά στοιχεία και μεταξύ άλλων ότι ήταν στα πρόθυρα μιας πολιτικής συνεργασίας με τον μητροπολίτη Χρυσόστομο Δημητρίου, "που τον είχαν εξορίσει από το νησί οι Ιταλοί". Η συνεργασία δεν προχώρησε, πρόσθετε, διότι αρνήθηκε ο τότε ανώτατος διοικητής Ν. Ελλάδος στρατηγός Σπάιντελ να τον δεχθεί, επειδή για λόγους σκοπιμότητας ο γερμανικός στρατός δεν θα έπρεπε να αναμίξει στις δραστηριότητές του την ελληνική εκκλησία. Το αποτέλεσμα ήταν να δυσαρεστηθεί ο Χρυσόστομος και να μην συστήσει πράκτορες στη γερμανική αντικατασκοπία! Ιδού ένα απόσπασμα από συμμαχικό έγγραφο σχετικό με τις ανακρίσεις του Φέριντ ως προς τους Έλληνες συνεργάτες του κατά την Κατοχή, με εμπλεκόμενο τον μητροπολίτη:



Η μετάφραση: "Δημητρίου Χρυσόστομος. Αρχιεπίσκοπος της Νήσου Ζακύνθου. Ο σταθμός [της Άμπβερ] στην Αθήνα ήρθε σε επαφή μαζί του για να προμηθεύσει πράκτορες. Ζει στην Αθήνα. Γεννήθηκε το 1875. Ύψος 1,65 μ. Λεπτός, γκριζομάλλης. Διάφορα: Ομιλεί γαλλικά. Καριέρα: Ποτέ δεν πρόσφερε πράκτορες. Δυσαρεστήθηκε επειδή δεν έγινε δεκτός από τον στρατηγό Σπάιντελ".

Εν τω μεταξύ, οι Ιταλοί εγκαταλείπουν τη Ζάκυνθο, αίρεται αυτόματα το καθεστώς προετοιμασίας προσάρτησης και βεβαίως αναπετάσσεται η ελληνική σημαία. Επανέρχονται οι ελληνικές αρχές και δημόσιες υπηρεσίες που είχαν απομακρυνθεί και μεταξύ αυτών και ο μητροπολίτης Χρυσόστομος. Ταυτόχρονα όσοι Έλληνες είχαν εκτεθεί για τη συνεργσία τους με τους Ιταλούς βρίσκουν τώρα καταφύγιο στις γερμανικές αρχές και προθυμοποιούνται ανάλογα να προσφέρουν υπηρεσίες στον άλλο κατακτητή (σ' αυτή την κατηγορία ανήκει και ο περιβόητος Φραγκίσκος Μερκάτης, που μετά την Κατοχή είχε τη γνωστή περιπέτεια).

Και όταν αιφνιδίως εμφανίστηκαν οι Γερμανοί να ζητούν απογραφή των Εβραίων προέκυψε - έπειτα από κάποιες δύσκολες μέρες αγωνίας και δυστοκίας - η αντίδραση του Χρυσόστομου, όταν ενημερώθηκε από τον δήμαρχο Καρρέρ. Ο Χρυσόστομος που φέρεται να είχε σύνδεσμο με τον Χίτλερ από εντελώς "ανύποπτα" χρόνια και με τον οποίο φέρεται να είχε ιδεολογικές συζητήσεις μαζί του ως προς τα εθνικοσοσιαλιστικά οράματα κλπ., αφού ανέφερε στον έκπληκτο Γερμανό αξιωματικό τα περί του συνδέσμου του με τον τελευταίο (όπως και με τον επικεφαλής της γερμανικής αντικατασκοπίας στην Αθήνα Φέριντ), ασφαλώς θα πρόσθεσε και ένα άλλο επιχείρημα που έπαιξε ρόλο: Τόνισε ότι οι Εβραίοι της Ζακύνθου είναι φιλήσυχοι, ανήκουν στους λεγόμενους "αφομοιωτές" και ότι δεν είναι σαν τους εξ Ισπανίας σιωνιστές, αλλά βρίσκονται επί χίλια σχεδόν χρόνια στην Ελλάδα και διαβιούν ήσυχα με τον εντόπιο πληθυσμό.

Κάπως έτσι, λοιπόν, έφτασε από το Βερολίνο η διαταγή "ασυλίας των Εβραίων της Ζακύνθου" και έτριβαν τα μάτια τους από έκπληξη οι τοπικοί Γερμανοί αξιωματούχοι. Ο Χίτλερ από το Βερολίνο είχε αντιδράσει θετικά! Ακριβώς όπως είχε προβλέψει ότι θα αντιδρούσε όταν ο Χρυσόστομος αναλάμβανε την πρωτοβουλία του...