Ο Ιερός Λόχος των Αθηναίων φοιτητών εντάσσεται στον ΕΔΕΣ

Μέσα στο γενικότερο πλαίσιο δράσης των εθνικών οργανώσεων της κατοχικής Αθήνας, αυτό που έκανε την διαφορά ήταν μία πετυχημένη πρωτοβουλία του Εθνικού Συνδέσμου Ανώτατων Σχολών (ΕΣΑΣ). Ο ΕΣΑΣ είχε ιδρυθεί στα τέλη του 1942 από μία ομάδα φοιτητών που είχε αποχωρήσει απ’το ΕΑΜ, και στην πορεία συσπείρωσε τον μη-εαμικό αντιστασιακό φοιτητόκοσμο. Διαπρεπές στέλεχος του υπήρχε ο Κίτσος Μαλτέζος που δολοφονήθηκε απ’τους κομμουνιστές τον Φεβρουάριο του 1944.

  Παρά το ότι η αντιστασιακή δράση στην Αθήνα δεν ήταν διόλου ευκαταφρόνητη υπόθεση,  πολλά μέλη του ΕΣΑΣ επιθυμούσαν κάτι δραστικότερο. Επιθυμούσαν να βγουν στο αντάρτικο. Έτσι μετά από συζητήσεις και με πρωτοπόρο τον Τάκη Καπράλο αποφασίζεται στις 28/02/1944 η συγκρότηση Ιερού Λόχου του ΕΣΑΣ που θα ανέβαινε στο βουνό για αντάρτικο αγώνα.

  Αρχικώς είχε αποφασιστεί ο Ιερός Λόχος να μεταβεί στην Μακεδονία. Το σχέδιο αυτό όμως εγκαταλείφθηκε ως ανέφικτο. Πέραν της απόστασης, το πρόβλημα ήταν ότι η μοναδική εθνική οργάνωση της Β.Ελλάδας, η ΠΑΟ, είχε διαλυθεί απ΄τα χτυπήματα του ΕΛΑΣ. Συνεπώς ήταν αδύνατον η μικρή μονάδα του ΕΣΑΣ να αντέξει μόνη της σε διμέτωπο αγώνα εναντίον Γερμανών και κομμουνιστών.

 Έτσι αποφασίζεται να στραφούν προς την Ήπειρο και τον ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα. Γίνονται οι σχετικές επαφές με τον Μπαρδόπουλο της οργάνωσης Προμηθεύς, που λειτουργούσε παράλληλα και σαν άτυπος στρατολόγος του ΕΔΕΣ, και στάλθηκαν στην Ήπειρο για διαπραγματεύσεις οι Ρόδης Ρούφος και Γιώργος Μαζαράκης.

 Τελικά ο ΕΣΑΣ δεν κατορθώνει να πραγματώσει την αρχική επιθυμία του που ήταν η συμμετοχή μεν στις δυνάμεις του ΕΔΕΣ αλλά με μία ανεξάρτητη στρατιωτική μονάδα, και συμφωνείται η ένταξη του Ιερού Λόχου του ΕΣΑΣ στο 3/40 Σύνταγμα του ΕΔΕΣ με διοικητή τον αντισυνταγματάρχη Γεώργιο Αγορό. Τον Ιούνιο του 1944 καταφτάνουν στην Ήπειρο μετά από μία πολύ δύσκολη και ριψοκίνδυνη πορεία 30 Αθηναίοι φοιτητές του ΕΣΑΣ που μαζί με άλλους φοιτητές απ’την Θεσσαλία αποτέλεσαν τον 6^ο λόχο του παραπάνω συντάγματος του ΕΔΕΣ.

 Συμμετείχαν σε πολλές μάχες κατά των κατακτητών και θρήνησαν πολλούς νεκρούς. 

Μεταξύ αυτών και ο κυριότερος εμπνευστής της ιδέας της συγκρότησης του Ιερού Λόχου του ΕΣΑΣ, ο Τάκης Καπράλος. Σκοτώθηκε τον Ιούλιο του 1944 στην μάχη του Αρχαγγέλου στην Πρέβεζα.

 Τέτοιοι εθνικοί αγωνιστές σαν τους ιερολοχίτες του ΕΣΑΣ αναμφίβολα αποτελούν ιστορικά παραδείγματα σε πλήρη αντίθεση με τα αρρωστημένα πρότυπα της αριστερής ιστοριογραφίας.

 

 Τα στοιχεία για την ανάρτηση προέρχονται απ’το βιβλίο του Πέτρου Μακρή-Στάικου "Κίτσος Μαλτέζος ο αγαπημένος των θεών".

Νέα ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής

Την πρηγούμενη εβδομάδα συνέβη ένα γεγονός εξωφρενικό και πρωτοφανές στα παγκόσμια χρονικά, το κλείσιμο της επίσημης ιστοσελίδας του νόμιμου πολιτικού κόμματος Χρυσή Αυγή.

 Εδώ και δύο μέρες όμως ανέβηκε η νέα ιστοσελίδα του κόμματος στην διεύθυνση: http://xryshaygh.com/

 Σχετική σύνδεση υπάρχει και στα λίστα προτεινόμενων συνδέσμων στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας.

Η ΓΚΡΙΖΑ ΖΩΝΗ ΟΨΕΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΣΤΡΑΤΕΥΣΗΣ ΣΤΟΝ ΚΑΤΟΧΙΚΟ ΕΜΦΥΛΙΟ. 1943-1944

Του Στάθη Καλύβα.

Στα τέλη του Ιουλίου 1944 τα ημιορεινά χωριά της επαρχίας Αργούς εξεγέρθηκαν (1) . Η εξέγερση αυτή ήταν λαϊκή, αυθόρμητη και σχεδόν καθολική. Στόχος της όμως δεν ήταν οι κατακτητές αλλά το Εθνικό Απελευθερωτικό Μέτωπο (ΕΑΜ)΄ θύματα της δεν ήταν ξένοι, αλλά Έλληνες΄ και τα κίνητρα της δεν ήταν ιδεολογικά αλλά ένας συν­δυασμός φόβου και εκδίκησης. Μερικές μέρες αργότερα, η εξέγερ­ση αυτή κατεστάλη από τους αντάρτες του ΕΛΑΣ, που έκαψαν δεκά­δες σπίτια, συνέλαβαν ομήρους και εκτέλεσαν κατοίκους. Η περί­πτωση αυτή, που όμοιες της συναντά κανείς και σε άλλες περιοχές της χώρας την ίδια περίοδο (2), θέτει ορισμένα καίρια ερωτήματα: Πώς είναι δυνατό να αντιστέκεται κανείς ενάντια στην «Αντίσταση»; Πώς γίνεται η Αντίσταση να καταστέλλει τον ίδιο τον πληθυσμό που επι­διώκει να «απελευθερώσει»; Εντέλει, τι είδους φαινόμενο αποτε­λούν οι εμφύλιες συγκρούσεις της Κατοχής, που ξεκίνησαν τουλάχι­στον δύο χρόνια πριν από την ημερομηνία, την οποία η ιστοριογρα­φία έθετε παραδοσιακά (και σε σημαντικό βαθμό εξακολουθεί να θέτει) ως αφετηρία του εμφυλίου πολέμου (3);

 

 

Ερωτήματα σαν αυτό σπάνια τίθενται, πολύ δε λιγότερο βρίσκουν απάντηση, μέσα στο πλαίσιο της παραδοσιακής οπτικής που βασίζε­ται σε έναν αυστηρό διαχωρισμό της περιόδου της κατοχής από αυ­τήν του εμφυλίου. Το αποτέλεσμα είναι να εξακολουθεί να επικρα­τεί άγνοια και σύγχυση γύρω από τα χαρακτηριστικά των εμφυλίων αυτών συγκρούσεων, ιδιαίτερα σε σχέση με την πολιτική συμπεριφορά  στο μαζικό επίπεδο, μια έννοια που συμπεριλαμβάνει, τα κίνητρα, τη φύση, και τις δυναμικές της λαϊκής συμμετοχής και ένταξης στις αντιμαχόμενες παρατάξεις (4). Η ενασχόληση της παραδοσιακής ιστο­ριογραφίας σχεδόν αποκλειστικά με τους ηγέτες, τις κυβερνήσεις, τα κόμματα, τις ξένες δυνάμεις και εν γενεί τις εξελίξεις στην «κορυφή» έχει αφήσει την εμπειρία των «απλών ανθρώπων» στο σκοτάδι. Η εμπειρία αυτή συνήθως «διαμεσολαβείται» από ηγέτες και στελέχη, κυρίως μέσω επισήμων κειμένων ή των δεκάδων απομνημονευμάτων η έκδοση των οποίων συνεχίζεται αδιάλειπτα (5). Η διαμεσολάβηση αυτή όμως λειτουργεί παραμορφωτικά, καθώς τα κίνητρα και η νοο­τροπία των στελεχών έχουν μικρή μόνο σχέση, όταν δεν βρίσκονται σε αντίθεση με αυτά των περισσότερων ανθρώπων.

Στο πλαίσιο της βιβλιογραφίας αυτής, οι όποιες αναφορές στη «βάση» είναι εντελώς σχηματικές και γίνονται με «πρωθύστερο» τρό­πο, έτσι ώστε να στηρίξουν τις ερμηνείες μιας «συνθετικής και συνο­λικής» ιστορίας, που τελικά παραμορφώνει την πραγματικότητα με­τατρέποντας τους ανθρώπους σε έναν ομοιογενή «λαό» και την πολυ­σχιδή, ετερογενή και συχνά αντιφατική τους συμπεριφορά σε πλήρως συνειδητοποιημένη και ενίοτε ιστορικά αναγκαία δράση. Με τον τρόπο αυτό όμως πολιτικοποιείται υπέρμετρα η συμπεριφορά των ανθρώπων, υπερτονίζεται δηλαδή η συνειδητή, σαφής και αμετάκλη­τη στράτευση της συντριπτικής πλειοψηφίας στις διάφορες παρατά­ξεις, στη βάση κυρίως ιδεολογικών κριτηρίων προτάσσονται ερμη­νείες που ταυτίζουν τα κίνητρα και τη συμπεριφορά των ανθρώπων με το λόγο των μηχανισμών και των οργανώσεων και θεωρούνται αυτονόητες παραδοχές ή ερμηνείες που παραμένουν ατεκμηρίωτες, όπως, για παράδειγμα, η καθολικότητα και αυθεντικότητα της λαϊκής συμμετοχής στην Αντίσταση ή ο ρόλος των «επαρχιακών ελίτ» (6).

 Η συνέχεια εδώ: http://ellinikosemfilios.blogspot.com/2011/11/1943-1944.html

Ο δήθεν εκβιασμός προς τον Ζέρβα για να βγει στο βουνό

Είχαμε δει έδω ότι ο Ζέρβας ήταν ο μοναδικός που φάνηκε συνεπής και ξεκίνησε για τον αντάρτικο αγώνα τον Ιούλιο του 1942.

 Παρ’ολ’αυτά ο Κρις Γουντχάουζ, αρχηγός της Συμμαχικής Στρατιωτικής Αποστολής στην Ελλάδα απ’τον Αύγουστο του 1943 και μετά, είχε γράψει ότι:

 "Είναι πλέον φανερό, από τα έγγραφα της SOE, ότι ο Ζέρβας εκβιάστηκε ουσιαστικά για να βγει στο βουνό το 1942."

 Λίγες γραμμές παρακάτω προσθέτει:

 "Δεδομένου ότι είναι πολύ σκληρό να τον κρίνουμε μεταθανάτια, θα πρέπει να προσθέσουμε ότι  η πρώτη κατηγορία αντανακλά μάλλον την δυσπιστία της SOE παρά του Ζέρβα" [1]

 Μοιραία προκύπτουν κάποια ερωτήματα:

 Γιατί να εκβιαστεί ο Ζέρβας να βγει στο βουνό αφού ήδη ήταν από τους πρώτους που κινητοποιούνταν για την οργάνωση του αντάρτικου;

 Για τι είδους εκβιασμό μιλάμε; Ποιος και πως τον εκβίασε;

 Ο αριστερός Θέμης Μοσχάτος, ανώτερος αξιωματικός του ΕΛΑΣ, ισχυρίζεται ανοήτως ότι ο εκβιασμός κατά του Ζέρβα είχε να κάνει με το ότι αυτός είχε καταχραστεί (λόγω του  τζόγου) τις λίρες που του είχε δώσει ο Τσιγάντε για την οργάνωση του αντάρτικου. Τότε ο Τσιγάντε τον απείλησε ότι μόνο αν βγει στο βουνό θα του διαγράψει το έλλειμμα και του δώσει και άλλα χρήματα [2]

  Φυσικά ο παραπάνω ισχυρισμός είναι γελοίος διότι ο Ζέρβας ποτέ δεν βρέθηκε με τον Τσιγάντε.  Όταν ο τελευταίος έφτασε στην Αθήνα (Αύγουστο του 1942), ο Ζέρβας είχε ήδη αναχωρήσει για το βουνό (23 Ιουλίου 1942) και συγκεκριμένα για την επαρχία του Βάλτου…

 Το παραπάνω είναι μία μικρή ένδειξη της προχειρότατης αριστερής λασπολογίας που δεν αντέχει στην παραμικρή κριτική.

 Για να μιλήσουμε όμως σοβαρά, το μόνο στοιχείο που σχετίζεται με τον εκβιασμό προς τον Ζέρβα για να βγει στο βουνό ήταν η επιστολή του Κουτσογιαννόπουλου προς εκείνον. 

Ο Κουτσογιαννόπουλος ήταν ανθυποπλοίαρχος του ναυτικού και ήταν στην οργάνωση Προμηθεύς στην Αθήνα που είχε ασύρματο για επικοινωνία με το συμμαχικό στρατηγείο στο Κάιρο. Ο Κουτσογιαννόπουλος σε αυτήν την επιστολή-τελεσίγραφο προς τον Ζέρβα του έλεγε: ή ανεβαίνεις στο βουνό ή σε καταγγέλλω στους Γερμανούς. Προφανώς αυτή η επιστολή κοινοποιήθηκε στους Άγγλους που είχαν επαφή με τον Κουτσογιαννόπουλο και έτσι δημιουργήθηκε η εντύπωση ότι ο Ζέρβας εκβιάστηκε για να βγει στο βουνό. [3]

 Στην πραγματικότητα βέβαια ο Ζέρβας δεν κωλλυσιεργούσε. Μετά την συνάντηση του Απριλίου του 1942 είχε ήδη συνεννοηθεί με τον υπαρχηγό του Κομνηνό Πυρομάγλου να ανέβουν στο βουνό στο διάστημα 15-30 Ιουλίου 1942, όπως και έγινε.[4]

 

 Παράλληλα ο Ζέρβας επιθυμούσε πρωτού φύγει για το βουνό να χει αφήσει πίσω του στην Αθήνα έναν στιβαρό μηχανισμό του ΕΔΕΣ που θα μπορούσε να δράσει αποτελεσματικά στην κατοχική αλλά και στην μεταπολεμική Αθήνα. Τελικά,όπως είδαμε εδώ, ο ΕΔΕΣ Αθηνών δεν πέτυχε τον σκοπό του και κατέλησε στο να διασπαστεί.

 Ο Κουτσογιαννόπουλος δεν ήξερε τα παραπάνω και επέμενε να πιέζει τον Ζέρβα να ανέβει στο βουνό, και αυτό προκαλούσε την δυσαρέσκεια του τελευταίου. Ας μην ξεχνάμε ότι ο Κουτσογιαννόπουλος ήταν ανθυποπλοίαρχος, άρα ήταν κατώτερος ιεραρχικά απ΄τον συνταγματάρχη Ζέρβα, συνεπώς ήταν ελαφρώς αδόκιμο να τον διατάζει να κάνει κάτι.

  Ο Ζέρβας ήξερε πότε θα ανέβει στο βουνό για συγκεκριμένους λόγους που ο Κουτσογιαννόπουλος αγνοούσε.

 Απλά ο τελευταίος είτε λόγω υπερβάλλοντος ζήλου, είτε επειδή έβλεπε ότι το σχέδιο που είχε εκπονηθεί μερικούς μήνες πριν να ναυαγεί πίεσε τον Ζέρβα πέραν τον δέοντος και έφτασε στο απαράδεκτο σημείο να τον εκβιάσει ότι θα τον καταγγείλλει στους Γερμανούς.

  

 Ο περιβοήτος εκβιασμός προς τον Ζέρβα , λοιπόν, ήταν απλά η επιστολή του Κουτσογιαννόπουλου. Αυτός στην προκειμένη περίπτωση έδρασε βιαστικά και επιπόλαια διότι δεν ήταν σε θέση να γνωρίζει τις προθέσεις και τις ακριβείς κινήσεις του Ζέρβα, ενός ανθρώπου που ήταν αποδεδειγμένα εκ των πρωτεργατών της εθνικής αντίστασης.

[1] "Το μήλο της έριδος" σελ.12, του Κρις Γουντχάουζ

[2] "Η εθνική μας αντίσταση η προδομένη" σελ.196, του Θέμη Μοσχάτου

[3] "Εθνική αντίσταση και κοινωνική επανάσταση" σελ.103-105, του Ηρακλή Πετιμεζά

[4] "O Γεώργιος Καρτάλης και η εποχή του" σελ.150, του Κομνηνού Πυρομάγλου

Μεγάλη νίκη της Χρυσής Αυγής!

  Πέραν πάσης αμφιβολίας η Χρυσή Αυγή ήταν απ'τους μεγάλους νικήτες των χθεσινών εκλογών. Δίχως την παραμικρή προβολή απ'τα πουλημένα ΜΜΕ, με τόνους λάσπης και συκοφαντίας εναντίον της κατάφερε να υπερ-πολλαπλασίασει την εκλογική της δυναμική και μπήκε περίπατο στην βουλή ξεπερνώντας τηλε-κόμματα όπως του Κουβέλη, της Ντόρας και άλλων ταλαίπωρων ανάξιων λόγου...

 Το 7% της Χρυσής Αυγής αποτελεί αναμφίβολα μία μεγάλη επιτυχία, αλλά δεν είναι τίποτα παραπάνω από μία νίκη σε μία σημαντική μάχη. Οι εκλογές δεν είναι ούτε ψύχωση, ούτε αυτοσκοπός. Αυτά είναι για τους υπερασπιστές της σημερινής διεφθαρμένης αστικής δημοκρατίας τους.
 Οι εκλογές είναι απλά ένα σκαλοπάτι και τίποτα περισσότερο.
 
 Ο πόλεμος συνεχίζεται και θα συνεχίζεται ως την Τελική Νίκη.

                                   ΖΗΤΩ Η ΝΙΚΗ - ΖΗΤΩ Ο ΑΡΧΗΓΟΣ!

 Υ.Γ: Εκτός απ'τα εκλογικά αποτελέσματα, εξίσου καλή εντύπωση προκάλεσε η άψογη στάση των υπευθύνων της Χρυσής Αυγής απέναντι στους αλήτες-ρουφιάνους-δημοσιοκάφρους...
 

ΣΤΗΡΙΖΟΥΜΕ - ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ!!!

 ΣΤΙΣ ΑΥΡΙΑΝΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ ΟΛΟΙ ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ!
 ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟΘΙ ΓΙΑ ΟΠΟΙΟΝ ΨΗΦΙΣΕΙ ΤΟΥΣ -ΠΡΩΗΝ Η ΝΥΝ- ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΟΥΣ Η' ΤΑ ΕΘΝΟΠΡΟΔΟΤΙΚΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑΣ.

                              ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ
                                          ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΒΡΩΜΙΣΕΙ Ο ΤΟΠΟΣ!

Η πρώτη προσπάθεια για οργάνωση ενιαίου αντάρτικου το 1942

 

Η πρώτη απόπειρα  για την οργάνωση και τον συντονισμό του αντάρτικου αγώνα σε πανελλαδική κλίμακα έγιναν στην Αθήνα αρχές του 1942. Πρωταγωνιστές των διαβουλεύσεων ήταν ανώτεροι αξιωματικοί με κυριότερους τους  Ζέρβα, Ψαρρό και  Μπακιρτζή.  Μέσω του ασυρμάτου της οργάνωσης Προμηθεύς, επετεύχθη επαφή με το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής (ΣΜΑ) το οποίο ενέκρινε τις σχετικές κινήσεις.

Τον Απρίλιο του 1942 έγινε μία ευρύτερη σύσκεψη στο σπίτι του Δημήτρη Μπέη-Αντωνόπουλου όπου καταστρώθηκε το σχέδιο και καθορίστηκε ο χρόνος έναρξης της ένοπλης δράσης. Είναι μία χρονική στιγμή κατά την οποία ο κομματικός στρατός του ΚΚΕ, ο ΕΛΑΣ, δεν ήταν ούτε καν στο ξεκίνημά του. Παρόντες στην σύσκεψη ήταν οι Ζέρβας και Πυρομάγλου απ’τον ΕΔΕΣ, Μπακιρτζής, Ψαρρός και Καψαλόπουλος απ΄την ΕΚΚΑ, και οι Κουτσογιαννόπουλος και Μπαρδόπουλος απ΄την οργάνωση Προμηθεύς.

Αποφασίστηκε:

-          Ο Ζέρβας να αναλάβει την περιοχή Ηπείρου και δυτ.Στερεάς

-          Ο Ψαρρός να αναλάβει την υπόλοιπη Στερεά

-          Ο Σπάης να αναλάβει την ανατολική Θεσσαλία και τον Όλυμπο

-          Ο Παπαγεωργίου να αναλάβει την δυτική Θεσσαλία

 Για την βόρεια Ελλάδα δεν αποφασίστηκε κάτι συγκεκριμένο. Ο Ψαρρός είχε μόλις επιστρέψει από εκεί και πίστευε ότι λόγω ειδικών συνθηκών δεν ήταν εφικτή η ανάληψη οποιασδήποτε δράσης την συγκεκριμένη χρονική στιγμή. Προφανώς οι ενδοιασμοί του Ψαρρού θα οφείλονταν στα δεινά που προκάλεσαν στον ντόπιο πληθυσμό οι αγριότητες των Γερμανών (σε Κερδύλια και Νιγρίτα) ως αντίποινα σε πρώιμες (και μάλλον επιπόλαιες) αντιστασιακές δραστηριότητες που εκδηλώθηκαν ήδη απ’το 1941.

 Στον Μπακιρτζή ανατέθηκε  η γενική αρχηγία του αντάρτικου αγώνα με έδρα τα Βαρδούσια, κοντά στον τομέα δράσης του Ψαρρού. Καθορίστηκε επίσης ότι το αργότερο ως τα μέσα Αυγούστου 1942 θα έπρεπε να είχε ξεκινήσει ο αντάρτικος αγώνας στις προκαθορισμένες περιοχές., και ορίστηκε η 10^η Σεπτεμβρίου σαν ημέρα κοινής σύσκεψης όλων των στρατιωτικών αρχηγών του ενόπλου αγώνος. Τον τόπο της σύσκεψης θα τον όριζε ο Μπακιρτζής.

 Αυτές ήταν οι αποφάσεις που πάρθηκαν. Για διάφορους λόγους όμως το σχέδιο δεν προχώρησε. Ο Σπάης συνελήφθη απ’τους Ιταλούς στον Βόλο όπου είχε πάει για να θέσει τις βάσεις του αντάρτικου στην περιοχή του, και εστάλη αιχμάλωτος στην Ιταλία. Ο Παπαγεωργίου γρήγορα αναθεώρησε την άποψή του για την χρησιμότητα του αντάρτικου αγώνα και αργότερα πρωταγωνίστησε στην εσωτερική ρήξη στον ΕΔΕΣ Αθηνών. [1]

  

 Ο Μπακιρτζής τον Σεπτέμβριο του 1942 εγκαταλείπει την Αθήνα και πηγαίνει στο Κάιρο προκειμένου να έχει απευθείας επαφές με το ΣΜΑ και να του ανατεθεί επισήμως η γενική ηγεσία του ένοπλου αγώνα στην Ελλάδα. Παράλληλα συνέστησε στον Ψαρρό να μην βγει στο βουνό πρωτού τον ειδοποιήσει ο ίδιος απ’το Κάιρο. Πέραν αυτού τον Αύγουστο του 1942 κατέφτασε στην Αθήνα μέσω Πελοποννήσου ο Τσιγάντε απ’την Μέση Ανατολή με αποστολή την οργάνωση της αντιστασιακής δράσης. Ο Τσιγάντε είχε πολύ φιλικές σχέσεις με τον Ψαρρό, τον επηρέαζε πολύ ενώ ήταν και σύγγαμβροι (είχαν παντρευτεί δύο αδελφές). Η άφιξή του λοιπόν στην Αθήνα ήταν ένας ακόμα λόγος που καθυστερούσε την αναχώρηση του Ψαρρού για το βουνό, καθώς ο τελευταίος περίμενε την νέα οργανωτική διάρθρωση του αγώνα από τον Τσιγάντε. [2]

 Ο Ψαρρός, παρά την ενδιάμεση επίσκεψή του στην Φωκίδα απ’όπου καταγόταν και είχε επαφές με αξιωματικούς που είχαν ήδη βγει στο αντάρτικο [3], βγήκε οριστικά στο βουνό αργότερα στις αρχές του 1943. Αυτή η καθυστέρησή του υπήρξε μοιραία για την εξέλιξη του αντάρτικου στην Στερεά Ελλάδα.

 Τελικά απ’την αρχική συμφωνία του Απριλίου του 1942, μόνο ο Ζέρβας φάνηκε συνεπής και βγήκε στο βουνό -υπό εξαιρετικά αντίξοες συνθήκες- με 4 μόνο συντρόφους του (Πυρομάγλου, Κωτσάκη, Παπαδάκη, Μυριδάκη) στις 23 Ιουλίου 1942. Άρα αυτός ήταν ο τελευταίος που ευθυνόταν για την αποτυχίας της εφαρμογής του αρχικού σχεδίου.

 Με δεδομένο αυτό, μόνο εντύπωση προκαλεί ο ισχυρισμός ότι ο Ζέρβας εκβιάστηκε για να βγει στο βουνό. Τα σχετικά με τον εκβιασμό προς τον Ζέρβα για να βγει στο βουνό θα αποτελέσουν όμως θέμα ξεχωριστής ανάρτησης σύντομα…

[1] "Ο Γιώργος Καρτάλης και η εποχή του" σελ.149-150, του Κομνηνού Πυρομάγλου

      "Εθνική αντίσταση και κοινωνική επανάσταση" σελ.116,  του Ηρακλή Πετιμεζά

      "Μίδας 614" σελ.89-91, του Σπύρου Κώτση

[2] "Ο Γιώργος Καρτάλης και η εποχή του" σελ.154-155, του Κομνηνού Πυρομάγλου

[3]  "Αντιστασιακή οργάνωση ΕΚΚΑ 1941-1944" σελ. 43, του Ιωάννη Παπαθανασίου