70 χρόνια από την προδοτική σύμπραξη ΕΑΜ Ελλάδος με το ΕΑΜ Αλβανίας

Η εξόντωση του ΜΑΒΗ από τον Χότζα

 

Γράφει ὁ Γεώργιος Κουρκούτας -Καθηγητὴς Φιλόλογος

 

Ὁ Γρηγόρης Λαμποβιτιάδης ἡγετικὸ στέλεχος τοῦ ΜΑΒΗ βασανίστηκε ἀπάνθρωπα καὶ ἐκτελέστηκε ἀπὸ τοὺς Ἀλβανοὺς γιὰ τὴν ἐθνική του δράση ὑπὲρ τῆς Ἑλλάδας

  Μία ἀπὸ τὶς μαῦρες σελίδες τῆς τριπλῆς Κατοχῆς στὴν Ἑλλάδα, ἀλλὰ σκοπίμως ἄγνωστη στὸν πολὺ κόσμο, ἀποτελοῦν τὰ γεγονότα ποὺ ἔλαβαν χρόνια πρὶν 70 ἔτη στὸν χῶρο τῆς Ἠπείρου καὶ ἀφοροῦσαν τὴν σύμπραξη ΕΑΜ Ἑλλάδος μὲ τὸ ΕΑΜ Ἀλβανίας εἰς βάρος τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Βορείου Ἠπείρου. Στὸ ἀπὸ 22 Σεπτεμβρίου 1944 σῆμα τοῦ πρὸς τὸ Γενικὸ Στρατηγεῖο τοῦ ΕΛΑΣ, ὁ Κομνηνὸς Πυρομάγλου (ὑπαρχηγὸς τοῦ ΕΔΕΣ τοῦ Ναπολέοντος Ζέρβα) καταγγέλλει συνεργασία τῶν κομμουνιστῶν τοῦ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ μὲ τοὺς Τουρκαλβανούς. Ὅμως ἤδη ἀπὸ τὸ 1943 εἶχε ξεκινήσει στὸ ὄνομα δῆθεν τοῦ ¨ἀντιφασιστικοῦ ἀγώνα¨ ἡ συνεργασία τοῦ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ Ἠπείρου μὲ τὶς μονάδες τοῦ Ἐνβὲρ Χότζα. Καὶ αὐτὴ ἡ συνεργασία ὁδήγησε στὸ χτύπημα τῶν Ἑλλήνων τῆς Βορείου Ἠπείρου. Οἱ τελευταῖοι εἶχαν ἱδρύσει τὸ ΜΑΒΗ, τὸ Μέτωπο Ἀπελευθερώσεως Βορείου Ἠπείρου. Ἡγέτες του ἦταν οἱ Βασίλειος Σαχίνης (ἐξ Ἀργυροκάστρου), Ἠλίας Κώνστας (ἐκ Τιράνων), Τάσος Γεωργίου (ἐκ Λεσκοβικίου), Ἀναστάσιος Κοκαβέσης (ἐκ Χειμάρρας) καὶ κοντά τους στάθηκαν πολλοὶ πατριῶτες. Κύριος στόχος τοῦ ΜΑΒΗ ἦταν ἡ προστασία τῶν Ἑλλήνων τῆς Βορείου Ἠπείρου ἀπό τὶς διάφορες ἀντάρτικες δοσίλογες ὀργανώσεις ποὺ δροῦσαν ἐκείνη τὴν περίοδο στὴν εὐρύτερη περιοχὴ ἀνεξέλεγκτα λόγω τῆς ἔλλειψης κάποιας κρατικῆς ἀρχῆς γιὰ τὴν προστασία τῶν πολιτῶν.

  Οἱ κύριες περιοχὲς δράσης τῆς ΜΑΒΗ ἦταν ἡ περιοχὴ τοῦ Δέλβινου, τῆς Δρόπολης, τῆς Χειμάρρας, τοῦ Βούρκου (ἡ εὐρύτερη περιοχὴ τῶν Ἁγίων Σαράντα), τῆς Ρίζας καὶ τῆς Ζαγορᾶς (περιοχὴ κοντὰ στὴν Πρεμετή). Ἡ πρώτη προσπάθεια συνδέσεως τοῦ ΜΑΒΗ μὲ τὶς ἀνταρτικὲς ὁμάδες τοῦ ΕΔΕΣ τοῦ Ζέρβα ἀπέτυχε, διότι ὁ ΕΛΑΣ συνέλαβε τὸν κατευθυνόμενο πρὸς τὶς ΕΟΕΑ (ὁμάδες ἀνταρτῶν τοῦ ΕΔΕΣ) σύνδεσμο τοῦ ΜΑΒΗ ἰατρὸ Ἰωάννη Γκινάλη, κατέσχε τὰ ἔγγραφά του καί, μετὰ ἀπὸ τρίμηνη αἰχμαλωσία, τὸν ὑποχρέωσε νὰ ἐπιστρέψει ἄπρακτος στὴν Ἀλβανία. Τὸν Μάιο τοῦ 1943 ὁ Ζέρβας διαθέτει τοὺς ἀξιωματικούς του Ἰωάννη Βιδάλη καὶ Σπυρίδωνα Λῆτο, μὲ τὶς ὁμάδες τους, γιὰ τὴν πραγματοποίηση ἐπαφῆς μὲ τὸ ΜΑΒΗ καὶ ἀντάρτικη δράση στὸν χῶρο τῆς Βορείου Ἠπείρου. Αὐτὸ θὰ ἀποτελοῦσε τὴν καλύτερη προϋπόθεση γιὰ μελλοντικὴ ἀπελευθέρωση τῆς Βορείου Ἠπείρου, ὅταν θὰ ἔφευγαν οἱ δυνάμεις Κατοχῆς τοῦ Ἄξονα.

   Ταυτόχρονα ὅμως τὸ ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ἀναθέτει στὰ στελέχη τοῦ Ἄλ. Γιάνναρη, Πρίνο καὶ Ἔξαρχο, νὰ μεταβοῦν στὴν Βόρειο Ἤπειρο καὶ νὰ ἔλθουν σὲ ἐπαφὴ μὲ τοὺς Ἀλβανοὺς ὁμοϊδεάτες τους, γιὰ τὴν διάλυση ἢ τὴν ὑπαγωγὴ τοῦ ΜΑΒΗ στὸ ¨Φρόντι Νατσιονὰλ Τσλιριμτάρ¨ (Front Nacional Clirimtar), δηλαδὴ τὸ ΕΑΜ τῆς Ἀλβανίας τοῦ Χότζα. Σύμφωνα μὲ τὸν Κωνσταντῖνο Βασιλείου, συγγραφέα καὶ ἐρευνητὴ τῶν ἀρχείων τοῦ ἑλληνικοῦ κράτους καὶ τοῦ ὑπουργείου ἐξωτερικῶν, ἡ ὀργάνωση εἶχε τὴν στήριξη τοῦ ΕΔΕΣ τοῦ Ναπολέοντος Ζέρβα.

    Εἶναι ὅμως ἀξιοπρόσεκτη ἡ στάση τοῦ ΕΑΜ ποὺ τάχθηκε ἐνάντια στὴν δράση τῆς ΜΑΒΗ. Ἡ συμβολὴ μάλιστα τοῦ ΕΑΜ ὑπῆρξε ἐνεργὴ συνεργαζόμενο ἄμεσα μὲ τὴν ὀργάνωση τοῦ Ε. Χότζα κατὰ τῆς ΜΑΒΗ, στὸν τομέα τῶν πληροφοριῶν. Σὲ συναντήσεις στελεχῶν τῶν δυὸ ΕΑΜ, τῶν δυὸ ὅμορων, ἰδεολογικά, ἀντάρτικων ὀργανώσεων (ἑλληνικῆς καὶ ἀλβανικῆς) ὑποστηρίχθηκε κοινὴ πολιτικὴ στὰ ἑξῆς σημεῖα: 1. Ἐκδίωξη τῶν δυνάμεων τοῦ ΕΔΕΣ ἀπὸ τὰ σύνορα καὶ νὰ ἀποκοπεῖ τὸ ΜABH, 2. Νὰ ὑπαχθεῖ τὸ ΜABH στὴν ὀργάνωση τοῦ Ε. Χότζα (μὲ βία ἢ χωρίς) καὶ 3. Νὰ συλληφθεῖ πάση θυσία ὁ Βασίλειος Σαχίνης. Κατόπιν αὐτοῦ τοῦ σχεδίου συνεργασίας τῶν ΕΑΜ τῶν δυὸ Κρατῶν (ποὺ ἀκόμη τελοῦσαν ὑπὸ Γερμανικὴ Κατοχή), τὸ ΕΑΜ ἄφησε τοὺς Ἀλβανοὺς κομμουνιστὲς νὰ ἐξοντώσουν τὸ ΜΑΒΗ καὶ τὰ στελέχη του. Ἔτσι οἱ Ἀλβανοὶ κομμουνιστὲς τοῦ Χότζα προβαίνουν σὲ μία σειρὰ δολοφονιῶν στελεχῶν τοῦ ΜΑΒΗ σὲ Δέλβινο, Δίβρη, Λιμπόχοβο, Ἄνω Λάμποβο, Γλήνα, Μπόροβα, Λεσκοβίκι, Ποζάνη, Ζέππα, Βλαχοϋψηλοτέρα, Πρεμετῆ καὶ ἀλλοῦ. Στὶς 17 Νοεμβρίου 1943, ὁ ἀρχηγὸς τοῦ ΜΑΒΗ, Βασίλειος Σαχίνης, συλλαμβάνεται ἀπὸ ἄτομα τῆς ὀργάνωσης τοῦ Ἐνβὲρ Χότζα στὸ Ἀργυρόκαστρο, οἱ ὁποῖοι κατόπιν ἐντολῆς, ἀφοῦ τὸν βασανίζουν γιὰ νὰ ἀποσπάσουν πληροφορίες, τὸν ἐκτελοῦν. Στὶς 3 Δεκεμβρίου δολοφονεῖται ὁ ἐπικεφαλῆς τῆς ὀργάνωσης στὴν περιοχῆς Χειμάρρας, Γεώργιος Μπολάνος. Ἀκολούθησε ἡ καταστροφὴ τοῦ χωριοῦ Γλύνα, στὴν περιοχὴ Ἀργυροκάστρου ποὺ ἀποτελοῦσε βάση τοῦ ΜΑΒΗ. Μὲ τὴν ἐξόντωση τοῦ ΜΑΒΗ μία μεγάλη εὐκαιρία χάνεται γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Βορείου Ἠπείρου, μὲ τεράστια, ἂν ὄχι ἀποκλειστικὴ εὐθύνη τῶν Κομμουνιστῶν τῆς Ἑλλάδος.

    Ἀπὸ τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1944 ἐνεργὸ ρόλο ἀναλαμβάνει ὁ Γρηγόριος Λαμποβιτιάδης, γιατρὸς ἀπὸ τὸ Ἀργυρόκαστρο, ποὺ ἔχει ὅμως νὰ ἀντιμετωπίσει ἕνα ὀργανωμένο κομμουνιστικὸ Κράτος καὶ ἔτσι κινεῖται μὲ μυστικότητα, ἀλλὰ συλλαμβάνεται. Δολοφονεῖται τὸ 1946 φωνάζοντας πρὶν τὸν ἐκτελέσουν ¨Ζήτω ἡ Ἑλλάς! Ζήτω ὁ Βασιλεὺς Γεώργιος Β΄!¨.Ὁ υἱὸς τοῦ Γεώργιος εἶχε μετὰ τὸ 1990 ἀναδειχθεῖ Πρόεδρος τῆς ὀργανώσεως ¨Ὁμόνοια¨ στὴν Βόρειο Ἤπειρο. Σύμφωνα μὲ ἐπίσημες μαρτυρίες τὸ διάστημα αὐτὸ (1942-44) στὴν Βόρειο Ἤπειρο, κάηκαν 250 χωριὰ καὶ δολοφονήθηκαν πάνω ἀπὸ 2500 ἄμαχοι, ἀπὸ ἔνοπλες ὁμάδες Ἀλβανῶν ἀτάκτων, καθὼς καὶ τὸν στρατὸ κατοχῆς (ἰταλικὸ καὶ γερμανικό).

   Αὐτὴ ἡ ἐκλεκτικὴ …συγγένεια Κομμουνιστῶν τῆς Ἑλλάδος μὲ τοὺς Ἀλβανοὺς θὰ ἐπαναληφθεῖ στὰ χρόνια της κομμουνιστικῆς Ἀνταρσίας (1946-1949), ὅταν ὁ ἡγέτης τοῦ ΚΚΕ Νίκος Ζαχαριάδης θὰ ζητήσει ἀπὸ τὸν Χότζα τὴν συμμετοχὴ Τσάμηδων Ἀλβανῶν, γιὰ νὰ ἐπανδρώσουν τὶς τάξεις τοῦ περιβόητου ¨Δημοκρατικοῦ Στρατοῦ Ἑλλάδας¨, γιὰ νὰ ἐπιτεθοῦν ἀπὸ κοινοῦ στὶς Ἑλληνικὲς Ἔνοπλες Δυνάμεις. Μία ἔκκληση, ποὺ τὴν ἀποκαλύπτουν τὰ ἀρχεῖα τῶν Ἀνατολικῶν Κρατῶν μετὰ τὸ 1989, ἀλλὰ ποὺ δὲν εὐοδώθηκε διότι τὸ 1949 οἱ κομμουνιστὲς ἡττήθηκαν στρατιωτικὰ ἀπὸ τὸν Ἑλληνικὸ Στρατό. Τὸ σίγουρο ὅμως εἶναι πὼς μὲ τὴν ἐξόντωση τοῦ ΜΑΒΗ μία μεγάλη εὐκαιρία χάνεται γιὰ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Βορείου Ἠπείρου τὸ 1944, ἑβδομήντα χρόνια πρίν.

Αὐτὸ τὸ ἔγκλημα ἂς μὴν τὸ ξεχνᾶμε σήμερα.

 

 

Πηγή:  http://istorikatekmiria.blogspot.gr/2014/05/70.html

Οι ισχυρισμοί ενός αριστερού για την δολοφονία του Σαχίνη του ΜΑΒΗ περιλαμβάνουν πολλή λασπολογία σε βάρος του νεκρού και κανένα ίχνος μεταμέλειας

 Είχαμε αναδημοσιεύσει εδώ ένα άρθρο για την εκτέλεση του ηγέτη του ΜΑΒΗ Βασίλειου Σαχίνη απ΄τους κομμουνιστές. Είναι προφανές ότι το συγκεκριμένο άρθρο γράφτηκε από κάποιον μη-φιλικά προσκείμενο προς την αριστερά.
 Προς όφελος της ιστορικής έρευνας, καλό θα ήταν να παραθέσουμε και την αριστερή οπτική για την περίπτωση Σαχίνη ώστε οι ενδιαφερόμενοι να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.

 Μία πολύ χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο συγγραφέας Μενέλαος Δαλιάνης, γέννημα θρέμμα της Βορείου Ηπείρου και κομμουνιστής με ενεργό συμμετοχή στις τάξεις των Αλβανών κομμουνιστών ανταρτών. Η γραμμή του ΕΑΜ τότε ήταν ότι οι βορειοηπειρώτες έπρεπε να ενταχθούν στις γραμμές του αλβανικού ΕΑΜ (FNCL) και των παρτιζάνικων τμημάτων του.
 Στο βιβλίο του "Η εθνική αντίσταση της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία (1940-1944)" αναφέρεται στην περίπτωση του Βασίλειου Σαχίνη στις σελ.99-100.

 Λέει λοιπόν ο Δαλιάνης:
 "Το κύρος του Β.Σαχίνη ήταν αναμφισβήτητο στην περιφέρεια του Αργυροκάστρου. Η δράση του, για την προστασία της Μειονότητας, για την εκμάθηση της ελληνικής μητρικής γλώσσας, για την προστασία της Ορθοδοξίας, για την καλλιέργεια των λαϊκών παραδόσεων, καθώς και για την ανάπτυξη καλών σχέσεων μεταξύ των δύο λαών υπήρξε σημαντική.
 Ο Β.Σαχίνης πρωτοστάτησε στην οργάνωση και καθοδήγηση της πανμειονοτικής σχολικής απεργίας του 1934-1935. Το καθεστώς του Ζώγκου τον συνέλαβε και τον εξόρισε στην Λέζα. Τον Οκτώβριο του 1940, στα πρόθυρα του ελληνοϊταλικού πολέμου, οι Ιταλοί φασίστες τον συνέλαβαν και μαζί με άλλους πατριώτες της Μειονότητας τους εξόρισαν στην Ιταλία."

 Και μετά από άλλα στοιχεία για τον Σαχίνη, τα οποία προσπερνάμε για να μην μακρυγορήσουμε, ο κομμουνιστής Δαλιάνης καταλήγει λέγοντας:
 "Αυτές τις πατριωτικές υπηρεσίες του Σαχίνη δεν μπορεί κανένας να τις υποτιμήσει".

 Όπως φαίνεται λοιπόν, ακόμα και ένας δηλωμένος κομμουνιστής επιβεβαιώνει την εθνική προσφορά του Βασίλειου Σαχίνη.


  Αμέσως παρακάτω όμως ο Δαλιάνης στρέφεται κατά του Σαχίνη:
 "Όμως στις νέες ανακατατάξεις των πολιτικών δυνάμεων, τόσο στην Αλβανία όσο και στην Ελλάδα, που προέκυψαν μετά την κατοχή και με την οργάνωση των νέων δυνάμεων κατά των κατακτητών, ο Β.Σαχίνης, παρά την πολιτική του εμπειρία, δεν μπόρεσε να προσανατολιστεί. Η κατοχύρωση των εθνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας στο νέο συσχετισμό των δυνάμεων δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιείτο με την παλιά σοβινιστική νοοτροπία και με την τακτική των χρόνων 1914-1920. Ο Β.Σαχίνης και οι οπαδοί παρέμειναν σκλάβοι αυτής της αντίληψης..."

  Τον κατηγορεί ότι "δεν μπόρεσε να προσανατολιστεί" και ότι "παρέμεινε σκλάβος της σοβινιστικής αντίληψης".
 Αυτές οι ασαφείς "κατηγορίες" φυσικά αποσκοπούν στο να δικαιολογήσουν εκ των υστέρων την δολοφονία του βορειοηπειρώτη Σαχίνη απ΄τους Αλβανούς κομμουνιστές.

 Για την δολοφονία του Σαχίνη γράφει ο Δαλιάνης:
 "Έχοντας περισσότερες ιδεολογικές και συγκυριακές συνδέσεις με το Μπαλ Κομπετάρ και αντιτιθέμενος ιδεολογικά με το FNCL, δηλαδή με το ΕΑΜ Αλβανίας, ο Β.Σαχίνης έπεσε θύμα της αντιπαλότητας και των διενέξεων μεταξύ των δύο αυτών οργανώσεων. Στις 17 Νοεμβρίου 1943 εκτελέστηκε, μαζί με άλλα στελέχη του Μπάλ Κομπετάρ, στο Αργυρόκαστρο."

 Εδώ πλέον οι διάφορες ασαφείς κατηγορίες περί "μη-προσανατολισμού" και "σοβινιστικών αντιλήψεων" δίνουν την θέση τους στην απροκάλυπτη συκοφαντία.
 Ο Δαλιάνης τον παρουσιάζει είτε συνεργαζόμενο με τους Αλβανούς εθνικιστές του Μπαλ Κομπετάρ είτε στέλεχος της εν λόγω οργάνωσης!!!!
Όμως -όπως είναι γνωστό και όπως και ο Δαλιάνης αναφέρει σε άλλα σημεία του βιβλίου του- το Μπαλ Κομπετάρ είχε εχθρικότατες διαθέσεις απέναντι στους βορειοηπειρώτες και βαρυνόταν με εγκλήματα σε βάρος τους. Συνεπώς ήταν απίθανο ένας βορειοηπειρώτης ηγέτης του ΜΑΒΗ και με αναγνωρισμένη εθνική προσφορά να συνεργαστεί μαζί τους.
 Άρα οι ισχυρισμοί του Δαλιάνη περί διασύνδεσης του Σαχίνη με το Μπαλ Κομπετάρ είναι άστοχοι και κινούνται στα όρια της λασπολογίας.


 Τα παραπάνω γραπτά του Δαλιάνη είναι ενδεικτικά της νοοτροπίας των κομμουνιστών.
 Παρά το ότι αναγνωρίζονται απ΄τον ίδιο οι πατριωτικές υπηρεσίες του Σαχίνη, πουθενά δεν αναφέρεται κάποια μεταμέλεια για την δολοφονία του, ούτε έστω κάποια νύξη παραδοχής κάποιου λάθους στον χειρισμό της περίπτωσής του. Πέραν της συκοφαντίας περί διασυνδέσεων του Σαχίνη με το Μπαλ Κομπετάρ, ο Δαλιάνης γράφει γενικώς και αορίστως ότι ο ηγέτης του ΜΑΒΗ έπεσε θύμα της αντιπαλότητας και των διενέξεων μεταξύ του FNCL και του Μπαλ Κομπετάρ!

Αποδεικνύεται για μία ακόμη φορά πως οι αριστεροί όχι μόνο δεν μετανοιώνουν για τα εγκλήματά τους και δεν ζητάνε συγνώμη, αλλά αντιθέτως αρέσκονται στο να λασπολογούν σε βάρος των θυμάτων τους.

Η εκτέλεση του ηγέτη του ΜΑΒΗ Βασίλειου Σαχίνη απ΄τους κομμουνιστές το 1943

Ο Βασίλειος Σαχίνης υπήρξε ένας διαχρονικός αγωνιστής του Βορειοηπειρωτικού Ζητήματος, με αποκορύφωμα τον ηγετικό του ρόλο στο Μέτωπο Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου, που οργανώθηκε μετά την αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την Βόρειο Ήπειρο (1942-1943).

Ο εθνομάρτυρας Βασίλειος Σαχίνης γεννήθηκε στη Δούβιανη το 1894. Μετά την αποφοίτησή του από το δημοτικό σχολείο της Δούβιανης πήγε στην Κωνσταντινούπολη πλησίον του πατέρα του και μπήκε στην Ρομβόρτειο Σχολή, όπου  διδάχτηκε και ξένες γλώσσες.

Το 1913 επιστρέφει οικογενειακώς στη Δούβιανη. 

Κατά τη διάρκεια του Βορειοηπειρωτικού Αγώνα το 1914 ήταν Γραμματέας της Αυτονόμου Ηπείρου. 

Αργότερα διορίζεται διδάσκαλος της ελληνικής γλώσσας στο Αργυρόκαστρο μέχρι το 1916.Μετά επιδόθηκε σε χρηματιστηριακές εργασίες συνεργαζόμενος με την Εθνική Τράπεζα Ελλάδος, Ιταλικών και  Ελβετικών Τραπεζών, όπως και άλλων χωρών.

Από το 1920 μέχρι ο 1940 αποδεικνύεται ως φυσικός ηγέτης του Ελληνικού πληθυσμού του Νομού Αργυροκάστρου.

Το 1929, λόγω του εκκλησιαστικού ζητήματος, φυλακίζεται στις φυλακές των Τιράνων.

Το 1933 για το κλείσιμο των ελληνικών σχολείων στο Αργυρόκαστρο ιδρύει την «Νέα Φιλική Εταιρεία», η οποία στέλνει υπόμνημα στην Κοινωνία των Εθνών. 

Συλλαμβάνεται και εκτοπίζεται στο Αλέσιο.

Στις 27 Οκτωβρίου 1940 συλλαμβάνεται  από τους Ιταλούς και φυλακίζεται

Στις 8 Δεκεμβρίου του ίδιου χρόνου όταν ο ελληνικός στρατός εισήλθε στο Αργυρόκαστρο, βρισκόταν κρατούμενος στις τοπικές φυλακές.

Μετά την συνθηκολόγηση και αποχώρηση του ελληνικού στρατού από την περιοχή τον Απρίλιο του 1941, έγινε ηγετικό μέλος της βορειοηπειρωτικής αντίστασης και έδρασε κατά των κατοχικών ιταλικών και αργότερα γερμανικών δυνάμεων, όπως και των αλβανικών αντιστασιακών οργανώσεων στην περιοχή της Βορείου Ηπείρου, με τη σύσταση του Μετώπου Απελευθέρωσης Βορείου Ηπείρου (ΜΑΒΗ).

Στις 17 Νοεμβρίου 1943, συνελήφθη από το αλβανικό κομμουνιστικό κόμμα, κατόπιν συνεννόησης και παροχής πληροφοριών από το ελληνικό Ε.Α.Μ.. 

Αφού βασανίστηκε για να αποκαλύψει πληροφορίες, την αυγή της επόμενης μέρας εκτελείται.

Η δολοφονία του  Βασίλη Σαχίνη ήταν μεγάλη εθνική απώλεια, γιατί αγωνίζονταν και θυσιάζονταν για αυτόν τον Ελληνισμό.

Το πώς δολοφονήθηκε ο Βασίλης Σαχίνης υπάρχουν  πολλές εκδοχές που ομιλούν οι συγγενείς του από το γένος της μητέρας του.

Eίναι εξαιρετικά εντυπωσιακό το γεγονός που συνεργάτες του του είπαν πως ήταν στον κατάλογο για εκτέλεση και του προετοίμασαν τη δραπέτευση για  την Ελλάδα. Αυτός όμως άκαμπτος και συνεπής για το έργο του τούς είπε: «Γάμος χωρίς κριάρι σφαχτό δε γίνεται»...

Ο Μπεντρί Σπαχίου, πρώην στέλεχος του Κ.Κ. Αλβανίας και συνεργάτης του Ενβέρ Χότζα, ο οποίος αργότερα έγινε κι αυτός θύμα της Κόκκινης Δικτατορίας, όντας στη φυλακή είπε σε δικό μας πολιτικό κρατούμενο, που δεν θέλει να του αναφέρουμε το όνομα, ότι «το Βασίλη Σαχίνη δεν τον σκοτώσαμε εμείς οι Αλβανοί κομμουνιστές, αλλά οι δικοί σας σε συνεργασία με τους Ελλαδίτες».

Έχουν περάσει άνω από έξι δεκάδες χρόνια από τότε και καμία δραστηριότητα δεν έχει γίνει προς τιμή του μεγάλου αυτού εθνομάρτυρα. Είναι ξεκάθαρο πως κάτι τέτοιο ούτε καν μπορούσε να γίνει την περίοδο του υπαρκτού σοσιαλισμού. Όμως και ύστερα της πτώσης της κόκκινης δικτατορίας έχουμε σιωπή ιχθύων. 

Το πιο θλιβερό είναι που σήμερα δεν ξέρουμε ούτε τον τάφο του, ο οποίος κάποτε ήταν στο νεκροταφείο της Δερβιτσάνης, όπου τον είχαν ενταφιάσει οι δικοί του από το σόι της μητέρας του. 

Όταν ανακαινίστηκε το νεκροταφείο του χωριού, εκείνοι που τον υπολόγιζαν «εχθρό του λαού» όχι μόνον του χάλασαν τον τάφο, αλλά σκόρπισαν τα οστά του  ξανασκοτώνοντάς τον.

Είναι ιερό καθήκον να γίνουν όλες τις προσπάθειες από τα αρμόδια όργανα για να τοποθετηθεί στο θρόνο που του ανήκει ο μεγάλος αυτός μάρτυρας των δικαιωμάτων και της δημοκρατίας.

Πηγή: http://veliachovo.blogspot.gr/2012/11/18-1943.html