ΤΑΓΜΑΤΑ ΑΣΦΑΛΕΙΑΣ ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΠΕΡΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΥΘΟ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΑΣΤΟΧΕΣ ΕΡΜΗΝΕΙΕΣ ΠΟΥ ΑΝΑΠΑΡΑΓΟΝΤΑΙ ΑΚΟΜΗ

Του Σταθη Ν. Καλυβα*

Ολοι ξέρουν τις Σπέτσες, το πανέμορφο αυτό νησί του Αργοσαρωνικού. Πόσοι όμως γνωρίζουν πως το περίφημο «Ποσειδώνιο» που θαυμάζουν οι επισκέπτες μόλις φθάσουν στο λιμάνι και η εξίσου γνωστή πλατεία της, η Ντάπια, υπήρξαν, μόλις εξήντα έξι χρόνια πριν, το τραγικό σκηνικό ενός απίστευτου δράματος με δημόσιους απαγχονισμούς, τουφεκισμούς και λιντσαρίσματα;

Ο Στέλιος Περράκης, στο βιβλίο του που κυκλοφόρησε πρόσφατα («Φαντάσματα του Εμφυλίου»), ερεύνησε και περιγράφει λεπτομερώς τον απαγχονισμό από γερμανικό απόσπασμα επτά ανθρώπων την Παρασκευή 9 Ιουνίου 1944 στην Ντάπια και τον τουφεκισμό έξι άλλων μπροστά στο Ποσειδώνιο. Τα θύματα είχαν κατηγορηθεί για συμμετοχή στο ΕΑΜ. Αλλη μια βάρβαρη ενέργεια των κατακτητών, άλλη μια θυσία αντιστασιακών, σκέφτεται αυτόματα κανείς.

Η πραγματικότητα αποδεικνύεται πιο σύνθετη. Ο αναγνώστης του βιβλίου μένει έκπληκτος μπροστά στην ευρύτατη λαϊκή συμμετοχή: δεκάδες Σπετσιώτες βοήθησαν τους Γερμανούς στις συλλήψεις, ζητώντας επιτακτικά τη θανάτωση των θυμάτων και μετατρέποντας τις εκτελέσεις σε ένα αυθόρμητο όσο και αποκρουστικό λιντσάρισμα. Διαπιστώνει επίσης πως πολλά από τα θύματα προϋπήρξαν θύτες και πως ήταν υπεύθυνοι για εκτελέσεις και βασανισμούς αθώων πολιτών. Τα γεγονότα του Ιουνίου 1944 δεν μπορούν να γίνουν κατανοητά αν δεν συνδεθούν με ένα γεγονός αντίστοιχης τραγικότητας που συνέβη ακριβώς τρεις μήνες πριν, στις 9 Μαρτίου 1944, όταν, σε συνεργασία με την τοπική επιτροπή του ΕΑΜ, η ΟΠΛΑ, η οργάνωση του ΚΚΕ που ειδικευόταν στις εκτελέσεις, απήγαγε μια ομάδα Σπετσιωτών τους οποίους και εκτέλεσε τον Μάιο του 1944. Τα θύματα είχαν κατηγορηθεί ως «αντιδραστικοί» γιατί είχαν διαφωνήσει με τις επιλογές του τοπικού ΕΑΜ.

 Η συνέχεια εδώ

Απάντηση σε ανακριβές άρθρο για την αντιστασιακή οργάνωση ΠΑΟ - μέρος Α'

 

Σε αυτήν την διεύθυνση δημοσιεύεται ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο κάποιου κ.Κουσαρίδη σχετικά με την αντιστασιακή οργάνωση ΠΑΟ.

 Πριν γίνει η σχετική κριτική σε αυτό, θα πρέπει να τονιστεί μία θεμελιώδης παράλειψή του. Στην βιβλιογραφία που παρατίθεται δεν συμπεριλαμβάνονται τα δύο βασικά βιβλία για την ΠΑΟ: "Για τον Ελληνικό Βορρά" του Παρμενίωνος Παπαθανασίου, και το "ΠΑΟ ιστορία και προσφορά της στην εθνικήν αντίστασιν 1941-45" του Αθανάσιου Φροντιστή.

 Ούτε βέβαια το πολύτομο έργο του Αθανάσιου Χρυσοχόου "Η Κατοχή εν Μακεδονία", στον πέμπτο τόμο του οποίου γίνονται εκτενείς αναφορές για την ΠΑΟ, ούτε τα γραπτά Άγγλων που είχαν επαφή με την ΠΑΟ (όπως ο Νίκολας Χάμμοντ), ούτε τα γραπτά αξιωματικών που ήταν αρχικά στην ΠΑΟ και μετά πέρασαν οικειοθελώς στον ΕΛΑΣ (Κωνσταντάρας).

 Ένα άρθρο λοιπόν για την ΠΑΟ που δεν χρησιμοποιεί και τις συγκεκριμένες πρωτογενείς πηγές δεν μπορεί παρά να είναι ελλειπές και ελαφρώς μονόπλευρο.

Η κριτική στο άρθρο του κ.Κουσαρίδη θα γίνει σε δύο μέρη, για να αποφύγουμε τα κουραστικά "σεντόνια".

 Το πρώτο σοβαρό ολίσθημα του συντάκτη φαίνεται παρακάτω:
   "Σύντομα όμως οι Γερμανοί αντιλαμβάνονται την ύπαρξη και τις δραστηριότητες της οργάνωσης. Αντί να τη διαλύσουν με την βία, εκμεταλλεύονται μέσω της Γκεστάπο τα αντικομμουνιστικά αισθήματα των μελών της, με αποτέλεσμα να εκτρέψουν τον εθνικό τους αγώνα σε κομματικό."

Από που προκύπτει αυτό;;;;; 

Σύμφωνα με τον Χρυσοχόου, μόλις οι Γερμανοί υποπτεύθηκαν την ύπαρξη ανθρώπων της ΥΒΕ στην Γενική Επιθεώρηση Νομαρχιών, τον κάλεσαν να δώσει εξηγήσεις [1].
  Επίσης, οι Γερμανοί συνέλλαβαν και εκτέλεσαν ανθρώπους της ΠΑΟ. Στις 30/04/1942 συνελλήφθησαν τα μέλη της ΠΑΟ Παπαδήμας και Παπανικολάου επειδή είχαν ασύρματο και τον Οκτώβριο του 1942 εκτελέστηκαν[2], ενώ το ίδιο συνέβη με τον Σιάπκα που συνελλήφθη τον Αύγουστο του 1943 και εκτελέστηκε, μαζί με τον συνεργάτη του Μίχαλα τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους. Λίγες μέρες μετά την σύλληψη του Σιάπκα, οι Γερμανοί εντόπισαν τον ασύρματο της ΠΑΟ σε οίκημα στην Πυλαία. Στην συμπλοκή που έγινε εκεί  σκοτώθηκε ο Καπάτος, μέλος της ΠΑΟ [3].

 Ακολούθως έχουμε μία δεύτερη ανακρίβεια:
"Οι Βρετανοί με τη σειρά τους στέλνουν συνδέσμους για να αντιστρέψουν κατάσταση, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τελικά η οργάνωση διασπάται και ορισμένα μέλη της εντάσσονται στον ΕΛΑΣ, άλλα διαφεύγουν στη Μέση Ανατολή και άλλα επιστρέφουν απογοητευμένα στα σπίτια τους."

  Ο βρετανός αξιωματικός που είχε επαφές με την ΠΑΟ ήταν ο Νίκολας Χάμμοντ. Στο βιβλίο του "Με τους αντάρτες 1943-44", πουθενά δεν γράφει αυτό που ισχυρίζεαι ο κ.Κουσαρίδης. Κάθε άλλο. Λέει ότι μετέβη στην Θεσσαλονίκη το 1943 ήρθε σε επαφή με 4 αξιωματικούς της ΥΒΕ/ΠΑΟ και κανόνισε συνάντηση μεταξύ αυτών και εκπροσώπων του ΕΑΜ και του ΕΔΕΣ. Εκεί υπεγράφη συμφωνία μεταξύ τους, με την επιφύλαξη των εκπροσώπων του ΕΑΜ. [4]
 Επίσης, πουθενά δεν αναφέρεται καμμία διάσπαση της οργάνωσης, όπως γράφει ο κ.Κουσαρίδης. Η διαφυγή αξιωματικών της ΠΑΟ στην Μ.Ανατολή για ποικίλους λόγους δεν συνιστά διάσπαση της οργάνωσης.
 
 Αμέσως παρακάτω συνεχίζει:
  "Η συντριπτική πλειοψηφία όμως αποφασίζει να συνεχίσει τη δράση της. Έτσι, σε μια προσπάθεια να γλυτώσουν από τον εναγκαλισμό της Γκεστάπο, να αποφύγουν τη δριμεία κριτική και τις επιθέσεις του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, αλλά και να ξεκόψουν από τους γερμανόφιλους που έχουν εισχωρήσει στην οργάνωση, μετονομάζουν την άνοιξη του 1943 την ΥΒΕ σε Πανελλήνια Απελευθερωτική Οργάνωση."
  

 Για την μετονομασία της ΥΒΕ σε ΠΑΟ γράφει αναλυτικά ο Παπαθανασίου. Ισχυρίζεται ότι η μετονομασία σε ΠΑΟ έγινε το καλοκαίρι του 1942 επειδή οι κομμουνιστές συκοφαντούσαν την ΥΒΕ σαν οργάνωση αυτονομιστών. Η πρωτοβουλία της μετονομασίας ήταν του Μουστεράκη. [5]

    Ο Χρυσοχόου, που δεν ήταν βέβαια μέλος της ΠΑΟ, ισχυρίζεται ότι η μετονομασία έγινε την άνοιξη του ΄43, κατόπιν δικής του προτροπής επειδή οι Γερμανοί είχαν αντιληφθεί την ύπαρξη της ΥΒΕ.[6]
  
 Το ζήτημα της χρονικής στιγμής της μετονομασίας της ΠΑΟ είναι όντως περίπλοκο. Από πουθενά όμως δεν προκύπτει ότι η αιτία της μετονομασίας ήταν οι δήθεν γερμανόφιλοι που είχαν εισχωρήσει στην ΥΒΕ.

 Συνεχίζει, λέγοντας:

 "Το αρχικό ιδεολογικό της στίγμα είναι ξεκάθαρο: στρέφεται ενάντια στο ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και το ΚΚΕ, ενάντια στους αντικομμουνιστές που συνεργάζονται με τους Γερμανούς και παράλληλα εκφράζει το μίσος της ενάντια στους Βούλγαρους, τους οποίους και θέτει ως στόχους της ένοπλης δράσης της."
  

 Ιδού η πρώτη προκήρυξη της ΠΑΟ [7]:

Όπως μπορεί ο καθένας να διαβάσει, αυτά που "προσάπτει" στην ΠΑΟ ο κ.Κουσαρίδης δεν υπάρχουν πουθενά.

 Κατόπιν ο κ.Κουσαρίδης αναφέρεται στα γεγονότα του Βοϊου και της Κοζάνης την άνοιξη του 1943. Παρά το ότι αναφέρεται στην συνεισφορά αξιωματικών της ΠΑΟ στην μάχη του Φαρδύκαμπου, εντούτοις παραλείπει να πει ότι ο ΕΛΑΣ συνέλλαβε και εκτέλεσε πολλούς εξ΄αυτών. Συγκεκριμένα εκτελέστηκαν οι Πόρτης, Μπουλογιάννης, Μάντζιος, Αγγελόπουλος ενώ κατά την ελασίτικη επίθεση εναντίον της ΠΑΟ στον Αυγερινό σκοτώθηκε ο Σιδηρόπουλος. [8]

 Παραλείποντας λοιπόν τα παραπάνω αναφέρει:
     "Στελέχη της ΠΑΟ με επικεφαλής τον Μιχάλη Παπαδόπουλο (Μιχάλαγα) σφάζουν επτά στελέχη του ΕΑΜ στα Ίμερα της Κοζάνης. Ο Μιχάλαγας ήδη από αυτή την εποχή έχει ανοιχτή συνεργασία με τους Γερμανούς, οι οποίοι τον εφοδιάζουν με όπλα και πολεμοφόδια. Η επίσημη δικαιολογία για τη σφαγή είναι ότι τα στελέχη του ΕΑΜ ήταν φιλοβούλγαροι κομιτατζήδες. (Τερπόφσκι – Γ.Γ. ΣΝΟΦ)"

 Έτσι δίνεται η εντύπωση στον αναγνώστη ότι στα καλά καθούμενα οι "κακοί" παοτζήδες του Μιχάλαγα σκότωσαν τους 7 κομμουνιστές. Φυσικά αυτό είναι ψευδές. Οι κομμουνιστές συνελλήφθησαν απ΄το τμήμα ΠΑΟ των Παπαβασιλείου-Μιχάλαγα μετά από την επίθεση του ΕΛΑΣ στα Ίμερα. Λίγες μέρες μετά εκτελέστηκαν ως αντίποινα στην προαναφερθείσα εκτέλεση των αξιωματικών της ΠΑΟ. Τα ολοκληρωμένα γεγονότα τα χουμε ήδη αναφέρει εδώ.
 Το άλλο ψέμα είναι ότι ο Μιχάλαγας συνεργαζόταν από τότε (άνοιξη του 1943) με τους Γερμανούς. Η αλήθεια είναι ότι ο Μιχάλαγας πήγε στην Θεσσαλονίκη γύρω στο τέλος Νοεμβρίου του 1943 και εκεί προσέγγισε τους Γερμανούς. Σχετικό άρθρο εδώ.

 Άλλη μία κραυγαλέα ανακρίβεια του κ.Κουσαρίδη είναι ότι αναφέρει τον Τερπόφσκι σαν γ.γ του ΣΝΟΦ. Ο Τερπόφσκι ήταν ένας εκ των 7 εκτελεσθέντων κομμουνιστών στα Ίμερα τον Απρίλιο του '43. Το ΣΝΟΦ ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1943 [9].  

 Ουδεμία σχέση δεν είχε λοιπόν ο Τερπόφσκι με το ΣΝΟΦ. Σίγουρα οι βουλγαρίζοντες σλαβόφωνοι δεν ήταν διόλου αγαπητοί στην ΠΑΟ, σίγουρα ο Τερπόφσκι είχε αποφυλακιστεί απ’τους Γερμανούς κατόπιν βουλγαρικής παρέμβασης τέλος Ιουνίου του 1941, αλλά το να γράφεται ότι ο Τερπόφσκι ήταν γ.γ του ΣΝΟΦ είναι μέγιστη προχειρότητα.

 Η συνέχεια τις επόμενες μέρες.

 

[1] "Η Κατοχή εν Μακεδονία" Ε΄ τόμος του Αθ. Χρυσοχόου, σελ.239

[2] "Για τον Ελληνικό Βορρά" του Παρμ.Παπαθανασίου, σελ. 769-772

[3] "Για τον Ελληνικό Βορρά" του Παρμ.Παπαθανασίου, σελ.774-5

      "Η Κατοχή εν Μακεδονία" Ε΄ τόμος του Αθ. Χρυσοχόου, σελ.275-6

[4] "Με τους αντάρτες 1943-44", του Νικ. Χάμμοντ, σελ.73

[5] "Για τον Ελληνικό Βορρά" του Παρμ.Παπαθανασίου, σελ.41

[6] "Η Κατοχή εν Μακεδονία" Έ τόμος του Αθ. Χρυσοχόου, σελ.240-1

[7] "ΠΑΟ – Ιστορία και προσφορά της εις την εθνικήν αντίστασιν 1941-45" του Αθ. Φροντιστή, σελ.387

[8] Διδακτορικό Αθαν. Καλλιανιώτη "Οι πρόσφυγες στη Δυτική Μακεδονία 1941-46", σελ.278-9

[9] "Λεηλασία Φρονημάτων" Α΄ τόμος του Ιωάννη Κολλιόπουλου, σελ.114

Κάποια ακόμα πράγματα για τον δήθεν "ηρωισμό" του Γλέζου

Είχαμε αναδημοσιεύσει εδώ ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τους Γλέζο-Σάντα που θέτει εν αμφιβόλω την υποτιθέμενη ηρωική τους πράξη. Λόγω των τελευταίων γεγονότων, λόγω της απεγνωσμένης ανάγκης του κόσμου να βρει κάποια είδωλα και λόγω της ιδεολογικο-ιστορικής και πνευματικής κυριαρχίας της αριστεράς απ'το 1974 και μετά, τα φώτα έπεσαν μεταξύ άλλων και στον υπέργηρο Μανώλη Γλέζο.

 Δεν θα γίνει κανένα σχόλιο επί της συνολικής πολιτικής πορείας του, παρά το ότι διαγράψει μεγάλη καριέρα (ΚΚΕ, ΕΔΑ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ), αλλά θα μείνουμε στο ζήτημα "Γλέζος-Σάντας και γερμανική σημαία", με κάποια συμπληρωματικά στοιχεία.

 Όπως είδαμε εδώ, η απαρχή της ηρωοποίησης του Γλέζου ήταν η συνέντευξή του στον Ριζοσπάστη στις 25/03/1945. Η ημερομηνία φυσικά δεν ήταν τυχαία.

 Ανήμερα της εθνικής επετείου του '21 και μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα εθνικής ανάτασης καθώς ήταν η πρώτη 25η Μαρτίου χωρίς κατακτητές μετά από 4 χρόνια, το ΚΚΕ επέλεξε να επιχειρήσει την ηρωοποίηση ενός συντάκτη της εφημερίδας του.
 Για όποιον δεν γνωρίζει να υπενθυμίσουμε ότι τότε ο Γλέζος ήταν συντάκτης του Ριζοσπάστη, και αργότερα ανέλαβε και αρχισυντάκτης.

http://www.nlg.gr/digitalnewspapers/ns/pdfwin.asp?c=65&dc=9&db=8&da=1947

 Από προπαγανδιστικής άποψης λοιπόν, ηταν πολύ έξυπνη η επιλογή της ημερομηνίας της συνέντευξης του Γλέζου. Ο προφανής στόχος ήταν η ενίσχυση του "πατριωτικού" προσωπείου του ΚΚΕ που είχε πληγεί λόγω των εγκλημάτων που είχε διαπράξει κατά τα δεκεμβριανά και όχι μόνο, αλλά και λόγω του έμπρακτου φιλοβουλγαρισμού του.

 Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι: Αν κάνουμε την υπόθεση εργασίας ότι οι Γλέζος-Σάντας κατέβασαν όντως την γερμανική σημαία απ'την Ακρόπολη τον Μάιο του '41, γιατί τόσο καιρό σιωπούσαν;
  Και εντάξει, όσο διαρκούσε η Κατοχή ο Γλέζος προφανώς δεν μπορούσε να διαφημίσει την πράξη τους, αφού ήταν στην Αθήνα και δούλευε σε κρατική υπηρεσία, άρα ήταν εκτεθειμένος απέναντι στους Γερμανούς. Αυτό όμως δεν ισχύει για τον Σάντα που ανέβηκε στο βουνό το 1943 και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ, όπου δεν κινδύνευε άμεσα αν αναφερόταν στην πράξη του.

Όπως και να χει όμως οι Γερμανοί αποχώρησαν τον Οκτώβριο του 1944.
 Από τότε ως την 25/03/1945 οπότε και οι Γλέζος-Σάντας έδωσαν τις συνεντεύξεις τους σε Ριζοσπάστη και Ελευθερία δημοσιοποιώντας την υποτιθέμενη πράξη τους, μεσολάβησαν σχεδόν πεντέμιση μήνες. Ένα χρονικό διάστημα εξαιρετικά κρίσιμο, με ένοπλες συρράξεις, σφαγές επί σφαγών, οξυμμένα πολιτικά πνεύματα, μία περίοδο κατά την οποία το ΚΚΕ έπαιξε τα ρέστα του για την επίτευξη του αντικειμενικού του σκοπού. Θα είχε λοιπόν κάθε συμφέρον να δημοσιοποιούσε τον "ηρωισμό" τους αμέσως μετά την γερμανική αποχώρηση, προκειμένου να κέρδιζε πολιτικά. Ή θα είχε κάθε συμφέρον να το έκανε κατά την πολιτική κρίση του τέλος Νοεμβρίου του 1944 ή κατά τα δεκεμβριανά για λόγους προπαγανδιστικούς.
 Δεν το έκανε. Γιατί δεν αξιοποίησε σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο αυτό το προπαγανδιστικό χαρτί του "ηρωισμού" δύο στελεχών του;
 Και μιλάμε για ένα κόμμα που ειδικά την περίοδο Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1944 ήλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας, στην επαρχία είχε στα χέρια του σχεδόν το μονοπώλιο της ενημέρωσης, και φυσικά προέβαλλε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο οτιδήποτε μπορούσε να ενισχύσει την "πατριωτική" του εικόνα.

Η μόνη λογική εξήγηση για τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τα στοιχεία που παρατέθηκαν εδώ, είναι ότι αυτή η ιστορία με πρωταγωνιστές τους Γλέζο-Σάντα επινοήθηκε απ'τους εγκεφάλους του ΚΚΕ εκ των υστέρων, και με αφορμή το αναπτερωμένο εθνικό φρόνημα λόγω 25ης Μαρτίου την παρουσίασαν ως δικό τους κατόρθωμα.
 Ναι, η γερμανική σημαία της Ακρόπολης χάθηκε, όπως έλεγε και η ανακοίνωση του γερμανικού φρουραρχείου. Αλλά αυτό δεν είχε απολύτως καμμία σχέση με το παραμυθάκι που μετά από 4 σχεδόν χρόνια σκαρφίστηκαν και ανακοίνωσαν οι κομμουνιστές για λόγους προπαγανδιστικούς.

 

ΚΑΝΕΙΣ ΤΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΘΩΟΣ!!!

 

Η επικαιρότητα επιτάσσει να ξεφύγουμε πάλι απ’την θεματολογία του ιστολογίου.

  

 Αυτήν την φορά όχι για κάτι ευχάριστο όπως ήταν η συγκέντρωση για τα Ίμια, αλλά για μία ακόμη προδοσία. Χθες το βράδυ 199 αλήτες-προδότες-πολιτικοί υπερψήφισαν το μνημόνιο 2 το οποίο θα οδηγήσει σε περαιτέρω εξαθλίωση τον ελληνικό λαό προς όφελος των διεθνών τοκογλύφων,  σαφή περιορισμό της εθνικής μας κυριαρχίας και προσβολή της εθνικής μας αξιοπρέπειας.

 Την ίδια στιγμή οι πραιτωριανοί του ανθελληνικού καθεστώτος έπνιγαν στα χημικά την Αθήνα σε αγαστή συνεργασία με τον κάθε λογής αναρχοαριστερό πλιατσικολόγο που ρήμαζε ανενόχλητος ότι είχε απομείνει όρθιο απ΄την οικονομική λαίλαπα στο κέντρο της Αθήνας.

 Για μία ακόμη φορά το ανοργάνωτο πλήθος που κατέβηκε στο Σύνταγμα για να διαμαρτυρηθεί (και καλά έκανε) ήταν ουσιαστικά άμαχος πληθυσμός μπροστά στις μεθοδεύσεις κράτους και παρακράτους.

  Το γεγονός ότι την ύστατη ώρα κάποιοι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ διαφοροποιήθηκαν με αποτέλεσμα την διαγραφή τους, δεν τους αθωώνει στο ελάχιστο. Ας μην ξεχνάμε ότι οι πασόκοι ήταν αυτοί που υπερψήφιζαν μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και άλλα αντιλαϊκά μέτρα. Ας μην ξεχνάμε ότι οι νεοδημοκράτες έδιναν ψήφο εμπιστοσύνης στην προδοτική κυβέρνηση Παπαδήμ(ι)ου.

 Η δε αριστερά συμμετείχε για μία ακόμη φορά σε αυτό το θίασο με τον τετριμμένο αναποτελεσματικό καταγγελτικό της ρόλο. Είναι απολύτως συνυπεύθυνοι διότι θα μπορούσαν να ταράξουν τα νερά, αλλά δεν το έκαναν. Πως; Με ομαδική παραίτηση τόσο των βουλευτών τους όσο και των επιλαχόντων. Τότε, για να καλυφθούν τα κενά θα πρεπε να γίνουν εκλογές μόνο στις εκλογικές περιφέρειες που είχαν εκλεγεί  οι παραιτηθέντες βουλευτές. Όταν όμως αυτό θα πρεπε να γίνει σε όλες τις μεγάλες περιφέρειες της χώρας (Α και Β Αθηνών, Α και Β Πειραιώς, Α και Β Θεσ/νίκης, υπόλ. Αττικής) στις οποίες είχαν εκλεγεί αριστεροί βουλευτές που μετά παραιτήθηκαν, τότε πρακτικά θα οδηγούσε σε διάλυση της βουλής και προκήρυξη εθνικών εκλογών.

 Για τον παπατζή Καρατζαφέρη, τους βουλευτάδες του, αλλά και τους δύο πρώην (κυρίως αυτούς…) βουλευτάδες του δεν αξίζει ούτε καν σχόλιο. Αυτοί είναι οι ένοχοι των ενόχων.

 Κανείς τους λοιπόν δεν είναι άθωος του αίματος. Είναι όλοι τους συνυπεύθυνοι και υπόλογοι απέναντι στον ελληνικό λαό.

Oι γερμανικές επιχειρήσεις στην Πίνδο το 1943 και η στάση του ΕΛΑΣ

Η μεγάλη εκκαθαριστική επιχείρηση των Γερμανών στην Πίνδο το φθινόπωρο του 1943 είχε την κωδική ονομασία "Πάνθηρας" και στόχευε πρωτίστως στην ανάκτηση του ελέγχου επί της κεντρικής οδού Τρικάλων-Ιωαννίνων και Άρτας-Ιωαννίνων τις οποίες ήλεγχαν οι αντάρτες του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ αντίστοιχα μετά την ιταλική συνθηκολόγηση του Σεπτεμβρίου.

   

 Δύο μέρες πριν την έναρξη του "Πάνθηρα",  στις 16/10/1943 ξεκίνησε η επιχείρηση Λέων με γερμανικές δυνάμεις που ξεκίνησαν απ΄την Άρτα και έπληξαν τον ΕΔΕΣ στα Τζούμερκα και ιδιαίτερα στο Βουλγαρέλι. Αυτό συνέβη κατά την διάρκεια του εμφυλίου ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ που είχε αρχίσει λίγες μέρες πριν, με αποτέλεσμα ο ΕΔΕΣ να εμπλακεί σε διμέτωπο αγώνα που παραλίγο να του στοιχίσει ακριβά. Το ίδιο συνέβη και λίγες μέρες αργότερα (26/10/1943) με την επιχείρηση Πούμα (συμπληρωματική του "Πάνθηρα") που χτύπησε τον ΕΔΕΣ στα Θεοδωριανά και στην Νεράιδα. Και πάλι ο ΕΔΕΣ μπλέχτηκε σε διμέτωπο αγώνα κατά Γερμανών και κομμουνιστών, ήρθε σε πολύ δύσκολη θέση και μάλιστα ακόμα και ο ίδιος ο Ζέρβας κινδύνεψε να συλληφθεί.

   

 Στις 18/10/1943 ξεκίνησε η μεγάλη επιχείρηση "Πάνθηρας". Η ημερομηνία έναρξης των επιχειρήσεων δεν ήταν φυσικά άσχετη με την λήξη της ανακωχής μεταξύ Γερμανών και ΕΛΑΣ που είδαμε εδώ. Οι γερμανικές δυνάμεις είχαν χωριστεί στην Ανατολική Ομάδα Μάχης, την Δυτική Ομάδα Μάχης και την Ομάδα Μάχης Βορρά, με κύρια ορμητήρια τα Τρίκαλα, την Κόνιτσα και τα Ιωάννινα. Τότε στην Πίνδο  υπήρχε μεγάλος όγκος δυνάμεων του ΕΛΑΣ, κυρίως της 1^ης Μεραρχίας που ήταν η πλέον αξιόμαχη καθώς είχε ενισχυθεί με το πολεμικό υλικό της ιταλικής Μεραρχίας Πινερόλο που είχε αφοπλιστεί δολίως απ’τον ΕΛΑΣ μερικές εβδομάδες πριν κατά παράβαση της σχετικής συμφωνίας. Επίσης στην Πίνδο υπήρχε το στρατηγείο του ΕΛΑΣ στην Καστανιά και η έδρα του Κοινού Γενικού Στρατηγείου των Ανταρτών στο Περτούλι.

  

 Δεν θα μπούμε σε λεπτομερείς  περιγραφές διότι θα πλατειάσουμε υπερβολικά. Η ουσία είναι ότι οι Γερμανοί πέτυχαν σχετικά εύκολα τους αντικειμενικούς τους σκοπούς, που ήταν η διάνοιξη των προαναφερόμενων οδικών αρτηριών που είχαν γι’αυτούς στρατηγική σημασία. Παράλληλα κατέκαψαν πολλά χωριά της Πίνδου σκορπώντας τον θάνατο και τον πανικό στους χωρικούς.

 Το ερώτημα είναι τι έπραξαν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ που βρίσκονταν εκεί. Η ιστορική πραγματικότητα λέει ότι η καλύτερα εξοπλισμένη 1^η Μεραρχία του ΕΛΑΣ ουσιαστικά δεν προέβαλλε πουθενά αντίσταση. Έτσι οι Γερμανοί μπήκαν ουσιαστικά δια περιπάτου στην Καλαμπάκα, στην Καστανιά και στο Περτούλι τα οποία και κατέκαψαν. Το ίδιο συνέβη και με άλλα χωριά. Πουθενά δεν υπερασπίστηκαν  τις θέσεις τους, παρά μόνο υποχωρούσαν ατάκτως στο άκουσμα των Γερμανών και άφηναν τον άοπλο πληθυσμό στην μοίρα του. Αυτό φυσικά προκάλεσε χείριστες εντυπώσεις στους χωρικούς που έβλεπαν τους ελασίτες που μέχρι πρότινος έκαναν κηρύγματα περί λευτεριάς να υποχωρούν ατάκτως και να τους αφήνουν εκτεθειμένους στις διαθέσεις των Γερμανών.

  

  Κατά την επιχείρηση Πάνθηρας, οι ελασίτες προέβαλλαν αντίσταση μόνο στην Μεσοχώρα, στην Βωβούσα και στο Περιβόλι. Στην Μεσοχώρα αντιστάθηκαν με επικεφαλής τον Βελουχιώτη που είχε σπεύσει στην περιοχή, όχι βέβαια για να οργανώσει την άμυνα κατά των Γερμανών αλλά ως αρχηγός του Εκστρατευτικού Σώματος Ηπείρου κατά του ΕΔΕΣ. Άλλωστε οι προτεραιότητες του Βελουχιώτη -και κατ’επέκταση του ΕΛΑΣ- φαίνονται στην παρακάτω διαταγή του προς την 8^η Μεραρχία του ΕΛΑΣ στις 20/10/1943:

 

Ιδού το κείμενο:

 ΓΕΝΙΚΟΝ ΑΡΧΗΓΕΙΟΝ

Προς την ΥΙΙΙ Μεραρχίαν Χαλίκι

Ως υπεύθυνος διαχειριζόμενος το ζήτημα της εκκαθαρίσεως της ΕΔΕΣ επί των υμετέρων ενεργειών έχω να παρατηρήσω:

α) Πολιτικής και από στρατηγικής και τακτικής άποψης του πόλεμου μας εναντίον του εσωτερικού (Ζέρβας - Αντίδραση) και εξωτερικού (Γερμανοί) εχθρού, η ενέργεια σας να αποσύρετε τις εναντίον του δυνάμεις για να συμπτύξετε και προβάλετε αντίσταση προς Μέτσοβον ενεργούντες Γερμανούς, είναι απολύτως εσφαλμένη και ασύμφορος.

β) Κατά την γνώμη μου είναι χίλιες φορές προτιμότερο να διανοίξουν οι Γερμανοί την οδόν Ιωαννίνων - Μετσόβου - Καλαμπάκας, παρά να εξακολουθήσει υφιστάμενος ο ΕΔΕΣ, έστω για μια εβδομάδα ακόμη.
 

γ) Γι' αυτό εντέλλομαι όπως άμα λήψει παρούσης διατάξητε αμέσως τον Καβαλάρη, απαλλασσόμενου του εφεδρικού και συμπληρωμένης της δυνάμεως του δια δυνάμεων ενεργού ΕΛΑΣ, ώστε να έχει 300 άνδρας τουλάχιστον, να κινηθή ταχύτατα προς θέση Πλάκα εκείθεν δράση εναντίον Εδεσιτών, λαμβάνων επαφήν με τα υμέτερα τμήματα και υπό τας διαταγάς μου, του λοιπού αποτελούσης της δυνάμεώς του μέρους του υπ' εμέ ανεξαρτήτου εκκαθαριστικού συγκροτήματος.

Αναφέρατε δια του ιδίου συνδέσμου λήψιν παρούσης και έναρξιν εκτελέσεως.

Ώρα 2.30'
Καλαρύτες 20 - Χ  - 43

Σύμφωνα με την έκθεση του Βελουχιώτη προς το Γ.Σ του ΕΛΑΣ ("Η Εθνική Αντίστασις" του Κομνηνού Πυρομάγλου, σελ.350-1) για τις πολεμικές επιχειρήσεις των ημερών εκείνων, στην Μεσοχώρα οι ελασίτες αντιστάθηκαν λιγότερο από 4 ώρες και είχαν 11 νεκρούς.  

 Στην Βωβούσα και στο Περιβόλι αντιστάθηκαν δυνάμεις της 10^ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ και ήταν μάλλον η μοναδική περίπτωση που στάθηκαν σχετικά αξιοπρεπώς. Κράτησαν για μία περίπου μέρα (20-21 Οκτωβρίου) προτού τελικά υποχωρήσουν προξενώντας συνολικά απώλειες 5 αντρών στους Γερμανούς. Αυτή η μάχη μπορεί να θεωρηθεί σαν η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα της φυγομαχίας του ΕΛΑΣ στην διάρκεια των γερμανικών εκκαθαριστικών επιχειρήσεων της Πίνδου.

  

 Αντιθέτως ο ΕΔΕΣ έδωσε έναν εξαιρετικά δύσκολο διμέτωπο αγώνα που παραλίγο να οδηγήσει στην διάλυσή του. Οι απώλειες του ΕΔΕΣ υπολογίζονται γύρω στα 450 νεκρούς και ήταν αναλογικά σαφώς περισσότερες απ’αυτές του ΕΛΑΣ (ο Σαράφης γράφει για 500 νεκρούς, άρα πιθανότατα ήταν λιγότεροι) και ήταν κυρίως κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων Πούμα και Λέων, όπως γράφτηκε παραπάνω.

   Βάσει των γερμανικών σημάτων, οι γερμανικές απώλειες υπολογίζονταν γύρω στους 41 νεκρούς και 195 τραυματίες. Φυσικά ο ισχυρισμός του Σαράφη για 1000 (!!!) νεκρούς Γερμανούς δεν στέκει ούτε για ανέκδοτο…

 Πιθανότατα οι περισσότερες γερμανικές απώλειες προκλήθηκαν απ’τις συγκρούσεις με τον ΕΔΕΣ αφού όπως είδαμε ο ΕΛΑΣ σε ελάχιστα σημεία αντιστάθηκε, εν αντιθέσει με τις δυνάμεις του Ζέρβα που έδιναν κυριολεκτικά αγώνα επιβίωσης απέναντι σε 2 αντιπάλους. Άρα ήταν λογικό να αμύνονται πιο σθεναρά και κατ’επέκταση να προκαλούν μεγαλύτερες απώλειες στον εχθρό.   

 Άλλωστε και ο ίδιος ο Βελουχιώτης στην προαναφερθείσα έκθεσή του ομολογούσε για τον ΕΛΑΣ ότι "η συνοχή και η πειθαρχία ήταν σχεδόν μηδέν" ("Η Εθνική Αντίστασις" του Κομνηνού Πυρομάγλου, σελ.346), συνιστούσε στους υφιστάμενούς του "συνέχιση εκκαθαρίσεως ΕΔΕΣ και αφοπλισμό χωριών, επιτήρηση Γερμανών και επιχείρηση ει δυνατόν ελαστικότατα" (στο ίδιο, σελ.348). Στην συνάντησή του με τον Τζήμα την 01/11/1943 ο Βελουχιώτης λέει ότι ο πρώτος διαπίστωσε ότι "ο ΕΛΑΣ δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα σε εκ παρατάξεως μάχες με Γερμανούς" (στο ίδιο, σελ.351) κτλ. 

 Γενικότερα πουθενά δεν φαίνεται κάποια διάθεση ουσιαστικής σύγκρουσης με τους Γερμανούς, αντιθέτως η ηγεσία του ΕΛΑΣ έχει κυρίως την προσοχή της στραμμένη στον αγώνα κατά του ΕΔΕΣ.

 Αυτή η ανέντιμη και αντιπατριωτική στάση ήταν φυσικά άκρως ενδεικτική των προθέσεων του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Οι Γερμανοί ρήμαζαν την Πίνδο και οι κομμουνιστές υποχωρούσαν γιατί το μόνο που τους ενδιέφερε ήταν η διάλυση του ΕΔΕΣ.

 Πέραν της έκθεσης του Βελουχιώτη, τα υπόλοιπα στοιχεία για την ανάρτηση προήλθαν απ΄το βιβλίο "Επιχείρηση Πάνθηρας" του Δημήτρη Κωνσταντινίδη που βασίστηκε εν πολλοίς σε γερμανικά στρατιωτικά αρχεία.

ΤΟ ΣΑΜΠΟΤΑΖ ΣΧΕΔΙΑΣΑΝ ΚΑΙ ΟΡΓΑΝΩΣΑΝ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΙ

αναδημοσίευση από: http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_ell_2_10/10/2010_417967

του Θαναση Kαλλιανιωτη[1]

Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου τη νύχτα της 25ης Νοεμβρίου 1942 δεν ήταν το μοναδικό στην Ελλάδα γεγονός όπου συνεργάστηκαν διάφορες μεταξύ τους παρατάξεις, ο ΕΔΕΣ και το ΕΑΜ εν προκειμένω, αφού τρεις μήνες αργότερα, στο οροπέδιο Φαρδύκαμπος της Σιάτιστας αντάρτες του αριστερού ΕΛΑΣ και συνάδελφοί τους εθνικιστές της ΥΒΕ/ΕΚΑ αιχμαλώτισαν ένα ολόκληρο τάγμα Ιταλών. Χωρίς το πρώτο είναι απίθανο να υπήρχε το δεύτερο κι αμφότερες οι επιτυχίες διέθεταν κοινό παρονομαστή, έναν αμέσως επακολουθήσαντα ενδοελληνικό σπαραγμό.

Είναι φανερό πως η διαφοροποίηση ανάγεται στον «ανάδοχο»: στον Φαρδύκαμπο δεν υπήρχε κανείς, ενώ ο Γοργοπόταμος σχεδιάστηκε, οργανώθηκε και κατά ένα μέρος εκτελέστηκε από Βρετανούς. Χωρίς την παρουσία τους όχι μόνον δεν θα λάβαινε χώρα η καταστροφή της γέφυρας, αλλά η μετέπειτα σημαντική ένοπλη αντίσταση εναντίον των τριών κατακτητών δύσκολα θα ξεπερνούσε στην ύπαιθρο το στάδιο των ασύνδετων ανταρτοομάδων, εκ των οποίων ελάχιστες θα ασχολούνταν με μαζικές επιθέσεις εναντίον των κατακτητών. Ισχυρή ένδειξη των ειρημένων αποτελεί η ενιαύσια βαθιά παρανομία, διάβαζε διάλυση, από Γερμανούς και Βουλγάρους των ενόπλων ελληνικών σχηματισμών κατά τη φθινοπωρινή εξέγερση του 1941 στη Μακεδονία.

 Η συνέχεια εδώ

Η αρχή της εθνικής αντίστασης στην Αχαϊα

 Όπως στις περισσότερες περιοχές της Πελοποννήσου, έτσι και στην Αχαϊα το ξεκίνημα του αντάρτικου παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς η τάση του ΕΛΑΣ να μονοπωλήσει την αντίσταση είναι εξόφθαλμη.

  

 Ο πρώτος αντιστασιακός στην Αχαϊα ήταν ο αγρότης Δημήτρης Γιαννόπουλος απ'το χωριό Μποτιά, γνωστός και ως καπετάν-Γιάννος. Βγήκε στο βουνό τέλη του '42 και ως τον Μάιο του 1943 είχε οργανώσει μία ομάδα 30 ανδρών στην περιοχή των Καλαβρύτων. Ήρθε σε επαφή με τον Άγγλο αξιωματικό Άντονι που είχε πέσει με αλεξίπτωτο στην περιοχή.

 Αρχές Ιουνίου του '43, με την μεσολάβηση του Άντονι, έρχεται σε επαφή με τον νεοσύστατο ΕΛΑΣ Αχαϊας του οποίου τότε αρχηγός ήταν ο σμήναρχος Μίχος. Ο Μίχος του ζητάει να εντάξει την ομάδα του στον ΕΛΑΣ, και μετά από συζητήσεις ο Γιαννόπουλος συμφωνεί υπό τον όρο ότι αυτός και οι άντρες του θα φοράνε στα πηλίκιά τους το στέμμα. Ο Μίχος, μετριοπαθής και φυσικά μη-κομμουνιστής, το δέχτηκε. Έτσι ο Γιαννόπουλος και οι άντρες του εντάχθηκαν στον ΕΛΑΣ.

 Στα μέσα του Ιουνίου καταφθάνει στην περιοχή οργανωμένη δύναμη του ΕΛΑΣ απ'την Στερεά Ελλάδα με κομμουνιστές επικεφαλείς (Ωρίων, Πελοπίδας κτλ) με σκοπό να αναδιοργανώσουν τον ΕΛΑΣ Πελοποννήσου. Δεν είναι πρόθυμοι να αποδεχτούν την ύπαρξη βασιλικών συμβόλων στις μονάδες του ΕΛΑΣ, επικρίνουν τον  Μίχο για την μετριοπάθειά του και αφοπλίζουν βίαια τους άντρες του καπετάν-Γιάννου. Τους περνάνε ανταρτοδικείο, τους καταδικάζουν σε θάνατο με αναστολή, και τους αφήνουν ελεύθερους.

 Ο καπετάν-Γιάννος γυρνάει στο χωριό του και επιχειρεί να επανασυστήσει την αντάρτικη ομάδα του χωρίς επιτυχία. Ο ΕΛΑΣ επιχειρεί να τον συλλάβει, αλλά αυτός διαφεύγει στην Πάτρα και από κει στην Αθήνα, όπου συλλαμβάνεται απ'τους Γερμανούς και εκτελείται στο Χαϊδάρι τον Φεβρουάριο το 1944.

 Την ίδια περίοδο, ο ΕΛΑΣ είχε διαλύσει βίαια την αντάρτικη ομάδα (25 ανδρών) του ανθυπασπιστή Νηγιάννη που έφερε την επωνυμία "Μωριάς" στην τοποθεσία Πιπίτσα, κοντά στο Αίγιο. Πολλοί άντρες του "Μωρια" εντάσσονται στην αντάρτικη ομάδα του λοχαγού Σεβαστάκη. Ο ΕΛΑΣ απειλεί και τον Σεβαστάκη ο οποίος βλέποντας ότι δεν έχει την στρατιωτική δυνατότητα να ανταπεξέλθει σε πιθανή σύρραξη, αποφασίζει την αυτοδιάλυση του τμήματός του τον Ιούλιο του '43. Οι ομάδες των Νηγιάννη και Σεβαστάκη εκτός από ολιγομελείς ήταν κα πλημμελώς εξοπλισμένες, άρα αποτέλεσαν εύκολο στόχο για τον ΕΛΑΣ.

 Παράλληλα με τα γεγονότα αυτά, στην Πάτρα είχε συγκροτηθεί επιτροπή του ΕΔΕΣ με σκοπό την ανάπτυξη της οργάνωσης στην Αχαϊα. Αποφασίστηκε η ανάθεση της ηγεσίας του ενόπλου τμήματος στον υπολοχαγό Χρήστο Δροσόπουλο και είχε βρεθεί ικανοποιητική ποσότητα οπλισμού και υλικού.

 Γνωρίζοντας όμως για την διάλυση των τμημάτων Νηγιάννη και Σεβαστάκη απ'τον ΕΛΑΣ, οι εδεσίτες ήρθαν σε επαφή με τους κομμουνιστές και υπέγραψαν από κοινού σύμφωνο συνεργασίας στις 16/08/1943. Για λογαριασμό του ΕΔΕΣ υπέγραψαν οι Ανδ.Μουτούσης και Βασιλάκης και για τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ οι Πισκοτάκης και Αγγελάτος.

 Με την υπογραφή του συμφώνου ξεκινάει  και η δράση του τμήματος ΕΔΕΣ του Δροσόπουλου με έδρα το Καστρίτσι. Σε μικρό χρονικό διάστημα, ως τις 20/08/1943, το τμήμα του Δροσόπουλου φτάνει τους 80 άνδρες. Εκτός απ'τον Δροσόπουλο, επικεφαλείς ήταν οι αξιωματικοί Μουτούσης, Νηγιάννης, Καρπόζηλος, Γεωργούλης και Σκαρτσίλας.
 Στις 12/09/1943 σημειώνει την πρώτη αντιστασιακή επιτυχία της καθώς με την καθοδήγηση του Μουτούση αφοπλίζει ιταλικό φυλάκιο στον Ψαθόπυργο και παίρνει όπλα και εφόδια. Έτσι οι προοπτικές ανάπτυξης του ΕΔΕΣ στην Αχαϊα υπό τον Δροσόπουλο φαίνονται ευνοϊκές.
 Το πρώτο δεκαήμερο του Σεπτεμβρίου γίνεται η πρώτη αψιμαχία μεταξύ ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ στην Αχαία. Ο κομμουνιστής Σκαλτσάς σε ομιλία του στο Καστρίτσι στρέφεται εναντίον όλων όσων δεν είναι στο ΕΑΜ. Ο ανθυπασπιστής Νηγιάννης, που έχει προηγούμενα με τον ΕΛΑΣ λόγω της διάλυσης της ομάδας "Μωριάς" της οποίας ηγείτο, εξανίσταται, τον συλλαμβάνει και τον παρουσιάζει στον Δροσόπουλο, ο οποίος όμως τον αφήνει ελεύθερο. Αργότερα ο Νηγιάννης τον ξανασυλλαμβάνει, αλλά ο Δροσόπουλος τον ξαναφήνει ελεύθερο.
 Στις 14 Σεπτεμβρίου φτάνουν πληροφορίες στον Δροσόπουλο ότι μαζεύονται δυνάμεις του ΕΛΑΣ στην περιοχή με σκοπό να τους χτυπήσουν, αλλά αυτός δεν δίνει την πρέπουσα σημασία. Αντ'αυτού δίνει εντολή στον Μουτούση να χτυπήσει το γερμανικό φυλάκιο στο κοντινό χωριό Λαμπίρη, και στον Σκαρτσίλα να μεταβεί στην Πάτρα για παραλαβή οπλισμού.
 Η επίθεση του ΕΛΑΣ έγινε το πρωί της 16ης Σεπτεμβρίου. Το στρατηγείο του Δροσόπουλου είχε κυκλωθεί, όπως και οι ομάδες του Μουτούση και του Σκαρτσίλα που είχαν σταλεί στις αποστολές τους. Στην επίθεση πρωτοστάτησαν το τάγμα Αιγιαλείας και το τάγμα Καλαβρύτων του 12ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ που είχαν μεταβεί για το σκοπό αυτό στην περιοχή. Στην μάχη σκοτώνονται δύο ελασίτες.
 Η δύναμη του ΕΔΕΣ όμως, αριθμητικά μικρότερη και κυκλωμένη, δεν μπορεί να αντέξει και παραδίδεται. Οι κομμουνιστές τους συλλαμβάνουν, αφήνουν τους οπλίτες ελεύθερους και κρατάνε τους αξιωματικούς, πλην του Καρπόζηλου που προφανώς διέφυγε, που τους περνάνε από λαϊκό δικαστήριο με την κατηγορία -φυσικά- της προδοσίας..

 Στις 22/09/1943 εκτελούνται οι Δροσόπουλος-Νηγιάννης-Σκαρτσίλας, ενώ ο Μουτούσης και ο Γεωργούλης παραμένουν σαν αιχμάλωτοι του ΕΛΑΣ...

  Αυτό ήταν το τέλος της ομάδας ΕΔΕΣ του Δροσόπουλου που ήταν η πιο σοβαρή προσπάθεια εθνικής αντίστασης στην Αχαία. Από τότε ο ΕΛΑΣ κυριάρχησε στην περιοχή με τον ίδιο τρόπο που είχε κυριαρχήσει στην Αργολιδοκορινθία όπως είδαμε εδώ. Η προφανής δικαιολογία των κομμουνιστών ήταν ότι διέλυσαν την ομάδα Δροσόπουλου λόγω του επεισοδίου με τον Σκαλτσά, και λόγω του αφοπλισμού ενός ελασίτη αντάρτη που συνέβη εκείνες τις μέρες.
 Η προηγούμενη όμως διάλυση των ομάδων Νηγιάννη και Σεβαστάκη στην περιοχή, η άμεση μετακίνηση των ταγμάτων του ΕΛΑΣ απ΄την Αιγιαλεία και τα Καλάβρυτα και φυσικά η παράλληλη επιθετικότητα που έδειξε ο ΕΛΑΣ απέναντι σε όλες τις άλλες αντάρτικες ομάδες σε όλη την Ελλάδα απ'τα μέσα του 1943 και μετά, δείχνουν ότι περιστατικά όπως αυτό του Σκαλτσά ήταν απλά αφορμές και τίποτα περισσότερο. Ο πραγματικός λόγος ήταν η πρόθεση μονοπώλησης της αντίστασης εκ μέρους του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με απώτερο σκοπό την κατάληψη της εξουσίας.
 Επίσης, πέραν της διάλυσης του τμήματος, με κανέναν τρόπο δεν δικαιολογείται η εκτέλεση των τριών αιχμαλώτων αξιωματικών Δροσόπουλου, Νηγιάννη, Σκαρτσίλα. Πόσο μάλλον από την στιγμή που μόλις έναν μήνα πριν είχε υπογραφεί σύμφωνο συνεργασίας και ο Δροσόπουλος γενικότερα είχε επιδείξει μία ιδιαίτερα μετριοπαθή στάση.


 Βιβλιογραφία:
 - Ιστορία των δραματικών γεγονότων Πελοποννήσου 1943-49 Α' τόμος, του Κώστα Καραλή
 - Εθνική Αντίστασις 1941-45 Β' τόμος, του Κοσμά Αντωνόπουλου