Τι έλεγε ο "υπερπατριώτης" Βελουχιώτης κατά του Καποδίστρια και πως απαξίωνε την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου

 Στις 22 Οκτωβρίου 1944 ο Βελουχιώτης εκφώνησε στην, προσφάτως εκκενωθείσα απ΄τους Γερμανούς, Λαμία έναν λόγο που σίγουρα δεν μπορούσε να περάσει απαρατήρητος.
 Ο λόγος του είναι γεμάτος από υπερπατριωτικές κορώνες ανακατεμένες με μία προσωπικής του εμπεύσεως προπαγάνδα υπέρ των κομμουνιστών και ειδικώς του ΚΚΕ. Δεν είναι άλλωστε μυστικό ότι ο Βελουχιώτης ήταν ιδιαιτέρως αντιφατικό άτομο και η αντιφατικότητά του προεκτεινόταν και στον ιδιαίτερο τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόταν τον κομμουνισμό.

 Δεν θα αναλύσουμε τον λόγο του. Εύκολα μπορεί ο καθένας να τον βρει είτε σε βιβλία είτε στο διαδίκτυο, και να σχηματίσει ιδίαν άποψη. Η αυθεντικότητά του δεν αμφισβητείται.

 Αυτό που έχει περάσει λίγο ασχολίαστο είναι η αρνητικότατη γνώμη που εξέφραζε ο Βελουχιώτης για τον Ιωάννη Καποδίστρια.
 Ας δούμε τι έλεγε:

   "Ο Γιάννης Καποδίστριας, που μας τον παρουσιάζουν στα σχολειά σαν μεγάλο και τρανό, με προτομές και πορτραίτα, είναι ο πρώτος καταστροφέας της Ελλάδας. Μα ότι έκανε, δεν το έκανε σαν Καποδίστριας, μα σαν εκπρόσωπος όλης της ελληνικής αντίδρασης. Ας ούρλιαζε λοιπόν, μαζί με τη διεθνή και η ντόπια αντίδραση. Κι ας υπογράφανε άτιμα χαρτιά."

 και παρακάτω:

"Με την επικράτηση της επανάστασης αμέσως οι δικοί μας κοτζαμπάσηδες επιβλήθηκαν πάνω στη χώρα μας. Η αντίδραση, ντόπια και ξένη, για να ευνουχίσει το λαϊκό χαραχτήρα του κινήματος και να επιβάλει νέα σκλαβιά, χρησιμοποίησε όλα τα μέσα. Και στο τέλος το πέτυχε.  
 Η αρχή έγινε κολλώντας στο σβέρκο της πατρίδας μας αυτόν που σας είπα πρωτύτερα:
Τον Καποδίστρια. Ο Γιάννης Καποδίστριας από την ανασύσταση του ελληνικού κράτους άρχισε την καταστροφή της χώρας μας, κι ένας άλλος Γιάννης, ο Μεταξάς, έβαλε σ' αυτήν το καπάκι"

  
 Ενδιαφέρον έχει επίσης και η παρακάτω φράση του:
 
"Μα από δω και πέρα θα έχουμε δυο εθνικές γιορτές: την 25η Μάρτη και την 27η Σεπτέμβρη επέτειο της δημιουργίας του ΕΑΜ, που αποτέλεσε τη βάση της σημερινής μας απελευθέρωσης."

  Για τον Βελουχιώτη λοιπόν υπήρχε μόνο η 25η Μαρτίου και η... 27η Σεπτέμβρη...
 Καμμία αναφορά στην 28η Οκτωβρίου. Το "ΟΧΙ" του Μεταξά και ο συνακόλουθος ηρωικός αγώνας λαού και στρατού στον ελληνοϊταλικό πόλεμο, δεν χρήζουν απόδοσης τιμών εθνικής επετείου, κατά τον "υπερπατριώτη" Άρη Βελουχιώτη.

 Όπως φαίνεται, το κόμπλεξ απέναντι στον Ιωάννη Μεταξά ήταν κάτι παραπάνω από έκδηλο...
 
 Ας μην βιαστούν κάποιοι να ισχυριστούν ότι τότε η 28η Οκτωβρίου δεν είχε καθιερωθεί ακόμα ως εθνική επέτειος. Ο λαός τιμούσε απ΄τα κατοχικά ακόμα χρόνια αυτήν την επέτειο, ενώ στις 28/10/1944, δηλαδή λίγες μέρες μετά τον λόγο του Βελουχιώτη, έγινε και ο πρώτος επίσημος εορτασμός της επετείου στην Αθήνα. Δείτε εδώ και εδώ


 Κατά τ'άλλα, ο λόγος του έχει εξαιρετικά ενδιαφέρον, ειδικά στα σημεία όπου ομιλεί περί φυλής, φυλετικής συνέχειας κτλ. Αν κυβερνούσε τότε ο Σαμαράς και η κουστωδία του μπορεί και να τον προφυλακίζανε για υποκίνηση ρατσιστικού μίσους, σύμφωνα με το προς ψήφιση αντιρατσιστικό...

Δεν υπήρχε... κανένας Άρης, επιστολή του ΕΠΟΝίτη Καλυβιώτη για τον Καπετάνιο του ΕΛΑΣ

Στην διεύθυνση: http://istorikatekmiria.blogspot.gr/2014/02/blog-post.html αναρτήθηκε η παρακάτω επιστολή ενός στελέχους της ΕΠΟΝ ονόματι Κώστα Καλυβιώτη που είχε σταλεί στην εφημερίδα "Καθημερινή" στις 18 Γενάρη 1998. Ο Καλυβιώτης διετέλεσε Γραμματέας της Αντιφασιστικής Νεολαίας Θεσσαλίας από το 1941 έως το 1942 και Οργανωτικός Γραμματέας ΕΠΟΝ Ηπείρου από το 1942 έως το 1945 και μέλος του Κ.Σ. της ΕΠΟΝ. 
 Παρά το ότι αναμφισβήτητα μεγαλοποιεί την δράση του ΕΛΑΣ, η επιστολή του έχει ενδιαφέρον διότι δεν διστάζει να μιλήσει ευθέως για τον Βελουχιώτη:

      Κύριε διευθυντά, 

           Πολλή συζήτηση για τον Άρη! Μα τέλος πάντων, μην προσπαθείτε ορισμένοι όψιμοι ιστορικοί, να μας επιβάλετε τον Άρη σαν αρχηγό της Εθνικής Αντίστασης. Ο Άρης έγινε πολύ γνωστός από την αρνητική του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση, παρά από τη θετική. Είναι προσβολή για το λαό και τους ήρωες της Αθήνας - γνωστούς και αγνώστους - προσβολή για τους Έλληνες αυτή σας η προσπάθεια. Μέχρι και τα τέλη του 1943 ο Άρης ήταν τελείως άγνωστος παντού. Όταν είχε ξεσηκωθεί ολόκληρη η Ελλάδα με ήρωες αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και απλούς πολίτες.
          Η Θεσσαλία, η Μακεδονία, η Ήπειρος, τα νησιά έχουν να παρουσιάσουν αξιόλογους ήρωες που καμιά σύγκριση δεν γίνεται με τον Άρη. Αυτοί ήταν πάνω από τον Άρη με περγαμηνές σε μάχες με τους κατακτητές. Όταν στη Θεσσαλία η νεολαία οργανωνόταν στον Θεσσαλικό Ιερό Λόχο και μετά στην ΕΠΟΝ, δεν υπήρχε κανένας Άρης. Όταν δινόταν η μάχη της σοδειάς δεν υπήρχε κανένας Άρης. Υπήρχαν αφανείς ήρωες. Όταν στην Αθήνα ο λαός αγωνιζόταν για να σωθεί από την πείνα κατά της εργατικής επιστράτευσης, με νεκρούς και τραυματίες, δεν υπήρχε κανένας Άρης. Όταν στην Ήπειρο, ήρωες και ηρωίδες, δίνανε μάχες για τη ζωή και τη μόρφωση της νεολαίας, δεν υπήρχε κανένας Άρης.
        Η μάνα των Δαγκλαίων, η Πρίντζου, η Μαργαρίτα, η Αλίκη της Άρτας - η πρώτη αντάρτισσα - η Νίτσα Νάτση και χιλιάδες άλλες ήρωες ηπειρώτες δεν είχαν ανάγκη από κανέναν Άρη. Μην προσπαθείτε να γράψετε ψεύτικα την Ιστορία. Δεν διαπαιδαγωγείται έτσι η νέα γενιά.
          Υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα ανθρώπων που φύγανε. Αυτοί ανάψανε τη φλόγα της Εθνικής Αντίστασης. Βρείτε τους και προβάλετέ τους. Προπαντός να μην ξεχαστούν.

                                                                                                   ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΛΥΒΙΩΤΗΣ
                                                                                                                      ( ΕΠΟΝίτης)
  Γραμματέας της Αντιφασιστικής Νεολαίας Θεσσαλίας από το 1941 έως το 1942 - Οργανωτικός Γραμματέας ΕΠΟΝ Ηπείρου 1942-1945 και μέλος του Κ.Σ. της ΕΠΟΝ.

Υ.Γ.  Αν κάποιος από σας που γράφετε - όπως γράφετε - την ιστορία του Άρη, θελήσει να ερευνήσει "τον βίο και την πολιτεία" των 18-20 "παληκαριών" που είχε εμπίστους γύρω του ο Άρης, θ' αναγκαστεί να ανακαλέσει ό,τι έχει γράψει.

Πως αποδοκίμαζε ο κομμουνιστής Μπαρτζώτας τον δηλωσία Βελουχιώτη

 Αφού είναι στην επικαιρότητα οι δηλώσεις μετάνοιας, θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε ποια ήταν η γνώμη ενός υψηλόβαθμου στελέχους του ΚΚΕ, του Βασίλη Μπαρτζώτα για τους ομοϊδεάτες του κομμουνιστές που υπέγραφαν δηλώσεις μετάνοιας, τους γνωστούς "δηλωσίες".
 Ο Μπαρτζώτας είχε κάθε δικαίωμα να εκφέρει γνώμη επί του θέματος εφόσον ήταν κρατούμενος στην Ακροναυπλιά και βίωσε εκ των έσω σχετικές καταστάσεις. Αργότερα διετέλεσε μέλος του Πολιτικού Γραφείου του ΚΚΕ και γραμματέας της ΚΟΑ (Κομμουνιστικής Οργάνωσης Αθήνας).

 Υπενθυμίζουμε ο διασημότερος δηλωσίας του ΚΚΕ επί μεταξικής περιόδου ήταν ο Αθανάσιος Κλάρας, μετέπειτα γνωστός ως Άρης Βελουχιώτης. Για την δήλωση μετανοίας του έχουμε δει εδώ:
http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_21.html


  Ας δούμε λοιπόν τι έλεγε ο Μπαρτζώτας στο έργο του "Και άστραψε φως η Ακροναυπλιά" (σελ.36-37):

 "Το βασικό μέτωπο, το κύριο ζήτημα στα 1938-1939 στην Ακροναυπλιά ήταν η πάλη ενάντια στις δηλώσεις μετάνοιας".

"Υπάρχουν όμως και οι απολογητές των δηλώσεων, ευτυχώς λίγοι. Είναι συνήθως αυτοί που βρίσκονται στα πρόθυρα της δήλωσης, που λένε ότι η δήλωση αποκήρυξης του κομμουνισμού δεν είναι τίποτα, μπορείς να κάνεις δήλωση για να  ...ξεγελάσεις τον εχθρό και μετά να βγεις έξω και να δουλέψεις για το λαϊκό κίνημα! Τέτοιου είδους "θεωρίες" για τις δηλώσεις σιγοντάριζε και η δικτατορία".

 "Είναι μεγάλο το δράμα των δηλωσιών. Ως την τελευταία στιγμή ζούσαμε μαζί και τώρα μας εγκαταλείπουν... Το καταλαβαίνουν και οι ίδιοι και φεύγοντας (ορισμένοι μάλιστα κλαίνε) μας αποχαιρετούν με τα λόγια: 
- Σώθηκε το λάδι μου"

 "Οι αδύνατοι υποχωρούν και οι λεβέντες ατσαλώνουν τα νεύρα και την ψυχή τους"


Απ΄τα γραφόμενα του Μπαρτζώτα είναι προφανές ότι η υπογραφή δηλώσεων μετάνοιας ήταν εκτός κομματικής γραμμής και ήταν εξ'ορισμού καταδικαστέα. Οι δηλωσίες αντιμετωπίζονταν περιφρονητικά και υποτιμητικά.

 Επίσης αποδοκιμάζονταν όλοι όσοι ισχυρίζονταν ότι  "υπέγραψαν δηλώσεις μετάνοιας για να ξεγελάσουν τον εχθρό και να βγουν έξω για να δουλέψουν για το λαϊκό κίνημα".
 Η τελευταία φράση ήταν ευθεία μπηχτή για τον Βελουχιώτη, ο οποίος έλεγε ότι έκανε την δήλωση κατόπιν εντολής του Ζαχαριάδη όταν ήταν συγκρατούμενοι στην Κέρκυρα για να βγει έξω και να εκτελέσει κάποια σοβαρή κομματική αποστολή.
("H πολιτική διαθήκη του Άρη Βελουχιώτη" του Γιάννη Χατζηπαναγιώτου, σελ.38)

 Όμως ο Ζαχαριάδης που επέστρεψε στην Ελλάδα το 1945 ουδέποτε επιβεβαίωσε κάτι τέτοιο.

 Κάτι παρόμοιο έλεγε ο Βελουχιώτης και στον συνεργάτη του στην ηγεσία του ΕΛΑΣ, Ανδρέα Τζήμα ο οποίος έλεγε γι'αυτόν:
 "Όπως μας είπε αργότερα, όταν συναντηθήκαμε, μπορούσε να βγάλει την φυλακή της Κέρκυρας στηριγμένος μόνο σ'ένα ποδάρι. Έκανε την δήλωση όμως μόνο και μόνο για να ανασυγκροτήσει το κόμμα". ("Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο - Άγνωστα κείμενα" του Γρ.Φαράκου, σελ. 146)
 
Ακόμα και ο αγιογράφος του Βελουχιώτη Διονύσης Χαριτόπουλος (όπως και άλλοι αριστεροί ιστορικοί π.χ. Κέδρος) απορρίπτει την άποψη ότι υπέγραψε την δήλωση κατόπιν διαταγής του Ζαχαριάδη, ούτε βέβαια παίρνει στα σοβαρά κάποιο παραμυθάκι στο οποίο εμπλεκόταν και κάποια υποτιθέμενη αρραβωνιαστικιά! Ο Χαριτόπουλος απλά ισχυρίζεται ότι ο Βελουχιώτης υπέγραψε επειδή απλά ήθελε να βγει έξω και να δράσει:
 "Για την υπογραφή της Κέρκυρας έχει αναπτυχθεί έκτοτε ολόκληρη μυθολογία. Από την ηρωική εκδοχή πως υπέγραψε με εντολή του Ζαχαριάδη για να μπορέσει να εκτελέσει κάποια σοβαρή αποστολή, εώς την δακρύβρεχτη, που τον θέλει να υπογράφει επειδή βασάνιζαν μπροστά του την υποτιθέμενη αρραβωνιαστικά του. Το πιθανότερο είναι πως ο κ.Κλάρας δεν ανήκει στην χορεία των χριστιανοκομμουνιστών μαρτύρων για να αφήσει να τον φάνε τα λιοντάρια ή η φυματίωση στα μπουντρούμια. Χωρίς δράση δεν αναπνέει. Από τον ζωντανό ενταφιασμό με τις ιδέες του προτιμάει τον ελιγμό."
 ("Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων" του Διονύση Χαριτόπουλου, σελ.41-42)

 Φυσικά τα παραπάνω είναι απλά αναπόδεκτες εικασίες των κάθε λογής απολογητών του Βελουχιώτη. Άλλωστε με τον λογική αυτή, όλοι οι δηλωσίες μπορούσαν να ισχυριστούν ότι υπέγραψαν για να βγουν έξω και να δράσουν...

Ας επιστρέψουμε στον Μπαρτζώτα:

 "Η δικτατορία, οι Μανιαδάκηδες, ελπίζουν πολλά με τις καινούριες απαγορεύσεις. Να σκοτώσουν την σκέψη του κάθε αγωνιστή, να τον αφοπλίσουν ιδεολογικά, να μην έχει να κάνει τίποτα στις μακρόσυρτες ώρες της φυλακής -που κάθε λεπτό μοιάζει με αιώνας- και να ζητήσει έτσι την λύτρωσή του στην δήλωση μετάνοιας. Άλλωστε δοκίμασαν αυτό το όπλο τους στις φυλακές της Κέρκυρας και πέτυχαν κάποια αποτελέσματα..."

 Εδώ ο Μπαρτζώτας πάλι "καρφώνει", εμμέσως πλην σαφώς, τον Βελουχιώτη, αφού όπως είδαμε ο μετέπειτα αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ στις φυλακές της Κέρκυρας υπέγραψε την δήλωση μετάνοιας.


 Σε πολλούς μπορεί να προκαλεί εντύπωση το πως ένας δηλωσίας κατάφερε και ανέβηκε τόσο ψηλά στην ιεραρχία του -ελεγχόμενου απ΄το ΚΚΕ- ΕΛΑΣ, αφού οι δηλωσίες ήταν από κάθε άποψη κατακριτέοι.
 Αυτό το παράδοξο εξηγείται αν ληφθούν υπόψη δύο πράγματα:
 α) Δεν ήταν λίγοι οι δηλωσίες οι οποίοι κατά την διάρκεια της Κατοχής επανεντάχτηκαν στο κόμμα και δραστηριοποιήθηκαν ενεργά στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Οι υπέρμαχοι του ανθελληνικού "μακεδονισμού" Ναούμ Πέιος και Γκότσε είναι χαρακτηριστικές περιπτώσεις, ενώ το ίδιο ισχύει και για πολλούς ακόμα (βλ. εδώ). Ο λόγος της επανένταξης αρκετών δηλωσιών στον κομματικό μηχανισμό πιθανότατα είχε να κάνει με τις αυξημένες στελεχιακές ανάγκες του ΚΚΕ κατά την Κατοχή.
 β) Ο Βελουχιώτης ήταν πρωτοπόρος, ανάμεσα στους κομμουνιστές, όσον αφορά το αντάρτικο. Μπόρεσε και οργάνωσε τον ΕΛΑΣ στην Ρούμελη το 1942-3 βάζοντας την δική του σφραγίδα, ώστε ήταν πρακτικά πολύ δύσκολο για την κομματική ηγεσία να τον αποπέμψει. Ακόμα και όταν αποφασίστηκε η καθαίρεσή του και η αντικατάστασή του το 1943, δεν εφαρμόστηκε. Ο Βελουχιώτης πέρασε πάντως σε δεύτερη μοίρα όσον αφορά την λήψη αποφάσεων και γενικότερα υπήρχε η τάση να αποστέλλεται μακριά απ΄την βάση του Γ.Σ. του ΕΛΑΣ.


 

Αποκαλυπτικές αναφορές για την δράση του Βελουχιώτη από στελέχη του ΚΚΕ

 Ο Βελουχιώτης με την εν πολλοίς ανεξέλεγκτη δράση του είχε προκαλέσει μεγάλη δυσαρέσκεια στο κόμμα του, το ΚΚΕ, και κατ'επέκταση στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.
 Αυτήν του την δράση καυτηρίαζαν υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη που είχαν άμεση εικόνα της δημιουργηθείσας κατάστασης και δεν ήταν διατεθειμένοι να του χαριστούν. Άλλωστε αυτός έφερε το στίγμα του δηλωσία.
 Ο κομμουνιστής Γρηγόρης Φαράκος στο έργο του "Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο - Άγνωστα κείμενα" παραθέτει ενδιαφέρουσες αναφορές στελεχών του ΚΚΕ σχετικά με το θέμα.

  Ας δούμε τι έλεγε ο Παντελής Σίμος-Καραγκίτσης, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Ορφέας Βλαχόπουλος, μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ απ΄το 1935 και του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος το 1942-3, σε έκθεσή του με ημερομηνία 03/07/1943 (σελ.180):

 Ο γνωστός Ανδρέας Τζήμας, γνωστός και με το ψευδώνυμο Βασίλης Σαμαρινιώτης και μέλος της ηγετικής τριανδρίας του ΕΛΑΣ, έλεγε σε έκθεσή του που γράφτηκε το 1951 (σελ.198):

 Και τελειώνουμε με την άποψη του Βασίλη Βενετσανόπουλου, που ήταν μόνιμος αξιωματικός, στέλεχος του ΚΚΕ και υπηρέτησε για μεγάλο διάστημα στο Γ.Σ του ΕΛΑΣ (σελ.249):

 Είναι απ΄τις περιπτώσεις που δεν υπάρχει λόγος να προσθέσουμε τίποτα.
 Τα γραπτά των συναγωνιστών του Βελουχιώτη είναι αρκούντως ενδεικτικά.
 Όλοι αυτοί έλεγαν ψέματα; Μήπως κατασκεύαζαν αυτές τις κατηγορίες κατά του Βελουχιώτη απ΄το μυαλό τους; Δύσκολο φαίνεται, ειδικά για τον Τζήμα που σύμφωνα με όλες τις πηγές ήταν αυτός χάρη στον οποίο ο Βελουχιώτης διατήρησε την θέση του στον ΕΛΑΣ (και λίγο αργότερα προήχθη κιόλας σε καπετάνιο του Γ.Σ), παρά την αρχικά αντίθετη απόφαση της ηγεσίας του ΚΚΕ.
 Ιδιαίτερη έμφαση αξίζει να δοθεί στο πρώτο κείμενο που αφορά την έκθεση του Καραγκίτση διότι αυτή γράφτηκε τον Ιούλιο του 1943 δηλαδή μες στην καρδιά των γεγονότων που περιγράφει.
 

Η ευθύνη του Βελουχιώτη για την δολοφονία του Ψαρρού, όπως προκύπτει από έκθεση του ιδίου και άλλα κείμενα αριστερών

 Ένα απ΄τα γνωστά μυθεύματα των θαυμαστών/απολογητών/αγιογράφων του Βελουχιώτη είναι ότι εκείνος δεν έφερε καμμία ευθύνη για τον θάνατο του Ψαρρού παρά το ότι είχε εμπλακεί άμεσα στην επίθεση του ΕΛΑΣ κατά του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων. Όπως ξέρουμε, ο Ψαρρός δολοφονήθηκε εν ψυχρώ απ΄τον ταγματάρχη Ζούλα του ΕΛΑΣ, ενώ ήταν αιχμάλωτος και άοπλος.
 Ας δούμε όμως τι ισχυρίζονταν επί του θέματος κάποιοι θαυμαστές του Βελουχιώτη:

 "Δεν ήμουν παρών στην δολοφονία του Ψαρρού, της οποίας τα καθέκαστα έμαθα από τρίτους. Ήμουν όμως παρών όταν έφεραν τον Ψαρρό νεκρό πάνω σ'ένα γαϊδούρι και πληροφορήθηκε ο Άρης το συμβάν, ο οποίος περιήλθε σε απόγνωση. Αλλόφρων και ξεσκούφωτος τραβούσε κυριολεκτικά τα μαλλιά του, βρίζοντας και βλασφημώντας τον αυτουργό και τους εντολείς του. Τότε θυμήθηκα την εκτίμηση που είχε εκφράσει σε ανύποπτο χρόνο ο Άρης για το νεκρό αξιωματικό, τότε που πάλι αφοπλισμένος ο Ψαρρός οδηγείτο στο Γενικό Στρατηγείο, στην Αγία Τριάδα Ευρυτανίας, λέγοντας ότι: Ο Ψαρρός είναι καλός και έντιμος αξιωματικός, δημοκράτης και πατριώτης" [1]

 Αυτός που έγραφε τα παραπάνω (δηλ. ο παπα-Ανυπόμονος) στην προσπάθειά του να αποδείξει την εκτίμηση που είχε ο Βελουχιώτης για τον Ψαρρό ανέφερε ένα θετικό σχόλιο που υποτίθεται ότι έκανε ο πρώτος για τον δεύτερο όταν τον είδε να μεταφέρεται αφοπλισμένος στο Γ.Σ του ΕΛΑΣ.
 Μόνο που ο παπα-Ανυπόμονος ξέχασε να γράψει ότι ο φυσικός αυτουργός για εκείνον τον αφοπλισμό του Ψαρρού και την συνακόλουθη διάλυση του 5/42 (την πρώτη) στην Στρώμνη ήταν ο ίδιος ο Βελουχιώτης...
 Συνεπώς ήταν μάλλον απίθανο ο Βελουχιώτης να εξέφρασε την παραπάνω θετική γνώμη για τον Ψαρρό, απ΄την στιγμή που ο ίδιος έφερε ακέραια ευθύνη για τον προ ολίγου αφοπλισμό του συνταγματάρχη και του τμήματός του. Εκτός βέβαια αν δεχτούμε ότι ήταν τελείως ανισόρροπος.

 Εν πάσει περιπτώσει, ας δούμε τι λέγανε και άλλοι:

 "Το δεύτερο, και χειρότερο, ήταν ο φόνος του Ψαρρού. Αυτό ήταν το έγκλημα το ανθρώπινο. Αυτό ήταν και το πολιτικό έγκλημα. Ούτε για το ένα, ούτε για το άλλο φταίει ο Άρης. Ούτε και μπορούσε να τα αποτρέψει" [2]

 "Την πληροφορία για τον θάνατο του Ψαρρού είχε φέρει στον αρχηγό ο επικεφαλής της επίθεσης κατά του 5/42, εύελπις Αθανασίου. Ο Άρης, παρά την ταραχή του, συνέλαβε αμέσως το μέγεθος της καταστροφής: 
 - Αυτό θα το πληρώσουμε και θα το πληρώνουμε στον αιώνα τον άπαντα" [3]
 

 Βλέπουμε λοιπόν ότι οι θαυμαστές του Βελουχιώτη επιχειρούσαν μέσω των κειμένων τους να τον απαλλάξουν από κάθε ευθύνη για τον φόνο του Ψαρρού, και να τον παρουσιάσουν ως βαθύτατα εξοργισμένο για αυτό που έγινε.
Βέβαια δεν μας εξηγούν γιατί ο κατά τ'άλλα αυστηρότατος Βελουχιώτης που δεν ανεχόταν παρασπονδίες, δεν μπήκε στον κόπο να τιμωρήσει παραδειγματικά τον δολοφόνο του Ψαρρού, ή έστω να απαιτήσει την τιμωρία του.

 Την παραπάνω απορία έρχεται να μας την επιλύσει ο ίδιος ο φυσικός αυτουργός της δολοφονίας του Ψαρρού, ταγματάρχης Ζούλας. Σε έκθεσή του προς τα κομματικά όργανα του ΚΚΕ με ημερομηνία 02/03/1951 έλεγε πως:
"Για την εκτέλεση του Ψαρρού είμασταν σύμφωνοι με τον Άρη" [4]

 Αυτή είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα ομολογία που ανατρέπει άρδην τους ισχυρισμούς των απολογητών του Βελουχιώτη.

 Εξίσου σοβαρά στοιχεία επί του θέματος έχει παραθέσει και ο Φοίβος Γρηγοριάδης.
 Όπως είχαμε δει εδώ: http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_22.html
 όταν ο Γρηγοριάδης βρέθηκε κατηγορούμενος ενώπιον της ηγεσίας του ΕΛΑΣ για την δεύτερη επίθεση κατά του 5/42, ο Βελουχιώτης του είπε:  
 "Άκου τώρα. Όλοι μέσα θα σου ριχτούνε άτεγκτοι και αυστηροί. Θ'ακούσεις πολλά μα μην χάνεις το κουράγιο σου. Καλά έκανες και ασ'τους να λένε". [5]
 εγκρίνοντας έτσι την επιθετικότητα κατά του αντάρτικου τμήματος του Ψαρρού.


 Αλλά ας αφήσουμε τους υπόλοιπους και ας δώσουμε τον λόγο στον ίδιο τον Βελουχιώτη.
 Σε έκθεσή προς το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ στις 22/09/1943 έγραφε:
 "Διάλυση άμεση, έστω και αιματηρά, των οργανώσεων ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ αν αρνηθούν να υπογράψουν την ανωτέρω αναφερόμενη δήλωση" [6]

 Χαρακτηριστικό της νοοτροπίας του είναι ότι ο Βελουχιώτης εξέφραζε αυτές τις εμφυλιοπολεμικές απόψεις σε μία εποχή (Σεπτέμβριος του 1943) κατά την οποία το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ συνεργαζόταν με τον ΕΔΕΣ και την ΕΚΚΑ στα πλαίσια του Κοινού Γενικού Στρατηγείου των Ανταρτών.

 Τα παραπάνω στοιχεία σε συνδυασμό με την άμεση εμπλοκή του Βελουχιώτη στην πρώτη διάλυση του 5/42 καταδεικνύουν την αναμφισβήτητη εχθρικότητά του προς τον Ψαρρό και το 5/42.

 Πολύ πιο αποκαλυπτική όμως είναι η έκθεσή του όσον αφορά την σύγκρουση με το 5/42 και την δολοφονία του Ψαρρού [7]:

 Όπως φαίνεται απ΄την έκθεσή του, ο Βελουχιώτης:
 - Θεωρούσε ότι ο Ψαρρός ήταν εθνοπροδότης και συνεργάζεται με Γερμανούς
 - Θα ήταν εγκληματικά ασύμφορη η παράταση της ύπαρξης του 5/42
 - Πίστευε ότι ενεργούσε προς το συμφέρον του ΕΛΑΣ και ανέλαβε ακέραια την ευθύνη για ότι συνέβη.

 Πουθενά δεν διαφαίνεται ίχνος λύπης για τον φόνο του Ψαρρού, ούτε μεταμέλεια, ούτε καν νύξη κατά του δολοφόνου Ζούλα, ούτε υπόνοια ότι βλάφτηκε ο αγώνας του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.

 Με μία λέξη: Αμετανόητος.

 Βάσει των στοιχείων που παρατέθησαν, οι κατόπιν εορτής ισχυρισμοί των απολογητών του Βελουχιώτη μπορούν κάλλιστα να χαρακτηριστούν ως εσκεμμένη παραπληροφόρηση.



Πηγές:
[1] "Στο βουνό, με τον σταυρό, κοντά στον Άρη" του αρχιμανδρίτη Γερμανού Κ.Δημάκου (πατέρα-Ανυπόμονου), σελ.256
[2] "Η πολιτική διαθήκη του Άρη Βελουχιώτη" του Γιάννη Χατζηπαναγιώτου (καπετάν Θωμάς), σελ.384 
[3] "Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων" του Διονύση Χαριτόπουλου, σελ.529-530
[4] "Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο", του Γρηγόρη Φαράκου, σελ.296
[5] "Το αντάρτικο ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ-ΕΚΚΑ-5/42", του Φοίβου Γρηγοριάδη, β' τόμος, σελ.498
[6] "Διπλή αποκατάσταση της εθνικής αντίστασης" του Δημήτρη Παρτσαλίδη, σελ.80
[7]  "Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο", του Γρηγόρη Φαράκου, σελ.291-2

Οι περίεργες εσωτερικές διαδικασίες στον ΕΛΑΣ για την απόδοση ευθυνών για την δεύτερη επίθεση στον Ψαρρό

 Σε αυτήν την ανάρτηση είχαμε δει πως εξελίχτηκαν τα γεγονότα που οδήγησαν στην δεύτερη διάλυση του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων του Δημήτριου Ψαρρού.
 Η διαταγή για την επίθεση στο 5/42 δόθηκε απ΄τον ταγματάρχη Ζούλα του ΕΛΑΣ και κυριότερος αρμόδιος για την εκτέλεσή της ήταν ο λοχαγός Φοίβος Γρηγοριάδης.
 Αυτά τα γεγονότα προκάλεσαν την αντίδραση της ηγεσίας του ΕΛΑΣ. Την εποχή εκείνη ο ΕΛΑΣ δεν επιθυμούσε προστριβές με άλλες οργανώσεις, καθώς βρισκόταν στις συζητήσεις με την Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή και τον ΕΔΕΣ για την υπογραφή του Συμφώνου των Εθνικών Ομάδων και την συγκρότηση του Κοινού Γενικού Στρατηγείου των Ανταρτών. Συνεπώς, τέτοιες διασπαστικές ενέργειες, όπως η επίθεση στο 5/42, μόνο κακό μπορούσαν να προκαλέσουν από πολιτικής άποψης στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.

 Γι'αυτόν τον λόγο, ο επικεφαλής της επίθεσης στο 5/42, λοχαγός Φοίβος Γρηγοριάδης βρέθηκε κατηγορούμενος ενώπιον της ηγεσίας του ΕΛΑΣ. Σε αυτήν την ολιγόλεπτη "δίκη" του Γρηγοριάδη, παρευρίσκονταν οι Σαράφης, Βελουχιώτης, Παντελής Σίμος-Καραγκίτσης (γνωστός και με το ψευδώνυμο Ορφέας Βλαχόπουλος), Μανιάτης και Ζούλας.
 Πριν μπει στον χώρο του πειθαρχικού συμβουλίου ο Γρηγοριάδης, τον πλησίασε ο Βελουχιώτης και του είπε:
 "Άκου τώρα. Όλοι μέσα θα σου ριχτούνε άτεγκτοι και αυστηροί. Θ'ακούσεις πολλά μα μην χάνεις το κουράγιο σου. Καλά έκανες και ασ'τους να λένε".
 
 Ο Βελουχιώτης λοιπόν ενέκρινε και με το παραπάνω την δεύτερη επίθεση κατά του 5/42, ακόμα και αν δεν συμμετείχε ο ίδιος. Για μία ακόμη φορά, ο Βελουχιώτης έδειχνε τον υπέρμετρο φανατισμό του όταν επρόκειτο για επιθέσεις εναντίον άλλων ελληνικών οργανώσεων.
  Ούτε καν ο ίδιος ο Γρηγοριάδης δεν ήταν υπερήφανος για το ότι ηγήθηκε της επίθεσης στον Ψαρρό, όπως προκύπτει απ΄τα γραπτά του. Παρ'ολ'αυτά, ο Βελουχιώτης τον συνέχαιρε...

 Πραγματικά, σε αυό το πειθαρχικό συμβούλιο ο Γρηγοριάδης αντιμετώπισε τα πυρά των ανωτέρων του. Ο ίδιος όμως ήταν ψύχραιμος και όταν τελείωσαν απλά τους έδειξε την διαταγή που του είχε σταλεί απ΄τον Ζούλα για την επίθεση στο 5/42. Την διαταγή την είδαμε στην προαναφερθείσα ανάρτηση και ήταν η εξής:
  "Γνωστής ούσης της θέσεως ημών έναντι των μη υπογραψασών το συμφωνητικόν μας οργανώσεων, δύνασθε επιδιώξη την διάλυσιν 5/42. Προσοχή από ενέδρας Ιταλών ή Ψαρριανών. Για το Γενικό Αρχηγείο Στερεάς, υπογραφή: Ζούλας ταγματάρχης."

 Οι παρευρισκόμενοι εξεπλάγησαν και έδειχναν ότι δεν είχαν ιδέα. Ο Ζούλας, που ήταν παρών, δεν έλεγε τίποτα. Αφού εξακριβώθηκε η γνησιότητα της διαταγής, ο Γρηγοριάδης απαλλάχτηκε απ΄τις κατηγορίες.

 Mετά από αυτά, ο καθένας θα περίμενε ότι η λογική εξέλιξη θα ήταν η απόδοση ευθυνών στον ταγματάρχη Ζούλα προκειμένου να διευερυνθεί για ποιον λόγο έβγαλε αυτήν την διατάγή που ήταν αντίθετη με την τότε γραμμή του ΕΛΑΣ.
 Δεν έγινε όμως τίποτα. Ο Ζούλας ουδέποτε λογοδότησε, πράγμα το οποίο δείχνει ότι σίγουρα τύγχανε μίας προκλητικά προνομιακής μεταχείρισης.
Για την ασυλία που έχαιρε ο Ζούλας γενικότερα έχουμε γράψει εδώ:
 http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_28.html

 Ένα ακόμα εντυπωσιακό στοιχείο είναι η δικαιολογία που επικαλέστηκε ο Ζούλας όταν τον ρώτησε ο Γρηγοριάδης γιατί έβγαλε αυτήν την διαταγή. Η απάντηση του Ζούλα ήταν:
 "Όλοι έχετε τις τρέλες σας, ας έχω και εγώ καμμιά, εγώ που είμαι πιο δικαιολογημένος από σας. Εγώ έζησα και δεκαπέντε χρόνια με γυναίκα ψυχοπαθή."

 Αυτή ήταν η "δικαιολογία" του Ζούλα για την απαράδεκτη έκδοση διαταγής επίθεσης κατά του 5/42.
 Και καλά αυτός, μπορεί να είχε τους προσωπικούς του λόγους για να μισεί τον Ψαρρό.
 Οι ανώτεροι του γιατί τον ανέχονταν και τον είχαν συνεχώς στο απυρόβλητο;

 Σε αυτό το ερώτημα δεν έχει δοθεί μέχρι σήμερα πειστική απάντηση από κανέναν ιστορικό της αριστεράς.


 Πηγή: "Το αντάρτικο ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ-ΕΚΚΑ-(5/42)" του Φοίβου Γρηγοριάδη

Από που εκπορεύονταν τα κηρύγματα αγαμίας του Βελουχιώτη και ο συναφής πουριτανισμός του ΚΚΕ

 Μία απ'τις βασικότερες πτυχές του κώδικα συμπεριφοράς των κομμουνιστών στην κατοχική περίοδο, και ιδιαίτερα στα αντάρτικα τμήματα του βουνού ήταν η αυστηρότατη τήρηση ηθικοπλαστικών κανόνων όσον αφορά τις ερωτικές σχέσεις των δύο φύλων.

 Διαπρύσιος κήρυκας αυτής της γραμμής ήταν -ποιος άλλος- ο Βελουχιώτης.
 Σύμφωνα με τον αγιογράφο του Βελουχιώτη Διονύση Χαριτόπουλο: "Η αυστηρότητα του Άρη σε θέματα ηθικής είναι γνωστή σε όλους" [1]
 Άλλωστε είναι πασίγνωστη και αναμφισβήτητη η περιβόητη φράση-διαταγή του Βελουχιώτη προς τους άντρες του:
 "Την ψωλή την έχουμε μόνο για κατούρημα"
  Μεγάλες φράσεις, μεγάλων αντρών... Τέλοσπάντων.
 Είναι επίσης αναντίρρητο ότι αυτή η διαταγή αγαμίας τηρούταν με θρησκευτική ευλάβεια. Άλλωστε, τα περιθώρια παρεκκλίσεων απ΄τις διαταγές του Βελουχιώτη ήταν μηδαμινά.
 
 Η πλέον χαρακτηριστική περίπτωση ήταν όταν δεν δίστασαν να εκτελέσουν έναν μαυροσκούφη (οι μαυροσκούφηδες ήταν η προσωπική έφιππη φρουρά του Βελουχιώτη που απαρτιζόταν από απολύτως έμπιστούς του), επειδή κατηγορήθηκε ότι συνευρέθηκε ερωτικά με μια κοπέλα.
 Ο εκτελεσθείς μαυροσκούφης έφερε το ψευδώνυμο Οκτωβριανός (πιθανότατα εκ της Οκτωβριανής Επανάστασης των μπολσεβίκων) και το πραγματικό του όνομα ήταν Γιάννης Δρέγας. Αυτός δεν ήταν βέβαια και το καλύτερο παιδί του κόσμου, αφού μαζί με τον διαβόητο Τζαβέλλα ήταν υπεύθυνοι για τις " δύσκολες ανακρίσεις" που έκαναν οι μαυροσκούφηδες. [2]
  Για τα κομμουνιστικά "ήθη" όμως το αδίκημα ήταν πολύ βαρύ. Έτσι, ο Οκτωβριανός αφοπλίστηκε, φυλακίστηκε, και κατόπιν "δίκης" εκτελέστηκε.

  Αυτή η γραμμή αγαμίας όμως δεν ήταν μονοπώλιο ούτε έμπνευση του Βελουχιώτη.
 Μπορεί ο ίδιος να είχε τους "ιδιαίτερους" προσωπικούς του λόγους να επιβάλλει την αμείλικτη εφαρμογή της, αλλά δεν ήταν ο μόνος. Αυτός ο πουριτανισμός ήταν συγκεκριμένη γραμμή ολόκληρου  του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.

Υπενθυμίζουμε ότι σε αυτήν την ανάρτηση: http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/08/blog-post_22.html είχαμε δει ένα χαρακτηριστικό περιστατικό του ψευτο-ηθικολογικού πουριτανισμού των κομμουνιστών σε μονάδα του ΕΛΑΣ της Μακεδονίας. Ο κομμουνιστής πολιτικός επίτροπος αποφάσισε και διάταξε την εκτέλεση ενός αντάρτη τους επειδή έκανε σχόλιο για τα στήθη μιας κοπέλας! Αυτή η παρανοϊκή διαταγή μπορεί να μην εφαρμόστηκε τελικά λόγω αντιδράσεων, αλλά είναι ενδεικτική της ξεκάθαρης κομματικής γραμμής σε αυτά τα θέματα.

  Ο Χαριτόπουλος αναφέρει άλλες δύο μαρτυρίες [3] για το θέμα.
 Η μία είναι του γ.γ του ΕΑΜ Θανάση Χατζή που έγραφε:
"Στα προβλήματα ηθικής και σεξουαλικής ελευθερίας επικρατούσε, μπορούμε να πούμε, "πουριτανισμός". Οι μαχητές και τα στελέχη σέβονταν τις συναγωνίστριές τους και τα κορίτσια των χωρικών. (...) Και αν εκδηλωνόταν κάποιο κρούσμα, η τιμωρία ήταν τόσο αυστηρή που με τα σημερινά κριτήρια θα την χαρακτηρίζαμε λάθος"
 Η δεύτερη είναι του ιταλού στρατιώτη Γκαλιμπέρτι που είχε προσχωρήσει στον ΕΛΑΣ και έμεινε δυο χρόνια στο βουνό:
 "Μια πολύ μεγάλη αυστηρότητα στα ήθη απαγόρευε εντελώς στους αντάρτες να έρχονται σε οποιαδήποτε σαρκική επαφή με γυναίκες, ακόμα και αν αυτές συγκατανεύανε, επί ποινή εκτελέσεως"

 Οι αριστεροί ισχυρίζονται ότι αυτή η γραμμή βασιζόταν στον σεβασμό της γυναίκας, στην εξίσωσή της με τον άνδρα και στην ισότητα των δύο φύλων που εκφραζόταν και απ΄την παροχή ψήφου στις γυναίκες απ΄την συμμετοχή τους στις εαμικές οργανώσεις κτλ.

 Εκ πρώτης όψεως ο ισχυρισμός τους δείχνει να έχει βάση, όμως και πάλι δεν αρκεί για να εξηγήσει αυτό το καθεστώς άγριας τρομοκρατίας σε βάρος συντρόφων τους. Σε τελική ανάλυση η ερωτική συμπεριφορά προς το άλλο φύλο είναι μία φυσιολογική ανθρώπινη λειτουργία που δεν μπορεί να κατασταλεί με καμμία απαγόρευση. Κανένας ανθρώπινος νόμος δεν μπορεί να πάει κόντρα στην φύση.

 Γιατί όμως οι κομμουνιστές ήταν τόσο αυστηροί στο συγκεκριμένο θέμα;

 Την απάντηση την δίνει ο πρώην κομμουνιστής και βαθύτατος γνώστης της κομμουνιστικής προπαγάνδας στην οποία είχε ειδικευθεί κατά την παρουσία του στο ανατολικό μπλοκ, Γεώργιος Γεωργαλάς ο οποίος έγραφε:

 "Παρά την επίσηση μέση τους κατά του φροϋδισμού, οι κομμουνιστές δεν παραλείπουν να χρησιμοποιούν στην πράξη τις αρχές του. Η Προπαγάνδα τους απευθύνεται βασικά προς το Υποσυνείδητο που αποτελεί φροϋδική ανακάλυψη. Η "πλύσις εγκεφάλου", που αυτοί της έδωσαν επιστημονική ποιότητα και μαζική έκταση, στηρίζεται κατα μέγα μέρος στην φροϋδική ψυχανάλυση. Ακόμη και την λίμπιντο χρησιμοποιούν για τους σκοπούς τους. Ο κομμουνιστικός πουριτανισμός λ.χ. αποβλέπει στην διοχέτευση του σεξουαλικού ενστίκτου προς άλλες κατευθύνσεις. Το ανικανοποίητο σεξουαλικό ένστικτο γεννά μια τάση αφοσοιώσεως προς έναν μη-ερωτικό στόχο. Αυτός μπορεί να είναι η ανθρωπότητα, το κόμμα, ο αρχηγός. Και η εν λόγω αφοσίωση, αποπροσανατολισμός του σεξουαλικού ενστίκτου, συνοδεύεται από μία διαθεση τυφλής ("ερωτικής") υπακοής, την οποία εκμεταλλεύεται προς όφελός του το Κ.Κ." [4]


 Βλέπουμε λοιπόν ότι η αιτία ύπαρξης του κομμουνιστικού πουριτανισμού, και στην περίπτωσή μας του ελασίτικου πουριτανισμού του 1941-44, δεν έχει να κάνει ούτε με τον σεβασμό στην γυναίκα ούτε με κανένα άλλο "φιλανθρωπικό" αίσθημα των κομμουνιστών. Ο λόγος ήταν καθαρά πρακτικός. Στερώντας απ΄τους αντάρτες τους το δικαίωμα της ικανοποίησης ερωτικών και σεξουαλικών αναγκών, τους μετέτρεπαν σε πιστούς στρατιώτες του κόμματος.


[1] "Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων" του Δ.Χαριτόπουλου σελ.483
[2] "Στο βουνό με τον Σταυρό, κοντά στον Άρη" του πατέρα-Ανυπόμονου, σελ.235
[3] "Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων" του Δ.Χαριτόπουλου σελ.343
[4]"Η Προπαγάνδα" του Γ.Γεωργαλά, σελ.215

 
 

ΑΡΗΣ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗΣ: Ο ΒΙΟΣ ΚΑΙ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΕΝΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΜΟΡΦΟΥ ΤΕΡΑΤΟΣ

Τις τελευταίες ημέρες, ήλθε στο προσκήνιο ο περιβόητος Άρης Βελουχιώτης, μετά από σχετική αναφορά σε ρήση του, από καρνάβαλο βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ. Οφείλουμε, λοιπόν, να αναφέρουμε κάποια στοιχεία περί αυτού του ανθρωπομόρφου τέρατος, για να μάθει η νεολαία μας. Ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο Άρης Βελουχιώτης; Το πραγματικό του όνομα ήταν Αθανάσιος Κλάρας. Το κομματικό ψευδώνυμο που του κόλλησαν οι σύντροφοί του, ήταν «Μιζέριας». Γεννήθηκε το 1905 στην Λαμία και υπήρξε… αιώνιος φοιτητής της Γεωπονικής Σχολής, αλλά και κλέφτης, ψεύτης, λωποδύτης, πλαστογράφος και κοινός κατάδικος των φυλακών. Το 1923 έγινε και κομμουνιστής.

Κατ’ αρχάς, ιδού το ποινικό μητρώο του «πρωτοκαπετάνιου» της «εθνικής αντίστασης»:
1ον) Υπ’ αριθμόν 988/24.07.1925 Απόφαση Πλημ/κείου Θεσσαλονίκης: Δύο (2) ετών φυλάκιση για κλοπή.
2ον) Υπ’ αριθμόν 1254/20.09.1929 Απόφαση Πλημ/κείου Αθηνών: Εικοσαήμερη φυλάκιση για αυτοδικία.
3ον) Υπ’ αριθμόν 509/23.05.1930 Απόφαση Πλημ/κείου Αθηνών: Δύο (2) μήνες φυλάκιση για αντίσταση κατά της αρχής.
4ον) Υπ’ αριθμόν 108/25.06.1934 Απόφαση Πλημ/κείου Αθηνών: Τέσσερις (4) μήνες φυλάκιση για πλαστογραφία.
5ον) Υπ’ αριθμόν 849/05.09.1934 Απόφαση Πλημ/κείου Μυτιλήνης: ενός (1) μηνός φυλάκιση για πλαστογραφία.
6ον) Υπ’ αριθμόν 13030/20.09.1934 Απόφαση Πλημ/κείου Αθηνών: Δυόμιση μήνες φυλάκιση για ψευδορκία.
7ον) Υπ’ αριθμόν 1835/03.11.1937 Απόφαση Πλημ/κείου Αθηνών: Τριών (3) μηνών φυλάκιση για πλαστογραφία.
8ον) Υπ’ αριθμόν 1989/1939 Απόφαση Πλημ/κείου Αθηνών: Έξι (6) μηνών φυλάκιση για ψευδορκία. 

Τα πάντα, μέχρι και… καρέκλες σούφρωνε ο αρχικλέφταρος και αρχιαπατεώνας «πρωτοκαπετάνιος»! Διαβάστε την ακόλουθη ιστορία, δημοσιευμένη στο βιβλίο «Κουραδοκόφτης» του υπεραριστερού συγγραφέως Ηλία Πετροπούλου και θα καταλάβετε: «Το 1942-43 είχε αρχίσει ν’ ακούγεται ευρύτερα το όνομα του Βελουχιώτη. Μια μέρα, ενώ έγραφα τα μαθήματά μου, έστηνα αυτί για να παρακολουθήσω την κουβέντα του πατέρα μου με τον αδερφό του, οπότε τον άκουσα να λέει: Αλέξη, ξέρεις ποιος είναι αυτός ο Βελουχιώτης; Ο θείος μου δεν ήξερε. Και ο πατέρας μου του εξήγησε: είναι ο Κλάρας που μας έκλεψε τις καρέκλες! Όταν έφυγε ο θείος Αλέξης, ρώτησα τον πατέρα μου τι είχε συμβεί. Και τότε άκουσα τη σχετική αφήγησή του. Γύρω στα 1930, ο πατέρας μου και ο θείος Αλέξης είχανε, για λίγα χρόνια, ένα θερινό κινηματογράφο στο Θησείο, όπου χρησιμοποιούσαν καρέκλες ενοικιασμένες από μια αποθηκάρα. Ένα Φθινόπωρο, λοιπόν,  ήρθανε τα κάρα και φορτώσανε τις επιστρεφόμενες καρέκλες, που όμως δεν κατέληξαν ποτέ στον προορισμό τους. Την επομένη κατέφτασε ο ιδιοκτήτης της αποθηκάρας και ζήταγε τις καρέκλες του, προς μεγάλην απορία του πατέρα μου. Τελικώς και οι δύο κατέβηκαν στην πιάτσα των κάρων, στο Μοναστηράκι, για να λύσουν το μυστήριο. Οι καραγωγείς τους διαβεβαίωσαν ότι είχανε αφήσει τις καρέκλες στο τάδε οικόπεδο, σύμφωνα με τις οδηγίες που τους είχε δώσει ένας νεαρός απεσταλμένος του πατέρα μου. Όμως ο πατέρας μου δεν είχε στείλει κανέναν απεσταλμένο. Έτσι, όλοι μαζί κατέληξαν στη Γενική Ασφάλεια, που εντόπισε στο τάκα-τάκα τον δράστη – ήταν ο Κλάρας, ο μετέπειτα Βελουχιώτης». 

Το 1938 συνελήφθη από την Αστυνομία για κομμουνιστική δράση και κλείστηκε αρχικώς στις φυλακές της Αιγίνης και εν συνεχεία της Κερκύρας. Συντόμως, υπογράφει «δήλωση μετανοίας», αποκηρύττει δηλαδή τον κομμουνισμό και αφήνεται ελεύθερος. Οι σύντροφοί του τον αποφεύγουν, καθότι είναι «δηλωσίας», προδότης του κομμουνισμού. Το 1942, όμως, καλείται από το ΚΚΕ –το οποίο προφανώς εκτίμησε το… μυρωδάτο ποινικό του μητρώο- να σχηματίσει την πρώτη συμμορία στον νομό Φθιώτιδος. Ο Άρης Βελουχιώτης (όπως ονομάστηκε), άφησε μακριά γενειάδα, φόρεσε κι ένα μαύρο σκούφο και σχημάτισε την ομάδα με άλλους 12 ληστοσυμμορίτες που είχε γνωρίσει στις φυλακές. Το έργο της κατατρομοκρατήσεως αρχίζει από την Ρούμελη. Τον Ιούλιο του 1943 προάγεται σε αρχηγό του ΕΛΑΣ. Ο κατάλληλος άνθρωπος στην κατάλληλη θέση! Τον Απρίλιο του 1944 επιτίθεται κατά των ανταρτικών δυνάμεων του 5/42 Συντάγματος, του Δημητρίου Ψαρρού, και τους εξοντώνει όλους, μηδέ του Ψαρρού εξαιρουμένου. Τον Μάιο του 1944 περνάει στην Πελοπόννησο, με διαταγή του τότε αρχηγού του ΚΚΕ, Γ. Σιάντου «να στρώσει τους δρόμους με κορμιά γιατί ο Μοριάς δεν πρόκειται ποτέ να ’ρθει με το μέρος μας και πρέπει να εκλείψει». Και ο Άρης τον δικαιώνει! Απ’ όπου περνάει με τους μαυροσκούφηδες –έτσι λεγόταν η συμμορία του- σκορπάει τον τρόμο, τον θάνατο και την οδύνη. Μέχρι και στρατόπεδο συγκεντρώσεως-εξοντώσεως των εθνικιστών είχε στήσει στα Τρόπαια Γορτυνίας! Έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο σε όλες τις σφαγές, με πιο χαρακτηριστικό αυτήν στην Πηγάδα του Μελιγαλά.

Αρχή του –συμφώνως με τον υπαρχηγό του Σωτήρη Μπεγνή- ήταν: «Και 800.000 Έλληνες να μείνουν, φτάνει να είναι αυτοί που θα μείνουν έτσι όπως τους θέλουμε εμείς» (πηγή: «Ο τριακονταετής πόλεμος» του Πάνου Τσίνα). Να και το όνειρο του Άρη για την μελλοντική Ελλάδα: «Τα φυσικά σύνορα της Ελλάδος δεν είναι πέρα από τον Όλυμπο και μπορούμε να ζήσουμε πολύ καλά χωρίς να’ χουμε υποδουλώσει άλλο λαό» (από ομιλία του στην Φωκίδα, τον Σεπτέμβριο του 1943, πηγή: «Παράνομος τύπος κατοχής» του Ν. Αναγνωστόπουλου).
Αμέσως μετά την υπογραφή της Συμφωνίας της Βάρκιζας (Φεβρουάριος 1945), με την οποία τερματίστηκε ο «2ος Γύρος» της κομμουνιστικής ανταρσίας, ο Άρης Βελουχιώτης διαφώνησε με την απόφαση του κόμματος και ανακοίνωσε την συνέχεια του «αγώνος». Τότε, το ΚΚΕ τον αποκήρυξε δημοσίως: «Ο Άρης Βελουχιώτης (Θανάσης Κλάρας ή Μιζέριας) μια φορά πρόδωσε και αποκήρυξε το ΚΚΕ, γιατί λύγισε μπροστά στον Μανιαδάκη, ξαναζήτησε τον καιρό του απελευθερωτικού αγώνα να ξαναγοράσει με το αίμα του την προδοσία του εκείνη, που αναγνώρισε και καταδίκασε. Το ΚΚΕ του ’δωσε τη δυνατότητα αυτή. Σήμερα, όμως, σε μια δύσκολη και κρίσιμη στιγμή, από δειλία και φόβο, παρά τις υποσχέσεις και τη συμφωνία που στα λόγια έδειξε, απειθαρχεί και πάλι, ξαναπροδίνει το ΚΚΕ με την τυχοδιωκτική και ύποπτη στάση του, που μόνο τον εχθρό ωφελεί…» («Ριζοσπάστης» – 16 Ιουνίου 1945 – Απόφαση του Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ). 
Ταυτοχρόνως, το κόμμα δίδει αυστηρή εντολή στα μέλη του: «Ούτε ψωμί ούτε νερό στον Μιζέρια»! Το πληγωμένο κτήνος και η συμμορία του τριγυρνούν στα βουνά, κυνηγημένοι από τα στρατιωτικά αποσπάσματα και αποκηρυγμένοι από το ίδιο τους το κόμμα. Το τέλος του ανθρωπόμορφου τέρατος έρχεται λίγες ημέρες μετά την αποκήρυξη, όταν μετά από μάχη με τα αποσπάσματα σκοτώνεται αυτός και τα πρωτοπαλίκαρά του και ακολούθως η κεφαλή αυτού και του υπαρχηγού του, Τζαβέλλα, «εκόσμησαν» έναν φανοστάτη της κεντρικής πλατείας των Τρικάλων. Αυτό ήταν το τέλος που του άξιζε!

Αργότερα, ο αρχηγός του ΚΚΕ, Ν. Ζαχαριάδης, σε ομιλία του στην 3η Συνδιάσκεψη του ΚΚΕ, στις 14 Οκτωβρίου 1950, είπε τα εξής: «Ο Βελουχιώτης (Κλάρας), εκτός από τα άλλα ήταν και δηλωσίας. Ο Κλάρας, που’ χε στρατιωτικές ικανότητες κατσαπλιαδισμού, ίσως κάτι παραπάνω, ως κομματική φυσιογνωμία ήταν ένας άνθρωπος που μόνο να χαντακώσει το κόμμα μπορούσε. Καθόταν κι έτρεφε ψείρες, μεθούσε, έκανε όργια, δούλευε διαλυτικά και χαντάκωνε το κίνημα και τον ΕΛΑΣ. Ήταν ένας μικροαστός τυχοδιώκτης. Όταν σφίχτηκε λιγάκι στην Κέρκυρα, ούτε ένα μπάτσο δεν έφαγε και λύγισε. Κι έπειτα είχε αξιώσεις ηγέτη και καθοδηγητή. Ο Τίτο τον έβαλε κι έφαγε το κεφάλι του» (πηγή: «Νέος Κόσμος», έκδοσις Οκτωβρίου 1950). 

Είχε, όμως, κι άλλες ιδιότητες ο αρχισφαγέας του Μελιγαλά. «Έκανε όργια», αναφέρει κομψά ο Ζαχαριάδης. Άλλοι πολλοί, όμως, το λένε πιο χοντρά. Όπως ο τ. βουλευτής του ΠΑΣΟΚ, Δ. Χονδροκούκης, που σημειώνει: «Ο Άρης Βελουχιώτης ήταν ο υπερζηλωτής της υλοποίησης των σχεδίων του ΚΚΕ, λόγω ακριβώς της ιδιοσυγκρασίας του και του κομπλεξικού ανδρικού του “είναι”. Γιατί όπως έχει γίνει κοινά παραδεκτό, ο σκληροτράχηλος αυτός καπετάνιος του ΕΛΑΣ ήτο παθολογικός κίναιδος, πράγμα που έμμεσα το ομολογούν και στενοί του συνεργάτες στα διάφορα συγγράμματά τους» (πηγή: «Γκρεμίζω τον θρύλο του Άρη Βελουχιώτη»). Ο συντοπίτης του (από την Λαμία), ιατρός Λουκάς Τσαγκάρης, γράφει: «Η είσοδός του στη Λαμία υπήρξε θριαμβευτική. Συνοδεύετο –ως συνήθως- από σωματοφυλακήν εμπίστων μαυροσκούφηδων – και δια τους μη γνωρίζοντες – οι μαυροσκούφηδες ήσαν η προσωπική φρουρά του δια πάσαν χρήσιν , διότι όπως δημοσίως είχε καταγγελθεί, ο σύγχρονος «Θεός του Πολέμου» είχε και κάποιο «κουσούρι», έπασχε λέγεται από λειτουργική ανεπάρκεια» (πηγή: «Μια ζωή – ένας αγώνας»). Στην ένορκη κατάθεσή του στις αρχές, μετά την εξόντωση του Βελουχιώτη, ο «μαυροσκούφης» Ν. Δράκος, περιγράφει ως εξής τις τελευταίες στιγμές του αρχηγού του: «Επίσης, ως προς την ιδιαιτέρα ζωή του Άρη, καταθέτω ότι ούτος, κατά την στιγμή όπου ετραυματίσθη, παρέδωσε στον ψυχογιό του ονόματι Λέων, ένα ρωσικό παράσημο, τρεις χρυσές λίρες και το ωρολόγιόν του και τον οποίον ψυχογιόν είχε και εχρησιμοποιούσε ως επιβήτορα για να ικανοποιήσει τις παρά φύσιν σεξουαλικές του ορμές» (πηγή: «Το άκρως απόρρητο αρχείο της εξόντωσης του Άρη» του Μ. Γεωργούλα). Ο κομμουνιστής Μανούσακας γράφει για τον Άρη: «Ο Μανιαδάκης, ξέροντας το ρόλο του στο κόμμα, τον έστειλε μετά την Κέρκυρα στην Ακροναυπλία, όπου συνέχισε τις σεξουαλικές ανωμαλίες του» (πηγή: «Ακροναυπλία»). Ο Άγγλος συνταγματάρχης Κρις Γουντχάους, ο οποίος ήταν στην περίοδο της κατοχής αρχηγός της αγγλικής αποστολής και σύνδεσμος Άγγλων – ΕΛΑΣ, γράφει στα απομνημονεύματά του για τον Βελουχιώτη: «Ο Άρης Βελουχιώτης ελέγετο ότι ήτο σαδιστής και περιστασιακός ομοφυλόφιλος». Αλλά και ο αριστερότατος συγγραφέας Η. Πετρόπουλος, γράφει κριτικάροντας το βιβλίο του Δ. Χαριτόπουλου «Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων»: «Βεβαίως, ο Χαριτόπουλος δε γράφει πουθενά πως ο Βελουχιώτης ήτο π…..μαγκας».

Ο ίδιος συγγραφεύς, γράφει σχετικώς με την σαδιστική και εγκληματική προσωπικότητα του Βελουχιώτη: «Νομίζω πως η ήττα της αριστεράς οφείλεται σχεδόν καθ’ ολοκληρίαν, στις εκτελέσεις που έκανε ο ΕΛΑΣ, η ΟΠΛΑ και η ΜΛΑ. Έχω μιλήσει για το θέμα των αδικαιολόγητων (και πολιτικώς επιζήμιων) εκτελέσεων στο βιβλιαράκι μου «Πτώματα, πτώματα, πτώματα». Περάσανε σχεδόν 60 χρόνια αφ’ ότου οι ελασίτες κατέσφαξαν χιλιάδες εθνοπροδότες και αντιδραστικούς και μοναρχοφασίστες, αλλά και αληθινούς κομμουνιστές. Οι παλιοί καπετάνιοι του ΕΛΑΣ, όσοι έγραψαν απομνημονεύματα, απέφυγαν συστηματικώς να ομολογήσουν κάτι γι’ αυτές τις άγριες σφαγές. Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο: ποιος είχε τη φαεινή ιδέα των σφαγών; Και ποιος διέταξε να γίνουν αυτές οι σφαγές; Τώρα πια νομίζω ότι ο άνθρωπος που ξεκίνησε την μακάβρια ιστορία των σφαγών είναι ο Άρης Βελουχιώτης. Ο Βελουχιώτης ήτανε φονιάς. Η μπαμπέσικη δολοφονία του Ψαρρού δεν είναι το μοναδικό του έγκλημα. Καθήκον των ιστορικών παραμένει η εξιχνίαση και η απαρίθμηση όλων των σφαγών του Άρη».

Κλείνω με μια ευχή: ποτέ να μην ξαναγεννήσει η Ελλάδα τέτοιον ειδεχθή εγκληματία σαν τον Άρη Βελουχιώτη!

Γ. Δημητρακόπουλος
Συνταξιούχος Εκπαιδευτικός


 Πηγή: http://ethnikismos.net

Η δήλωση μετάνοιας του Βελουχιώτη

 Οι περισσότεροι γνωρίζουμε ότι ο Θανάσης Κλάρας, που κατά την Κατοχή έγινε γνωστός σαν Άρης Βελουχιώτης, είχε υπογράψει δήλωση μετάνοιας κατά την φυλάκισή του απ΄το καθεστώς της 4ης Αυγούστου.

 Η δήλωση μετάνοιας υπεγράφη στις 8 Ιουνίου 1939 και είναι η παρακάτω:

 Δεν ήταν όμως αρκετή για να πειστεί ο Μανιαδάκης να τον αφήσει ελεύθερο. Έτσι ο Βελουχιώτης έκανε και συμπληρωματική δήλωση, τρεις εβδομάδες μετά, στις 27 Ιουνίου 1939:

      
 Με αυτήν την δεύτερη συμπληρωματική δήλωση, στην οποία συμπεριλαμβανόταν και ρητή αποκήρυξη του κομμουνισμού, ο Θανάσης Κλάρας κατάφερε και αποφυλακίστηκε.
 Η αποφυλάκισή του έγινε στις 5 Σεπτεμβρίου 1939.

 Οι σχέσεις του με την Ασφάλεια δεν τελείωσαν όμως. Έναν χρόνο μετά, στις 30 Αυγούστου του 1940, έδωσε κατάθεση στις αστυνομικές αρχές σχετικά με τις πολιτικές επαφές του. 
 Σε αυτήν την κατάθεση ανέφερε με λεπτομέρειες ποιους σύντρόφους του συνάντησε και πότε. 
 Η μεγάλη πλειοψηφία αυτών ήταν επίσης δηλωσίες όπως ο Κλάρας, και ήταν αναμεμειγμένοι στην λεγόμενη "Προσωρινή Διοίκηση" που ήταν δημιούργημα του Μανιαδάκη και φυσικά απολύτως ελεγχόμενη απ΄το μεταξικό καθεστώς. Η Προσωρινή Διοίκηση αποτελούταν από δηλωσίες κομμουνιστές και σκοπός της δημιουργίας της ήταν να προκαλέσει σύγχυση στα μέλη του ΚΚΕ που κυριολεκτικά δεν ήξεραν ποιον να εμπιστευτούν, αφού τα περισσότερα ηγετικά στελέχη ήταν φυλακή, και οι περισσότεροι από αυτούς που ήταν έξω ήταν δηλωσίες και συνεργάτες των αρχών.
 Σε αυτήν την κατηγορία άνηκε την εποχή εκείνη και ο Κλάρας...

  Αυτήν την ρετσινιά του δηλωσία, ο Κλάρας-Βελουχιώτης δεν μπόρεσε ποτέ να την αποβάλλει και τον κατέτρεχε σε όλη την μετέπειτα κομματική και αντάρτικη καριέρα του. Το κόμμα ποτέ δεν του το συγχώρησε αφού οι δηλωσίες ήταν αξιοκατάκριτοι δίχως ελαφρυντικά, και δεν υπήρχε κανένας λόγος ο Κλάρας να αποτελέσει εξαίρεση. Αυτή η δήλωση μετάνοιας ήταν ένας απ΄τους λόγους (διότι στην πορεία προέκυψαν και άλλοι λόγοι, εξίσου σοβαροί) που ήταν μονίμως σε δυσμένεια απ΄την κομματική ηγεσία.

 Κάποιοι απολογητές του Βελουχιώτη ισχυρίζονται ότι έκανε την δήλωση μετάνοιας προκειμένου να βγει και να συνεχίσει την κομματική του δράση. Δεν υπάρχει όμως καμμία απόδειξη για κάτι τέτοιο. Ούτε καν ο ίδιος δεν υποστήριξε ποτέ κάτι τέτοιο. Άλλωστε όπως είδαμε, η μετέπειτα κομματική δράση εξαντλούταν σε επαφές με άλλους δηλωσίες...
 Απλά, οι αριστεροί απολογητές έχουν προσπαθήσει κατ'επανάληψη να εμφανιστούν βασιλικότεροι του βασιλέως προκειμένου να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα.


 Πηγή: "'Αρης Βελουχιώτης. Ο αμφιλεγόμενος αρχικαπετάνιος του ΕΛΑΣ" του Δημοσθένη Κούκουνα.

Μία λιγότερο γνωστή επιστολή του Βελουχιώτη

Στις 4 Ιουνίου του 1943, ο Βελουχιώτης έστειλε την παρακάτω επιστολή στον Βασίλη Σαμαρινιώτη (κατα κόσμον Ανδρέα Τζήμα) με θέματα στρατιωτικού περιεχομένου:

("Οι προστάτες" του Φοίβου Οικονομίδη, σελ.392-4)


 Ένα σημείο που μπορεί να σταθεί κανείς είναι η παντελής απουσία οποιασδήποτε αναφοράς στον Στέφανο Σαράφη που ήταν τυπικά ο στρατηγός του ΕΛΑΣ. Αυτό είναι άλλη μία απόδειξη ότι ο Σαράφης είχε μάλλον διακοσμητικό ρόλο στην διοίκηση του ΕΛΑΣ.
 Την πραγματική εξουσία στο Γ.Σ του ΕΛΑΣ την είχε αρχικά ο κομμουνιστής Τζήμας και αργότερα ο γ.γ του ΚΚΕ Σιάντος που τον αντικατέστησε, και δευτερευόντως ο Βελουχιώτης.

 Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι τα υπογραμμισμένα σημεία.
 Ο Βελουχιώτης ισχυριζόταν ότι μπορούσε να καταλάβει την Ναύπακτο, το Μεσολόγγι, το Αγρίνιο κτλ, και μάλιστα χωρίς να εμπλακεί σε αγώνα εκ παρατάξεως και χωρίς απώλειες σε ανθρώπινο υλικό!!!

 Φυσικά, ένα τέτοιο σχέδιο υπήρχε μόνο στην πλούσια φαντασία του Βελουχιώτη.
 Ουδείς λογικός άνθρωπος πιστεύει ότι μπορεί ένας πλημμελώς εξοπλισμένος (μιλάμε για τον ΕΛΑΣ του Ιουνίου του 1943, οπότε και συντάχτηκε το γράμμα) αντάρτικος στρατός να καταλάβει πόλεις που ήταν υπό την κατοχή τακτικών στρατευμάτων, και μάλιστα χωρίς να έχει ανθρώπινες απώλειες...
  Υπενθυμίζουμε ότι η δυναμική του ΕΛΑΣ αυξήθηκε κατακόρυφα μετά τον Σεπτέμβριο του 1943 οπότε και πήρε δολίως τον οπλισμό της ιταλικής μεραρχίας Πινερόλο που είχε προσχωρήσει στους αντάρτες.
   Αλλά ακόμα και έναν χρόνο αργότερα ,το καλοκαίρι του 1944, όταν ήταν πολύ ισχυρότερος ο ΕΛΑΣ επιχείρησε να καταλάβει δύο πόλεις στην ίδια περιοχή (δυτική Στερεά) που μνημονεύει ο Βελουχιώτης. Επιτέθηκε στην Άμφισσα και στην Αμφιλοχία, αλλά δεν μπόρεσε να καταλάβει καμμία εκ των δύο, ενώ είχε πολύ μεγάλες απώλειες.

 Από αυτό και μόνο αντιλαμβάνεται κανείς το πόσο υπερφίαλος και αιθεροβάμων ήταν ο Βελουχιώτης, όταν έλεγε τον Ιούνιο του 1943 ότι θα μπορούσε να καταλάβει αστικά κέντρα, χωρίς να έχει ανθρώπινες απώλειες...

 Φυσικά, το "μεγαλοφυές" σχέδιο του Βελουχιώτη έμεινε στο μυαλό του και δεν εφαρμόστηκε ποτέ.
Ο Τζήμας σε απάντησή του προς τον Βελουχιώτη δεν έδωσε το πράσινο φως για την διεξαγωγή αυτών των επιχειρήσεων. 
("Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο - Άγνωστα κείμενα", του Γρ.Φαράκου, σελ.261-3)
  Προφανώς, οι υψηλόβαθμοι κομμουνιστές, όπως ο Τζήμας που ήξεραν τον χαρακτήρα και τον τρόπο σκέψης του Βελουχιώτη, δεν ήταν διατεθειμένοι να κάθονται να τους παραμυθιάζει προκειμένου ο ίδιος να το παίζει πολέμαρχος.

 Το σίγουρο είναι ότι η παραπάνω επιστολή του Βελουχιώτη θέτει υπό αμφισβήτηση τις περιβόητες "στρατηγικές" του ικανότητες για τις οποίες είχε πλαστεί μία ολόκληρη μυθολογία...

Μαρτυρίες ελασιτών για την μάχη του Πύργου τον Σεπτέμβριο του 1944

 Είχαμε δει εδώ το τι προηγήθηκε της μάχης του Πύργου της 8ης Σεπτέμβριου 1944.
 Ο αριστερός συγγραφέας Γιάννης Πριόβολος στο έργο του "Μόνιμοι αξιωματικοί στον ΕΛΑΣ. Οικειοθελώς ή εξ'ανάγκης" έχει συγκεντρώσει πολλές μαρτυρίες ελασιτών, είτε των ιδίων είτε στενών συγγενών τους, σχετικά με την μάχη και τις σφαγές που ακολούθησαν.

 Υψηλόβαθμο στέλεχος του ΕΛΑΣ με καταγωγή απ'την περιοχή και εμπλοκή στα γεγονότα του Πύργου ήταν ο επίλαρχος Ηλίας Κονδύλης που ήταν τότε επιτελάρχης της 3ης μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Σύμφωνα με τον γιο του Νίκο Κονδύλη, κατέβηκε με ενισχύσεις μία ομάδα μαυροσκούφηδες απ΄την Βυτίνα (έδρα της μεραρχίας) στον Πύργο για να συμμετάσχει στην μάχη.
 Εκεί έφτασε μετά το τέλος της, και βρέθηκε "προ στρωμάτων νεκρών" ανταρτών του ΕΛΑΣ.
 Οι ελασίτες του υπέδειξαν ότι υπεύθυνοι γι'αυτούς τους νεκρούς ήταν δύο γνωστοί του που είχαν συλληφθεί παλιότερα αλλά είχαν απελευθερωθεί κατόπιν παρέμβασής του.
 Ο Κονδύλης διέταξε την εν ψυχρώ εκτέλεση των δύο αιχμαλώτων.

 Για τις απώλειες που υπέστη ο ΕΛΑΣ κατά την μάχη μιλάει και ο Γιώργης Πετρόπουλος, καπετάνιος διμοιρίας του ΕΛΑΣ:
 " ήρθαμε από πάνω απ΄τα βουνά για να πάρουμε και εμείς μέρος, γιατί γίνονταν μεγάλες μάχες. Σκοτώθηκαν πολλοί. Και αντάρτες σκοτώθηκαν πολλοί και από τα τάγματα ασφαλείας"

 ενώ ο Παναγιώτης Κακόγιαννος (απλός αντάρτης) είπε χαρακτηριστικά:
  "Εμείς στον Πύργο είχαμε πολλές απώλειες. Την πληρώσαμε άσχημα. Πολύ άσχημα."

Ο ίδιος λέει ότι οι μεγάλες απώλειες που είχε ο ΕΛΑΣ ήταν που ώθησαν τον Βελουχιώτη να στείλει τηλεφωνική διαταγή που έλεγε:
  "Δεν θέλω να μου αναφέρετε την λέξη αιχμάλωτος".

 Κάτι ανάλογο υποστηρίζει και ο γιος του ταγματάρχη Μαντούκου που τότε ήταν διοικητής του ανεξάρτητου τάγματος Ηλείας του ΕΛΑΣ. Ο γιος του Μαντούκου έλεγε:
 "Γιατί όταν τελείωσε η μάχη και έδωσαν ραπόρτο στον Άρη: 'έγινε η μάχη, νικήσαμε, σκοτώσαμε τόσους, αιχμαλωτίσαμε τόσους, νεκροί δικοί μας τόσοι κτλ', τους στέλνει σημείωμα ο Άρης  στο οποίο έλεγε: 'Μην μου μιλάτε για αιχμαλώτους την στιγμή που έχουμε νεκρούς'. Αυτό ήταν δηλαδή μία έμμεση προτροπή να γίνει εκκαθάριση"

 
Την ύπαρξη σχετικής εντολής του Βελουχιώτη, επιβεβαιώνει και η κόρη του Κονδύλη, Ανή Λιάπα: "Αυτούς και άλλους πολλούς, την άλλη μέρα από την μάχη του Πύργου, τους είχανε κρατούμενους στην Μπαρμπάσενα. Φτάνει εκεί ο πατέρας μου, κάπου απ΄την Τρίπολη ήρθε (σ.σ: για την ακρίβεια απ΄την Βυτίνα), με αντάρτες του Άρη (σ.σ: οι μαυροσκούφηδες) και με εντολή πάντως του Άρη, όπως το είχε πει πολλές φορές ο πατέρας μου: 'Μην μείνει κανείς απ΄τους κρατούμενους' όσοι ήταν αίτιοι και σκοτώθηκαν τόσοι αντάρτες. Γιατί δεν έπεφτε ο Πύργος, υπήρχαν εστίες γερές. Γι'αυτό και έστειλε ο Άρης, άμα το πληροφορήθηκε, τον πατέρα μου"

 Ανεξάρτητα απ΄το αν η διαταγή ήταν προφορική, τηλεφωνική ή με σημείωμα, και ανεξάρτητα απ΄την ακριβή διατύπωση, οι παραπάνω καταγεγραμμένες μαρτυρίες συγκλίνουν στο ότι η (έστω και έμμεση) διαταγή σφαγής των αιχμαλώτων δόθηκε απ΄τον Βελουχιώτη.

  Αυτό είχε σαν φυσική συνέπεια τις σφαγές αιχμαλώτων απ'τους ελασίτες.
 Ο Γ.Πετρόπουλος λέει:  
 "Είχαν γίνει πολλοί σκοτωμοί, είχαν γίνει και κάποιες εκτελέσεις. Ήταν ένας πρώην χωροφύλακας, Μάλαμας λεγότανε, και ένας άλλος ο οποίος λεγότανε Ναύτης οι οποίοι πήραν τους αιχμαλώτους και τους εκτέλεσαν. Μάλιστα τους εκτέλεσαν όχι με πυροβολισμούς, αλλά με μαχαίρι"

 Ο Π.Κακόγιαννος:
 "Ο Γιάννης ο Ναύτης, ο οποίος κρατούσε τους αιχμαλώτους σε μια εκκλησία έξω απ΄τον Πύργο, τους κάλουσε έναν-έναν, και έλεγε: ΄Σήκω πάνω το χέρι σου', έβγαζε την χατζάρα, τους έριχνε στο στήθος, κάτω.."


  Τα συμπεράσματα που βγαίνουν απ΄τις παραπάνω μαρτυρίες είναι ότι:
  - Η επικράτηση του ΕΛΑΣ στον Πύργο δεν ήταν καθόλου εύκολη. Η αντίσταση του τοπικού Τάγματος Ασφαλείας ήταν πραγματικά σθεναρή. Ο γιος του Μαντούκου λέει ότι ο ΕΛΑΣ στάθηκε αρκετά τυχερός διότι απ΄το ξεκίνημα της μάχης σκοτώθηκε ο διοικητής του Τάγματος, ταγματάρχης Κοκκώνης ο οποίος ήταν φίλος και συμμαθητής του πατέρα του...
 - Παρά την νίκη του, ο ΕΛΑΣ είχε μεγάλες απώλειες.
 - Ο Βελουχιώτης, εξοργισμένος απ΄τις απώλειες (προφανώς είχει την απαίτηση οι αμυνόμενοι να παραδοθούν αμαχητί...) έδωσε διαταγή σφαγής των αιχμαλώτων. Άλλωστε, όπως είχαμε δει εδώ, δεν είχε κατέβει στην Πελοπόννησο και με τις καλύτερες προθέσεις απέναντι στους ντόπιους..
 - Η διαταγή εφαρμόστηκε και πολύς κόσμος σφαγιάστηκε.
   Δεν μπορούμε να αποκλείσουμε το ενδεχόμενο κάποιοι μόνιμοι αξιωματικοί που υπηρετούσαν στον ΕΛΑΣ να δυσανασχέτησαν με αυτές τις μεθόδους και να μην τις ενέκριναν. Το κουμάντο όμως δεν το έκαναν αυτοί. Το έκαναν οι καπεταναίοι και οι πολιτικοί καθοδηγητές...

Απ'τα περίεργα της ελληνικής ιστορίας: Ζέρβας και Βελουχιώτης πιθανότατα ήταν μακρινοί συγγενείς!

 Μπορεί ο τίτλος της ανάρτησης να εκπλήσσει, δείχνει όμως ότι έχει κάποια βάση.

 Για το θέμα είχε γράψει, μεταξύ άλλων, ο ίδιος ο Ζέρβας σε επιστολή που έστειλε στον στενό συνεργάτη του Ηρακλή Πετιμεζά (ήταν γνωστός με το ψευδώνυμο Νικήτας) στις 13/12/1943, δηλαδή εν μέσω του εμφυλίου ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ στην Ήπειρο.
 Την επιστολή αυτή, όπως και πάρα πολλές άλλες, δημοσίευσε ο Πετιμεζάς στην σελ.372 του βιβλίου του "Εθνική αντίσταση και κοινωνική επανάσταση":

Από την εαμική πλευρά, υπάρχει μία παρόμοια μαρτυρία απ΄τον παπά που ακολουθούσε τον Βελουχιώτη, τον αρχιμανδρίτη Γερμανό Δημάκο που έμεινε γνωστός με το ψευδώνυμο πάτερ-Ανυπόμονος.

 Στην σελ.356 του βιβλίου του "Στο βουνό, με τον σταυρό, κοντά στον Άρη" γράφει ότι η μητέρα του Βελουχιώτη, Αγλαϊα, ήταν απ'το Σούλι και το πατρικό της όνομα ήταν Ζέρβα.
 Στην Λαμία έμενε αφού παντρεύτηκε τον δικηγόρο Δημήτρη Κλάρα.
Ως γνωστόν ο Ναπολέων Ζέρβας καταγόταν επίσης απ΄το Σούλι, άρα το ενδεχόμενο συγγένειας είναι πιθανότατο.

 Είναι προφανές ότι μεταπολεμικά και λόγω των οξυμένων παθών και οι δύο πλευρές ήθελαν να αποσιωπήσουν την μεγάλη πιθανότητα ύπαρξης συγγένειας μεταξύ Ζέρβα και Βελουχιώτη. Τα παραπάνω στοιχεία δείχνουν όμως ότι κάτι τέτοιο μάλλον ίσχυε...
Αν μη τι άλλο έχουμε να κάνουμε με μία εντυπωσιακή σύμπτωση και ιστορική ειρωνεία

Βαλτέτσι 1944. Το χρονικό μιας ακόμη κομμουνιστικής θηριωδίας - μέρος γ'

Οι ελασίτες μαζεύονταν στο χωριό Βάγγου Μεγαλουπόλεως, περίπου 12 χλμ απ΄το Βαλτέτσι. Συντονιστής της επίθεσης ήταν ο Βελουχιώτης. Κύριες δυνάμεις του ΕΛΑΣ που θα συμμετείχαν στην επιχείρηση ήταν το 6^ο και το 12^ο σύνταγμα του ΕΛΑΣ. Το σύνολο των ελασιτών υπολογιζόταν σε 2.500. Η δύναμη πυρός ήταν συντριπτικά υπέρ του ΕΛΑΣ με δεδομένη και την αποχώρηση του πιο αξιόμαχου τμήματος του λόχου ασφαλείας απ΄το Βαλτέτσι, και τον ελαφρύ οπλισμό των εναπομείναντων Βαλτετσιωτών οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν ήταν ιδιαίτερα μάχιμοι. 
Αυτά σε συνδυασμό με την έλλειψη κατάλληλων οχυρωματικών έργων και το άρτιο δίκτυο κατασκοπείας των κομμουνιστών καθιστούσαν την επιχείρηση πραγματικό περίπατο για τον ΕΛΑΣ.

  
Η επίθεση εκδηλώθηκε γύρω στις 4 το πρωί της 15^ης Ιουνίου 1944. Οι Βαλτετσιώτες παρά τον αρχικό αιφνιδιασμό τους (απόρροια της έλλειψης οργανωμένου σχεδίου αμύνης) αντιστάθηκαν όσο μπορούσαν. Ενδεικτικό είναι ότι δεν είχαν προνοήσει να έχουν ένα αποτελεσματικό τρόπο επικοινωνίας με την Τρίπολη. Το μοναδικό τηλέφωνο του χωριού δεν λειτουργούσε, αν και είχαν φωτοβολίδες εντούτοις δεν είχαν ειδικό πιστόλι για ρίψη φωτοβολίδων, ενώ δεν είχαν ούτε καν ασύρματο. Ελλείψεις αδιανόητες για τις οποίες ευθύνονταν κυρίως οι αξιωματικοί της διοίκησης του λόχου. Έτσι το μόνο που μπορούσαν να κάνουν ήταν να στείλουν 3 αγγελιοφόρους στην Τρίπολη για να ενημερώσουν το Β΄Αρχηγείο Χωροφυλακής στο οποίο υπάγονταν. Δυστυχώς όμως ο χρόνος ήταν πολύ λίγος και οι ενισχύσεις έφτασαν αργά.

  
Κατά την διάρκεια της μάχης, οι αμυνόμενοι βρέθηκαν γρήγορα χωρίς ηγεσία αφού ο εκτελών χρέη διοικητή του λόχου ανθυπολοχαγός Φουφόπουλος (αφού ο λοχαγός Αριστομενόπουλος είχε πάει στην αποστολή στον Ταϋγετο) σκοτώθηκε, και οι ελασίτες κατάφεραν να μπουν σχετικά γρήγορα στο χωριό. Στην μάντρα της εκκλησίας του χωριού και στο σχολείο ήταν η πιο πεισματική αντίσταση των αμυνομένων. Μετά την αναμενόμενη κατάρρευση και των τελευταίων θυλάκων αντίστασης, άρχισαν οι συλλήψεις αμάχων οι πυρπολήσεις σπιτιών (πάνω από 30 κάηκαν) και η άνευ προηγουμένου λεηλασία του χωριού. Γίνανε πολλές εν ψυχρώ εκτελέσεις και σφαγές αόπλων, τραυματιών και αιχμαλώτων αντρών και γυναικών.

Κατά την αποχώρησή τους οι ελασίτες, εκτός από τα πολυάριθμα λάφυρα που τα είχαν φορτώσει σε ζώα,  πήραν μαζί τους και περίπου 140 αιχμαλώτους εκ των οποίων μόνο 20 ήταν άντρες του λόχου ασφαλείας και οι υπόλοιποι γυναικόπαιδα. 
 Περίπου 20-30 εκ των αιχμαλώτων κατάφεραν και διέφυγαν όταν οι αποχωρούντες ελασίτες δέχτηκαν πυρά από ταγματασφαλίτες που είχαν καταφτάσει απ΄την Τρίπολη. Οι ελασίτες που δεν είχαν προνοήσει να έχουν οπισθοφυλακή αιφνιδιάστηκαν και μες στην αναστάτωση μπόρεσαν και διέφυγαν κάποιοι αιχμάλωτοι.Οι περισσότεροι όμως μεταφέρθηκαν στα στρατόπεδα του ΕΛΑΣ (Στρέμνιτσα, Δημητσάνα κ.α.).  Οι 48 από αυτούς εκτελέστηκαν ή σφαγιάστηκαν, και οι υπόλοιποι υπέμειναν σκληρά βασανιστήρια. Το νεαρότερο θύμα ήταν ένα κορίτσι 11 ετών που εκτελέστηκε στον Φενεό.

 Στην κυρίως μάχη σκοτώθηκαν 43 Βαλτετσιώτες, μάχιμοι και άμαχοι. Οι 36 την μέρα της μάχης και άλλοι 7 βαριά τραυματίες εξέπνευσαν μερικές μέρες μετά στο νοσοκομείο της Τρίπολης. Σύμφωνα με την αριστερή ιστοριογραφία οι απώλειες του ΕΛΑΣ στο Βαλτέτσι ήταν 20 νεκροί και 30 τραυματίες. Πιθανότατα ήταν μεγαλύτερες. Στο Βαλτέτσι σκοτώθηκε και ο επιτελάρχης του Βελουχιώτη ταγματάρχης Παντελάκης. Υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις ότι ο Παντελάκης εκτελέστηκε πισώπλατα από εντεταλμένο του Βελουχιώτη γιατί είχε πέσει σε δυσμένεια.

 Όπως και να χει όμως, ο ΕΛΑΣ δεν πλήρωσε μικρό τίμημα στην ληστρική επίθεσή κατά του Βαλτετσίου. Απέναντι του είχε ελάχιστους, μη-οχυρωμένους, πλημμελώς εξοπλισμένους και όχι πρώτης διαλογής αμυνόμενους. Παρ’ολ’αυτά οι απώλειές του δεν ήταν διόλου ευκαταφρόνητες. Αυτό δείχνει ότι αν οι Βαλτετσιώτες και η διοίκηση του λόχου έκαναν αυτά που έπρεπε (οι σοβαρές παραλείψεις τους αναφέρονται και σε αυτήν την ανάρτηση και στο β' μέρος), τότε πιθανότατα ο ΕΛΑΣ να αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα στο Βαλτέτσι. 
 Με τα "αν" όμως δεν γράφεται ιστορία.

  
Γενικώς οι αριστεροί ιστοριογράφοι δεν πολυαναφέρονται στα γεγονότα του Βαλτετσίου. Ενδεικτικό είναι ότι ο Βαζαίος, διοικητής του 6^ου συντάγματος του ΕΛΑΣ που συμμετείχε στην επίθεση, δεν κάνει την παραμικρή νύξη στο Βαλτέτσι στο βιβλίο του "Τα άγνωστα παρασκήνια της εθνικής αντιστάσεως στην Πελοπόννησο". Ούτε είδε ούτε άκουσε τίποτα... Άλλοι πιο έντιμοι, όπως ο Νίκας στο βιβλίο του "Ο Άρης στον Μοριά" παραδέχεται ότι ο Βελουχιώτης φέρει ακέραια την ευθύνη για τα γεγονότα του Βαλτετσίου.

  
 Ειρωνεία της ιστορίας είναι ότι ακριβώς έναν χρόνο μετά το έγκλημα του Βαλτετσίου, στις 15 Ιουνίου 1945, ο φυσικός και ηθικός αυτουργός του εγκλήματος Άρης Βελουχιώτης βρήκε το τέλος που του άξιζε. Το δυστύχημα ήταν ότι στο μεταξύ είχε πνίξει στο αίμα και άλλες περιοχές του Μωριά…

 Τα στοιχεία για τις αναρτήσεις σχετικά με το Βαλτέτσι, προέρχονται απ΄το βιβλίο "Βαλτέτσι 1944" του Κώστα Σαραντόπουλου. Ο συγγραφέας ήταν τότε μικρό παιδί και έζησε από πρώτο χέρι τα γεγονότα, στα οποία έχασε πατέρα και αδελφό. Τόσο η εκ μέρους του περιγραφή όσο και οι μαρτυρίες άλλων που παραθέτει είναι πράγματι συγκλονιστικές.
Πολλοί μπορεί να ισχυριστούν ότι λόγω των οδυνηρών εμπειριών του, δεν ήταν και τόσο αμερόληπτος όσον αφορά την καταγραφή των γεγονότων. Αυτό όμως δεν λέει κάτι. Στην τελική τόσοι και τόσοι καπεταναίοι του ΕΛΑΣ έχουν γράψει ιστορικά βιβλία για την εποχή εκείνη, και τα γραπτά τους λαμβάνονται σοβάρα υπόψη. Αυτοί ήταν περισσότερο αμερόληπτοι; Όχι βέβαια...
 Το γεγονός παραμένει πως το βιβλίο του Σαραντόπουλου είναι η πληρέστερη πηγή για τα γεγονότα του Βαλτετσίου.

O ανθυπολοχαγός Μιλτιάδης Στεργιόπουλος στον ΕΛΑΣ, όπου διετέλεσε και υπασπιστής του Βελουχιώτη

Είχαμε δει εδώ και εδώ σχετικά με την διάλυση των εθνικών αντάρτικων ομάδων στην Κορινθία και την προσχώρηση κάποιων αξιωματικών τους στον ΕΛΑΣ. Η προσχώρηση έγινε με την υπογραφή ενός συμφώνου στις 10/09/1943.

 Ένας από αυτούς που προσχώρησαν στον ΕΛΑΣ ήταν και ο Μιλτιάδης Στεργιόπουλος. Μετά την υπογραφή του παραπάνω συμφώνου, κρατήθηκε αιχμάλωτος περίπου 15 μέρες. Στις 12/10/1943 του ανέθεσαν την διοίκηση του 3^ου τάγματος του 6^ου συντάγματος του ΕΛΑΣ. Κατόπιν εντολών κινούσε την μονάδα του με τέτοιο τρόπο ώστε ήταν σαν να παίζει κρυφτούλι με τους Γερμανούς, με συνέπεια το τμήμα του να μην συγκρουστεί καθόλου μαζί τους.

Την 13^η Φεβρουαρίου 1944 συνελήφθη αιφνιδιαστικά με 11 κατηγορίες σε βάρος του. Η σοβαρότερη ήταν ότι είχε επαφές με Γερμανούς. Εκτός από αυτόν συνελήφθη ο αδελφός του Ντίνος Στεργιόπουλος και άλλοι αξιωματικοί.
 Για τον Μιλτιάδη Στεργιόπουλο δόθηκε διαταγή να σταλεί με συνοδεία στην 8η ταξιαρχία του ΕΛΑΣ που έδρευε κοντά στα Καλάβρυτα προκειμένου να δικαστεί. Όμως, στον συνοδό του Κώστα Στασινό είχε δωθεί εντολή να τον εκτελέσει μόλις περάσουν τα Μαζέικα. Λίγο πριν όμως, πέρασαν απ΄το Αγάλι όπου ο Στασινός ενημερώθηκε από έναν πολιτικό καθοδηγητή του ΕΛΑΣ ότι οι κατηγορίες σε βάρος του Στεργιόπουλου και των άλλων αξιωματικών ήταν αναληθείς. Ήταν κατασκευασμένες από μία φράξια εντός του ΕΑΜ που στόχευε στο να βγάλει απ΄την μέση τους αξιωματικούς απ΄την ομάδα του Φαρμακά που είχαν ενταχθεί στον ΕΛΑΣ.
 Στην έδρα της ταξιαρχίας ο πολιτικός εκπρόσωπος του ΕΑΜ στην διοίκησή της, με το ψευδώνυμο Χελιώτης του είπε ότι δεν πιστεύει τις κατηγορίες σε βάρος του, και τον έστειλε στην 3^η μεραρχία του ΕΛΑΣ.  Έτσι ο Στεργιόπουλος στάλθηκε στην έδρα της 3^ης μεραρχίας του ΕΛΑΣ αρχικά στην Γορτυνία και μετά στο Βυζίκι. Εκεί στάλθηκαν και οι υπόλοιποι αξιωματικοί (Ντίνος Στεργιόπουλος, Μαρκόπουλος, Σωτηρόπουλος, Μαυραγάνης κτλ) που είχαν συλληφθεί με παρόμοιες κατηγορίες σε βάρος τους. Εκεί, στις ανακρίσεις που έγιναν οι κατηγορούμενοι αξιωματικοί αθωώθηκαν και εντάχθηκαν πάλι στον ΕΛΑΣ.

 Ο Μιλτιάδης Στεργιόπουλος τοποθετήθηκε ως επιτελικός στο 3^ο γραφείο της 3^ης μεραρχίας που πλέον είχε έδρα την Βυτίνα. Κατά την διάρκεια των επιχειρήσεων του ΕΛΑΣ στην Μεσσηνία κατά των Ταγμάτων Ασφαλείας, ο Βελουχιώτης ζήτησε έναν αξιωματικό για να τον έχει ως γραφιά ή υπασπιστή. Του στείλανε τον Στεργιόπουλο, που έτσι έζησε από κοντά τον Βελουχιώτη. 
 Μπροστά στα μάτια του, μετά την μάχη του Μελιγαλά ο Βελουχιώτης έδινε συγχαρητήρια στο πρωτοπαλίκαρό του τον Τζαβέλα όταν αυτός του έδειξε το μαχαίρι του λέγοντάς του ότι: "από εδώ αρχηγέ σήμερα πέρασαν ογδόντα". Την επομένη στην πλατεία του Μελιγαλά ο Βελουχιώτης συνεχάρη ένα νεαρό αντάρτη που είχε σκοτώσει τον ίδιο του τον πατέρα.

 Στις 4 Οκτωβρίου 1944 ο Στεργιόπουλος ανέλαβε καθήκοντα διοικητή του 3^ου τάγματος του 11^ου συντάγματος. Η μονάδα του ανέβηκε στην Αθήνα και συμμετείχε στα δεκεμβριανά. Στις μάχες δεν ήταν επικεφαλής ο ίδιος αλλά ένας αθηναίος ανθυπολοχαγός που γνώριζε καλύτερα την περιοχή. 
  Παράλληλα έδινε πληροφορίες στις κυβερνητικές δυνάμεις. Το τάγμα του έμεινε σύντομα με την μισή του δύναμη καθώς πολλοί κρύφτηκαν ή αυτομόλησαν στο αντίπαλο στρατόπεδο. Ο Στεργιόπουλος επιθυμούσε να φύγει απ’τον ΕΛΑΣ αλλά φοβόταν ότι αν έφευγε θα την πλήρωνε ο αδελφός του Ντίνος. Κατά την αποχώρηση των ελασιτών απ΄την Αθήνα κατάφερε και συναντήθηκε με τον αδελφό του στον Ασπρόπυργο και μαζί εγκατέλειψαν τον ΕΛΑΣ.

  Ο Στεργιόπουλος που έζησε εκ των έσω τον ΕΛΑΣ πίστευε ότι το αντάρτικο θα μπορούσε να προσφέρει πολλά περισσότερα αν ενεργούσε υπό ενιαία ηγεσία. Γι’αυτήν την μειωμένη προσφορά του αντάρτικου  θεωρούσε κύριο υπεύθυνο το ΚΚΕ που στόχευε στην κατάληψη της εξουσίας. Όπως έλεγε ο ίδιος χαρακτηριστικά, όταν μπήκε στον ΕΛΑΣ δεν ήταν ιδιαίτερα πολιτικοποιημένος.  Η εμπειρία του όμως στον ΕΛΑΣ τον οδήγησε στο να γίνει αντικομμουνιστής.

Τα στοιχεία για την ανάρτηση προέρχονται απ΄το βιβλίο "Μόνιμοι αξιωματικοί στον ΕΛΑΣ - οικειοθελώς ή εξ΄ανάγκης" του Γιάννη Πριόβολου.

Οι εδεσίτες ζήταγαν μάταια απ΄τον ΕΛΑΣ να σταματήσει ο εμφύλιος και να χτυπήσουν μαζί τους κατακτητές

 Στο ξεκίνημα του γενικευμένου εμφυλίου ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ στην Ήπειρο, ο υπαρχηγός του Ζέρβα Κομνηνός Πυρομάγλου βρισκόταν στα Πράμαντα στις 16-17-18 Οκτωβρίου 1943 επικεφαλής αποσπάσματος του ΕΔΕΣ. Βρισκόταν μεταξύ δύο πυρών, γερμανών και ελασιτών. Στις 19/10/1943 ο Πυρομάγλου επικοινώνησε τηλεφωνικώς με τον καπετάν Κόζιακα (καπετάνιο της 1ης μεραρχίας του ΕΛΑΣ) και του ζήτησε να ενωθούν οι δυνάμεις τους και να χτυπήσουν από κοινού τους Γερμανούς. Ο Κόζιακας του απάντησε:
 "Να μας παραδώσετε τα Πράμαντα. Εγώ μόνον θα κτυπήσω τους Γερμανούς διότι έχω βαρύ οπλισμό. Θα φύγετε ή θα σας σφάξω όλους."
 Ο Πυρομάγλου απάντησε:  
"Το δικαίωμα του αγώνος κατά του κατακτητή και της θυσίας δεν το έχεις μόνο εσύ. Είναι ζήτημα τιμής για μένα να αντιμετωπίσω τους κατακτητές και επομένως θα αντιμετωπίσω ταυτοχρόνως και τους κατακτητές και εσένα"
 Κατόπιν, η τηλεφωνική επικοινωνία συνεχίστηκε με τον Κόζιακα και τον συνταγματάρχη Τομ Μπαρνς, σύνδεσμο των Άγγλων στον ΕΔΕΣ.
 Ο Κόζιακας του είπε: "Μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο Ζέρβας και όχι οι Γερμανοί".

 Τα παραπάνω τα κατέθεσε ο Πυρομάγλου στο συνέδριο του Λιβάνου τον Μάιο του 1944 και καταγράφτηκαν στα επίσημα πρακτικά.

  Πολλοί αριστεροί πιθανόν να τα αμφισβητήσουν διότι τα γράφει ένας εδεσίτης.
 Μόνο που ο Πυρομάγλου ήταν εκ των πλέον μετριοπαθών στελεχών του ΕΔΕΣ και άλλωστε μεταπολεμικά διαχώρισε την θέση του απ'τον Ζέρβα και κατέληξε να εκλεγεί και βουλευτής της αριστερής ΕΔΑ!

 Πέραν αυτού όμως, στο θέμα της τηλεφωνικής επικοινωνίας Πυρομάγλου-Κόζιακα αναφέρεται και ο Βελουχιώτης στην έκθεσή του όπου περιγράφει την επίθεση κατά του ΕΔΕΣ το 1943.
 Η έκθεση δημοσιεύτηκε στην "προοδευτική" Ελευθεροτυπία στις 05/10/1982 απ'τον αριστερό ιστορικό και πρώην ελασίτη Σόλωνα Γρηγοριάδη.
 Παραθέτουμε αυτούσιο το σχετικό απόσπασμα:
   

 H περιγραφή του Βελουχιώτη διαφέρει ελαφρώς από αυτή του Πυρομάγλου (ο Πυρομάγλου λέει ότι δεν ρώτησε τον Ζέρβα, αλλά απάντησε ο ίδιος αρνητικά στον Κόζιακα, βλ."Η Εθνική Αντίστασις" του Κομνηνού Πυρομάγλου σελ.344, κάτι σαφώς πιθανότερο), και αυτό είναι φυσιολογικό, αλλά η ουσία παραμένει ίδια.
 Ο Βελουχιώτης επιβεβαιώνει την τηλεφωνική συνομιλία Πυρομάγλου-Κόζιακα, την πρόταση του πρώτου να χτυπήσουν από κοινού τους Γερμανούς, και την άρνηση του δεύτερου για περαιτέρω συζήτηση αν δεν εγκαταλείψουν οι εδεσίτες τα Πράμαντα. 

 Επίσης ο Βελουχιώτης άθελά του επιβεβαιώνει την κίνηση καλής θέλησης εκ μέρους του ΕΔΕΣ να απελευθερώσει ελασίτες αξιωματικούς που είχαν συλληφθεί μετά τις εχθροπραξίες των πρώτων ημερών.
 Είναι προφανές ότι η προτεραιότητα των ελασιτών ήταν να πλήξουν τον ΕΔΕΣ και όχι τους Γερμανούς. Αυτό το έχουμε ήδη καταδείξει και εδώ με τις συμφωνίες ανακωχής ΕΛΑΣ-Γερμανών και εδώ με την γνωστή διαταγή του Βελουχιώτη προς την 8η μεραρχία του ΕΛΑΣ στις 20/10/1943, που έλεγε:

 "Κατά την γνώμη μου είναι χίλιες φορές προτιμότερο να διανοίξουν οι Γερμανοί την οδόν Ιωαννίνων - Μετσόβου - Καλαμπάκας, παρά να εξακολουθήσει υφιστάμενος ο ΕΔΕΣ, έστω για μια εβδομάδα ακόμη."


    Στο ίδιο μήκος κύματος είναι και η παρακάτω διαταγή προς την 8η μεραρχία του ΕΛΑΣ:

                                            ("Η αλήθεια από τον Άρη" του Κώστα Ιωάννου, σελ.86)