Τι έλεγε ο Σιάντος για τον Παπανδρέου σε τηλεγράφημά του προς τον Τίτο

 Το παρακάτω τηλεγράφημα στάλθηκε απ΄τον γ.γ του ΚΚΕ Γιώργο Σιάντο προς τον ηγέτη των Γιουγκοσλάβων κομμουνιστών Τίτο. Με αυτό το τηλεγράφημα ο Σιάντος ενημέρωνε τον Τίτο για τον νεοδιορισθέντα πρωθυπουργό της κυβέρνησης της Μέσης Ανατολής Γεώργιο Παπανδρέου.
 Αυτά όμως που έγραφε ο Σιάντος δεν συνιστούσαν ενημέρωση, αλλά παραλήρημα.

Απολαύστε το:

  ("1931-1944 Φάκελος ΕΛΛΑΣ. Τα αρχεία των μυστικών σοβιετικών υπηρεσιών", σελ.116-7)  


 Ανεξάρτητα απ΄την γνώμη που μπορεί να έχει ο καθένας για την ιστορική διαδρομή του Γεώργιου Παπανδρέου, δεν μπορεί παρά να παραδεχτεί ότι ο Σιάντος στο παραπάνω τηλεγράφημά του μπουρδολογούσε ασύστολα.
 Το ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι αυτοί οι ισχυρισμοί του Σιάντου δεν ήταν για λαϊκή κατανάλωση ή για να πλήξει επικοινωνιακά τον Παπανδρέου αλλά απευθύνονταν προσωπικά σε έναν ομοϊδεάτη του ηγέτη ξένης χώρας, άρα προφανέστατα εξέφραζε τις πραγματικές πεποιθήσεις του.

 Προκαλεί επίσης εντύπωση το γιατί το ΚΚΕ λίγες μέρες μετά το παραπάνω τηλεγράφημα έστειλε αντιπροσώπους στην Μέση Ανατολή για να συζητήσουν με την κυβέρνηση ενός τέτοιου ανθρώπου, όπως τον περιγράφει ο Σιάντος.

 Ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση προκαλεί το ότι μερικούς μήνες μετά, το ΚΚΕ δέχτηκε να συμμετάσχει στην κυβέρνηση αυτού του "φασίστα, λακέ του βασιλιά και εχθρού του λαϊκού-απελευθερωτικού κινήματος και της Σοβιετικής Ένωσης"...

 Όλα όμως έχουν την εξήγησή τους, που θα την δούμε σε άλλη ανάρτηση.

Επιστολές του Σιάντου προς τον Ιωαννίδη που αποκαλύπτουν τις προθέσεις των κομμουνιστών απ΄τον Γενάρη του 1942

 Σε αυτήν την ανάρτηση είχαμε δει ότι οι κομμουνιστές στόχευαν στην μονοπώληση της αντίστασης απ΄τον Δεκέμβριο του ΄42 ακόμα, όπως άλλωστε προκύπτει απ'τα δικά τους κείμενα.

 Φαίνεται όμως οτι τέτοιες σκέψεις υπήρχαν από ακόμα πιο πριν μες στο κεφάλι των ιθυνόντων του ΚΚΕ.
 Υπάρχουν δύο χαρακτηριστικές επιστολές του Γ.Σιάντου (γ.γ του ΚΚΕ) προς τον Γ.Ιωαννίδη (οργανωτικό γραμματέα του ΚΚΕ, ο οποίος τότε ήταν ακόμα κρατούμενος), η μία με ημερομηνία 05/01/1942 και η άλλη με ημερομηνία 10/03/1942. Και οι δύο δημοσιεύτηκαν στο έργο "Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο - Άγνωστα κείμενα" του κομμουνιστή Γρηγόρη Φαράκου.

 Στην πρώτη επιστολή (σελ.213 του παραπάνω βιβλίου), ο Σιάντος γράφει στον Ιωαννίδη αναφερόμενος στην δημιουργία αντάρτικου ή αλλιώς παρτιζάνικου:

 Δεν νομίζουμε ότι χρειάζεται πιο ευθεία ομολογία για το ότι οι κομμουνιστές ήθελαν την 100% αποκλειστικότητα του αντάρτικου αγώνα, πριν ακόμη την ίδρυση του ΕΛΑΣ. Υπενθυμίζουμε ότι η απόφαση για την ίδρυση του ΕΛΑΣ πάρθηκε τον Φεβρουάριο του 1942, έναν μήνα μετά την παραπάνω επιστολή...

 Στην δεύτερη επιστολή (σελ.215) ο Σιάντος περιγράφει πολύ γλαφυρά το σκεπτικό των κομμουνιστών σχετικά με το τι θα προβάλλουν, πως θα το προβάλλουν και πότε θα το προβάλλουν:

 Σύμφωνα με τον Σιάντο, όσο η αποχώρηση των κατακτητών δεν αναμενόταν άμεσα η κομμουνιστική προπαγάνδα θα καλυπτόταν απ'τα (ψευτοπατριωτικά) εθνικοαπελευθερωτικά κηρύγματα του ΕΑΜ.
 Αργότερα, όταν δηλαδή η αποχώρηση των κατακτητών θα πλησίαζε, θα αναλάμβανε δράση ο κομματικός μηχανισμός με σκοπό την προώθηση συγκεκριμένων πολιτικών αιτημάτων.
 Ουσιαστικά δηλαδή ο γ.γ του ΚΚΕ Γ.Σιάντος ομολογεί απ΄τον Μάρτιο του 1942 κιόλας ότι το ΕΑΜ δεν ήταν τίποτα άλλο παρά μία προμετωπίδα που θα βοηθούσε στην κάλυψη -αρχικά- και στην προώθηση -αργότερα-  των επιδιώξεων των κομμουνιστών.
 Αυτήν την πρόθεση των κομμουνιστών για ιδιοτελή χρησιμοποίηση του ΕΑΜ απ΄τις αρχές του ΄42 κιόλας, την είχε εντοπίσει και την είχε καταγγείλει και το ιδρυτικό στέλεχος του ΕΑΜ Διονύσης Μπενετάτος, όπως είχαμε δει εδώ.
 

 Παρακάτω στην ίδια επιστολή προς τον Ιωαννίδη ο Σιάντος διαχωρίζει σαφώς τις μεταπολεμικές επιδιώξεις του ΚΚΕ απ΄την πλατφόρμα του ΕΑΜ:
 
 

  

 Εδώ ο Σιάντος λέει ευθαρσώς ότι το ΚΚΕ στόχευε στην εγκαθίδρυση "λαϊκής δημοκρατίας" (δηλαδή κομμουνιστικού καθεστώτος) μετά τον πόλεμο. 

 Αυτό σε συνδυασμό με την εκπεφρασμένη πρόθεση για μονοπώληση του αντάρτικου που είδαμε στην προηγούμενη επιστολή του, μας δίνει μία εικόνα του σκεπτικού της κομμουνιστικής ηγεσίας.

Διαταγή της Κ.Ε του ΕΛΑΣ που ανατρέπει τους ισχυρισμούς των αριστερών για τα δεκεμβριανά

 Ένα αριστερό ντοκουμέντο που ανατρέπει την τρέχουσα ιστορική άποψη γύρω από το ξεκίνημα των συγκρούσεων τον Δεκέμβρη του 1944. Η κλασσική αριστερή άποψη που είχε περάσει στις ευρύτερες μάζες έλεγε ότι η παράταξη της τότε κυβέρνησης ξεκίνησε τις συγκρούσεις με το αιματοκύλισμα του συλλαλητηρίου του ΕΑΜ στις 3/12/44.

Να, όμως, μια διαταγή της Κεντρικής Επιτροπής του Ε.Λ.Α.Σ της προηγούμενης ημέρας η οποία διατάσσει "... επίθεση κατά του Ζέρβα και... διάλυση της εθνοφυλακής καθ' άπασαν Ελλάδα...". 
Την διαταγή υπογράφει ο γ.γ του ΚΚΕ Γιώργης Σιάντος (χρησιμοποιούσε το ψευδώνυμο "Γέρος"). Η υπογραφή του με κόκκινο μολύβι φαίνεται αχνά (λόγω του κόκκινου χρώματος) κοντά στη σφραγίδα:

 


  Πηγή

Γιατί ο ΕΛΑΣ δεν κατέλαβε την Αθήνα τον Οκτώβριο του 1944 - μέρος Β'

 συνέχεια από εδώ

  Ας δούμε τώρα και την άποψη στελεχών του ΚΚΕ όσον αφορά την μη-κατάληψη της Αθήνας αμέσως μετά την Απελευθέρωση.

 Ο Γιάννης Ιωαννίδης, οργανωτικός γραμματέας του ΚΚΕ, έγραφε:
 "Δεν μπήκε ζήτημα να καταγγείλουμε την συμφωνία της Καζέρτα. Καταγγείλαμε το ένα (σ.σ: εννοεί την συμφωνία του Λιβάνου), τους ξαναστείλαμε (σ.σ: τελικώς την αποδέχτηκαν και πήραν υπουργεία στην κυβέρνηση Παπανδρέου), να καταγγείλουμε τώρα και το άλλο; Δεν θα 'ταν πια σοβαρό. Παίζεις δηλαδή; Τότε θα ήταν χειρότερα ακόμα. Τουλάχιστον τώρα τους αποκοίμιζες και λιγάκι, ότι δεν θα αντιμετωπίσουν αμέσως πολεμική ενέργεια του ΕΛΑΣ εναντίον τους. Αυτό μας έδινε και καιρό να οργανωθούμε καλύτερα να κάνουμε τον εθνικό στρατό, να κάνουμε καλύτερα την δουλειά μας." [1]



"Στην συνεδρίαση του Πολιτικού Γραφείου (σ.σ: παραμονές της αποχώρησης των Γερμανών απ΄την Αθήνα) συζητήσαμε πρώτα πρώτα το τι θα κάναμε τώρα. Είπαμε ότι θα πάμε στις συνοικίες και θα οργανώσουμε καλά τον ΕΛΑΣ της Αθήνας, να μπάσουμε μέσα και άλλα όπλα για να τον εξοπλίσουμε καλύτερα" [2]

 "Ο προσανατολισμός δυνάμεων προς την Αθήνα έγινε με διαταγή και του Γ.Σ του ΕΛΑΣ και η προσπάθεια να μπάσουμε μέσα όπλα ή να αγοράσουμε κτλ έγινε. Ο τρόπος που έπρεπε να ενεργήσουμε για να αγκαλιάσουμε όλη την Αθήνα και να την έχουμε στα χέρια μας ακολουθήθηκε και το πετύχαμε και αυτό." [3]


 Επίσης ο Ανδρέας Τζήμας, μέλος του Π.Γ του ΚΚΕ που διετέλεσε και μέλος της ηγετικής τριανδρίας του ΕΛΑΣ και κατόπιν σύνδεσμος του ΕΛΑΣ στον Τίτο, έγραφε σε  έκθεσή του σχετικά με το θέμα:
 "Από την άλλη, με τις δικές μας αναγκαστικές παραχωρήσεις δεν δώσαμε την μάχη με τους Άγγλους πρόωρα, πράγμα που μας εξασφάλισε από πολλούς πολιτικούς κινδύνους" [4]
 


 Φαίνεται λοιπόν απ΄τους ισχυρισμούς κορυφαίων κομμουνιστών ότι υπήρχαν δύο πολύ σημαντικοί λόγοι που δεν επιχείρησαν την κατάληψη της Αθήνας τον Οκτώβριο του 1944:
 - Αν το έκαναν, θα ισοδυναμούσε με ευθεία καταγγελία της συμφωνίας της Καζέρτα που είχαν συνυπογράψει μερικές μέρες πριν. Κάτι τέτοιο θα τους γελοιοποιούσε πολιτικά, ειδικά μετά τα ήξεις-αφήξεις όσον αφορά την στάση τους απέναντι στην συμφωνία του Λιβάνου και θα είχε δυσμενείς πολιτικές συνέπειες τόσο στο εσωτερικό όσο -κυρίως- στο εξωτερικό.
 - Σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, πίστευαν πως δεν είχαν την επιχειρησιακή δυνατότητα για κάτι τέτοιο, αμέσως μετά την Απελευθέρωση. Ο ΕΛΑΣ της Αθήνας δεν ήταν έτοιμος για μία τέτοια επιχείρηση αφού υστερούσε σε οπλισμό. Αυτό το τελευταίο κολλάει και με τους ισχυρισμούς των Βρετανών που είδαμε στο πρώτο μέρος του άρθρου. Σύμφωνα με αυτούς, οι κομμουνιστές περίμεναν -λανθασμένα- άφιξη ισχυρών βρετανικών μονάδων τον Οκτώβριο του 1944, με τις οποίες δεν επιθυμούσαν φυσικά να συγκρουστούν, ιδιαίτερα απ΄την στιγμή που ο ΕΛΑΣ της Αθήνας ήταν αδύναμος. Από την στιγμή που κατάλαβαν ότι οι βρετανικές δυνάμεις ήταν μικρές, ξεκίνησαν την προετοιμασία για την σύγκρουση προσπαθώντας παράλληλα να επιδείξουν ένα νομοταγές προσωπείο προκειμένου να ξεγελάσουν τους Άγγλους.


 Πέραν αυτών υπήρχε τότε και ο σοβιετικός παράγοντας.
 Τις μέρες της Απελευθέρωσης, ο Τσώρτσιλ βρισκόταν στην Μόσχα για συνομιλίες με τον Στάλιν σχετικά με τις ζώνες επιρροής στα Βαλκάνια. Αυτό προφανώς το γνώριζε ο συνταγματάρχης Ποπώφ που ήταν τότε στην Ελλάδα ως εκπρόσωπος της σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής που έδρευε στην Γιουγκοσλαβία.
 Είχαμε δει εδώ ότι εκείνες τις μέρες του Οκτωβρίου του '44 ο Ποπώφ βρισκόταν μαζί με την ηγεσία του ΚΚΕ και του ΕΛΑΣ λίγο έξω απ΄την Άμφισσα όπου έβλεπαν μαζί τους Γερμανούς να αποχωρούν ανενόχλητοι.

Ο αριστερός συγγραφέας Ντομινίκ Εντ αναφέρει ότι:

 " Ένας αγγελιοφόρος φτάνει αναψοκοκκινισμένος:
 - Η Αθήνα είναι ελεύθερη!
   Σε άλλες περιστάσεις το νέο θα προκαλούσε έκρηξη χαράς. Τώρα γύρω στο τραπέζι όλα τα πρόσωπα είναι απολιθωμένα." [5]

και παρακάτω:

  "-Τότε λοιπόν μπορούμε να μπούμε στην Αθήνα
   - Δεν θα μπείτε στην Αθήνα, απαντά ο Σιάντος. Μείνετε εδώ και περιμένετε τις διαταγές του Γενικού Επιτελείου.
 Ούτε μια κίνηση δεν ζωντανεύει το πρόσωπο του Ποπώφ." [6]


 Το λογικό συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι εκεί ο Ποπώφ συνέστησε στον Σιάντο να μην μπούν στην Αθήνα και να τηρήσουν την υπογραφείσα συμφωνία της Καζέρτα. Ο Σιάντος, σοβιετόδουλος όπως όλοι οι κομμουνιστές τότε, υπάκουσε και έτσι οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ του βουνού (κατα πολύ ισχυρότερος απ΄τον ΕΛΑΣ της Αθήνας) δεν μπήκαν στην Αθήνα. 
 Ο Ποπώφ προέβη σε αυτήν την κίνηση προκειμένου να μην τορπιλιστεί η διάσκεψη της Μόσχας μεταξύ Στάλιν-Τσώρτσιλ απ΄την οποία οι Σοβιετικοί προσδοκούσαν πολλά οφέλη, όπως και έγινε.
 Είναι σίγουρο ότι αν ο ΕΛΑΣ του βουνού έμπαινε με το έτσι θέλω στην Αθήνα και την καταλάμβανε πραξικοπηματικά τότε αυτό θα εξόργιζε τον Τσώρτσιλ και θα έπληττε σοβαρά τις αγγλο-σοβιετικές σχέσεις και κατ'επέκταση όλη την αντι-γερμανική συμμαχία.
 Ο Ποπώφ απαγορεύοντας ουσιαστικά στον ΕΛΑΣ να μπει στην Αθήνα, εξασφάλισε την ομαλή εξέλιξη της διάσκεψης της Μόσχας, ενεργώντας προφανέστατα κατ'εντολή του Στάλιν.


Όλοι οι παραπάνω λόγοι που εξετέθησαν στα δύο μέρη της ανάρτησης, εξηγούν ικανοποιητικά γιατί οι κομμουνιστές δεν επιχείρησαν την κατάληψη της Αθήνας τον Οκτώβριο του 1944.
 Άποψη του γράφοντος είναι ότι αυτό που έπαιξε τον σπουδαιότερο ρόλο ήταν η στάση του Ποπώφ και κατ'επέκταση του Στάλιν. Αν οι Σοβιετικοί δεν ενδιαφέρονταν να διατηρήσουν ομαλές τις σχέσεις τους με τους Βρετανούς, και έδιναν το ελεύθερο στον ΕΛΑΣ να καταλάβει την Αθήνα τον Οκτώβριο, είναι παραπάνω από σίγουρο ότι οι κομμουνιστές θα το επιχειρούσαν.
 Δεν δίστασαν άλλωστε να το επιχειρήσουν δύο μήνες αργότερα στα δεκεμβριανά. Τότε δεν διακυβευόταν η εξέλιξη καμμίας κρίσιμης διάσκεψης όπως τον Οκτώβριο, αλλά και πάλι οι Σοβιετικοί τήρησαν μία μάλλον ουδέτερη στάση...


[1] "Αναμνήσεις" του Γ.Ιωαννίδη, σελ.296

[2] στο ίδιο, σελ.305
[3] στο ίδιο, σελ.307

[4] "Ο ΕΛΑΣ και η εξουσία" του Γρ.Φαράκου, τόμος β' σελ.269

[5] "Οι καπετάνιοι" του Ντομινίκ Εντ, σελ.224

[6]  στο ίδιο, σελ.224

Οι ελασίτες που έβλεπαν τους Γερμανούς να περνούν...

Ο αριστερός συγγραφέας Ντομινικ Εντ στο γνωστό έργο το "Οι καπετάνιοι" αναφέρεται σε ένα συμβάν που έλαβε χώρα κατά την αποχώρηση των Γερμανών απ'την Ελλάδα τον Οκτώβριο του 1944 λίγο έξω απ'την Άμφισσα.
 Παραθέτουμε αυτούσιο το απόσπασμα απ΄τις σελίδες 223-4 του προαναφερθέντος βιβλίου του:

  Υπενθυμίζουμε ότι τόσο ο ΕΛΑΣ όσο και ο ΕΔΕΣ είχαν αναλάβει την υποχρέωση να χτυπάνε τις φάλαγγες των αποχωρούντων Γερμανών κατόπιν εντολών του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής.
 Αυτό εντασσόταν στα πλαίσια της επιχείρησης "Κιβωτός" (ή Κιβωτός του Νώε) που προέβλεπε την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη φθορά των γερμανικών δυνάμεων που έφευγαν προκειμένου αυτές να μην μπορούν να αξιοποιηθούν σε άλλα πολεμικά μέτωπα.

 Απ'ότι φαίνεται όμως, βάσει των γραπτών του αριστερότατου ιστορικού Έντ, οι κομμουνιστές καθόντουσαν και κοίταζαν επί 11 μέρες (!!!) τους Γερμανούς να περνάνε και να φεύγουν ανενόχλητοι.... Σύμφωνα με τον αριστερό συγγραφέα, μέχρι και τραπέζι έστρωσαν για τον σοβιετικό αξιωματικό Ποπώφ ενόσω οι Γερμανοί αποχωρούσαν...

 Ο Εντ βέβαια προσπαθεί να ρίξει την ευθύνη εξ'ολοκλήρου στον Σιάντο ("Γέρος" ήταν το ψευδώνυμό του Σιάντου) ακολουθώντας την τακτική του μεταπολεμικού ζαχαριαδικού ΚΚΕ.
 Αυτήν την αδράνεια του ΕΛΑΣ στην Άμφισσα είχε στηλιτεύσει και ο Μακρίδης στην γνωστή έκθεσή του, επερρίπτοντας όμως την ευθύνη στον Χατζή.
 Εν πάσει περιπτώσει, το ποιος ευθύνεται γι'αυτήν την προκλητική αδράνεια είναι εσωτερικό ζήτημα των αριστερών.

 Το ιστορικό γεγονός που παραμένει είναι ότι οι "υπερ-αντιστασιακοί" ελασίτες περιορίστηκαν αυτοβούλως σε ρόλο θεατή των Γερμανών. Πάλι καλά που δεν τους παρουσίασαν όπλα κιόλας...

Το ΚΚΕ στόχευε εξ'αρχής στην μονοπώληση της αντίστασης.

 Η συνολική τακτική του ΚΚΕ και του πλήρως ελεγχόμενου απ'αυτό ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, δείχνει σαφώς ότι βραχυπρόθεσμος στόχος των κομμουνιστών ήταν η μονοπώληση της εθνικής αντίστασης. Οι κομμουνιστές φυσικά διαφωνούν με αυτήν την τοποθέτηση και προσπαθούν να χρεώσουν την ευθύνη των ενδοελληνικών συγκρούσεων του 1943-44 στους αντιπάλους τους.
 Δυστυχώς όμως για τους ίδιους, τα γραπτά μένουν και δεν είναι καθόλου κρυφά.

 Δεν θα σταθούμε μόνο στην φράση "πας τις αρνούμενος να συνεργασθεί με το ΚΚΕ θα θεωρηθεί γκεσταπίτης" ("Ο Γ.Καρτάλης και η εποχή του" Ά τόμος του Κομνηνού Πυρομάγλου, σελ.351) που φέρεται να είπε ο γ.γ. του ΚΚΕ Γ.Σιάντος στον πολιτικό αρχηγό της ΕΚΚΑ Γ.Καρτάλη τον Αύγουστο το 1943 πριν την αναχώρηση της αντιπροσωπείας των αντάρτικων οργανώσεων για το Κάιρο όπου θα συμμετείχαν σε συνομιλίες με την εξόριστη ελληνική κυβέρνηση και τους Άγγλους.
  Αν και δεν αμφισβητείται το ότι όντως ειπώθηκε η παραπάνω φράση απ'τον Σιάντο, εντούτοις θα στάθουμε στο τι έλεγαν επίσημα τότε οι κομμουνιστές.

 Τον Δεκέμβριο του 1942 συνέρχεται η πανελλαδική συνδιάσκεψη του ΚΚΕ σε μία χρονική περίοδο που η τροπή του Β' Παγκ.Πολέμου είχε ήδη αρχίσει να γέρνει σε βάρος του Άξονα.
 Σε αυτήν την συνδιάσκεψη μεταξύ άλλων καθορίστηκαν οι σκοποί και τα καθήκοντα του κόμματος.
  Σε αυτά συμπεριλαμβανόταν και το παρακάτω:

"Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας στον Πόλεμο και στην Αντίσταση 1940-1945", του Αλέκου Παπαπαναγιώτου, σελ. 40-41.


 Στις 20/04/1943 συνέρχεται το Πολιτικό Γραφείο της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που βγάζει μία απόφαση, μέρος της οποίας είναι το παρακάτω:

 




    
"Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας στον Πόλεμο και στην Αντίσταση 1940-1945", του Αλέκου Παπαπαναγιώτου, σελ. 48. 


 Είναι προφανές λοιπόν ότι ήδη απ'το τέλος του 1942 όταν και διαφαινόταν η ήττα του Άξονα και η συνακόλουθη αποχώρηση των κατακτητών απ'την Ελλάδα, το ΚΚΕ έθετε σαν στόχο του την μονοπώληση της αντίστασης. Η φρασεολογία των παραπάνω αποφάσεων των οργάνων του ΚΚΕ δεν επιδέχονται παρερμηνειών. Είναι σαφείς και ξεκάθαρες. "Κανείς δεν μπορεί να στέκεται έξω απ΄τις γραμμές του ΕΑΜ", "κανείς έξω απ'το ηρωικό ΕΑΜ". Δεν άφηναν κανένα περιθώριο ύπαρξης σε άλλη πολιτικο-στρατιωτική αντιστασιακή οργάνωση, πέραν του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ που φυσικά ελεγχόταν πλήρως απ'τους ίδιους.


 Αυτή η πολιτική νοοτροπία "καπελώματος" επεξηγεί άριστα την εχθρική στάση του κομμουνιστοκίνητου ΕΑΜ/ΕΛΑΣ απέναντι στις εθνικές αντιστασιακές οργανώσεις σε όλη την επικράτεια. Απ΄την στιγμή που κάποιοι αγωνίζονταν κατά των κατακτητών χωρίς όμως παράλληλα να ταυτιστούν με τους κομμουνιστές, αυτομάτως θεωρούνταν εχθροί ή -όπως το είχε θέσει ο Σιάντος- γκεσταπίτες...
 

Ανακοινωθέν-παραμύθι της ΚΕ του ΕΛΑΣ

 

   

Παραπάνω βλέπουμε το ανακοινωθέν της Κεντρικής Επιτροπής του ΕΛΑΣ στις 9/12/1944, λίγες μέρες αφ'ότου είχαν ξεκινήσει τα δεκεμβριανά.

Η ΚΕ του ΕΛΑΣ είχε επανιδρυθεί στις 01/12/1944, ρύθμιζε τις πολεμικές ενέργειες των κομμουνιστών στα δεκεμβριανά και ήταν υπό τον πλήρη έλεγχο του (εκτελών χρέη) Γ.Γ του ΚΚΕ, Γιώργη Σιάντου. Αυτός έλυνε και έδενε στην συγκεκριμένη επιτροπή (τα άλλα μέλη της ήταν οι στρατιωτικοί Μάντακας, Χατζημιχάλης και ο επιτελάρχης Λαγγουράνης και ήταν μάλλον διακοσμητικοί ή έστω συμπληρωματικοί) , άρα και το συγκεκριμένο ανακοινωθέν προφανέστατα τύγχανε της απόλυτης έγκρισής του.




Τα όσα αναφέρονται σε αυτό είναι πράγματι εντυπωσιακά!




- Λέει ότι "δυνάμεις του ΕΛΑΣ συνέλαβαν ένα τανκς της ορεινής ταξιαρχίας"!!!, κάτι απίθανο αφού η 3η ορεινή ταξιαρχία (η ταξιαρχία του Ρίμινι) δεν είχε φυσικά τανκς ούτε για δείγμα.




- Λέει ότι "η Σχολή Χωροφυλακής κατελήφθη από τον ΕΛΑΣ", κάτι που αποτελεί φαντασίωση του Σιάντου αφού ως γνωστόν το συγκεκριμένο κτίριο ουδέποτε κατελήφθη. Η Σχολή Χωροφυλακής βρισκόταν στην Μεσογείων και μαζί με το στρατώνα στο Γουδί όπου έδρευε η ταξιαρχία του Ρίμινι αποτέλεσαν ένα άπαρτο "κάστρο" για τον ΕΛΑΣ στο βόρειο τμήμα της πρωτεύουσας. Το αντίστοιχο "κάστρο" στο νότιο τμήμα ήταν το Σύνταγμα της Χωροφυλακης στου Μακρυγιάννη.




- Λέει ότι "κάψανε 400 χωροφύλακες και εδεσίτες στο ξενοδοχείο Μητρόπολις", κάτι που προφανώς και δεν συνέβη ποτέ αφού αν είχε γίνει θα ήταν κομβικό σημείο των δεκεμβριανών. Η πυρπόληση 400 ανθρώπων στο κέντρο της Αθήνας δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητη...




- Λέει ότι "ο ΕΛΑΣ κατέλαβε την Γενική και Ειδική Ασφάλεια και όλα τα τμήματα", που είναι επίσης αναληθές. Η Γενική Ασφάλεια εκκενώθηκε μερικές μέρες αργότερα, και όχι την μέρα σύνταξης του ανακοινωθέντος.




- Λέει ότι "κατέρριψαν αγγλικό αεροπλάνο", που είναι φαντασίωση ολκής αφού στο χρονικό σημείο έκδοσης του ανακοινωθέντος (09/12/1944) η εμπλοκή των Άγγλων στις συγκρούσεις ήταν πολύ διακριτική και μάλλον υποτονική.






Μέσα σε ένα τόσο μικρό ανακοινωθέν εσωτερικής ενημέρωσης, κατάφεραν οι κομμουνιστές και είπαν τόσα ψέματα!! Τελείως εκτός πραγματικότητας.

Είναι να απορεί κανείς με την τάση τους να παραμυθιάζουν και να παραμυθιάζονται.







Το συγκεκριμένο ανακοινωθέν δημοσιεύτηκε στο βιβλίο του Κικίτσα "η Χη Μεραρχία του ΕΛΑΣ", σελ.439.

Ο Κικίτσας (το πραγματικό του όνομα ήταν Σαράντης Πρωτόπαπας) ήταν ο καπετάνιος της μεραρχίας.