Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κριτική σε δεξιούς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα κριτική σε δεξιούς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 31 Μαΐου 2014

Λίγη προσοχή ρε Σπίνο, όχι και φωτογραφία ελασίτισσας...


 Ο δημοσιογράφος Άρης Σπίνος έγραψε στην στήλη του " Στον ιστό της αράχνης" στην εφημερίδα Ακρόπολη ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο με τίτλο "Γυναικεία λεβεντιά".
 Αναφέρεται στην αξιοπρεπέσταση στάση που κρατούν οι μητέρες, οι σύζυγοι και οι σύντροφοι των αδίκως προφυλακισμένων βουλευτών και στελεχών της Χρυσής Αυγής.
 Το άρθρο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:
  http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/efhmerida-akropolis-h-lebentia-twn-gunaikwn-twn-egkleistwn-sunagwnistwn-ths

Παρακάτω βλέπουμε την εισαγωγή του άρθρου, που συμπληρώνεται με την φωτογραφία μίας ένοπλης γυναίκας την οποία ο Σπίνος προφανώς θεωρεί ως παράδειγμα "γυναικείας λεβεντιάς":

















 Το πρόβλημα έγκειται ακριβώς σε αυτήν την φωτογραφία.
Οι περισσότεροι προφανώς δεν γνωρίζουν ότι η κυρία που απεικονίζεται είναι αντάρτισσα του ΕΛΑΣ!
 Το όνομα της είναι Τιτίκα Παναγιωτίδου-Γκελντή. 
 Στις παρακάτω ιστοσελίδες υπάρχουν πληροφορίες για την ίδια καθώς και μία συνέντευξή της στον γνωστό αριστερό δημοσιογράφο Στέλιο Κούλογλου:
  http://scorpiafilla.blogspot.gr/2012/10/blog-post_28.html
  http://emfilios.blogspot.gr/2011/02/blog-post_08.html

 Η Παναγιωτίδου κατετάγη στον ΕΛΑΣ σε ηλικία 16 ετών και μετά από ολιγόμηνη παρουσία σε μία διμοιρία ανταρτισσών, την έστειλαν στην σχολή αξιωματικών του ΕΛΑΣ στην Ρεντίνα. Εκεί μετά από δύο μήνες εκπαίδευση της έδωσαν τον βαθμό του ανθυπολοχαγού!!
 Ο καθένας φυσικά μπορεί να αντιληφθεί τι σόι ανθυπολοχαγούς έβγαζε η σχολή αξιωματικών του ΕΛΑΣ με μόλις δύο μήνες εκπαίδευση! Πόσο μάλλον αν μιλάμε για ένα κορίτσι 16 ετών που δεν είχε ουδεμία σχέση με την τέχνη του πολέμου...

 Ας προχωρήσουμε όμως στο θέμα μας.

 Την Παναγιωτίδου την διάλεξε ο φωτογράφος Σπύρος Μελετζής, ως το καταλληλότερο πρόσωπο για να συμβολίσει τη γυναίκα της Αντίστασης.
Στην συνέντευξή της, η ίδια λέει για την φωτογράφησή της:
  "Μία εδώ, μια εκεί, όπως είπα, ανφάς, προφίλ, έτσι, έτσι, έτσι. Πολλές φωτογραφίες, εκ των οποίων η μία έγινε και γραμματόσημο της εθνικής αντίστασης το 1981 ή 1982, το 1982 μάλλον, γιατί το 1981 Οκτώβρη είχε βγει, με εντολή του Προέδρου μας, του Ανδρέα Παπανδρέου, γιατί εγώ ανήκω στο ΠΑ.ΣΟ.Κ., θέλω δεν θέλω θα το πω." 

 Έχουμε λοιπόν μία έφηβη που εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ και βαφτίστηκε αξιωματικός με συνοπτικές διαδικασίες και η οποία επελέγη για μία προπαγανδιστική φωτογράφηση απ΄τους κομμουνιστές. Ελασίτικο φωτομοντέλο δηλαδή..
 Αργότερα, επί εποχής ακραίου πασοκισμού του -εκ των ολετήρων της Ελλάδας- Ανδρέα Παπανδρέου, η φωτογραφία της έγινε γραμματόσημο. Άλλωστε και η ίδια στο ΠΑΣΟΚ ανήκει (τουλάχιστον άνηκε ως το 2008 οπότε και δόθηκε η συνέντευξή της).

 Μοιραία προκύπτει το ερώτημα:

 Ο κ.Σπίνος δεν τα ήξερε αυτά τα στοιχεία; 
 Είμαστε σίγουροι πως όχι. Διότι αν τα γνώριζε, δεν θα χρησιμοποιούσε την φωτογραφία της ως απεικόνιση της γυναικείας λεβεντιάς...
 Υπάρχουν άλλες εικόνες αγωνιστριών που θα μπορούσαν να κοσμήσουν το άρθρο για τις μητέρες, τις συζύγους και τις συντρόφους των στελεχών της Χρυσής Αυγής. 
Ας έβαζε ένα πορτραίτο της Μπουμπουλίνας ή της Μαντώ Μαυρογένους, μία φωτογραφία της ανώνυμης ηπειρώτισσας που συνεισέφερε τα μέγιστα στο έπος του '40, της Λέλας Καραγιάννη ή ακόμα και της Ιουλίας Μπίμπα, ή ακόμα και φωτογραφίες από γυναίκες του ΕΔΕΣ (ναι υπήρχαν και τέτοιες).
 Πιστεύουμε ότι οι παραπάνω επιλογές που αναφέραμε είναι απείρως καλύτερες απ'τις πρώην φωτομοντέλες του ΕΛΑΣ, εφόσον το άρθρο του Σπίνου αφορά τις γυναίκες της Χρυσής Αυγής. Δεν αναφερόταν στις συριζαίες, τις κνίτισες ή τις πασοκτζούδες. Γι'αυτές μπορεί η Τιτίκα να ήταν μια χαρά. Όχι για την Χρυσή Αυγή όμως.


 Πολλοί θα πουν ότι "αυτά είναι λεπτομέρειες" και δεν υπάρχει λόγος να στεκόμαστε εκεί. 
 Ναι λεπτομέρειες είναι, αλλά οι λεπτομέρειες είναι που κάνουν την διαφορά.
 Καλώς ή κακώς, στην σημερινή εποχή της υπερ-πληροφόρησης η εικόνα παίζει μεγάλο ρόλο και γι'αυτό χρειάζεται η ανάλογη προσοχή.
  Η -έστω και ακούσια- αναπαραγωγή προτύπων της αριστεράς δείχνει ότι στο συγκεκριμένο ζήτημα δεν δόθηκε η απαιτούμενη προσοχή. Με την ίδια λογική, αύριο-μεθαύριο μπορεί ο Σπίνος ή ο κάθε Σπίνος να μας μοστράρει καμμιά φωτογραφία του γνωστού δηλωσία και σφαγέα Βελουχιώτη.

Τρίτη 6 Μαΐου 2014

Για τον Καμμένο υπάρχουν μόνο οι εξορισθέντες της Γυάρου και της Μακρονήσου και όχι οι σφαγιασθέντες του Μελιγαλά, ούτε καν ο Ψαρρός..


Όπως είναι γνωστό, οι τεμενάδες προς την αριστερά εκ μέρους των δεξιών είναι ένα διόλου σπάνιο φαινόμενο στο μεταπολιτευτικό ελλαδιστάν. Κάποιες πρόσφατες αντικομμουνιστικές κραυγές κάποιων δύσμοιρων νεοδημοκρατών που παλεύουν να σώσουν τα προσχήματα, είναι άνευ ουσίας, γίνονται καθαρά και μόνο για λόγους ψηφοθηρικούς και φυσικά δεν πείθουν κανέναν.

Πιο πρόσφατος κρίκος στην αλυσίδα της αριστερολαγνείας ήταν μία προχθεσινή δήλωση του προέδρου των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνου Καμμένου που είπε τα εξής:
"στους Ανεξάρτητους Έλληνες χωρούν μέσα τα παιδιά και τα εγγόνια εκείνων που εξορίστηκαν στη Μακρόνησο, στη Γυάρο και στην Ικαρία, καθώς και τα παιδιά και τα εγγόνια εκείνων που τους φύλαγαν."

Τι θέλει να πει ο ποιητής;
Προφανέστατα εννοεί ότι στους ΑΝ.ΕΛ χωράνε τόσο τα χθεσινά θύματα (οι εξορισθέντες αριστεροί) όσο και οι χθεσινοί θύτες (οι φύλακές τους).
Είναι προφανές ότι ο Καμμένος με αυτήν του την δήλωση αναπαράγει για πολλοστή φορά τα ιστορικά στερεότυπα της αριστεράς τα οποία έχουν επιβληθεί με την ένοχη ανοχή της δεξιάς.

Και εντάξει, ας υποθέσουμε ότι η σχέση εξορίστων-φυλάκων ήταν σχέση θύματος-θύτη, αν και με την λογική αυτή όλοι οι δεσμοφύλακες ή σωφρονιστικοί υπάλληλοι ανα τον κόσμο πρέπει να θεωρούνται θύτες, άρα κατακριτέοι. Αυτή η λογική βέβαια είναι για τα μπάζα αλλά για να μην μακρυγορούμε, ας το προσπεράσουμε.
Ούτε θα σταθούμε στο ότι πολλοί εκ των κομμουνιστών εξορίστων βαρύνονταν με σοβαρότατα εγκλήματα.

Το ερώτημα που προκύπτει είναι:
Δεν υπάρχουν άλλα παραδείγματα θύματος-θύτη από εκείνη την ταραγμένη περίοδο του Ελληνισμού;
Σαφώς και υπάρχουν και είναι πολύ ακριβέστερα απ'ότι τα ατυχή παραδείγματα της Γυάρου και της Μακρονήσου.

Μελιγαλάς, Κιλκίς, Φενεός είναι κάποια από αυτά.


Γιατί δεν χρησιμοποίησε αυτά τα παραδείγματα ο κ.Καμμένος;
Αντί να αναφερθεί στην Γυάρο και στην Μακρόνησο, θα μπορούσε να πει:
"στους Ανεξάρτητους Έλληνες χωρούν μέσα τα παιδιά και τα εγγόνια εκείνων που σφαγιάστηκαν στον Μελιγαλά και στον Φενεό, καθώς και τα παιδιά και τα εγγόνια εκείνων που τους έσφαξαν."

Και αν τραβάει ζόρι να αναφερθεί στον Μελιγαλά διότι εκεί πολέμησαν οι "καταραμένοι" ταγματασφαλίτες τότε θα μπορούσε κάλλιστα να πει:
"στους Ανεξάρτητους Έλληνες χωρούν μέσα τα παιδιά και τα εγγόνια των ανταρτών του Ψαρρού, καθώς και τα παιδιά και τα εγγόνια εκείνων που τους έσφαξαν."

Δεν έχει το σθένος να αναφερθεί ούτε καν στον (συντοπίτη του, καθώς και ο Καμμένος κατάγεται απ΄την Φωκίδα) Ψαρρό και στους άντρες του 5/42 που σφαγιάστηκαν όντας αιχμάλωτοι απ΄τους ελασίτες..

Τι τον εμποδίζει να πει κάτι τέτοιο, που είναι φυσικά πολύ πιο ακριβές -όσον αφορά την σχέση θύματος/θύτη- απ΄την Γυάρο και την Μακρόνησο;
Αυτό που τον εμποδίζει πρωτίστως είναι το κόμπλεξ της αριστερολαγνείας που χαρακτηρίζει το σύνολο της ελλαδικής δεξιάς.

Ως γνήσιο τέκνο της φιλελεύθερης παράταξης, ο Καμμένος αδιαφορεί για τα θύματα του Μελιγαλά, αδιαφορεί για την θυσία του Ψαρρού και προτιμάει να αναφέρεται στους εξόριστους της Γυάρου και της Μακρονήσου μπας και πάρει τα εύσημα από κανα ρετάλι της ανθελληνικής αριστεράς...


Πέμπτη 10 Απριλίου 2014

Κριτική σε άρθρο του Νίκου Χιδίρογλου για την ΠΑΟ



Πριν από ένα μήνα περίπου, ο συγγραφέας Νίκος Χιδίρογλου έγραψε αυτό το ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της εφημερίδας "Ελεύθερη Ώρα" σχετικά με την αντιστασιακή οργάνωση ΠΑΟ.
 Παρά το ενδιαφέρον του θέματος, απεδείχθη για ακόμα μία φορά το πόσο επιπόλαιοι είναι οι δεξιοί τύπου Χιδίρογλου όταν επιλέγουν να ασχοληθούν με τέτοια ζητήματα.

Πριν ασχοληθούμε όμως με το θέμα, παραπέμπουμε τους αναγνώστες σε δύο άρθρα του ιδίου σχετικά με την υπόθεση Μπαλτάκου: εδώ και εδώ.
Όπως είναι προφανές απ΄τα δύο παραπάνω άρθρα του, ο κ.Χιδίρογλου τάσσεται αναφανδόν υπέρ της μνημονιακής ΝΔ και στρέφεται με ιδιαίτερο φανατισμό εναντίον της Χρυσής Αυγής.
 Αυτήν την στάση του την αφήνουμε στην κρίση των αναγνωστών.

 Όσον αφορά το άρθρο του για την ΠΑΟ, ο Χιδίρογλου προσπαθεί σε γενικές γραμμές να την ηρωοποιήσει. Γράφει κάποια σωστά πράγματα υπέρ της, που έχουν να κάνουν με την καθοριστική συμμετοχή αξιωματικών της ΠΑΟ στην μεγαλειώδη μάχη του Φαρδύκαμπου, με την δολοφονική δράση του ΕΛΑΣ κατά της ΠΑΟ αλλά και με την σπίλωση των μελών της ακόμα και μετά θάνατον εκ μέρους της αριστερής παρα-ιστοριογραφίας.
 Σε αυτά έχει δίκιο και καλώς τα αναφέρει. Δεν ανακαλύπτει βέβαια και την Αμερική, αλλά κάθε σωστή ιστορική αναφορά είναι ευπρόσδεκτη.

 Εκεί που πέφτει σε τοίχο ο Χιδίρογλου είναι όταν προσπαθεί να αναλύσει βαθύτερα το ζήτημα.
 Γράφει, αναφερόμενος στο συλλογικό έργο "Οι άλλοι καπετάνιοι" που ήταν σε επιμέλεια Νίκου Μαραντζίδη:
 "Στο ίδιο βιβλίο διαβάζουμε πως όσοι συμμετείχαν στις εθνικές αντιστασιακές οργανώσεις, πολεμούσαν μέχρι το τέλος «σε έναν διμέτωπο αγώνα ενάντια στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ» (σελ. 19)."

 Για να δούμε όμως τι έγραφε ο Νίκος Μαραντζίδης στην σελ.19:
 " Κάτω απ΄τον τίτλο του αντικομμουνιστή ενόπλου παρουσιάζονται τρεις βασικές κατηγορίες καπεταναίων:
 α) αυτοί οι οποίοι συμμετείχαν  σε αντιστασιακές οργανώσεις πολεμώντας μέχρι το τέλος της Κατοχής σε έναν διμέτωπο αγώνα ενάντια στους στρατούς κατοχής και απ΄το 1943 ενάντια στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ
β) όσοι συνεργάστηκαν αμέσως με τις δυνάμεις κατοχής συγκροτώντας ένοπλα σώματα, όπως ο Πούλος
γ) αυτοί που, ξεκινώντας να δημιουργήσουν αντιστασιακές ομάδες, οδηγήθηκαν μέσω της εμφύλιας σύγκρουσης του 1943-44 σε σταδιακή συνεργασία με τους Γερμανούς, αναγορεύοντας σε σημαντικότερο παράγοντα τον κίνδυνο κυριαρχίας του ΕΑΜ και του ΚΚΕ στο μεταπολεμικό πολιτικό σκηνικό"

Βλέπουμε ότι ο Χιδίρογλου αναφέρθηκε μόνο στην πρώτη κατηγορία (δηλαδή σε αυτούς που έκαναν διμέτωπο αγώνα απέναντι στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και στους κατακτητές), και αποσιωπεί τις άλλες δύο.
 Μόνο που αυτή η πρώτη κατηγορία έχει να κάνει κυρίως με την ΕΔΕΣ του Ζέρβα και με τις ΕΑΟ/ΕΣΕΑ του Τσαούς Αντών. Αυτές ήταν οι εθνικές αντιστασιακές οργάνωσεις που επιδόθηκαν σε διμέτωπο αγώνα ως το τέλος της Κατοχής κατά κατακτητών και ελασιτών.
 Για την ΠΑΟ, η αλήθεια είναι ότι δεν πρόλαβε να εμπλακεί σε έναν εκτεταμμένο διμέτωπο αγώνα διότι δεν μπόρεσε να αποκτήσει την απαραίτητη δυναμική που θα της επέτρεπε να κάνει κάτι τέτοιο.
 Μοναδική εξαίρεση ήταν το (ισχυρότερο συγκριτικά) τμήμα της ΠΑΟ που δρούσε στην περιοχή του Κιλκίς με επικεφαλείς τους Μήτσου-Τζαμαλούκα και πολεμούσε ταυτόχρονα ελασίτες και κατακτητές εώς τον Ιανουάριο του 1944 οπότε και αυτοδιαλύθηκε λόγω ελλείψεως πυρομαχικών.

Η πραγματικότητα είναι ότι ο όποιος διμέτωπος αγώνας της ΠΑΟ δεν κράτησε ως το τέλος της Κατοχής. Άλλωστε τον Ιανουάριο του 1944 η οργάνωση ανακοίνωσε επισήμως την διάλυση των ένοπλων τμημάτων της.
 Γενικότερα, οι μαχητές της ΠΑΟ κατά κανόνα ανήκαν στην τρίτη κατηγορία, κατά Μαραντζίδη. Δηλαδή ήταν αυτοί που ενώ ξεκίνησαν αρχικά με διάθεση για αγώνα κατά των κατακτητών, στην πορεία προχώρησαν σε σταδιακή συνεργασία με τους Γερμανούς προκειμένου να αντισταθούν στο κομμουνιστοκίνητο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Και η γνώμη μας είναι ότι ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΑΝ, διότι ήταν το μόνο που μπορούσαν να κάνουν προκειμένου να επιβιώσουν απέναντι στους κομμουνιστές.
 Ο Χιδίρογλου όμως αυτό δεν τολμάει να το γράψει, από φόβο -προφανώς- μην τυχόν και χαρακτηριστεί ως "υμνητής αυτών που εξοπλίστηκαν απ΄τους Γερμανούς". Οι τυπικές φοβίες των απανταχού δεξιών...
 Αντ'αυτού προβαίνει σε επιλεκτικές αναφορές απ΄τα γραπτά του Μαραντζίδη και προσπαθεί να παρουσιάσει την ΠΑΟ σαν οργάνωση που έκανε διμέτωπο αγώνα ως το τέλος της Κατοχής, κάτι ανακριβές που δεν μπορεί να σταθεί σε ιστορική κριτική.

Σε κάποιο άλλο σημείο προσπαθεί να χρωματίσει πολιτικά την ΠΑΟ, όταν αναπαράγει άπο διαδικτυακή πηγή (που δεν κατονομάζει) τα εξής:
  "Ιδρύθηκε στις 10 Ιουλίου 1941 στη Θεσσαλονίκη (αρχικά, ως Υ.Β.Ε.), από πατριώτες αξιωματικούς του κεντροδεξιού πολιτικού χώρου." 

 Όντως η ΠΑΟ ιδρύθηκε αρχικά ως ΥΒΕ στην Θεσσαλονίκη στις 10/07/1941, αλλά αυτό το περί κεντροδεξιού χώρου δεν κολλάει πουθενά.
 Καταρχήν, τότε ο όρος κεντροδεξιά ήταν άγνωστος, και φυσικά κανείς εκ των 4 ιδρυτών αξιωματικών των ΥΒΕ (μετέπειτα ΠΑΟ) δεν δήλωνε κεντροδεξιός. Δεν βλέπουμε για ποιον λόγο θα πρέπει να πιστωθούν πολιτικά στην κεντροδεξιά (δηλαδή στην ΝΔ) 73 χρόνια μετά...

 Προφανώς ο Χιδίρογλου πιστεύει ότι οι ιδρυτές της ΥΒΕ/ΠΑΟ άνηκαν στον χώρο των λαϊκών/βασιλοφρόνων που μπορεί να θεωρηθεί ως πρόγονος της πολυαγαπημένης του ΝΔ.
 Όμως για τους 3 εκ των 4 ιδρυτών της ΥΒΕ/ΠΑΟ, δηλαδή τους Δόρτα, Σακελλαρίδη, Μπάρμπα, δεν υπάρχουν στοιχεία για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις την εποχή εκείνη.
 Ενώ ο τέταρτος, ο Ιωάννης Παπαθανασίου, που ως παλιότερος αξιωματικός ήταν και ο άτυπος επικεφαλής της ΥΒΕ στην ίδρυσή της, ήταν φανατικός βενιζελικός δημοκρατικός με ενεργό συμμετοχή στο κίνημα της Εθνικής Αμύνης. Αυτό το λέει τόσο ο γιος του Παρμενίων Παπαθανασίου ("Για τον ελληνικό βορρά", σελ.170) όσο και ο έτερος ιστοριογράφος της ΠΑΟ Αθανάσιος Φροντιστής ("ΠΑΟ Ιστορία και προσφορά της στην εθνική αντίσταση 1941-1945" σελ.26).
 Στις ίδιες πηγές αναφέρεται ότι στο βενιζελικό κίνημα της Εθνικής Αμύνης συμμετείχαν, ως ένθερμοι δημοκρατικοί που ήταν, και οι επιτελάρχες της ΠΑΟ Αργυρόπουλος και Αβδελάς, καθώς και ο Γιώργος Θέμελης.
 Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι η ΠΑΟ ήταν χρωματισμένη πολιτικά. Σε καμμία περίπτωση.
 Σημαίνει όμως ότι συνιστά μέγιστη ανακρίβεια να ισχυρίζεται κάποιος ότι ιδρύθηκε από ....κεντροδεξιούς....


 Υ.Γ: Χθες το βράδυ στην εκπομπή του Στέφανου Χίου, ένας άλλος δεξιός (ο οποίος είναι ΔΥΣΤΥΧΩΣ και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με την "Ελληνική Αυγή για την Αθήνα"), ο Χρήστος Γούδης χαρακτήρισε εθνικιστή τον Κ.Καραμανλή (όχι τον κουρασμένο της Ραφήνας, τον άλλο.. τον θείο...) και εθνικιστικό κόμμα την ΕΡΕ!!! 
 Από σεβασμό και μόνο στον ευρύτερο αγώνα της Χρυσής Αυγής, συγκρατούμε -έστω και με δυσκολία- τα σχόλια για τον κ.Γούδη...

Παρασκευή 27 Δεκεμβρίου 2013

Η Πηνελόπη Δέλτα, προγιαγιά του Σαμαρά, αυτοκτόνησε μεν το 1941, αλλά όχι επειδή μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα


  Όπως είχαμε καταδείξει εδώ: http://www.istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/12/blog-post_19.html
η ελλαδική δεξιά (=καραμανλισμός) δεν δικαιούται να ισχυρίζεται ότι είναι καθ'οιονδήποτε τρόπο συνεχιστής των εθνικών αγωνιστών της δεκαετίας του ΄40. Αυτό το γνωρίζουν φυσικά και οι ίδιοι. Όσο άσχετοι και αστοιχείωτοι και να είναι (που είναι) δεν μπορεί να μην το γνωρίζουν. Για τον λόγο αυτό προσπαθούν απεγνωσμένα να βγάλουν απ΄την μύγα ξύγκι προκειμένου να βρούν έστω και κάποια ψήγματα "ηρωισμού" και "αγωνιστικής" παράδοσης των προγόνων των ηγετών τους.

 Ένα τυπικό παράδειγμα είναι η περίπτωση της συγγραφέως Πηνελόπης Δέλτα, που ήταν η προγιαγιά του σημερινού πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά. Στο υπερ-σαμαρικό antinews είχε δημοσιευτεί προ 4 ετών το παρακάτω άρθρο σχετικά με το θέμα:
http://www.antinews.gr/2009/11/28/25696/

 Είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο συντάκτης του άρθρου αυτού προσπαθεί να προσδώσει ένα ηρωικό "ανυπότακτο" προφίλ στο τζάκι του Σαμαρά προσπαθώντας έτσι να τον διαχωρίσει απ΄τους υπόλοιπους τζακάτους πολιτικάντηδες.
  Η προσπάθειά του εδράζεται στο γεγονός της αυτοκτονίας της Πηνελόπης Δέλτα την μέρα της εισόδου των Γερμανών κατακτητών στην Αθήνα το 1941. Έτσι εμμέσως πλην σαφώς προσπαθεί να "ηρωοποιήσει' τον Σαμαρά χαρακτηρίζοντας τον ως απόγονο ανυπότακτων.. Ακόμα λίγο και θα χαρακτήριζε την καθ'όλα αξιοσέβαστη Πηνελόπη Δέλτα ως την πρώτη αντιστασιακή.

 Από μία προσεκτική ανάγνωση του συγκεκριμένου άρθρου όμως προκύπτουν τελείως διαφορετικά συμπεράσματα.
Όπως φαίνεται, η Πηνελόπη Δέλτα αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα λόγω του τερματισμού της ερωτικής της σχέσης με τον Ίωνα Δραγούμη.
 Παραθέτουμε αυτούσιο το απόσπασμα απ΄το antinews:

  "Η Πηνελόπη βιώνει μαρτυρικά τον καταδικασμένο έρωτα της για τον Ίωνα! Θα κάνει δύο διαδοχικές απόπειρες αυτοκτονίας! Δεν μπορεί και δεν θέλει να κρύψει τον έρωτά της, τον ομολογεί στον άνδρα της διότι θέλει να είναι ειλικρινής κι ελπίζει πως θ’ αποκτήσει κάποτε την ελευθερία της. Όμως σκοντάφτει πάντα στους οικογενειακούς φραγμούς και στη δική της αίσθηση  καθήκοντος κι ευθύνης, απέναντι στον άνδρα της και τα παιδιά της. Η παράφορη σχέση της Πηνελόπης Δέλτα με τον Ίωνα Δραγούμη τελειώνει στα 1912, όταν αυτός συνδέεται με τη Μαρίκα Κοτοπούλη. Από τότε, η Πηνελόπη Δέλτα θα ντυθεί στα μαύρα, μέχρι το τέλος της ζωής της. Το πάθος της, για τον Δραγούμη παραμένει άσβεστο μέχρι τον θάνατό της! Μέσα σε δύο χιλιάδες και πλέον χειρόγραφες σελίδες περιγράφει τον έρωτά της και την σχέση της με τον ‘Ιωνα, μ’ έναν μοναδικό τρόπο!"

Με όλο τον σεβασμό λοιπόν στην μνήμη και το έργο της Πηνελόπης Δέλτα, φαίνεται ότι αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Αυτό τουλάχιστον προκύπτει απ΄τις αντιδράσεις της. Δύο απόπειρες αυτοκτονίες και ντύσιμο στα μαύρα για το υπόλοιπο της ζωής της για έναν αποτυχημένο έρωτα.

Το ίδιο άτυχη φάνηκε η Πηνελόπη Δέλτα και στην συνέχεια της ζωής της. Διαβάζουμε:
 "Το 1925 εκδηλώνονται τα πρώτα συμπτώματα της ασθένειας, που θα την καθηλώσει στην καρέκλα! Βαθμιαία παράλυση που έγινε ολική στο τέλος της ζωής της και της στέρησε και την τελευταία επιθυμία για ζωή!"

 Η ασθένεια που την ταλαιπωρούσε ήταν η πολυομελίτιδα.

 Μιλάμε λοιπόν για ένα άτομο που πέραν των πολύ σοβαρών ψυχολογικών της προβλημάτων, είχε να αντιμετωπίσει πλέον και τεράστια προβλήματα υγείας που σταδιακά την καθιστούσαν παράλυτη.
 Σίγουρα, η μοίρα στάθηκε πολύ άδικη με την Πηνελόπη Δέλτα, που πραγματικά βίωνε μία κόλαση.

 Στις 27 Απριλίου 1941, ημέρα εισόδου των Γερμανών στην Αθήνα πίνει το δηλητήριο που είχε μαζί της και πέντε μέρες μετά πεθαίνει. Στα παιδιά της άφησε το παρακάτω σημείωμα:

 
"Παιδιά μου, ούτε παπά, ούτε κηδεία. Παραχώστε με σε μια γωνιά του κήπου, αλλά μόνο αφού βεβαιωθείτε ότι δεν ζω πια. Φροντίστε τον πατέρα σας. Τον φιλώ σφιχτά. Π.Σ. Δέλτα"
  
 Όπως φαίνεται, στο αποχαιρετιστήριο σημείωμα που άφησε πουθενά δεν λέει ότι αυτοκτόνησε επειδή μπήκαν οι Γερμανοί στην Αθήνα.

  Το πιθανότερο και το λογικότερο είναι ότι η Πηνελόπη Δέλτα καταβεβλημμένη πλέον απ΄τα ψυχολογικά και σωματικά προβλήματα υγείας που την ταλαιπωρούσαν έκανε άλλη μία (την τρίτη) απόπειρα αυτοκτονίας. Ετούτη την φορά ήταν πετυχημένη. 
 Απλά συνέπεσε αυτή η τρίτη απόπειρα να γίνει την ημέρα της εισόδου των Γερμανών στην Αθήνα. Αυτήν την σύμπτωση εκμεταλλεύτηκαν αδέξια οι διάφοροι σαμαροφύλακες προκειμένου να παρουσιάσουν ότι η πρόγονος του τζακάτου Σαμαρά αυτοκτόνησε απ΄τον καημό της δήθεν επειδή η Ελλάς ετέθη υπό ξένη κατοχή...
 Αυτός ο τρόπος σκέψης θυμίζει τους αριστερούς που έψαχναν να βρουν ποιος απεβίωσε στις 17/11/1973 για να τον παρουσιάσουν ως "νεκρό του Πολυτεχνείου"...
 Μπουρδολογίες ολκής.

 

Κυριακή 1 Δεκεμβρίου 2013

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της προχειρότητας και της ασχετοσύνης των δεξιών


 Χθες Σαββάτο 30/11/2013 διοργανώθηκε με επιτυχία στο Σύνταγμα η εκδήλωση της Χρυσής Αυγής για τα φυλακισμένα ηγετικά στελέχη της. Δεν θα αναφερθούμε ιδιαίτερα σε αυτή καθεαυτή την εκδήλωση. Σχετική ενημέρωση υπήρξε άλλωστε και απ΄την ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής αλλά και από άλλους ιστότοπους.

 Θα σταθούμε κυρίως στην αρνητική στάση απέναντι σε αυτήν την εκδήλωση που κράτησε ένα γνωστό δεξιό ιστολόγιο που υποστηρίζει ανοικτά τον Σαμαρά και την Νέα Δημοκρατία.
 Για να γίνουμε συγκεκριμένοι αναφερόμαστε εδώ:
 http://dexiextrem.blogspot.gr/2013/12/blog-post_9390.html

 Είναι απολύτως λογικό ένα κομματικό νεοδημοκρατικό ιστολόγιο να προσπαθεί να υποτιμήσει μία ανοικτή εκδήλωση ενός ανταγωνιστικού πολιτικού σχηματικού. Αυτά είναι μες στο επικοινωνιακό παιχνίδι των πολιτικών εντυπώσεων. Σε πολλά σημεία όμως ξεφεύγει.

  Αρχικά προκαλεί έκπληξη ότι σχολιάζει αρνητικά το γεγονός ότι οι συγκεντρωμένοι κρατούσαν σημαίες. Σε πολιτική εκδήλωση πήγανε. Τι ήθελε να κρατάνε δηλαδή; Κρουασάν; Ή μήπως τον ενοχλούσε ότι κρατούσαν ελληνικές σημαίες;
 Στις συγκεντρώσεις της ΝΔ (όποτε αυτές γίνονται τέλοσπάντων...) δεν κρατάνε σημαίες;
 Εν πάσει περιπτώσει...

 Οι επαναλαμβανόμενες αναφορές του στον πασόκο συγκεντρωσιάρχη Μπιρσίμ είναι επίσης ακατανόητες. Τι σχέση έχει ο Μπιρσίμ με την Χ.Α; Αντιθέτως ο Μπιρσίμ είχε σχέση με το κόμμα με το οποίο συγκυβερνά η ΝΔ.
 Στην τελική, αν ο Μπιρσίμ ήταν καλύτερος στην δουλειά του απ΄τους αντίστοιχους συγκεντρωσιάρχες της ΝΔ την δεκαετία του '80, αυτό μάλλον σε βάρος των αρμόδιων στελεχών της ΝΔ είναι... Ας πρόσεχαν.

Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο της κριτικής του όμως έγκειται στο μουσικό σκέλος.
 Καταρχήν ανακάλυψε "εμβατήρια του Σφακιανάκη"!!!!!  Ουδέν σχόλιον.
 Μετά γράφει επί λέξη:
  "Εκεί δε που οι οργανωτές το τερμάτισαν είναι όταν έπαιξαν το "πότε θα κάνει ξαστεριά" να το τραγουδάει ο Ξυλούρης... όπως το τραγουδούσε και εναντίον της χούντας. Το «να 'τανε 21» του Κουγιουμτζή ήταν το κερασάκι στην τούρτα που την επόμενη φορά θα περιλαμβάνει Λοιζο και Ρίτσο..."

 Ενημερωτικά, το συγκεκριμένο τραγούδι του Ξυλούρη, όπως και άλλα του ιδίου καλλιτέχνη, ακούγονται εδώ και πολλά χρόνια σε εκδηλώσεις της Χ.Α.
 Και φυσικά το "Πότε θα κάνει ξαστεριά" δεν είναι τραγούδι των ανύπαρκτων αντιδικτατορικών αντιστασιακών.
  Επειδή ο συγκεκριμένος δεξιός ιστολόγος δεν μπήκε στον κόπο να το ψάξει, τον παραπέμπουμε σε  σχετικό σύνδεσμο που αναφέρεται στην ιστορία του τραγουδιού:
 
http://kriaras.com/wp/kriaras-12.php

 Όπως βλέπουμε, οι ιστορικές ρίζες του "Πότε θα κάνει ξαστεριά" ανάγονται πιθανότατα στο αντάρτικο των Ελλήνων της Κρήτης κατά των Τούρκων. Το ότι χρησιμοποιήθηκε 2 αιώνες μετά απ΄τους καραγκιόζηδες του ανύπαρκτου αντιδικτατορικού αγώνα, δεν τους δίνει κανένα δικαίωμα να το καπηλεύονται.

Τον ενόχλησε επίσης που ακούστηκε και το τραγούδι "Να'τανε το '21" του Κουγιουμτζή..
 Μα γιατί τον ενόχλησε; Μήπως το θεωρεί και αυτό αντιδικτατορικό τραγούδι; Μα το τραγούδι αυτό κυκλοφόρησε επί επταετίας, το 1970.

Ιδού οι στίχοι του τραγουδιού που ενόχλησε τον νεοδημοκράτη ιστολόγο:

Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα
να `τανε το 21 να `ρθει μια στιγμή

Να περνάω καβαλάρης στο πλατύ τ’ αλώνι
και με τον Κολοκοτρώνη να `πινα κρασί

Να πολεμάω τις μέρες στα κάστρα
και το σπαθί μου να πιάνει φωτιά
και να κρατάω τις νύχτες με τ’ άστρα
μια Τουρκοπούλα (ομορφούλα) αγκαλιά

Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα
να `τανε το 21 να `ρθει μια βραδιά

Πρώτος το χορό να σέρνω στου Μοριά τις στράτες
και ξοπίσω μου Μανιάτες και οι Ψαριανοί

Κι όταν λαβωμένος γέρνω κάτω απ’ τους μπαξέδες
να με ραίνουν μενεξέδες χέρια κι ουρανοί

Να πολεμάω τις μέρες στα κάστρα
και το σπαθί μου να πιάνει φωτιά
και να κρατάω τις νύχτες με τ’ άστρα
μια Τουρκοπούλα (ομορφούλα) αγκαλιά

Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα
να `τανε το 21 να `ρθει μια βραδιά



 Δυστυχώς ο κομματικός φανατισμός τυφλώνει...


Και τελευταία, αλλά όχι έσχατη, έρχεται η ειρωνική προτροπή του περί Λοϊζου και Ρίτσου..

Δυστυχώς γι'αυτόν, η βουλευτίνα του κόμματός του που έφυγε κακήν κακώς απ΄το Βίτσι, τους πρόλαβε όλους και χρησιμοποίησε στίχους του Ρίτσου και μάλιστα κατά της Χ.Α:


Τα παράπονά του στην ίδια λοιπόν...


 Υ.Γ: Ρουφιάνοι της νουδούλας είσασταν οι πρώτοι που κάνατε μνημόσυνο στον Άρη Βελουχιώτη!

Κυριακή 22 Σεπτεμβρίου 2013

Κριτική σε άρθρο του Χ.Χαρίτου για την ΠΕΑΝ


 Σε αυτήν την διεύθυνση δημοσιεύτηκε ένα άρθρο του Χ.Χαρίτου σχετικά με την ΠΕΑΝ και την ανατίναξη της ΕΣΠΟ. Το άρθρο αυτό είναι ακόμα ένας κρίκος στην αλυσίδα της μάταιας προσπάθειας πολλών να ανακαλύψουν εθνικιστές εκεί που δεν υπήρχαν.

 Πριν περάσουμε στο κυρίως θέμα, θα τονίσουμε δύο ανακρίβειες του συντάκτη.
 Λέει:
α)  "20 Σεπτεμβρίου 1942, ένας εκκωφαντικός θόρυβος συνταράσσει την Αθήνα. Τα γραφεία της προδοτικής φιλο-ναζιστικής οργανώσεως ΕΣΠΟ ανατινάσσονται στην Πατησίων. Μέσα από τα ερείπιά τους ανασύρονται νεκροί 70 Γερμανοί και 30 Έλληνες συνεργάτες τους."

 Είναι απορίας άξιον από που προκύπτει ο αριθμός των 70+30=100 νεκρών. Ειδικά ο αριθμός των 70 υποτιθέμενων νεκρών Γερμανών είναι προϊόν φαντασιοπληξίας.
 Ούτε οι ίδιοι οι πεανίτες δεν μιλούσαν για τέτοιους υπερβολικούς αριθμούς. Ο σύνηθης ισχυρισμός των πεανιτών ήταν για 43 νεκρούς Γερμανούς και 29 νεκρά μέλη της ΕΣΠΟ.
 Όπως όμως έχουμε γράψει και εδώ: http://www.istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/01/blog-post_12.html
η μόνη σίγουρη απώλεια ήταν ο αρχηγός της ΕΣΠΟ Στεροδήμος.
 Η παραφιλολογία περί 43 νεκρών Γερμανών αναμφίβολα έγκειται στην τακτική όλων των αντιστασιακών οργανώσεων να μεγιστοποιούν σε βαθμό προκλητικής υπερβολής τις απώλειες που προκαλούσαν στους εχθρούς τους. Ακόμα και ο ιστορικός Ευάνθης Χατζηβασιλείου στο έργο του "ΠΕΑΝ (1941-1945)" αποφεύγει να υιοθετήσει τους ισχυρισμούς των πεανιτών για τις υποτιθέμενες γερμανικές απώλειες.

β) "Ποιος μπορούσε να κάνει αυτό το σαμποτάζ στο κέντρο της Αθήνας, στο απόγειο της ισχύος του Γερμανικού στρατού; Ο ΕΔΕΣ, η ΕΚΚΑ και ο ΕΛΑΣ εκείνη την περίοδο υπάρχουν μόνο στα χαρτιά."

 Όταν κάποιος αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα θα πρέπει να είναι σχετικός. Με την παραπάνω φράση του ο Χαρίτος αποδεικνύει μάλλον το αντίθετο. Ενημερωτικά:
 Την περίοδο εκείνη, Σεπτέμβριος του ΄42, ο Ζέρβας είχε ήδη κλείσει δύο μήνες στα ορεινά του Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας και κατόπιν στην ΄Ηπειρο (23/07/1942 έφυγε απ΄την Αθήνα) οργανώνοντας το αντάρτικο του ΕΔΕΣ ο οποίος είχε ήδη κάνει αισθητή την παρουσία του και στα πλαίσια των αθηναϊκών αντιστασιακών οργανώσεων.
 Απ΄τον Μάιο του 1942 είχε ξεκινήσει και η οργάνωση του αντάρτικου του ΕΛΑΣ απ΄τον Βελουχιώτη σε Φθιώτιδα και Ευρυτανία.
Επίσης, μικρά αντάρτικα τμήματα προσκείμενα στον Ψαρρό της ΕΚΚΑ υπήρχαν ήδη απ΄τα μέσα του 1942 στην Φωκίδα: http://www.istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/11/542.html


 Αυτό όμως που προκαλεί την μεγαλύτερη εντύπωση είναι η επιμονή του Χαρίτου να χαρακτηρίζει ως εθνικιστές τα μέλη της ΠΕΑΝ. Οι ίδιοι οι πεανίτες όχι μόνο δεν δήλωσαν ποτέ εθνικιστές αλλά απεναντίας ήταν μάλλον αρνητικοί απέναντι στην συγκεκριμένη έννοια.
Στο ιδεολογικό τους κείμενο "Τι πιστεύουμε" έγραφαν:
 "Πιστεύουμε στον Εθνισμό ως την πηγή κάθε πνευματικής ζωής και ως θεμελιώδη προϋπόθεση για την δημιουργία μιας υπερεθνικής κοινωνίας. Δυστυχώς, η έννοια του Εθνισμού συνεχέετο εις το παρελθόν με τον παθολογικό εθνικισμό που εξεδηλώνετο ως σωβινισμός και υπό την μορφήν αυτήν εγινόταν πρόξενος μεγάλων καταστροφών για την ανθρωπότητα"
 

Ενημερωτικά, η ΠΕΑΝ, και η Ιερά Ταξιαρχία, αποκαλούνταν κανελλοπουλικές οργανώσεις, διότι ήταν γνωστό ότι τουλάχιστον τα ηγετικά στελέχη της είτε συνδέονταν με το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα (ΕΕΚ) του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, είτε ήταν -το λιγότερο- φιλικά προσκείμενοι σε αυτό. Το ΕΕΚ ήταν ένα κεντρώο δημοκρατικό φιλελεύθερο κόμμα και δεν είχε απολύτως καμμία σχέση με το ελληνικό εθνικιστικό κίνημα του Μεσοπολέμου, και το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους πεανίτες. Η ΠΕΑΝ βέβαια ήταν 100% αυτόφωτη οργάνωση και δεν εξαρτιόταν απ΄το ΕΕΚ, αλλά η ιδεολογική συγγένεια ήταν αναμφισβήτητη.

 Γενικότερα για το θέμα των εθνικιστών στην Κατοχή έχουμε γράψει εδώ: http://www.istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/02/1941-44.html
 Ακόμα και με την ευρύτερη μη-ιδεολογική έννοια που είχε αποκτήσει τότε ο όρος εθνικισμός (κατά την Κατοχή εθνικιστές αποκαλούνταν γενικώς οι μάχιμοι αντικομμουνιστές, και όχι οι οπαδοί ενός συγκεκριμένου ιδεολογικοπολιτικού ρεύματος), η ΠΕΑΝ δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί εθνικιστική.
 Παρά τις συνεχείς συκοφαντικές επιθέσεις του ΕΑΜ εναντίον της, η ΠΕΑΝ επιθυμούσε να αποφύγει πάση θυσία την εμφύλια διαμάχη και επιδίωκε την συνεργασία με το ΕΑΜ για την οποία προσπάθησε, χωρίς όμως αποτέλεσμα εξαιτίας της τακτικής των κομμουνιστών. 
 Ήταν φανατικά εναντίον της κατοχικής κυβέρνησης και των Ταγμάτων Ασφαλείας και μόλις τον Φεβρουάριο του 1944 ξεκίνησε η συνεργασία της με δεξιότερες οργανώσεις στα πλαίσια του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Συνασπισμού. Η ΠΕΑΝ προέβη σε αυτήν την συνεργασία κυρίως λόγω του αντίκτυπου, ή ακόμα και του φόβου, που είχε προκαλέσει η δολοφονία του Κίτσου Μαλτέζου απ΄την ΟΠΛΑ. Αργότερα η ΠΕΑΝ, λόγω της ψύχρανσής της με τον Κανελλόπουλο, στράφηκε προς τον Γεώργιο Παπανδρέου και μετά τον Πόλεμο ο αρχηγός της Αλεξιάδης εντάχθηκε στο κόμμα του (Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα).

Τελειώνοντας, πρέπει να τονίσουμε ότι είναι απολύτως θεμιτό το να επιθυμεί κάποιος να τιμήσει την ΠΕΑΝ για τον αγώνα της. Αυτό όμως σε καμμία περίπτωση δεν συνεπάγεται ότι πρέπει οι πεανίτες να βαφτιστούν εθνικιστές 70 χρόνια μετά προκειμένου να ταυτιστούν ιστορικο-πολιτικά με τους σημερινούς εθνικιστές! 
Αυτός ο κατόπιν εορτής προκρούστειος ετεροπροσδιορισμός είναι πέραν κάθε λογικής, μακριά απ΄την ιστορική αλήθεια και δεν αντέχει σε καμμία κριτική.
Άλλωστε, όπως είχε πει και ο εθνικός μας ποιητής:  Εθνικόν είναι το αληθές.


  Τα ιστορικά στοιχεία προέρχονται απ΄το αναφερθέν βιβλίο του Ευάνθη Χατζηβασιλείου.

Παρασκευή 23 Αυγούστου 2013

Το μένος του κεντροδεξιού ιστορικού Νίκου Μαραντζίδη κατά της Χρυσής Αυγής


 Πριν από μερικές μέρες δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο ένα άρθρο του ιστορικού Νίκου Μαραντζίδη με τον τίτλο "Διαλύστε τη Χρυσή Αυγή".
 Μπορείτε να το διαβάσετε εδώ: http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=26946
 Δεν υπάρχει κανένας λόγος να σχολιάσουμε αυτό το άρθρο του Μαραντζίδη, άλλωστε η Χρυσή Αυγή του έχει απαντήσει αναλόγως απ΄την ιστοσελίδα της.

 Καλό θα ήταν όμως να υπενθυμίσουμε κάποια πράγματα σχετικά με τον ίδιο τον συντάκτη του συγκεκριμένου άκρως επιθετικού αντιχρυσαυγίτικου άρθρου.

 Ο κ.Μαραντζίδης είναι πανεπιστημιακός ιστορικός αλλά απέχει πολύ απ΄το να θεωρείται ένας τυπικός εκπρόσωπος του (ακρο)αριστερόστροφου πανεπιστημιακού κατεστημένου της μεταπολίτευσης.
 Ανήκει σε αυτήν την γενιά των αποκαλούμενων αναθεωρητών ιστορικών οι οποίοι τα τελευταία 15 χρόνια περίπου με εμπεριστατωμένες και τεκμηριωμένες μελέτες έχουν καταφέρει να αμφισβητήσουν με μεγάλη επιτυχία την αριστερή παντοκρατορία στην ιστοριογραφία της περιόδου 1941-49. Με μία απλή έρευνα στο διαδίκτυο εύκολα μπορεί ο καθένας να βρει σχετικά άρθρα του Μαραντζίδη, κάποια εκ των οποίων έχουν αναδημοσιευτεί και στο παρόν ιστολόγιο.
 Ο Μαραντζίδης έγραψε το βιβλίο "Γιασασίν μιλιέτ" που αναφερόταν στους τουρκόφωνους Πόντιους, με ιδιαίτερη έμφαση στην δράση τους στην κατοχική Μακεδονία όπου ένα σημαντικό κομμάτι τους εξοπλίστηκε απ'τους Γερμανούς για να αυτοπροσταστευτούν απ΄το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Η προσέγγισή του στο θέμα της συνεργασίας τους με τους Γερμανούς ήταν πολύ προσεκτική και σε καμμία περίπτωση δεν υιοθέτησε απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς για αυτούς τους ανθρώπους.
 Επίσης, με την επιμέλεια του Νίκου Μαραντζίδη εκδόθηκε το συλλογικό έργο "Οι άλλοι καπετάνιοι" που ξεχώρισε κυρίως για τις ευρείες αναφορές στους οπλαρχηγούς (πόντιους πρόσφυγες σε μεγάλο ποσοστό) που συνεργάζονταν με τους Γερμανούς στην κατοχική Μακεδονία.
 Για να μην μακρυγορούμε όμως παραθέτουμε το παρακάτω ενδεικτικό απόσπασμα απ΄το κείμενο του Μαραντζίδη στο εν λόγω βιβλίο:
 
 "Οι παραπάνω παρατηρήσεις γίνονται ακριβώς για να μπορέσουμε να κατανοήσουμε γιατί στην συνείδηση τόσων ανθρώπων η συνεργασία με τους Γερμανούς δεν αποτελούσε εθνική προδοσία και μπορούσε να συνδυάζεται με την αγάπη για την πατρίδα, ειδικά μάλιστα από τα τέλη του 1943, όταν  η ελπίδα ότι από μέρα σε μέρα ο στρατός κατοχής θα αποχωρήσει είχε γίνει βαθιά πεποίθηση. Αντίθετα, μέσα στο πλαίσιο αυτής της λογικής, η φιλοπατρία και ο μπολσεβικισμός παραμένουν έννοιες ασύμβατες."
 ("Οι άλλοι καπετάνιοι" σελ.33)

 Είναι λοιπόν προφανές ότι ο ιστορικός Νίκος Μαραντζίδης με την ψύχραιμη και εμπεριστατωμένη ιστορική του έρευνα συνεισέφερε τα μέγιστα στην απενοχοποίηση εκείνων των ανθρώπων που είχαν συλλήβδην στιγματιστεί (λανθασμένα βέβαια) ως "προδότες", "φασίστες", "εγκληματίες" κτλ απ΄το κομπλεξικό μεταπολιτευτικό κατεστημένο.
Για αυτό το επιστημονικό του έργο είναι άξιος συγχαρητηρίων.

 Το ίδιο κατεστημένο που είχε καταδικάσει χωρίς ελαφρυντικά τους ταγματασφαλίτες και τους πόντιους οπλαρχηγούς της Μακεδονίας, έχει παράλληλα δαιμονοποιήσει πλήρως και την Χρυσή Αυγή. Πολλές φορές οι εκπρόσωποί του (είτε πολιτικοί, είτε πανεπιστημιακοί, είτε δημοσιογράφοι κτλ) δεν διστάζουν να θεωρήσουν την Χρυσή Αυγή σαν πολιτικό επίγονο εκείνων των ανθρώπων που ζήτησαν και πήραν όπλα απ΄τους Γερμανούς για να αυτοπροστατευτούν απ'τους κομμουνιστές. Βέβαια, αυτός ο συσχετισμός είναι τελείως άκυρος, διότι ένα πολιτικό κόμμα του 21ου αιώνα με συγκεκριμένες ιδεολογικές αρχές δεν μπορεί να συγκριθεί με ένοπλες ομάδες χωρικών ποικίλων πολιτικών τάσεων που έδρασαν 70 χρόνια πριν υπό τελείως διαφορετικές συνθήκες. Πρόκειται για ποιοτικά διαφορετικές οντότητες, μη-συγκρίσιμες μεταξύ τους.
 Εν πάσει περιπτώσει όμως.

 Προφανώς ο Μαραντζίδης όταν έκανε την αξιόλογη κατά γενική ομολογία ιστορική του έρευνα, δεν σκέφτηκε ότι ο μοναδικός πολιτικός χώρος που θα μπορούσε να αξιοποιήσει τα ιστορικά του συμπεράσματα ήταν οι εθνικιστές, των οποίων η κομματική έκφραση είναι η Χρυσή Αυγή. Ή μπορεί και να το σκέφτηκε, αλλά να μην έδωσε σημασία διότι πιθανώς υποτίμησε τις πολιτικές προοπτικές του συγκεκριμένου χώρου.

 Τι περίμενε δηλαδή ο Μαραντζίδης; Ότι θα αξιοποιούσαν πολιτικά οι φιλελεύθεροι κεντροδεξιοί την έρευνά του π.χ για τον Μιχάλαγα ή τον Κισά Μπατζάκ; Τόσο αφελής ήταν; Δεν ήξερε ότι οι Έλληνες δεξιοί είναι απ΄το 1974 και μετά φοβικοί και κομπλεξικοί απέναντι στην αριστερά; Θα τολμούσαν ποτέ οι βουτυρομπεμπέδες της ΝΔ να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι στην αριστερή πνευματική δικτατορία και να αμφισβητήσουν τα ιστορικά της δόγματα; Ούτε κατα διάννοια δεν θα μπορούσε να γίνει κάτι τέτοιο, γι'αυτό και δεν έγινε βέβαια.

 Εδώ θα μπορούσε κάποιος να προβάλλει το επιχείρημα ότι η ιστορική έρευνα δεν είναι απαραίτητο ούτε θεμιτό να έχει πολιτικές προεκτάσεις.
 Δεν υπάρχει πιο επιπόλαια άποψη από αυτή. Πόσο μάλλον απ΄την στιγμή που η ιστορική έρευνα αφορά την πλέον ταραγμένη και αιματοβαμμένη περίοδο της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας που άφησε βαθιά το στίγμα της στην κοινωνική και πολιτική ζωή της χώρας και καθόρισε τις πολιτικές συμπεριφορές μεγάλων τμημάτων του λαού. Καλώς ή κακώς, οι μνήμες απ΄τα γεγονότα της δεκαετίας του ΄40 είναι ακόμα ζωντανές, ιδιαίτερα στην επαρχία.
 Συνεπώς μία ιστορική έρευνα αναθεωρητικής μορφής γύρω απ΄το καυτό θέμα των λανθασμένα θεωρουμένων ως "δοσίλογων", "φασιστών", "προδοτών", δεν μπορεί παρά να έχει σαφείς πολιτικές προεκτάσεις. Αυτές μπορεί να μην γίνουν άμεσα αντιληπτές, αλλά να φανούν μακροπρόθεσμα όταν οι αντικειμενικές συνθήκες το επιτρέψουν.

 Φαίνεται λοιπόν πως έστω και κατόπιν εορτής ο Μαραντζίδης αντελήφθη ότι με το αξιόλογο επιστημονικό του έργο ενίσχυσε άθελά του το ελληνικό εθνικιστικό κίνημα καθώς βοήθησε τα μέγιστα στην απενοχοποίηση των (λανθασμένα, όπως τονίσαμε και πριν) θεωρούμενων ως πολιτικών προγόνων της Χρυσής Αυγής.

 Τώρα με ένα καυστικό άρθρο γεμάτη εμπάθεια φτάνει στο σημείο να απαιτήσει να βγει η Χρυσή Αυγή εκτός νόμου και την συγκρίνει με το ΚΚΕ του 1946! Ξεχνάει όμως ότι το τότε ΚΚΕ βαρυνόταν ήδη με τρομερά εγκλήματα και προδοσίες σε βάρος του λαού, πράγμα που η Χρυσή Αυγή φυσικά δεν έχει κάνει. Κάθε άλλο, έχει πέσει η ίδια θύμα τρομοκρατικών επιθέσεων. Ξεχνάει ότι το ΚΚΕ τότε είχε συγκεκριμένα πολιτικοστρατιωτικά στηρίγματα σε γειτονικές χώρες, ενώ η Χρυσή Αυγή είναι μόνη της.

 Αν λοιπόν ο Μαραντζίδης θλίβεται με την άνοδο της Χρυσής Αυγής, μπορεί κάλλιστα να προβεί σε πράξεις αυτοτιμωρίας διότι και ο ίδιος ακουσίως έβαλε το λιθαράκι του σε αυτή. 
Αν πάλι θλίβεται που οι φιλελεύθεροι ομοϊδεάτες του δεν αξιοποίησαν πολιτικά τα ιστορικά του πορίσματα, ας τους ζητήσει τον λόγο.

 Πάντως, για να είμαστε δίκαιοι, οι Έλληνες εθνικιστές που ασχολούνται με ιστορικά θέματα επιβάλλεται να ευχαριστήσουν τον Μαραντζίδη για τα στοιχεία που έφερε στο φως σχετικά με τα γεγονότα της δεκαετίας του '40, και φυσικά να του ευχηθούν περαστικά...

Παρασκευή 21 Σεπτεμβρίου 2012

Ο Τράγκας "κατηγορεί" τον Γεώργιο Παπαδόπουλο βασιζόμενος σε ανύπαρκτα στοιχεία!!


 Ο Γιώργος Τράγκας είναι ίσως ο πλέον μαχητικός αντιμνημονιακός δημοσιογράφος σήμερα, και πολύ καλά κάνει. Το κακό όμως είναι ότι προσπαθεί ατυχώς να παραλληλίσει δύο εποχές (την κατοχική περίοδο και το σήμερα), τελείως διαφορετικές μεταξύ τους. Ενδεικτική είναι η παντελώς άκυρη ταύτιση εκ μέρους του, του στρατηγού Τσολάκογλου με τον αλήστου μνήμης ΓΑΠ. Είχαμε κάνει και σχετική ανάρτηση επί του θέματος.
 Συγχρόνως στρέφεται κατα καιρούς με πάθος κατά των αξιωματικών της 21ης Απριλίου 1967 και ιδιαίτερα κατά του Γ.Παπαδόπουλου.

 Ο γραφών δεν είναι βέβαια σε θέση να γνωρίζει από που εκπορεύεται η αρνητική στάση του κ.Τράγκα εναντίον των Ταγμάτων Ασφαλείας, του Τσολάκογλου, του Γ.Παπαδόπουλου, ούτε θα προβεί σε σχετικά μαθήματα ιστορίας, διότι δεν είναι δάσκαλος κανενός.
 Ο κόσμος όμως που παρακολουθεί τον κ.Τράγκα πρέπει να γνωρίζει κάποια πράγματα για να μην πέφτει θύμα ανακριβoύς πληροφόρησης.

 Οι πολυάριθμοι τηλεθεατές/ακροατές του εν λόγω δημοσιογράφου σίγουρα τον έχουν ακούσει να λέει (και όχι μόνο μία φορά, αλλά κατ'επανάληψη) τα εξής:
 "Ο ανθυπολοχαγός Γεώργιος Παπαδόπουλος επόπτευε για λογαριασμό των Γερμανών την συγκομιδή των σιτηρών απ'τους αγρότες της Αχαϊας, ως αξιωματικός του Τ.Α Πατρών. Αυτό το αναφέρει ο συνταγματάρχης Κουρκουλάκος στο βιβλίο του 'Τα Τάγματα Ασφαλείας' το οποίο κατάφερε και εξαφάνισε η χούντα. Εγώ όμως έχω ένα αντίτυπο."

 Τάδε έφη Γιώργος Τράγκας. Σε κάποιες εκπομπές μάλιστα έχει αναφέρει και την σελίδα του βιβλίου του Κουρκουλάκου όπου γίνεται η σχετική αναφορά.

 Το ενδιαφέρον στοιχείο της υπόθεσης είναι ότι το συγκεκριμένο βιβλίο του Κουρκουλάκου που επικαλείται ο κ.Τράγκας δεν υπάρχει και δεν υπήρξε ποτέ.

 Ένα σχετικό άρθρο για την δράση του Γεώργιου Παπαδόπουλου στην Κατοχή έχει συντάξει ο Λεωνίδας Καλιβρεττάκης και δημοσιεύτηκε στο τεύχος 8 του ακροαριστερού περιοδικού Αρχειοτάξιο τον Μάιο του 2006. Στο διαδίκτυο υπάρχει εδώ.

 Στην σελίδα 124 γράφει ότι:
 "Στό πλαίσιο τής προαναφερθείσας δημοσιογραφικής έρευνας τοΰ 1975, ό Περιβολιώτης φέρεται νά είχε δηλώσει (προφανώς πρό τοΰ 'Ιανουαρίου 1971) ότι κάποτε διάβασε μιά αναφορά τοΰ Νικόλαου Κουρκουλάκου, στην οποία «εξυμνούσε τόν Γεώργιο Παπαδόπουλο γιά τήν απόδοση του στά Τάγματα 'Ασφαλείας, όπου υπηρετούσε στό Β' Γραφείο». Στό ίδιο δημοσίευμα αναφερόταν επίσης ή φήμη σύμφωνα μέ τήν οποία ένα βιβλίο πού είχε γράψει ό Κουρκουλάκος γιά τά Τάγματα 'Ασφαλείας εξαφανίστηκε έπί δικτατορίας, ακόμη καί άπό τήν 'Εθνική Βιβλιοθήκη. Πάντως, ή ύπαρξη βιβλίου ή αναφοράς -έστω- τοΰ Κουρκουλάκου δέν τεκμηριώνεται άπό πουθενά. 'Αντίθετα, ό Κουρκουλάκος φέρεται μεταξύ εκείνων τών διοικητών Ταγμάτων πού απέφυγαν νά καταθέσουν υπόμνημα γιά τή δράση τους έπί κατοχής, ακόμη καί όταν τους ζητήθηκε επισήμως άπό τήν Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού, σέ ανύποπτο χρόνο (τό 1955)".


 Η φήμη λοιπόν για την ύπαρξη του βιβλίου του Κουρκουλάκου, στο οποίο βασίζεται ο Τράγκας, υποτίθεται ότι βγήκε από έναν αντι-χουντικό αξιωματικό (και μάλιστα πρώην ταγματασφαλίτη που υπηρέτησε στον λόχο του Μυστρά που υπαγόταν στο Τ.Α Σπάρτης), και δεν τεκμηριώνεται από πουθενά.
 Το εντυπωσιακό είναι ότι δεν τεκμηριώνεται ούτε καν αν όντως ο Περιβολιώτης έκανε αυτήν την δήλωση για το δήθεν βιβλίο του Κουρκουλάκου (σημ.71 στις σελ.125-126):

"Μετά άπό τόσα χρόνια, είναι εξαιρετικά δύσκολο νά ελεγχθεί ή ακρίβεια αυτής τής φήμης (οχι αν ήταν άληθης ό ισχυρισμός τοΰ Περιβολιώτη, άλλα άν υπήρξε τέτοιος ισχυρισμός). Αξίζει πάντως νά σημειωθεί ότι δύο στρατιωτικοί μέ αντιδικτατορική δράση που γνώριζαν τον Περιβολιώτη, οί στρατηγοί Π Πανουργίας καί Ν. Παπανικολαου, σε συνεντεύξεις πού έδωσαν πρόσφατα (13 Μαρτ 2006 καί 10 Μαΐου 2006 αντίστοιχα) στον Τάσο Σακελλαροπουλο καί τόν συγγραφέα τοΰ παρόντος, δεν θυμοΰνται παρόμοια δήλωση του."

  Με λίγα λόγια: μηδέν εις το πηλίκον.

 Το αν ο Γεώργιος Παπαδόπουλος υπηρέτησε ή όχι στα Τάγματα Ασφαλείας είναι ένα ενδιαφέρον ζήτημα που χρήζει ιστορικής διερεύνησης.
  Ακόμα και το παραπάνω σχετικό άρθρο στο οποίο αναφερθήκαμε και το οποίο σίγουρα δεν γράφτηκε από χουντικό/φασίστα/ακροδεξιό/εθνικιστή (κάθε άλλο), δεν παραθέτει ασφαλή στοιχεία παρά μόνο ασαφείς ενδείξεις.
 Άρα το θέμα σίγουρα παραμένει ανοικτό, και σίγουρα η αναφορά σε ανύπαρκτες πηγές (βλ.βιβλίο του Κουρκουλάκου) δεν βοηθάει σε τίποτα...




Παρασκευή 6 Απριλίου 2012

Η αριστερολαγνεία του Καμμένου συνεχίζεται...


Είχαμε δει εδώ την φαεινή ιδέα του εθνοσωτήρα Καμμένου για ίδρυση νέου ΕΑΜ.

 Ο κ.Καμμένος επανήλθε δριμύτερος δηλώνοντας ότι είναι πρόθυμος να συνεργαστεί με τον ΣΥΡΙΖΑ του Τσίπρα. Πέραν των απαράδεκτων θέσεων του Τσίπρα για το μεταναστευτικό (για το οποίο ο Καμμένος κρατά πολύ χαμηλούς τόνους) υπενθυμίζουμε την παρακάτω δήλωσή του:

 "Ιστορικό λάθος αντίστοιχου μεγέθους με τα λάθη που έγιναν μετά το αντάρτικο όπου παραδώσανε τα όπλα και χάσαμε την ευκαιρία να δοθεί μια άλλη προοπτική στη χώρα μας"

 Απ'ότι φαίνεται ο Τσίπρας και οι όμοιοί του δεν έχουν χωνέψει ακόμα την ήττα τους και κατηγορούν το ΚΚΕ για την παράδοση των όπλων του ΕΛΑΣ με την συμφωνία της Βάρκιζας το 1945. Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι τότε ο ΕΛΑΣ δεν αφοπλίστηκε -όπως όριζε η συμφωνία- απλά παρέδωσε ένα μέρος μόνο του λιγότερου χρήσιμου οπλισμού του.
 Το ερώτημα είναι: Με έναν τέτοιο αδιάλλακτο αριστερό θέλει να συνεργαστεί ο "λαϊκοδεξιός" εθνοσωτήρας Πάνος Καμμένος;
Στην προηγούμενη ανάρτηση για τον Καμμένο, είχαμε τονίσει ότι στον τόπο καταγωγής του, την Φωκίδα, δρούσε κατά την Κατοχή το αντιστασιακό Σύνταγμα 5/42 του Δημήτριου Ψαρρού και είχε σηαμντικά ερείσματα στον ντόπιο πληθυσμό. Περιττό να επαναλάβουμε ότι η συγκεκριμένη αντάρτικη ομάδα διαλύθηκε απ'το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ κα πολλά μέλη της, του Ψαρρού συμπεριλαμβανομένου, κατεσφάγησαν απ'τους κομμουνιστές μετά την αιχμαλωσία τους.

 Ο τότε υπολοχαγός του 5/42 Γιώργος Καϊμάρας στο βιβλίο του "Το χρονικό μιας θυσίας" παρέθετε απ'την σελ.233 και εντεύθεν έναν αλφαβητικό κατάλογο των αγωνιστών της μονάδας:

  Φτάνοντας στην σελίδα 239 , βλέπουμε το όνομα Ευθύμιος Καμμένος:
  

 Με δεδομένη την καταγωγή του Καμμένου, το πιθανότερο (σχεδόν σίγουρο) είναι ότι ο εν λόγω αγωνιστής ήταν κοντινός πρόγονός του. Είναι σίγουρο ότι θα τρίζουν τα κόκκαλά του βλέποντας τον Πάνο Καμμένο να μιλάει για νέο ΕΑΜ και να εκλιπαρεί ανεπιτυχώς την αδιάλλακτη εθνομηδενιστική αριστερά για συνεργασία.. 
 Μία αριστερά που εγκλωβισμένη στις ιδεοληψίες και τις εμμονές της ποτέ δεν ζήτησε συγνώμη για την σφαγή του Ψαρρού, μια αριστερά που ακόμα θεωρεί λάθος την συμφωνία της Βάρκιζας…


  Και κλείνουμε με την ίδια φράση που είχαμε κλείσει και την προηγούμενη ανάρτηση για τον Καμμένο:
 Απ’ότι φαίνεται όμως, οι όψιμοι εθνοσωτήρες σαν τον Καμμένο μπροστά στις φοβίες τους απέναντι στην αριστερά, δεν σέβονται ούτε τους αγώνες και τις θυσίες των προγόνων τους.. 
 Φυσικά αυτός που δεν σέβεται κάτι τόσο ιερό, δεν θα έχει απολύτως κανέναν ενδοιασμό να επιδείξει αντίστοιχη ασέβεια μετεκλογικά και στην εμπιστοσύνη των πολιτών που τον ψήφισαν....

Σάββατο 31 Μαρτίου 2012

Ο Καμμένος ονειρεύεται νέο ΕΑΜ!!!



Είχαμε σχολιάσει εδώ τις εμμονές του όψιμου αριστερού "εθνοσωτήρα" Δ.Καζάκη, ο οποίος είχε εκφράσει παλιότερα την επιθυμία του για ίδρυση ενός νέου ΕΑΜ.
 Δεν είναι ο μόνος που έχει τέτοιες φαντασιώσεις. Υπάρχει και ο Π.Καμμένος ο οποίος είχε δηλώσει   περίπου τα ίδια πριν ανακοινώσει την ίδρυση του κόμματος του:

 “Να κατέβουμε σε ένα κοινό εκλογικό μέτωπο. Μπορεί να είναι καν μια διακομματική συνεργασία για τις εκλογές. Μπορεί να είναι ένα μέτωπο αντίστασης, ένα νέο ΕΑΜ”.

 Και αν δεν πρέπει να μας ξενίζει το ότι ένας φανατικός κομμουνιστής όπως ο Καζάκης ονειρεύεται ένα νέο ΕΑΜ, κάτι τέτοιο δεν ισχύει για τον αντιμνημονιακό λαϊκοδεξιό Πάνο Καμμένο. Και αυτός νέο ΕΑΜ ονειρεύεται; Δεν έχει άλλα πρότυπα αντίστασης και καταφεύγει στην υιοθέτηση αριστερών προτύπων; Γιατί δεν μίλησε π.χ. για νέο ΕΔΕΣ; Δεν τον εκφράζει ο ΕΔΕΣ και τον εκφράζει το ΕΑΜ;  Από πού και ως πού;
  
Εδώ πρέπει να διευκρινιστεί ότι το να μιλάει κανείς σήμερα για ίδρυση νέων ΕΑΜ, νέων ΕΔΕΣ κτλ συνιστά γραφικότητα, διότι άλλο πράγμα είναι η ιστορική ενασχόληση και άλλο πράγμα είναι η κωμικοτραγική επιθυμία αντιγραφής του παρελθόντος. Αν όμως ένας λαϊκοδεξιός επιθυμεί διακαώς να αλιεύσει ιστορικά πρότυπα αντίστασης τότε υπάρχουν πολύ καλύτερα παραδείγματα απ΄το διχαστικό κομμουνιστοκίνητο ΕΑΜ.
  
 Δεν πρέπει να προξενεί βέβαια εντύπωση ότι ο Καμμένος έσπευσε να υιοθετήσει την αριστερή ρητορεία περί ΕΑΜ. Η ασχετοσύνη επί των ιστορικών ζητημάτων και τα συμπλέγματα απέναντι στην αριστερά είναι βασικά χαρακτηριστικά της θλιβερής μεταπολιτευτικής δεξιάς (είτε λαϊκής είτε φιλελεύθερης). Και ο Καμμένος ως γέννημα θρέμμα της δεξιάς παράταξης δεν μπορεί παρά να διέπεται από αυτά.

 Πέραν αυτών, αξίζει να τονιστεί ότι ο Καμμένος κατάγεται από το Γαλαξίδι της Φωκίδας. Αφού λοιπόν δεν έχει ανοίξει κανένα βιβλίο ιστορίας για να μάθει τι ρόλο βάραγε το ΕΑΜ το 1941-44, ας κάνει τον κόπο να ρωτήσει για το ΕΑΜ τους παλιότερους συντοπίτες και συγχωριανούς του απ’το Γαλαξίδι αλλά και την ευρύτερη περιοχή της Φωκίδας. 
Υπενθυμίζουμε ότι η Φωκίδα ήταν η κύρια περιοχή δράσης του Συντάγματος 5/42 του Δημήτριου Ψαρρού ο οποίος καταγόταν απ’το Χρισσό της Φωκίδας. Όλη η περιοχή συνεισέφερε ουσιαστικά στον εθνικό αγώνα του 5/42 με στρατολόγηση αντρών και πολύπλευρη ενίσχυσή του, με αποτέλεσμα να θρηνήσει πολλά θύματα απ’την κομμουνιστική θηριωδία. Ειδικότερα η γενέτειρα των Καμμένων, το Γαλαξίδι, υπήρξε εθνικό προπύργιο κατά την Κατοχή.
 
 Απ’ότι φαίνεται όμως, οι όψιμοι εθνοσωτήρες σαν τον Καμμένο μπροστά στις φοβίες τους απέναντι στην αριστερά, δεν σέβονται ούτε τους αγώνες και τις θυσίες των προγόνων τους.. 
 Φυσικά αυτός που δεν σέβεται κάτι τόσο ιερό, δεν θα έχει απολύτως κανέναν ενδοιασμό να επιδείξει αντίστοιχη ασέβεια μετεκλογικά και στην εμπιστοσύνη των πολιτών που τον ψήφισαν....