Ο Ιωαννίδης παραδέχεται ότι οι σφαγές των δεκεμβριανών ήταν προγραμματισμένες απ΄το 1943

Όπως ξέρουμε κατά τα δεκεμβριανά οι κομμουνιστές ευθύνονταν για σφαγές αμάχων στις οποίες προέβησαν τότε. Κάποιοι καλοπροαίρετοι μπορεί να πιστεύουν ότι αυτές οι σφαγές ήταν φυσικό αποτέλεσμα μίας ένοπλης σύγκρουσης. Τα στοιχεία όμως που υπάρχουν δείχνουν ότι αυτές οι σφαγές δεν ήταν απόρροια των οξυμένων παθών εκείνων την ημερών, αλλά ήταν προγραμματισμένες πολιτικές εκκαθαρίσεις.

 Αυτό το ομολογεί ευθέως ο οργανωτικός γραμματέας του ΚΚΕ, Γιάννης Ιωαννίδης στις "Αναμνήσεις" του.

 Συγκεκριμένα, στις σελ.289-90 λέει:

"Εμείς είχαμε την ΟΠΛΑ και ξέραμε όλους τους συνεργάτες των Γερμανών. Εμείς είχαμε επισημάνει μαζί με τον Στέργιο τον Αναστασιάδη, εγώ ήμουν στην Αθήνα, δεν είχα ακόμη αρρωστήσει, είχαμε επισημάνει τα πρόσωπα εκείνα που με την πρώτη ρήξη θα έπρεπε να πιάσουμε και να εξουδετερώσουμε. Ώστε αυτοί, οι Εγγλέζοι και άλλοι, να μην έχουν άνθρωπο που να τους εξυπηρετήσει.

 Αυτή η σκέψη μου ήταν σκέψη που την κάναμε μαζί με τον Γληνό, πρωτού ακόμα  βγούμε στο βουνό. Ο Γληνός είχε αυτήν την σκέψη επειδή είχε και πείρα από τα άλλα πραξικοπήματα που γινόντουσαν από παλιά στην Αθήνα. Και μου’λεγε: Γιάννη θα πιάσουμε 5-6.000 στην Αθήνα και τον Πειραιά και μία αντίστοιχη αναλογία στην Θεσσαλονίκη και σε μερικές άλλες μεγάλες πόλεις. Θα τους πιάσουμε ξαφνικά με μία έφοδο, εφόσον ξέρουμε που κάθεται καθένας από αυτούς. Θα τους πιάσουμε, θα τους εξουδετερώσουμε και έπειτα αυτοί θα μείνουν ξεκρέμαστοι. Γιατί δεν θα έχουν με ποιους θα τους αντικαταστήσουν. Και αυτοί που θα μείνουν, γιατί με 5-6.000 δεν τους πιάνεις όλους, θα χώσουν το κεφάλι τους στο καβούκι και δεν θα κινηθούν. Και έτσι ήταν δηλαδή.

 Εγώ το είχα δει αυτό και είχα πειστεί με την άποψη του Γληνού και από την πείρα έβλεπα πως στα διάφορα πραξικοπήματα που γίνονταν εξουδετερώνονται οι αντίπαλοι. Εμείς θα τους εξουδετερώναμε γιατί κάναμε επανάσταση και η επανάσταση δεν ξέρει άλλα. Τ’άλλα είναι πράσινα άλογα. Όταν κάνεις εμφύλιο πόλεμο δεν τον κάνεις με συναισθηματισμό. Κάνεις εμφύλιο πόλεμο. Θα εξουδετερώσεις τον εχθρό με όλα τα μέσα. Πιο σκληρός πόλεμος απ΄τον εμφύλιο δεν υπάρχει. Έτσι;

 Λοιπόν, αφού εμείς κινήσαμε να κάνουμε αυτό το πράγμα και είχαμε φτάσει και στο σημείο αυτό, εμείς έπρεπε να εξουδετερώσουμε αυτόν τον κόσμο."

  Σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, η ιδέα για τις εκκαθαρίσεις ήταν του Γληνού. Ο Γληνός εθεωρείτο ένας απ΄τους "μεγάλους διανοητές" της αριστεράς και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στους κύκλους των κομμουνιστών. Ήταν αυτός που έγραψε και το -ιδιαιτέρως πετυχημένο- προπαγανδιστικό φυλλάδιο 'Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ". Πέθανε τον Δεκέμβριο του 1943 μετά από εγχείρηση. 

 Συνεπώς, οι παραπάνω απόψεις του περί εκκαθαρίσεων 5-6.000 αντιφρονούντων θα έγιναν προφανώς μες στο 1943 ή και ακόμη νωρίτερα. Άρα οι σφαγές των δεκεμβριανών ήταν προγραμματισμένες από παραπάνω από έναν χρόνο πριν.

Αυτές οι ανθρωποφαγικές προθέσεις του "διανοητή" Γληνού , τις οποίες υιοθέτησε ο Ιωαννίδης καθ'ομολογία του, ήταν στο ίδιο κλίμα με τα εμφυλιοπολεμικά κηρύγματα που έκανε ο τελευταίος στους ακροναυπλιώτες συγκρατούμενούς απ΄το 1941 κιόλας. Τα είχαμε δει εδώ:
  http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/07/1941.html

 Βλέπουμε ότι ο Ιωαννίδης υποστήριζε ότι "αυτές οι εκκαθαρίσεις γίνονται στα πραξικοπήματα" και ότι "ο Γληνός τα έλεγε αυτά επειδή είχε πείρα από προηγούμενα πραξικοπήματα που είχαν γίνει στην Αθήνα". 
 Το σκεπτικό του ήταν ότι "αφού και οι άλλοι πραξικοπηματίες τα έκαναν στο παρελθόν, ε τότε πρέπει και εμείς οι επαναστάτες να τα κάνουμε τώρα".

 Και πάλι όμως ψεύδεται ασυστόλως, διαστρέφοντας προκλητικά τα ιστορικά γεγονότα προκειμένου να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

 Είναι γεγονός την περίοδο του Μεσοπολέμου είχαν γίνει πολλά κινήματα και πραξικοπήματα στην Ελλάδα με επίκεντρο την πρωτεύουσα, αλλά σε κανένα από αυτά δεν έγιναν σφαγές τύπου δεκεμβριανών, ούτε εξολοθρεύονταν κατά χιλιάδες οι εκάστοτε πολιτικοί αντίπαλοι των κινηματιών. Αυτά τα αίσχη ήταν καθαρά κομμουνιστική έμπνευση, και σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, ήταν ιδέα του "μεγάλου διανοητή" της αριστεράς Γληνού..

 

 Τα παραπάνω εγκληματικά εμφυλιοπολεμικά σχέδια δεν έμειναν στα χαρτιά. 
 Όπως ξέρουμε, εφαρμόστηκαν. Γι'αυτό άλλωστε υπήρχε και η ΟΠΛΑ...
 Παρακάτω ο Ιωαννίδης είναι αποκαλυπτικός (σελ.319): 

"Εμείς πιάναμε συνέχεια. Είτε συμφωνούσαμε με αυτούς είτε όχι, είτε κάναμε  ή δεν κάναμε πόλεμο, εμείς τους χαφιέδες δεν μπορούσαμε να τους αφήσουμε. Και ούτε ήταν σωστό να τους αφήσεις. Εμφύλιο πόλεμο κάνεις και θα αφήσεις όλα αυτά τα τέρατα για να τα έχεις και πάλι στο κεφάλι σου; Δεν γίνεται. Ο εμφύλιος πόλεμος είναι πόλεμος άγριος. Είχαμε σκοπό να συλλάβουμε περί τις 5.000 αν άναβε το πελεκούδι. Τι θα έκανες; Οι Γιουγκοσλάβοι σε 2-3 μέρες εξουδετερώσανε περί τις 20.000. Γίνεται τώρα εμφύλιος πόλεμος χωρίς τέτοια;"

 Φυσικά η φρασεολογία περί "χαφιέδων" δεν είναι σοβαρή. Οι κομμουνιστές απλά αρέσκονταν στο να καθυβρίζουν τους εχθρούς τους, ακόμα και αφού τους είχαν σφάξει.


 Θεωρούμε ότι δεν χρειάζονται περισσότερα σχόλια, καθ'ότι ο κυνισμός του Ιωαννίδη είναι υπεραρκετός.

Βάσει επίσημων κειμένων τους οι κομμουνιστές σχεδίαζαν απ΄το 1941 την πρόκληση εμφυλίου με σκοπό την σοβιετική εξουσία

Όπως έχουμε ξαναδεί, ο τότε οργανωτικός γραμματέας του ΚΚΕ Γ.Ιωαννίδης στις καταγεγραμμένες μαρτυρίες του στο βιβλίο "Αναμνήσεις" ήταν αρκούντως αποκαλυπτικός σχετικά με τις προθέσεις του ΚΚΕ το 1941-44. Φυσικά, το θέμα δεν εξαντλήθηκε και δεν μπορεί να εξαντληθεί σε 1-2 αναρτήσεις. Τα γραπτά μένουν, δημοσιεύονται και αξιολογούνται.
 Στο παράρτημα του συγκεκριμένου έργου υπάρχουν κείμενα και επιστολές του Ιωαννίδη που απευθύνονταν προς συντρόφους του και κομματικά όργανα. Ας δούμε τι έλεγε (οι υπογραμμίσεις δικές μας):

 Στο κείμενο "Η σημερινή κατάσταση, η γραμμή και τα καθήκοντα του κόμματος μας ", που είναι το τρίτο κατα σειρά μάθημα που έκανε ο ίδιος ο Ιωαννίδης τον Οκτώβριο του '41 ως επικεφαλής της κομματικής καθοδήγησης στους ομοϊδεάτες συγκρατούμενούς του στην Ακροναυπλιά, έλεγε: (σελ.416)

 "Γι'αυτό υπέρτατο καθήκον, κεντρικό σύνθημα των ΚΚ όλων των χωρών, είναι η υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης με όλα τα μέσα βοήθειας, του Κόκκινου Στρατού στον τιτάνιο αγώνα ενάντια στις ενωμένες δυνάμεις της παγκόσμιας αντίδρασης".

Εδώ αναφέρονται ρητά και κατηγορηματικά οι προτεραιότητες των απανταχού ΚΚ, και φυσικά και του ΚΚΕ. Πάνω απ'όλα δεν ήταν η απελευθέρωση της Πατρίδας και αλλά η υπεράσπιση της Σοβιετικής Ένωσης και η βοήθεια στον Κόκκινο Στρατό.
 Δεν χρειάζεται περαιτέρω ανάλυση, ο άνθρωπος ήταν σαφέστατος.

Παρακάτω λέει (σελ.416-7):

 "Συγκεκριμένη βοήθεια που μπορεί να προσφέρει το κόμμα μας, το ελληνικό προλεταριάτο, ο ελληνικός λαός γενικότερα στην Σοβιετική Ένωση και στον Κόκκινο Στρατό είναι η πάλη για το διώξιμο του ξένου κατακτητή, γιατί αυτό τον αδυνατίζει, τον κλονίζει και κάνει πιο εύκολο το έργο του Κόκκινου Στρατού. Το διώξιμο του ξένου κατακτητή όμως είναι ταυτόχρονα το υπέρτατο συμφέρον και καθήκον της χώρας και γενικότερα κάθε Έλληνα (...)
Γι'αυτό μπαίνει ωμά το καθήκον της πάλης για το διώξιμο του ξένου κατακτητή σε κάθε Έλληνα. Σ'αυτό ακριβώς το σημείο βρίσκεται ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο γενικότερο συμφέρον της παγκόσμιας επανάστασης και στο ιδιαίτερο συμφέρον της χώρας και του ελληνικού λαού. Στο χτύπημα του κοινού εχθρού."

 Εδώ υπάρχουν δύο καίρια σημεία:
 α) Η ηγεσία του ΚΚΕ θεωρούσε ότι ο καλύτερος τρόπος για να εκτελέσουν το υπέρτατο καθήκον τους, δηλαδή την βοήθεια προς την Σοβιετική Ένωση, θα ήταν το διώξιμο του κατακτητή απ΄την Ελλάδα. Υπό αυτό το πρίσμα σοβιετοδουλείας έβλεπαν τον όποιον αντιστασιακό αγώνα έλεγαν ότι έκαναν, και όχι υπό το πρίσμα του αγνού φιλολαϊκού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα που διαλαλούσαν.
 β) Οι κομμουνιστές έχοντας καταλάβει ότι ο ελληνικός λαός επιθυμεί το διώξιμο των κατακτητών, συνέδεαν αυτήν την λαϊκή επιθυμία με τις δικές τους επιδιώξεις. Μίλαγαν για "χτύπημα του κοινού εχθρού", πράγμα που σημαίνει ότι διαχώριζαν τους εαυτούς τους απ΄τον ελληνικό λαό και καλά έκαναν. Οι κομμουνιστές ήταν κατά των κατακτητών διότι έτσι πίστευαν ότι θα βοηθούσαν αποτελεσματικότερα τους Σοβιετικούς. Ο ελληνικός λαός ήταν κατά των κατακτητών διότι επιθυμούσε την απελευθέρωσή του. Διαφορετικά κίνητρα, διαφορετικές επιδιώξεις. Και αυτό απεδείχθη περίτρανα αργότερα.

 Λίγο παρακάτω (σελ.420) ο Ιωαννίδης προσθέτει, όσον αφορά τους στόχους του ΚΚΕ:

 "Εμείς δεν θα παύσουμε να διακηρύττουμε και να παλεύουμε για το ότι ο σκοπός μας είναι η σοβιετική εξουσία και ότι μόνο αυτή μπορεί να δώσει οριστική λύση στα ζητήματα της χώρας και να σώσει τον λαό απ΄την δυστυχία και την εκμετάλλευση".

 Τα περί "σοβιετικής εξουσίας" είναι αρκετά. Τα σχόλια περιττεύουν.

 Όσο για το πότε και το πως θα επιτευχθεί η εγκαθίδρυση αυτής της σοβιετικής εξουσίας, ο Ιωαννίδης ήταν εξίσου σαφής (σελ.423) :

 "Μόλις κλονιστεί η στρατιωτική δύναμη του Άξονα ή όταν το πράγμα φτάσει στο απροχώρητο τότε το ξεσήκωμα του λαού θα είναι αναπόφευκτο. Στο Κόμμα μας τότε θα πέσει το ιστορικό καθήκον να οργανώσει την εξέγερση αυτή του λαού, να μπει επικεφαλής, και φροντίζοντας να εφαρμοστούν όλοι οι νόμοι και κανόνες της εξέγερσης και του εμφυλίου πολέμου, που αναφέραμε στα δύο πρώτα μαθήματα, να οδηγήσει τον λαό ασφαλώς στη νίκη, στο διώξιμο του ξένου κατακτητή και στον δρόμο της οριστικής και κοινωνικής απελευθέρωσης".

 Υπενθυμίζουμε ότι η συγκεκριμένη ομιλία του Ιωαννίδη προς τους συντρόφους του στην Ακροναυπλιά έγινε τον Οκτώβριο του '41, λίγες μέρες μετά την ίδρυση (27/09/1941) του ΕΑΜ στην Αθήνα από στελέχη του ΚΚΕ και άλλων 3 κομμάτων.
 Το συγκεκριμένο απόσπασμα απ΄τα λόγια του Ιωαννίδη είναι εξαιρετικά προφητικό καθώς προαναγγέλει με εντυπωσιακή ακρίβεια τα όσα θλιβερά έγιναν στην Πατρίδα μας όταν άρχισε να διαφαίνεται η αποχώρηση των Γερμανών και μετά από αυτή. Δεν διστάζει να μιλήσει ευθέως για εμφύλιο πόλεμο (απ΄το 1941 κιόλας!!!) για τους νόμους και τους κανόνες του οποίου είχαν ήδη γίνει δύο ξεχωριστά μαθήματα, όπως λέει. Δυστυχώς αυτά τα δύο πρώτα μαθήματα δεν εχουν δημοσιευτεί, αλλά ο καθένας μπορεί να υποθέσει τι διδαχές θα συμπεριλαμβάνανε...
 Τα παραπάνω είναι μία χειροπιαστή απόδειξη ότι τα εγκλήματα που διέπρατταν κατα συρροή οι κομμουνιστές στις περιοχές που ήλεγχαν κατά την Κατοχή και σε σχεδόν όλη την Ελλάδα απ΄την Απελευθέρωση και μετά, ήταν σχεδιασμένα και προαποφασισμένα. 
 Τιποτα δεν έγινε στην τύχη, ούτε οι σφαγές ήταν απλές "αριστερές παρεκκλίσεις" κάποιων "θερμόαιμων".
 Η κομματική γραμμή περί πρόκλησης εμφυλίου ήταν σαφής απ΄το 1941 κιόλας όταν τίποτα δεν προδίκαζε την αλληλοσφαγή που ακολούθησε.


 Σε γράμμα των μελών της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που κρατούνταν στην Ακροναυπλιά, προς το Πολιτικό Γραφείο του κόμματος με ημερομηνία 15/05/1942 αναφέρεται τι σκόπευαν να κάνουν οι κομμουνιστές μετά την αποχώρηση του κατακτητή (σελ.448):

 "Θα γίνει αμεσως προσωρινή κυβέρνηση απ΄τα κόμματα και τις οργανώσεις που συνεργάζονται στο ΕΑΜ και θα πρωτοστατήσουν στην εθνική απελευθέρωση της Ελλάδας."

  Σύμφωνα με τους κομμουνιστές λοιπόν, η μεταπελευθερωτική ελληνική κυβέρνηση θα έπρεπε να απαρτίζεται ΜΟΝΟ από κόμματα και οργανώσεις συνεργαζόμενα με το ΕΑΜ.
 Οι μη-εαμίτες αυτομάτως αποκλείονταν.
 Και όχι μόνο αποκλείονταν απ΄την εξουσία, αλλά καταγγέλονταν κιόλας εφόσον έκαναν το "αμάρτημα" να μην ενταχθούν στο ΕΑΜ (σελ.449):

 "Νομίζουμε ότι εφόσον τα κόμματα εξακολουθούν να παραμένουν μακριά απ΄το ΕΑΜ, θα πρέπει να τα καταγγείλετε ανοικτά."

Βλέπουμε λοιπόν ότι η περιβόητη φράση του γ.γ. του ΚΚΕ, Γ.Σιάντου, "πας μη εαμίτης είναι γκεσταπίτης" δεν ήταν ένα τσιτάτο της στιγμής, ούτε μία αυθαίρετη φράση του. Ήταν απολύτως στο πνεύμα της κομματικής γραμμής.

 Σε εισήγηση του Ιωαννίδη σε συνεδρίαση της Κ.Ε του ΚΚΕ, στις 02/06/1943 έλεγε: (σελ.474)

"Δηλαδή η κυβέρνηση που θα  δημιουργηθεί μετά το διώξιμο του κατακτητή θα διενεργήσει ελεύθερο δημοψήφισμα για την λύση του πολιτειακού ζητήματος και ελεύθερες εκλογές για συντακτική εθνοσυνέλευση, για να αποφασίσει ο κυρίαρχος λαός για τις τύχες του. Τώρα το ΚΚΕ ολοκληρώνει το άμεσο πολιτικό του πρόγραμμα και βγαίνει ανοικτά στον ελληνικό λαό με τις μελλοντικές του επιδιώξεις. Το ΚΚΕ μετά το διώξιμο του ξένου κατακτητή και την διενέργεια του δημοψηφίσματος θα επιδιώξει την πραγματοποίηση της λαϊκής δημοκρατίας.

 Φυσικά ο καθένας αντιλαμβάνεται ότι το δημοψήφισμα που σκόπευαν να διενεργήσουν οι κομμουνιστές μέσω της μεταπελευθερωτικής εαμικής κυβέρνησης που θα σχημάτιζαν, θα ήταν καθαρά για το θεαθήναι. Θα είχε προαποφασισμένο αποτέλεσμα, αφού ο Ιωαννίδης προεξοφλεί ότι μετά από αυτό το δημοψήφισμα το ΚΚΕ θα επιδίωκε την εγκαθίδρυση της λαϊκής δημοκρατίας.
 Αυτή η λαϊκή δημοκρατία θα ήταν προφανώς σε πλήρη αντιστοιχία με την σοβιετική εξουσία που ήταν ο κύριος σκοπός τους, όπως είδαμε παραπάνω.

 Για αυτήν την λαϊκή δημοκρατία που οραματίζονταν οι κομμουνιστές μεταπολεμικά είχε μιλήσει και ο Σιάντος σε επιστολή του προς τον Ιωαννίδη, όπως είχαμε δει εδώ.

Μία γενική περιγραφή αυτής της λαϊκής δημοκρατίας κάνει ο Ιωαννίδης παρακάτω (σελ.474-5) όπου μεταξύ άλλων λέει:

 "Η λαϊκή δημοκρατία θα έχει στην αρχή κοινοβουλευτική μορφή..." (στην αρχή, γιατί μετά θα είχαμε να κανουμε με κομμουνιστική δικτατορία όπως σε όλες τις χώρες που πήραν την εξουσία οι κομμουνιστές)

 "Η λαϊκή δημοκρατία δεν θα καταργήσει τον στρατό μα θα τον ξεκαθαρίσει από όλα τα φασιστικά, αντιλαϊκά στοιχεία..." (μετάφραση: θα έπεφτε μαχαίρι που θα πήγαινε σύννεφο)

 "Η λαϊκή δημοκρατία θα χτυπήσει το ξαναζωντάνεμα της Μεγάλης Ιδέας" (για να μην ξεχνιόμαστε κιόλας...)


 Έστω και ετεροχρονισμένα, οφείλουμε ενα μεγάλο ευχαριστώ στον οργανωτικό γραμματέα και νο.2 του ΚΚΕ, Γιάννη Ιωαννίδη που με τις ξεκάθαρες διατυπώσεις του έδινε ένα σαφές περίγραμμα των στόχων, της νοοτροπίας και της μεθοδολογίας του κόμματός του.

Άλλο ένα αριστερό παραμύθι για τον δήθεν "πατριωτισμό" των κομμουνιστών

 Στα πλαίσια της προκλητικής παραχάραξης της Ιστορίας απ'τους κάθε λογής αριστερούς, έχει κυκλοφορήσει ένας ακόμη μύθος. Σύμφωνα με αυτόν, οι κομμουνιστές που ήταν φυλακισμένοι στην Ακροναυπλιά απ΄το μεταξικό καθεστώς όταν έγινε η ιταλική επίθεση τον Οκτώβριο του '40 ζήτησαν να πάνε στην πρώτη γραμμή του μετώπου για να πολεμήσουν. Ο Μανιαδάκης όμως, υφυπουργός ασφαλείας του Μεταξά, τους ζήτησε πρώτα να υπογράψουν δηλώσεις μετάνοιας, αυτοί φυσικά αρνήθηκαν και έτσι η υπόθεση δεν προχώρησε.
 Όταν κάποιος διαβάσει τα παραπάνω, σίγουρα θα συγχαρεί τους κομμουνιστές για τα "αγνά πατριωτικά τους αισθήματά" και θα στηλιτεύσει το μεταξικό καθεστώς που δεν αξιοποίησε αυτό τον "άδολο" πατριωτισμό των κρατούμενων κομμουνιστών της Ακροναυπλιάς.

 Τα πράγματα όμως δεν έγιναν ακριβώς έτσι, ή για να ακριβολογούμε οι αριστεροί για πολλοστή φορά παραχαράσσουν τα ιστορικά γεγονότα για να ηρωοποιήσουν τους πολιτικούς τους προγόνους.

 Συγκεκριμένα σε ιστορικό κείμενο του Ριζοσπάστη διαβάζουμε:
 "Χρονολογικά πρώτοι αντέδρασαν οι ακροναυπλιώτες, οι οποίοι στις 29 Οκτωβρίου 1940 - μια μέρα μετά την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου - με υπόμνημα τους (που υπογραφόταν από το Γ. Ιωαννίδη και τον Κ. Θέο) προς την κυβέρνηση Μεταξά, ζητούσαν να πάνε στην πρώτη γραμμή του πυρός για να πολεμήσουν".

  Το ενδιαφέρον φυσικά έγκειται στο κείμενο του υπομνήματος.
 Σύμφωνα με τον Ριζοσπάστη, το υπόμνημα δεν σώθηκε στα αρχεία του ΚΚΕ. Μόνο το τελευταίο μέρος του υπομνήματος σώθηκε, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ακρόπολη" στις 28/10/1965 και αναδημοσιεύτηκε στο παράρτημα του βιβλίου "Αναμνήσεις" όπου έχουν καταγραφεί τα πρακτικά της συζήτησης μεταξύ Ιωαννίδη (ένας εκ των δύο που υπέγραψαν το υπόμνημα) και Παπαπαναγιώτου.

 Στις σελ.405-6 του συγκεκριμένου βιβλίου διαβάζουμε το ακριβές κείμενο του τελευταίου τμήματος του υπομνήματος:

"Εφόσον η κυβέρνησή σας είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει μέχρι τέλους την ακεραιότητα, την ανεξαρτησία και την ύπαρξη του έθνους, οφείλει να ζητήσει αμέσως την υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης και να προσανατολίσει την χώρα μας πολιτικά και οικονομικά προς την μεγάλη αυτή προστάτρια των μικρών λαών.

 Με βάση την παραπάνω πολιτική, εμείς οι κομμουνιστές, ξεχνώντας το παρελθόν, παίρνουμε την θέση μας στην πρώτη γραμμή του πυρός κάτω από τις διαταγές σας για την συντριβή των φασιστών επιδρομέων και την υπεράσπιση της ακεραιότητας και ανεξαρτησίας της χώρας μας."

 Όπως φαίνεται απ'το παραπάνω υπόμνημα, οι κομμουνιστές της Ακροναυπλιάς έθεταν μεν  τους εαυτούς τους στην διάθεση της κυβέρνησης για την καταπολέμηση των Ιταλών, αλλά με την προϋπόθεση ότι ο Μεταξάς θα προσανατόλιζε την Ελλάδα προς την Σοβιετική Ένωση. Αυτό προκύπτει σαφώς απ΄την υπογραμμισμένη (από εμάς) φράση "Με βάση την παραπάνω πολιτική" που χρησιμοποιούν οι Ιωαννίδης-Θέος αναφερόμενοι στην κατ’αυτούς αναγκαιότητα φιλοσοβιετικής στροφής του μεταξικού καθεστώτος.

Εξυπακούεται πως ήταν απίθανο να γίνει δεκτό το αίτημά τους. Καμμία χώρα δεν μπορεί να αναθεωρήσει άρδην τις συμμαχίες της εν μία νυκτί προκειμένου να ενταχθούν στον στρατό της μία χούφτα πολιτικοί κρατούμενοι αμφίβολης εθνικής συνείδησης!!!  Αυτά δεν γίνονται ούτε σε ταινίες παρα-επιστημονικής φαντασίας. 

 Απλά οι ακροναυπλιώτες κομμουνιστές με αυτό το απίθανο αίτημα προσπάθησαν να δείξουν ότι είναι εναρμονισμένοι με το κυρίαρχο λαϊκό αίσθημα της εποχής που υπαγόρευε την ολοκληρωτική συστράτευση του ελληνικού λαού στο πλευρό του Μεταξά. Στην πραγματικότητα όμως ήταν τελείως αποκομμένοι ψυχικά απ΄τον ελληνικό λαό.

Ο εξόφθαλμος παραλογισμός αυτού του αιτήματος των κομμουνιστών φαίνεται και απ΄το εξής: Ζητούσαν απ΄τον Μεταξά να προσανατολιστεί προς την Σοβιετική Ένωση, σε μία εποχή (Οκτώβριος του ΄40) όπου ήταν σε ισχύ το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, οι Σοβιετικοί συνεργάζονταν ανοικτά με τον Άξονα και υπήρχε ακόμη και το ενδεχόμενο προσχώρησής τους σε αυτόν! Υπενθυμίζουμε ότι και ο ίδιος ο Ιωαννίδης είχε πει ότι "το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο δεν το είδαμε με κακό μάτι".

 Συνεπώς ήταν τελείως παρανοϊκό να ζητάνε απ΄τον Μεταξά να προσανατολιστεί προς μία φιλο-αξονική δύναμη (όπως ήταν τότε η ΕΣΣΔ) προκειμένου να προστατευτεί η Ελλάδα από την επίθεση ενός μέλους του Άξονα (Ιταλία)… Αυτά μόνο κομμουνιστές μπορούσαν  να τα ζητήσουν!

Αυτό που είναι περισσότερο για γέλια είναι ο ισχυρισμός τους ότι "η Σοβιετική Ένωση ήταν η μεγάλη προστάτρια των μικρών λαών"! 

 Είναι να αναρωτιέται κανείς: Οι κομμουνιστές τότε δεν ήξεραν για την επεκτατική πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης εναντίον της Λιθουανίας, της Λετονίας, της Εσθονίας, της Φινλανδίας, της Ρουμανίας και φυσικά της Πολωνίας; Πληροφοριακά, οι Σοβιετικοί είχαν προσαρτήσει με το έτσι-θέλω την Λιθουανία, την Λετονία, την Εσθονία, ένας μέρος της Ρουμανίας, την μισή Πολωνία και είχαν επιτεθεί στην Φινλανδία, και όλα αυτά στα πλαίσια της συνεργασίας τους με τον Άξονα. Παρ’ολ΄αυτά, οι ακροναυπλιώτες κομμουνιστές θεωρούσαν ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν η προστάτρια των μικρών λαών και καλούσαν τον Μεταξά να προσανατολιστεί πολιτικά και οικονομικά προς αυτήν!

 Είναι προφανές ότι εκτός απ΄την ανθρώπινη ηλιθιότητα το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να θεωρηθεί πεπερασμένο ήταν η απύθμενη -σε βαθμό αυτοεξευτελισμού- σοβιετοδουλεία των ελληνόφωνων κομμουνιστών…

Η στάση των ακροναυπλιωτών του ΚΚΕ κατά την γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941.

Μία απ΄τις συνηθισμένες κατηγορίες των κομμουνιστών προς το μεταξικό καθεστώς ήταν το ότι δεν τους απελευθέρωσε κατά την εσπευσμένη ελληνο-αγγλική υποχώρηση του Απριλίου του 1941 αλλά τους κράτησε φυλακισμένους και τους παρέδωσε στους γερμανο-ιταλούς κατακτητές. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην περίπτωση των κρατουμένων της Ακροναυπλιάς, όπου βρίσκονταν και πολλά καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ.

 Ενδεικτικά βλέπουμε εδώ:

 Όμως το καθεστώς της 4ης Αυγούστου - και η οικονομική ολιγαρχία που εκφραζόταν μέσα απ' αυτό - όχι μόνο δεν τους επέτρεψε να πάνε στο μέτωπο, αλλά και παρέδωσε τα φυλακισμένα και εξόριστα μέλη και στελέχη του Κόμματος στους Γερμανο-ιταλούς κατακτητές, όταν η χώρα λύγισε κάτω από το βάρος της ναζιστικής πολεμικής μηχανής.

 

 Ας εξετάσουμε λίγο το ιστορικό πλαίσιο εκείνης της εποχής, για να δούμε αν στέκουν οι ισχυρισμοί των κομμουνιστών.

  

 Όλοι γνωρίζουν ότι την εποχή εκείνη το μεταξικό καθεστώς είχε ουσιαστικά καταρρεύσει και γενικότερα ο κρατικός μηχανισμός είχε παραλύσει τελείως αγγίζοντας τα όρια της διάλυσης λόγω του πανικού που επέφερε η αιφνίδια κατάρρευση του μετώπου τον Απρίλιο του 1941. Η κυβέρνηση του Γεωργίου του Β’ έφευγε άρον-άρον για την Κρήτη και δεν υπήρχε κανένα οργανωμένο κράτος και κανένα στιβαρό μεταξικό καθεστώς (άλλωστε ο Μεταξάς είχε πεθάνει τον Ιανουάριο του ‘41, και ο διάδοχός του Κορυζής είχε την ίδια τύχη περίπου 2 μήνες αργότερα) για να τους παραδώσει στους κατακτητές.

Επίσης, το διάστημα εκείνο ήταν ακόμα σε ισχύ το γερμανοσοβιετικό Μολότοφ-φον Ρίμπεντροπ. Συνεπώς οι κομμουνιστές δεν είχαν τίποτα να φοβηθούν εφόσον θα έπεφταν στα χέρια των Γερμανών που ήταν τότε φιλικά προσκείμενοι προς την μητέρα των κομμουνιστών ΕΣΣΔ. Και αν αυτό ηχεί σε κάποιους περίεργα, ας δούμε τι είπε ο Γ.Ιωαννίδης, νο2 του ΚΚΕ, έγκλειστος τότε στην Ακροναυπλιά και επικεφαλής των κομμουνιστών κρατουμένων:

  "το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο δεν το είδαμε με κακό μάτι". 

 "Αναμνήσεις – προβλήματα της πολιτικής του ΚΚΕ στην εθνική αντίσταση 1940-45", Γ.Ιωαννίδης, εκδ.Θεμέλιο, σελ.63.

  

 Σύμφωνα πάλι με τον Ιωαννίδη, κατά την διάρκεια του βομβαρδισμού του λιμανιού του Ναυπλίου απ΄τους Γερμανούς (οπότε και ο κίνδυνος για τους ακροναυπλιώτες ήταν πού μεγάλος αφού ο βράχος της Ακροναυπλιάς βρίσκεται μες στον αργολικό κόλπο) ένας άλλος κομμουνιστής κρατούμενος, ο Θόδωρος Μάγγος, έλεγε:

 "Δεν θα ρίξουν εδώ μπόμπες οι Γερμανοί. Δεν τους αφήνει ο μουστάκιας (σ.σ: ο Στάλιν). Έχει πει ότι εκεί πέρα είναι κομμουνιστές" στο ίδιο σελ.63 και σελ.80

 

Πέραν αυτών, ο αποκαλυπτικότατος Ιωαννίδης λέει  παρακάτω ότι:   

 "Εμείς κάναμε πάλη για να μας παραλάβουν οι Ιταλοί (…)Αλλά δεν δέχονταν αυτοί. Εσείς είστε του ελληνικού κράτους και μεις , λέγανε, δεν έχουμε καμμία σχέση μαζί σας", στο ίδιο σελ.77-78.

  Εδώ ο Ιωαννίδης ομολογεί ότι οι κρατούμενοι ακροναυπλιώτες κομμουνιστές προτιμούσαν να είναι υπό ιταλική κράτηση (όταν πλέον εγκαταστάθηκαν οι Ιταλοί στην Πελοπόννησο), παρά υπό την επιτήρηση των Ελλήνων χωροφυλάκων. 

 Συνεπώς είναι τελείως αλλοπρόσαλλο να κατηγορούν οι κομμουνιστές εκ των υστέρων τις ελληνικές αρχές ότι τους παρέδωσαν στους κατακτητές, όταν σύμφωνα με ομολογία του επικεφαλής των ακροναυπλιωτών οι ίδιοι έδωσαν "πάλη για να τους παραλάβουν οι Ιταλοί".

 Ένα σχετικό ζήτημα που απασχολούσε τους κομμουνιστές  ήταν το αν και εφόσον η κομματική καθοδήγηση της Ακροναυπλιάς απαγόρευσε την απόδραση των κομμουνιστών κρατουμένων τις ημέρες του πανικού τον Απρίλιο του ’41.

 Ο Ιωαννίδης φυσικά αρνιόταν κατηγορηματικά κάτι τέτοιο, και έλεγε ότι η απόδραση δεν ήταν εφικτή και την χαρακτήριζε τυχοδιωκτισμό. (στο ίδιο, σελ.75-76 και σελ.78)

Το ίδιο φαινομενικά υποστηρίζει και ο, επίσης κρατούμενος στην Ακροναυπλιά, κομμουνιστής Βασ.Μπαρτζιώτας στις σελ.56-60 του βιβλίου του "Άστραψε φως η Ακροναυπλιά", όπου σε κάποια σημεία παραθέτει αυτούσια τα γραπτά του Ιωαννίδη για το συγκεκριμένο ζήτημα. 

 Δείχνει όμως να κρατάει όμως και μία πισινή καθώς παραθέτει  την μαρτυρία ενός ακροναυπλιώτη κρατουμένου, του Βαγγέλη Ντάβα, ο οποίος αναφέρει ρητώς ότι η απόδραση 35-40 κρατουμένων που μεταφέρονταν απ’την Πύλο στην Ακροναυπλιά ήταν πανεύκολη αλλά ματαιώθηκε κατόπιν απαγόρευσης απ΄τον επικεφαλή Ζήση Ζωγράφο για λόγους πειθαρχίας.

Και ο Μπαρτζιώτας κλείνει το θέμα, αποφεύγοντας να πάρει προσωπικά ξεκάθαρη θέση, πετώντας το μπαλάκι στο κομματικό ιερατείο:

 "Μπαίνει το ερώτημα: ΄Επειτα απ΄όλα αυτά μπορούμε να ισχυριστούμε ότι εξαντλήσαμε όλες τις δυνατότητες να αποδράσουμε απ΄την Ακροναυπλιά και δεν τις χρησιμοποιήσαμε; Ασφαλώς έπρεπε να κάνουμε περισσότερες προσπάθειες, να ψάξουμε να βρούμε ανθρώπους που θα μας βοηθούσαν κλπ κλπ. Όμως τον τελικό λόγο πάνω στο μεγάλο αυτό ζήτημα θα τον πει το Κόμμα μας όταν κάποτε θα εξετάσει λεπτομερειακά με όλα τα στοιχεία το ζήτημα της δυνατότητας για απόδρασή μας απ’την Ακροναυπλιά, αν μπορούσε να γίνει και γιατί δεν έγινε και τελικά θα αποφασίσει!"

 Κριτική στον Ιωαννίδη για την ματαίωση της απόδρασης έκανε ο ακροναυπλιώτης Βασίλης Γιαννόγκωνας που στο βιβλίο του "Ακροναυπλιά" εκδ.Δίφρος, έλεγε:

 "Και όμως μπορούσαμε να είχαμε γλιτώσει τόσα θύματα. Χωρίς καμμία αντίσταση να δραπετεύαμε γιατί δικοί μας άνθρωποι κατέβαιναν στ’Ανάπλι (…) Η απόδρασή μας είχε συζητηθεί κι είχε παρθεί απόφαση πόσους και ποιους θα πάρει το κάθε στέλεχος και την τελευταία νύχτα ο Ιωαννίδης τα ματαίωσε όλα"

Ο Ιωαννίδης χαρακτήρισε ως πουστιά (!!!) τους ισχυρισμούς του Γιαννόγκωνα . (Αναμνήσεις, Γ.Ιωαννίδης, σελ.79)

 Εξαιρετικός πολιτικός λόγος απ΄τον οργανωτικό γραμματέα του ΚΚΕ…  

 

Παραπλήσια πράγματα κατά του Ιωαννίδη λέει και ο Διονύσης Μπενετάτος (σοσιαλιστής, στέλεχος της Επιτροπή Πόλης του ΕΑΜ μέχρι τον Οκτώβριο του ΄42, κρατούμενος στην Ακροναυπλιά απ’τον Σεπτέμβριο του 1937 ως τον Απρίλιο του 1940):

 

    "Η Αντίσταση χωρίς πέπλα" του Δ.Μπενετάτου, σελ.35

 Επίσης, ο Παπαπαναγιώτου αναφέρει ότι ο Μούντριχας (καπετάνιος της 2ης μεραρχίας του ΕΛΑΣ) και άλλοι κατηγορούσαν την κομματική καθοδήγηση της Ακροναυπλιάς (άρα τον Ιωαννίδη) ότι είχε αυταπάτες σχετικά με το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο που τότε ακόμα ίσχυε και γι’αυτό περίμενε την νόμιμη απελευθέρωση των κρατουμένων. (Αναμνήσεις, Γ.Ιωαννίδης, σελ.80)

  

 Το ίδιο αναφέρει και ο αρχειομαρξιστής Άγις Στίνας στο βιβλίο του "ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ" (σελ.20).

 

Απ’ότι φαίνεται λοιπόν, το ζήτημα της μη-απόδρασης των ακροναυπλιωτών έχει πολύ παρασκήνιο. Οι κατηγορίες κατά του Ιωαννίδη ήταν σφοδρές από πολλές πλευρές (Γιαννόγκωνας, Μπενετάτος, Μούντριχας, Στίνας κτλ), ο ίδιος με τα λεγόμενά του (περί γερμανοσοβιετικού συμφώνου και "πάλης για να μας παραλάβουν οι Ιταλοί") μάλλον ενίσχυσε τις εις βάρος του υποψίες, ενώ ακόμα και ο Μπαρτζιώτας πήρε μία πολύ διακριτική θέση.

 Αν όλα τα παραπάνω συνδυαστούν με την ετεροχρονισμένη και παράλογη, από κάθε άποψη, κατηγορία των κομμουνιστών κατά του μεταξικού καθεστώτος, τότε προφανώς έχουμε να κάνουμε με μία ακόμα προσπάθεια του ΚΚΕ να θολώσει τα νερά. 

 Αντί να δώσει σαφείς εξηγήσεις στα στελέχη/μέλη/ οπαδούς του για την φερόμενη ματαίωση της απόδρασης των ακροναυπλιωτών, έσπευσε να προσάψει ευθύνες στο καθεστώς της 4^ης Αυγούστου με σκοπό να αποπροσανατολίσει.

 Πρόκειται για μία τυπική εφαρμογή του δόγματος "η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση"

  

 Το κακό γι’αυτούς είναι ότι τέτοια προπαγανδιστικά κολπάκια δεν αντέχουν πολύ στον χρόνο….