ΟΠΛΑ Αθηνών (μέρος β΄): Εφάρμοζε την "οικογενειακή ευθύνη", σκότωνε ακόμα και παιδιά και είχε μία ιδιαίτερη "αδυναμία" στους τροτσκιστές

Το πιο σκληρό χαρακτηριστικό της ΟΠΛΑ ήταν σίγουρα η εφαρμογή της "οικογενειακής ευθύνης".
Διαβάζουμε απ΄το βιβλίο του Χανδρινού:

"Στις σκοτεινές πτυχές ανήκει και η εφαρμογή μιας άτυπης και χωρίς οίκτο "οικογενειακής ευθύνης" η οποία ανήγαγε σε θανάσιμο αδίκημα το συγγενικό δεσμό με "εχθρούς του λαού "ικανοποιώντας μια διάθεση εκδίκησης η οποία υπερέβαινε ηλικία ή φύλο"
 σελ.74-5

Και δίνει συγκεκριμένα παραδείγματα:

"Η διαχωριστική γραμμή με τη Χ χαράχτηκε ανεπίστρεπτα με δύο δολοφονίες: Στις 30 Νοεμβρίου στην οδό Μομφεράτου τραυματίστηκε θανάσιμα από αγνώστους η 27χρονη Μαγδαληνή Χαρμπούρα, αδελφή του ανθυπασπιστή Χαρμπούρα, ενός από τα δραστήρια μέλη της οργάνωσης. Είναι το πρώτο καταγεγραμμένο περιστατικό εφαρμογής μιας ιδιότυπης οικογενειακής ευθύνης."
 σελ.102

 "Γνωστότερη είναι η περίπτωση της οικογένειας του ευέλπιδος Νικόλαου Παπαγεωργίου, αρχηγού της Χ Παγκρατίου η οποία εξοντώθηκε ολοκληρωτικά. Εκτός από τον ίδιο (2.9.1944), εκτελέστηκαν ο αδελφός του Γιάννης (23.9.1944), η μητέρα του Βασιλική, οι αδελφές του Ελένη και Κατίνα κατά τη διάρκεια των Δεκεμβριανών (8.12.1944) και ο τρίτος αδελφός του Αλέκος μετά τον πόλεμo."
 σελ.74

 "Γνωρίζουμε πως στην Καισαριανή, κατά τη διάρκεια του αιματοβαμμένου Αυγούστου, τρεις τουλάχιστον γυναίκες πλήρωσαν με τη ζωή τους την ιδιότητά τους ως μητέρες Τσολιάδων. Μία
περίπτωση αφορά το Γιώργο Παναγιώταρο, ΕΛΑΣίτη από την Καισαριανή ο οποίος εγκατέλειψε την οργάνωση και κατατάχτηκε στο ΙΙ Τάγμα Ευζώνων πρωτοστατώντας σε μπλόκα αλλά και βασανισμούς. Ο Παναγιώταρος βρέθηκε νεκρός με μια σφαίρα στο κεφάλι στις 11 Αυγούστου 1944, ενώ μερικές μόνο μέρες νωρίτερα είχε δολοφονηθεί από αγνώστους η μητέρα του"
 σελ.74

"Τον Αύγουστο του 1944, το πτώμα μιας 17χρονης κοπέλας που είχε βρεθεί με σημάδια βασανισμού και ξεριζωμένα μαλλιά στον απόμερο «Κοκκινόβραχο» του Πειραιά, αναγνωρίστηκε ως η Δήμητρα Ξιφαρά, αδελφή ενός Πειραιώτη χωροφύλακα της Ειδικής Ασφάλειας. Γείτονες που ήταν μάρτυρες της απαγωγής της κατέθεσαν πως είχαν ακούσει τους άνδρες της ΟΠΛΑ να φωνάζουν «του προδότη η αδελφή!»"
σελ.75

"Στις 7 Οκτωβρίου στη Νέα Ιωνία, μια ομάδα 30 ενόπλων περικύκλωσε το σπίτι της οικογένειας Καλλιάκου και διέταξε τους καταστηματάρχες να κατεβάσουν τα ρολά των καταστημάτων τους. Εκείνη τη μέρα, μαζί με τον προγραμμένο υπενωμοτάρχη της Ειδικής Ασφάλειας, Βύρωνα Καλλιάκο εκτελούνταν η μητέρα του Ελένη (στο μπαλκόνι του σπιτιού) και η αδελφή του Στέλλα Κιούση. Στην κομματική λογική, η «οικογενειακή ευθύνη» επιδικαζόταν ως πληρωμή μιας αποδεδειγμένης «οικογενειακής συμμετοχής», με το σαθρό βέβαια επιχείρημα της αναπόδραστης ιδεολογικής ταύτισης με τον εκάστοτε «προδότη» γιο, αδελφό ή πατέρα."
σελ.75


"Λίγη ώρα πριν, η αδελφή του ενός είχε συλληφθεί και εκτελεστεί με συνοπτικές διαδικασίες από την ΟΠΛΑ που εφάρμοζε πλέον την οδυνηρή και χωρίς εξαιρέσεις εκδοχή της οικογενειακής ευθύνης" 

σελ.150

Στα πλαίσια της εφαρμογής της "οικογενειακής ευθύνης" δεν δίσταζαν να εκτελέσουν ακόμα και παιδιά:

"Πρόκειται για τον Αθανάσιο Μητρομελέτη ο οποίος εκτελέστηκε στις 14 Δεκεμβρίου με το

αιτιολογικό πως ήταν γιος ενός διευθυντή του Υπουργείου Γεωργίας. Τον Ιανουάριο δολοφονήθηκε στην περιοχή του Γηροκομείου ο μαθητής Γυμνασίου Νικόλαος Βαλσάμης, μέλος της οργάνωσης Ιερή Ταξιαρχία. Το πτώμα βρέθηκε με δύο σφαίρες στο κεφάλι και πολλαπλές κακώσεις"
 σελ.116

"μια ομάδα της ΟΠΛΑ απήγαγε από το σπίτι τους στην οδό Φιλολάου, τους αδελφούς Αντώνη και Μανώλη Περράκη, δραστήρια μέλη της Χ στο Παγκράτι και τους εκτέλεσαν μαζί με το 15χρονο μαθητή Στυλιανού Φελονέζη σε παρακείμενο σπίτι"
σελ.137

Και έχουμε και το παρακάτω συμβάν που είναι συνδυασμός οικογενειακής ευθύνης, λεηλασίας του σπιτιού του θύματος και της απίστευτης κατηγορίας ότι αυτά έγιναν επειδή η γερμανικής καταγωγής γυναίκα του σπιτιού δεχόταν στο σπίτι Γερμανούς αξιωματικούς:

"Την 1^η Οκτωβρίου, η ομάδα του Κολλημένου απήγαγε από το σπίτι του στην οδό Ευφράνορος τον απόστρατο αντισυνταγματάρχη, Μιλτιάδη Μιχαλόπουλο, το νεαρό γιο του Κωνσταντίνο και την υπηρέτρια του σπιτιού και τους μετέφεραν στον Κοπανά. Οι δυο άνδρες εκτελέστηκαν μετά από μερικές μέρες με την κατηγορία πως η γυναίκα του Μιχαλόπουλου, γερμανικής καταγωγής, δεχόταν συχνά στο σπίτι Γερμανούς αξιωματικούς. Το σπίτι λεηλατήθηκε."
σελ.156

 Και κλείνουμε με την λιγο-πολύ γνωστή "αδυναμία" της ΟΠΛΑ, και γενικότερα των κκεδων, στους τροτσκιστές/αρχειομαρξιστές:

"Ακόμα και μέσα στις πολεμικές συνθήκες της Κατοχής και τις προτεραιότητες ενός μετωπικού εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, το ΚΚΕ στοχοποίησε έντονα όσους είχαν λιποτακτήσει προπολεμικά από τις γραμμές του ενώ δεν παραμέλησε και τον ιδεολογικό πόλεμο με "χαφιέδες" ή "γκεσταπίτες με μαρξιστική μάσκα", ταμπέλες που φιλοδοξούν να καλύψουν μια ποικιλία συμπεριφορών με κοινό παρονομαστή την κομματική διαφωνία, αναγόμενη στην προϊστορία του ελληνικού κομμουνιστικού κινήματος. Βασική πτυχή αυτής της διαφωνίας είναι η πολύμορφη αντιπαράθεση με τις αρχειομαρξιστικές και τροτσκιστικές οργανώσεις που αντλούσε τη δυναμική της από τη δεκαετία του ’20 και κορυφώθηκε την περίοδο της Κατοχής λόγω της απόρριψης της λογικής του "εθνικιστικού μετώπου σταλινικών" από τους τροτσκιστές, κάτι που στοίχισε την απερίφραστη καταδική τους από το Κόμμα ως "λακέδες της Γκεστάπο"

σελ.76

 "Με το απέραντο μίσος για τους τροτσκιστές γαλουχήθηκαν από τους καθοδηγητές τους όλα τα εαμικά μέλη."
σελ.76

 "Η ανοιχτή ιδεολογική αντιπαράθεση κατέληξε σε αιματοχυσία η οποία έφτασε σε αληθινό πογκρόμ κατά τα Δεκεμβριανά. Από τους 84 εκτελεσμένους από το ΚΚΕ αρχειομαρξιστές και τροτσκιστές της περιόδου 1944/45, οι περισσότεροι έχασαν τη ζωή τους στην πρωτεύουσα αν και οι κατοχικές δολοφονίες (μέχρι τον Νοέμβριο του 1944) είναι λιγότερες από δέκα"

  σελ.76

 Δεν υπάρχει λόγος να σχολιάσουμε περισσότερο τα ανδραγαθήματα της ΟΠΛΑ.
 Τα γραπτά του (αριστερότατου) Χανδρινού είναι -επί του παρόντος- υπεραρκετά.

ΟΠΛΑ Αθηνών (μέρος α'): Στελεχώθηκε αρχικά από αστυνομικούς και κάποια πρώην μέλη της γινόντουσαν μετά κουκουλοφόροι καταδότες στα μπλόκα της Κατοχής

 Σε συνέχεια της αμέσως προηγούμενης ανάρτησής μας, περνάμε τώρα στον κυριότερο "συνέταιρο" του ΕΛΑΣ της Αθήνας, την ΟΠΛΑ, χρησιμοποιώντας πάντα σαν πηγή το έργο του Ιάσονα Χανδρινού "Το τιμωρό χέρι του λαού".
  Αυτό που λίγοι γνωρίζουν είναι ότι η ΟΠΛΑ αρχικά βασίστηκε σε κομμουνιστές των Σωμάτων Ασφαλείας που δρούσαν φραξιονιστικά εντός της υπηρεσίας τους:
 
"Εκείνη την περίοδο, οι κομματικοί πυρήνες σε Αστυνομία και Χωροφυλακή συγκροτούσαν μια μυστική στρατιωτική οργάνωση, γνωστή με τον τίτλο "26 ΣΤ’ Γκρούπα", άμεσα ελεγχόμενη από το ΠΓ και καθοδηγούμενη από ανώτατο κομματικό στέλεχος. Η γκρούπα ήταν υπεύθυνη για όλη τη διαφωτιστική και διαβρωτική δουλειά στα Σώματα Ασφαλείας, διακίνηση παράνομου υλικού και φυσικά συλλογή πληροφοριών, τομέας ο οποίος έφτασε σε τέτοιο επίπεδο, ώστε για

τις "εμπιστευτικές διαταγές του αρχηγείου, πρώτα ελάμβανε γνώση το Πολιτικό  Γραφείο και μετά οι υπηρεσίες της Αστυνομίας".

Αυτοί οι μηχανισμοί ήταν οι προδρομικές μορφές της Οργάνωσης Περιφρούρησης Λαϊκού Αγώνα (ΟΠΛΑ), η οποία ουσιαστικά ξεπήδησε από τις μυστικές διακλαδώσεις (φράξιες) του Κόμματος στα Σώματα Ασφαλείας αναλαμβάνοντας στη συνέχεια, αντίστοιχα αστυνομικά καθήκοντα στα πλαίσια του εαμικού κινήματος. Η ταύτιση δεν περιορίζεται στην τεχνογνωσία ή στις λειτουργίες του μηχανισμού, αλλά προεκτείνεται και στα πρόσωπα, αφού, υποτίθεται, πως οι πρώτες ομάδες εκτελεστών της ΟΠΛΑ συγκροτήθηκαν από κομμουνιστές αστυνομικούς που επιφορτίστηκαν με την τιμωρία "προδοτών" 

σελ.58

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της δράσης τους (πριν την ίδρυση της ΟΠΛΑ στην Αθήνα) ήταν και το παρακάτω περιστατικό:

"Η διείσδυση του ΕΑΜ/ΚΚΕ στον κατοχικό κρατικό μηχανισμό έγινε για πρώτη φορά γνωστή στις πραγματικές της διαστάσεις τη νύχτα της 6ης προς 7η Απριλίου 1943, όταν μια ομάδα ενόπλων χωροφυλάκων μπήκαν στο σανατόριο φυματικών "Η Σωτηρία" στη λεωφόρο Μεσογείων, αφόπλισαν τους έκπληκτους συναδέλφους τους της φρουράς και ελευθέρωσαν 56 κομμουνιστές κρατούμενους που είχαν μεταχθεί από τις φυλακές της Ακροναυπλίας."
σελ.56

"Το σχέδιο και η εκτέλεση της επιχείρησης αυτής, που οργανώθηκε από την ηγεσία της ΚΟΑ και του ΕΛΑΣ Αθήνας (με προσωπική συμμετοχή του Κωτσάκη), βασίστηκε στη συνδρομή αστυφυλάκων και χωροφυλάκων οργανωμένων στο ΚΚΕ, που διέθεσαν όπλα, στολές για το καμουφλάζ, συνθήματα και τα 18 από τα 24 πρόσωπα της ομάδας εισβολής"
  σελ.56-7

 Στην αρχή η ΟΠΛΑ, πρωτού οι δολοφονίες μπουν στην ημερησία διάταξη, χρησιμοποιούσε διάφορες μεθόδους εκφοβισμού και απειλές. Από αυτές δεν γλίτωναν ούτε μικρά παιδιά που μοίραζαν υλικό για άλλες οργανώσεις. 
 Ενδεικτικό είναι το περιστατικό που διηγείται -με κάποια διάθεση αυτοκριτικής, είναι αλήθεια- ένα μέλος της ΟΠΛΑ Θησείου ονόματι Παναγιώτης Βαζούρας:

 "Ο πρώτος μας στόχος ήταν ένα παιδάκι άλλης οργάνωσης που μοίραζε έντυπα. Μας καλεί ο Ράπτης, πήγαμε και το βρήκαμε το παιδί κάπου εδώ πέρα –φρόντισα να μη φαίνομαι και πολύ γιατί με ξέρανε– και καθίσαμε οχτώ νταγλαράδες απέναντί του και συζητούσαμε τι θα κάνουμε κλπ. Σηκώθηκα λοιπόν εγώ και του λέω: «Αν τα ξαναμοιράσεις αυτά, θα σε σκοτώσουμε! Το ξανακάνεις;», «Όχι, όχι!».

Τρομοκρατία…"
σελ.62

 Απ΄την στιγμή βέβαια που ξεκίνησε η ένοπλη δράση, ήταν εξαιρετικά επισφαλές για το όποιο μέλος της ΟΠΛΑ να διαρρήξει τους δεσμούς του με την οργάνωση:

 "Όταν ένα μέλος της ΟΠΛΑ Πλάκας, ο Βασίλης Ρερές, αποχώρησε από την οργάνωση, τον σκότωσαν επειδή είχε πάρει μέρος σε εκτελέσεις και γνώριζε ανθρώπους"
σελ.61

 ενώ το ίδιο ίσχυε σε κάποιες περιπτώσεις και για αποχωρήσαντα μέλη της ΕΠΟΝ:

   "Εκτελέσεις μελών της ΕΠΟΝ που αποσκίρτησαν μπορούν, πάντα σε συνάρτηση με την χρονική συγκυρία, να θεωρηθούν είτε προειδοποιητικές, όπως η περίπτωση του 19χρονου «λιποτάκτη» Ξενοφώντα Παπαδάκη στην Καλλίπολη του Πειραιά τα Χριστούγεννα του 1943.."
 σελ.61

Ένα ιδιαίτερα εντυπωσιακό στοιχείο, το οποίο δεν έχει αξιολογηθεί επαρκώς μέρι σήμερα, είναι η καθοριστική συμμετοχή πρώην μελών της ΟΠΛΑ, και γενικότερα των εαμικών οργανώσεων, σε ρόλο κουκουλοφόρου καταδότη στα μπλόκα που διενεργούσαν Γερμανοί και ελληνικές κατοχικές αρχές.
 Ας δούμε λίγο τα στοιχεία που παραθέτει ο Χανδρινός:

 Για τα μπλόκα σε Δουργούτι (σημερινός Νέος Κόσμος) και Κοκκινιά:

"Οι αποτελεσματικότεροι μασκοφόροι στα μπλόκα του 1944 ήταν πάντοτε πρώην μέλη της ΟΠΛΑ, όπως οι Θεόδωρος Μπαξεβανίδης και Θεόδωρος Μπαντράνης, που πρωταγωνίστησαν με τη νέα τους ιδιότητα ως μέλη των Ταγμάτων και της Ειδικής Ασφάλειας στα δύο πιο αιματηρά μπλόκα της πρωτεύουσας –σε Δουργούτι και Κοκκινιά αντίστοιχα"
σελ.62

 Για του Ζωγράφου:

"Τα ξημερώματα της 27ης Ιουνίου η συνοικία του Ζωγράφου κυκλώθηκε από τα Τάγματα που, έχοντας μαζί τους έναν πρώην εξωμότη ΕΛΑΣίτη, πέτυχαν να αιχμαλωτίσουν όλη σχεδόν τη δύναμη του 3^ου Λόχου Ζωγράφου."
σελ.134

Για το Περιστέρι:

"Από τους καταδότες του μπλόκου που επικηρύχθηκαν από την ΟΠΛΑ και αναζητούνταν σε όλες τις συνοικίες, μια νεαρή κοπέλα –η Αθανασία Κανελλοπούλου, πρώην ΕΠΟΝίτισσα– πλήρωσε με τη ζωή της την προδοσία της μετά την Απελευθέρωση από την Πολιτοφυλακή Περιστερίου."

 σελ.137

 Πάλι για την Κοκκινιά:

"Οι καταδότες –ένας εκ των οποίων ήταν πρώην μέλος της ΟΠΛΑ– υπέδειξαν αρχικά όλα τα στελέχη των ενόπλων οργανώσεων"
σελ.148

 Και ένα ακόμα παρεμφερές περιστατικό:

"Στις 14 Ιουλίου, δύο χωροφύλακες της Ειδικής Ασφάλειας έπεφταν νεκροί από τις σφαίρες αγνώστων στην οδό Αριστείδου. Ήταν οι Γεώργιος Φόης και Κωνσταντίνος Ρεμούνδος –πρώην μέλος της ΕΠΟΝ Νέας Ιωνίας, και επικηρυγμένος από μήνες για την κατάδοση στελεχών στους Γερμανούς"

σελ.138

 συνεχίζεται...

Η ΟΠΛΑ Θεσσαλονίκης

 Τα τελευταία χρόνια γίνεται κάποια προσπάθεια από διάφορους ιστορικούς για να βγουν στο φως περισσότερα στοιχεία για την ΟΠΛΑ. Η αλήθεια είναι ότι για την ΟΠΛΑ δεν υπάρχει πληθώρα στοιχείων και ιστορικών ντοκουμέντων, κάτι λογικό καθώς επρόκειτο για έναν μηχανισμό που δρούσε με αυστηρούς συνωμοτικούς κανόνες που υπαγόταν μάλιστα απευθείας στην ηγεσία του ΚΚΕ παρακάμπτοντας έτσι τις εαμικές οργανώσεις.
 Και αν για την ΟΠΛΑ στην Αθήνα έχουν βγει κάποια στοιχεία, για την συμπρωτεύουσα η ιστορία και η δράση της συγκεκριμένης ένοπλης οργάνωσης είναι ακόμα πιο σκοτεινή.
 Μία πρώτη προσπάθεια χαρτογράφησης της ΟΠΛΑ στην Θεσσαλονίκη έκανε η ιστορικός Σοφία Ηλιάδου-Τάχου στο πρόσφατο έργο της "Μέρες της ΟΠΛΑ στην Θεσσαλονίκη" το οποίο χρησιμοποιήσαμε ως πηγή για την παρούσα ανάρτηση.

 Μέχρι πρότινος ήταν κοινή πεποίθηση ότι η ΟΠΛΑ ιδρύθηκε το φθινόπωρο του 1943.
 Κάποιοι αριστεροί ισχυρίζονται μάλιστα ότι η ίδρυσή της έγινε σαν αντίβαρο στην ίδρυση των Ταγμάτων Ασφαλείας απ΄την κυβέρνηση Ράλλη. Αυτό όμως δεν φαίνεται να είναι ακριβές.

 Σύμφωνα με στοιχεία που παραθέτει η προαναφερθείσα συγγραφέας, το επισφαλές συμπέρασμα είναι πως: "θα πρέπει να τοποθετήσουμε την επίσημη σύσταση της ΟΠΛΑ στην Θεσσαλονίκη μες στο 1942". Αυτό δεν θα πρέπει να θεωρηθεί πανάκεια, διότι στην Θεσσαλονίκη δρούσαν ένοπλες ομάδες υπό κομμουνιστική καθοδήγηση από αρκετά νωρίτερα. Το αν έφεραν ή όχι τον τίτλο ΟΠΛΑ, ή το πότε πήραν το όνομα αυτό, είναι δευτερεύον ζήτημα.

Οι πρώτες από αυτές τις ένοπλες ομάδες σχετίζονταν με την βραχύβια αντιστασιακή οργάνωση "Ελευθερία" που είχε ιδρυθεί τον Μάιο του 1941 με πρωτοβουλία του Μακεδονικού Γραφείου (Μ.Γ) του ΚΚΕ σε συνεργασία με τον συνταγματάρχη Ψαρρό και άλλους αξιωματικούς.
 Τον πρώτο καιρό της Κατοχής, η επαφή του Μ.Γ του ΚΚΕ με την κομματική ηγεσία των Αθηνών ήταν δυσχερέστατη, αλλά ακόμα και αν υπήρχε θα ήταν αμφιβόλου αποτελεσματικότητας αφού το σύνολο του κομματικού μηχανισμού είχε αποδιοργανωθεί απ΄τα συντριπτικά πλήγματα που υπέστη επί Ιωάννη Μεταξά. Χαρακτηριστικό είναι ότι το Μ.Γ είχε μείνει μακριά απ΄την σύγκρουση μεταξύ της Προσωρινής Διοίκησης και της Παλαιάς Κεντρικής Επιτροπής που ταλαιπωρούσε τότε το ΚΚΕ.
Αυτή η κατάσταση είχε σαν συνέπεια το Μ.Γ -όντας αποκομμένο απ΄την επίσημη κομματική καθοδήγηση- να δώσει δυσανάλογο για την εποχή βάρος στην συγκρότηση των πρώτων ένοπλων τμημάτων στα πλαίσια της οργάνωσης "Ελευθερία" όσον αφορά την Θεσσαλονίκη τουλάχιστον.

  Η αποκατάσταση της επαφής με την νέα Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ που είχε συσταθεί στην Αθήνα, η ίδρυση του ΕΑΜ, οι αλλαγές στην κομματική καθοδήγηση του Μ.Γ και η άνοδος της Χρύσας Χατζηβασιλείου (ανώτατο κομματικό στέλεχος) στην Θεσσαλονίκη ενίσχυσαν την οπτική της καταδίκης του ένοπλου αγώνα. Αυτή η καταδίκη όμως ήταν περισσότερο θεωρητική χωρίς πρακτικό αντίκρυσμα. Άλλωστε είχε ήδη χυθεί το πρώτο αίμα με την εκτέλεση ενός φύλακα των γραφείων της ΕΕΕ τον Αύγουστο του 1941 και ενός χωροφύλακα τον Σεπτέμβριο. Το Νοέμβριο εξαρθρώθηκε απ΄την Ειδική Ασφάλεια μία ένοπλη ομάδα κομμουνιστών, δύο από αυτούς εκτελέστηκαν και οι υπόλοιποι κλείστηκαν στο στρατόπεδο "Παύλος Μελάς".
 Λίγες εβδομάδες μετά, τον Δεκέμβριο του 1941 σαν αντίποινα έγινε απόπειρα εμπρησμού στο σπίτι του Πούλου.

 Για το 1942, απ΄τα υπάρχοντα στοιχεία στην ΟΠΛΑ (ή στην πρόδρομη ένοπλη οργάνωση) μπορούν να χρεωθούν δύο σαμποτάζ γερμανικών αυτοκινήτων δίχως νεκρούς, η εκτέλεση ενός υπαλλήλου επισιτισμού και ενός χωροφύλακα.

 Με την ίδρυση της ΕΠΟΝ τον Φεβρουάριο του 1943, η ΟΠΛΑ (που τότε σύμφωνα με στελέχη της ήδη ονομαζόταν έτσι) ανέλαβε τον ρόλο της περιφρούρησης των εκδηλώσεων της πρώτης. Δεν υπάρχουν στοιχεία για εκτελέσεις της ΟΠΛΑ το 1943.

 Το 1944 με την σύμπραξη και του εφεδρικού ΕΛΑΣ, η ΟΠΛΑ επιδόθηκε σε ανοικτή σύγκρουση με άλλους Έλληνες, αντικομμουνιστές ή γερμανόφιλους, που είχαν εξοπλιστεί απ΄τους Γερμανούς. Για να μην μακρυγορήσουμε δεν θα κάνουμε τώρα λεπτομερή αναφορά σε αυτές τις συγκρούσεις.
 Τον Απρίλιο του 1944 με την σύσταση της Εθνικής Πολιτοφυλακής (δηλαδή της αστυνομίας του ΕΑΜ) ένα μέρος της ΟΠΛΑ συγχωνεύτηκε με την ΕΠ, αλλά η οργάνωση δεν διαλύθηκε. Η ΟΠΛΑ στράφηκε ακόμα περισσότερο προς την ατομική τρομοκρατία αφού τον ρόλο της περιφρούρησης τον είχε αναλάβει πλέον η Εθνική Πολιτοφυλακή (ΕΠ), και σύμφωνα με μαρτυρίες στην πορεία κατέληξε να επιβλέπει ακόμα και την ίδια την Εθνική Πολιτοφυλακή.
 Αυτό δεν δείχνει παράλογο αφού η ΟΠΛΑ υπαγόταν εξ'ολοκλήρου στο ΚΚΕ, πράγμα που την καθιστούσε όργανο ενός μονολιθικού σταλινικού μηχανισμού, με ότι αυτό συνεπαγόταν τότε.

 Γενικότερα, η ΟΠΛΑ και στην Θεσσαλονίκη διακρίθηκε για τις άγριες συγκρούσεις της με άλλους Έλληνες. Γερμανοί θύματα της ΟΠΛΑ δεν έχουν καταγραφεί, και αυτό είναι πολύ σημαντικό.
 Οι αυθαιρεσίες της δεν ήταν διόλου σπάνιες και ανάγκασαν ακόμα και τον Βασβανά, γραμματέα του Πολιτικού Γραφείου ΚΚΕ Θεσσαλονίκης, να πει:
 "Αυτές τις μέρες σύντροφοι έχουμε καταγγελίες για το παρακράτημα το υπερβολικό που κάνουν οι οργανώσεις... σοβαρές καταγγελίες έχουμε για εκτελέσεις άσκοπες που αν είσαστε εδώ θα τραβούσατε τα μαλλιά σας, γιατί πραγματικά θα μπορούσε να πει κανείς ότι στα ζητήματα αυτά η ΟΠΛΑ και ο ΕΛΑΣ πέρασαν πάνω απ΄τις καθοδηγήσεις"

Ο Ιωαννίδης παραδέχεται ότι οι σφαγές των δεκεμβριανών ήταν προγραμματισμένες απ΄το 1943

Όπως ξέρουμε κατά τα δεκεμβριανά οι κομμουνιστές ευθύνονταν για σφαγές αμάχων στις οποίες προέβησαν τότε. Κάποιοι καλοπροαίρετοι μπορεί να πιστεύουν ότι αυτές οι σφαγές ήταν φυσικό αποτέλεσμα μίας ένοπλης σύγκρουσης. Τα στοιχεία όμως που υπάρχουν δείχνουν ότι αυτές οι σφαγές δεν ήταν απόρροια των οξυμένων παθών εκείνων την ημερών, αλλά ήταν προγραμματισμένες πολιτικές εκκαθαρίσεις.

 Αυτό το ομολογεί ευθέως ο οργανωτικός γραμματέας του ΚΚΕ, Γιάννης Ιωαννίδης στις "Αναμνήσεις" του.

 Συγκεκριμένα, στις σελ.289-90 λέει:

"Εμείς είχαμε την ΟΠΛΑ και ξέραμε όλους τους συνεργάτες των Γερμανών. Εμείς είχαμε επισημάνει μαζί με τον Στέργιο τον Αναστασιάδη, εγώ ήμουν στην Αθήνα, δεν είχα ακόμη αρρωστήσει, είχαμε επισημάνει τα πρόσωπα εκείνα που με την πρώτη ρήξη θα έπρεπε να πιάσουμε και να εξουδετερώσουμε. Ώστε αυτοί, οι Εγγλέζοι και άλλοι, να μην έχουν άνθρωπο που να τους εξυπηρετήσει.

 Αυτή η σκέψη μου ήταν σκέψη που την κάναμε μαζί με τον Γληνό, πρωτού ακόμα  βγούμε στο βουνό. Ο Γληνός είχε αυτήν την σκέψη επειδή είχε και πείρα από τα άλλα πραξικοπήματα που γινόντουσαν από παλιά στην Αθήνα. Και μου’λεγε: Γιάννη θα πιάσουμε 5-6.000 στην Αθήνα και τον Πειραιά και μία αντίστοιχη αναλογία στην Θεσσαλονίκη και σε μερικές άλλες μεγάλες πόλεις. Θα τους πιάσουμε ξαφνικά με μία έφοδο, εφόσον ξέρουμε που κάθεται καθένας από αυτούς. Θα τους πιάσουμε, θα τους εξουδετερώσουμε και έπειτα αυτοί θα μείνουν ξεκρέμαστοι. Γιατί δεν θα έχουν με ποιους θα τους αντικαταστήσουν. Και αυτοί που θα μείνουν, γιατί με 5-6.000 δεν τους πιάνεις όλους, θα χώσουν το κεφάλι τους στο καβούκι και δεν θα κινηθούν. Και έτσι ήταν δηλαδή.

 Εγώ το είχα δει αυτό και είχα πειστεί με την άποψη του Γληνού και από την πείρα έβλεπα πως στα διάφορα πραξικοπήματα που γίνονταν εξουδετερώνονται οι αντίπαλοι. Εμείς θα τους εξουδετερώναμε γιατί κάναμε επανάσταση και η επανάσταση δεν ξέρει άλλα. Τ’άλλα είναι πράσινα άλογα. Όταν κάνεις εμφύλιο πόλεμο δεν τον κάνεις με συναισθηματισμό. Κάνεις εμφύλιο πόλεμο. Θα εξουδετερώσεις τον εχθρό με όλα τα μέσα. Πιο σκληρός πόλεμος απ΄τον εμφύλιο δεν υπάρχει. Έτσι;

 Λοιπόν, αφού εμείς κινήσαμε να κάνουμε αυτό το πράγμα και είχαμε φτάσει και στο σημείο αυτό, εμείς έπρεπε να εξουδετερώσουμε αυτόν τον κόσμο."

  Σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, η ιδέα για τις εκκαθαρίσεις ήταν του Γληνού. Ο Γληνός εθεωρείτο ένας απ΄τους "μεγάλους διανοητές" της αριστεράς και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στους κύκλους των κομμουνιστών. Ήταν αυτός που έγραψε και το -ιδιαιτέρως πετυχημένο- προπαγανδιστικό φυλλάδιο 'Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ". Πέθανε τον Δεκέμβριο του 1943 μετά από εγχείρηση. 

 Συνεπώς, οι παραπάνω απόψεις του περί εκκαθαρίσεων 5-6.000 αντιφρονούντων θα έγιναν προφανώς μες στο 1943 ή και ακόμη νωρίτερα. Άρα οι σφαγές των δεκεμβριανών ήταν προγραμματισμένες από παραπάνω από έναν χρόνο πριν.

Αυτές οι ανθρωποφαγικές προθέσεις του "διανοητή" Γληνού , τις οποίες υιοθέτησε ο Ιωαννίδης καθ'ομολογία του, ήταν στο ίδιο κλίμα με τα εμφυλιοπολεμικά κηρύγματα που έκανε ο τελευταίος στους ακροναυπλιώτες συγκρατούμενούς απ΄το 1941 κιόλας. Τα είχαμε δει εδώ:
  http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/07/1941.html

 Βλέπουμε ότι ο Ιωαννίδης υποστήριζε ότι "αυτές οι εκκαθαρίσεις γίνονται στα πραξικοπήματα" και ότι "ο Γληνός τα έλεγε αυτά επειδή είχε πείρα από προηγούμενα πραξικοπήματα που είχαν γίνει στην Αθήνα". 
 Το σκεπτικό του ήταν ότι "αφού και οι άλλοι πραξικοπηματίες τα έκαναν στο παρελθόν, ε τότε πρέπει και εμείς οι επαναστάτες να τα κάνουμε τώρα".

 Και πάλι όμως ψεύδεται ασυστόλως, διαστρέφοντας προκλητικά τα ιστορικά γεγονότα προκειμένου να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

 Είναι γεγονός την περίοδο του Μεσοπολέμου είχαν γίνει πολλά κινήματα και πραξικοπήματα στην Ελλάδα με επίκεντρο την πρωτεύουσα, αλλά σε κανένα από αυτά δεν έγιναν σφαγές τύπου δεκεμβριανών, ούτε εξολοθρεύονταν κατά χιλιάδες οι εκάστοτε πολιτικοί αντίπαλοι των κινηματιών. Αυτά τα αίσχη ήταν καθαρά κομμουνιστική έμπνευση, και σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, ήταν ιδέα του "μεγάλου διανοητή" της αριστεράς Γληνού..

 

 Τα παραπάνω εγκληματικά εμφυλιοπολεμικά σχέδια δεν έμειναν στα χαρτιά. 
 Όπως ξέρουμε, εφαρμόστηκαν. Γι'αυτό άλλωστε υπήρχε και η ΟΠΛΑ...
 Παρακάτω ο Ιωαννίδης είναι αποκαλυπτικός (σελ.319): 

"Εμείς πιάναμε συνέχεια. Είτε συμφωνούσαμε με αυτούς είτε όχι, είτε κάναμε  ή δεν κάναμε πόλεμο, εμείς τους χαφιέδες δεν μπορούσαμε να τους αφήσουμε. Και ούτε ήταν σωστό να τους αφήσεις. Εμφύλιο πόλεμο κάνεις και θα αφήσεις όλα αυτά τα τέρατα για να τα έχεις και πάλι στο κεφάλι σου; Δεν γίνεται. Ο εμφύλιος πόλεμος είναι πόλεμος άγριος. Είχαμε σκοπό να συλλάβουμε περί τις 5.000 αν άναβε το πελεκούδι. Τι θα έκανες; Οι Γιουγκοσλάβοι σε 2-3 μέρες εξουδετερώσανε περί τις 20.000. Γίνεται τώρα εμφύλιος πόλεμος χωρίς τέτοια;"

 Φυσικά η φρασεολογία περί "χαφιέδων" δεν είναι σοβαρή. Οι κομμουνιστές απλά αρέσκονταν στο να καθυβρίζουν τους εχθρούς τους, ακόμα και αφού τους είχαν σφάξει.


 Θεωρούμε ότι δεν χρειάζονται περισσότερα σχόλια, καθ'ότι ο κυνισμός του Ιωαννίδη είναι υπεραρκετός.

Ο πρώην εαμίτης και μετέπειτα αριστερός διανοούμενος Κώστας Αξελός μιλάει για την εμπειρία του στο κατοχικό ΚΚΕ

 O Κώστας Αξελός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924. Αποφοίτησε από το Βαρβάκειο και φοίτησε στη Νομική κατά τη διάρκεια της Κατοχής, αλλά σύντομα τον κέρδισε η πολιτική δράση. Εντάχθηκε στο Ε.Α.Μ. και συμμετείχε στην Αντίσταση ως οργανωτής και θεωρητικός του κομμουνιστικού κινήματος. Προβεβλημένο στέλεχος της Ο.Κ.Ν.Ε., συμμετείχε στα Δεκεμβριανά το 1944 όπου συνελήφθη, φυλακίστηκε και βασανίστηκε.

Στην διεύθυνση: http://www.chronosmag.eu/index.php/xls-g-e-p-s.html δημοσιεύτηκε πριν μερικές μέρες συνέντευξή του, που είχε δοθεί πριν από 10 χρόνια.

Αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμά της (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας) που αφορά την περίοδο της Κατοχής και των δεκεμβριανών:


— Ποιες ήταν οι σχέσεις σας με το ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα;
Στην Ο.Κ.Ν.Ε. μπήκα τέλη του ’41, τον Δεκέμβρη. Ήμουν από μεγαλοαστική οικογένεια, ήταν καταρχήν επανάσταση ενάντια στο σπίτι. Το Κόμμα όμως ήταν το αντίθετο, ήταν μικροαστικό... Εγώ πίστευα πως ο μαρξισμός πραγματοποιεί τη φιλοσοφία. Αλλά τελικά είναι δόγμα, ένα υποκατάστατο θρησκείας. Λέγανε «κάποτε θα γίνουν όλα καλά, αλλά τώρα πρέπει να περάσουμε χρόνια με δάκρυα». Το Κόμμα ήταν ο Θεός, απαιτούσε υπομονή και υπακοή. Τελικά αντί για δικτατορία του προλεταριάτου είναι δικτατορία πάνω στο προλεταριάτο. Μια πάλη για την εξουσία. Και η παλιά εξουσία αντί να καταργηθεί θα γινόταν γραφειοκρατική. Γραφειοκρατία ήδη από την απελευθέρωση.
Υπήρχε λογοκρισία και πουριτανισμός που επιβλήθηκε από το Κ.Κ. στην τέχνη και στη γλώσσα. Λέγανε πως ο Καβάφης ήταν παρακμιακός, ενώ ο Παλαμάς εθνικός, πράγμα γελοίο! Και βέβαια η σεξουαλικότητα ήταν απαγορευμένη στο Βουνό. Εκτελούσαν όσους πηδούσαν μια κοπέλα. Γιατί όλη η ενέργεια έπρεπε να πάει στον αγώνα. Υπήρχε πουριτανισμός, υπήρχε μικροπρεπισμός... Εμείς θέλαμε να πάμε κόντρα στα κλισέ. Το 1946 ή ’47 η ομάδα Μιμίκα, Παπαϊωάννου, Κορνήλιος κι εγώ βγάλαμε σουρεαλιστικό κείμενο που αναφέρονταν στον πούτσο του Καραϊσκάκη σε μια γιορτή της παροικίας για την 25η Μαρτίου, παρουσία των διπλωματικών αρχών. Θα μου μείνει αξέχαστο το ξύλο που φάγαμε από σταλινικούς και καθεστωτικούς... 
— Ζήσατε από πολύ κοντά και τον κόκκινο Δεκέμβρη του ’44...
Terroriste et terrorisé… Τον Δεκέμβρη ήμουν εσωκομματικός διαφωτιστής. Οι Σοβιετικοί θέλαν η Ελλάδα να είναι μπουρδέλο, στέλναν θολά μηνύματα. Θυμάμαι τον Σιάντο πριν τον Δεκέμβρη μετά από μια συνέλευση για το «τι θα κάνουμε» όπου άλλοι έλεγαν ένοπλο, άλλοι ό,τι να ναι. Όταν τον ρώτησα: «Τι σύνθημα θα ρίξουμε; Στηρίζουμε την αστική δημοκρατία;» – ο Σιάντος είπε: «Θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι». Ό,τι να ναι! Μετά ήρθε ο Ζαχαριάδης που ήταν σχιζοφρενής – Μάρτη του ’45. Τον Δεκέμβρη του ’45 εγώ πλέον φεύγω... Από το ’45 έκοψα κάθε σχέση με την ενεργό πολιτική. Το ελληνικό Κομουνιστικό Κόμμα ήταν σχιζοφρενικό. Από τη μία έκανε αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη και από την άλλη ήταν η Ο.Π.Λ.Α. που εκτελούσε τους πάντες. Στο αντάρτικο ήταν καλή η βία ενάντια στους κατακτητές αλλά όχι ενάντια στους συναγωνιστές. Τον Δεκέμβρη η Ο.Π.Λ.Α. μας εξετέλεσε όλους, αρχειομαρξιστές, τροτσκιστές... Οι τροτσκιστές πίστευαν πως ο κόσμος και ο πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικός, πίστευαν στη «μη αντίσταση». Τους τρώγαν βέβαια όλους... Τον Δεκέμβρη κατάλαβα τι λάθη έκανε το Κόμμα... Αργότερα δημοσίευσα μια μελέτη για τον Δεκέμβρη στις Βρυξέλλες.


  Σύμφωνα λοιπόν με τον Αξελό:

α) Ο ίδιος προερχόταν από μεγαλοαστική οικογένεια, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να αναδειχθεί σε υπεύθυνο κομματικό στέλεχος του ΚΚΕ. Η περίπτωσή του είναι σε αντιστοιχία με δύο σχετικές αναρτήσεις μας:
 http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_28.html
 http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_22.html

β) Το ΚΚΕ πάλευε για την εξουσία.

γ) Οι σεξουαλικές σχέσεις απαγορεύονταν επί ποινή θανάτου, διότι όλη η ενέργεια έπρεπε να διοχετεύεται στον αγώνα. Σχετικά έχουμε γράψει εδώ:
 http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/08/blog-post_21.html

δ) Η ΟΠΛΑ θέριζε γενικώς και αδιακρίτως, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στους διαφωνούντες αριστερούς (τροτσκιστές, αρχειομαρξιστές κτλ). Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος αριστερός που λέει κάτι τέτοιο.


  Όταν οι ίδιοι οι αριστεροί βγαίνουν και ομολογούν τέτοια πραγματα, έστω και 60 χρόνια μετά, τότε εμείς οι μη-αριστεροί λίγα πράγματα έχουμε να προσθέσουμε.
 

Ποιος θυμάται τον Κωνσταντίνο Σπέρα;

 Είχαμε δει εδώ και εδώ ενδιαφέροντα στοιχεία σχετικά με την εξόντωση αρχειομαρξιστών/τροτσκιστών και γενικώς αριστερών που παρέκλιναν απ'την γραμμή του σταλινικού ΚΚΕ και των οργανώσεών του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ κτλ.
 Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτών των εν μέρει "εσωτερικών" εκκαθαρίσεων του ΚΚΕ ήταν και ο αναρχικός συνδικαλιστής Κωνσταντίνος Σπέρας.
 Στο διαδίκτυο βρήκαμε το παρακάτω άρθρο για τον Σπέρα που το αναδημοσιεύουμε αυτούσιο χωρίς βέβαια να υιοθετούμε κατ'ανάγκη όλα τα γραφόμενα, αφού είναι ηλίου φαεινότερο ότι ο συντάκτης του προσπαθεί να αγιοποιήσει τον συγκεκριμένο αναρχικό.
  Αξίζει πάντως να σταθεί κανείς για μία ακόμη φορά στην μηδενική ανοχή του ΚΚΕ προς κάθε διαφωνούντα.

  

 Στην Ελλάδα, μπορεί να μην είχαμε ποτέ σπουδαία αναρχική ή αναρχοσυνδικαλιστική παράδοση (τουλάχιστον ανάλογη με αυτήν της Ιταλίας, Ισπανίας ή των χωρών της Λατινικής Αμερικής), αλλά έχουμε τον ηρωικό αναρχικό Κώστα Σπέρα που δολοφονήθηκε από το σταλινικό ΚΚΕ, (τον ΕΛΑΣ ή την ΟΠΛΑ ανάλογα με τα γούστα και τις διαθέσεις του καθενός).

 Ο Κωνσταντίνος Σπέρας ανήκε σε εκείνο το είδος ανθρώπων....
στα χέρια των οποίων οι ιδέες αποκτούν μια φυσική στιλπνότητα, ελαστικότητα και αποτελεσματικότητα. Μπορούμε να πούμε πως αν διαθέταμε σήμερα μερικούς τέτοιους ανθρώπους, θα καταφέρναμε οπωσδήποτε να πιστέψουμε στη δύναμη της κοινωνικής παρέμβασης και να προστατεύσουμε αποτελεσματικότερα τη ζωή μας.

Ο Κωνσταντίνος Σπέρας, γεννήθηκε το 1893 στη Σέριφο και αποκεφαλίστηκε το 1943 από την εγκληματική οργάνωση (του ΚΚΕ) ΟΠΛΑ, υπήρξε πρωτεργάτης του ελληνικού συνδικαλισμού. Ιδρυτικό μέλος του Εργατικού Κέντρου Αθηνών, της ΓΣΕΕ και του ΣΕΚΕ, μέλος του Σοσιαλιστικού Κέντρου Αθηνών, του Μορφωτικού Εργατικού Ομίλου Σύρου και του Ανεξάρτητου Εργατικού Κόμματος, πέρασε πολλά χρόνια στις φυλακές για τη συνδικαλιστική δράση του. Οι ανεξάρτητες ιδέες του και κυρίως η επιμονή του να διαχωρίζει το συνδικαλισμό από την κομματική πρακτική τον έφεραν σε σύγκρουση με το ΚΚΕ, το οποίο τελικά τον δολοφόνησε στο πλαίσιο των ετοιμασιών για τον Εμφύλιο. 






 Η συνέχεια εδώ:  http://www.eglimatikotita.gr/2011/07/blog-post_3316.html

Κάποιες πρώτες παρατηρήσεις στο έργο του αριστερού ιστορικού Ιάσονα Χανδρινού για την ΟΠΛΑ και τον ΕΛΑΣ της Αθήνας

 Πριν από έναν χρόνο περίπου κυκλοφόρησε ένα έργο του γνωστού αριστερού ιστορικού Ιάσονα Χανδρινού για τον ΕΛΑΣ της Αθήνας και την ΟΠΛΑ με τίτλο "Το τιμωρό χέρι του λαού".
 Να υπενθυμίσουμε ότι παλιότερα είχαμε κάνει μία κριτική επί ενός άρθρου του συγκεκριμένου ιστορικού για τον ΕΛΑΣ, και όσον αφορά την ιδεολογική του τοποθέτηση είχαμε τονίσει ότι ήταν κεντρικός ομιλητής σε αντιφασιστική εκδήλωση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-λαθρομεταναστών.
Τυγχάνει επίσης μαθητής του αριστερού γερμανού Χάγκεν Φλάισερ υπό την επίβλεψη του οποίου ήταν η εργασία του Χανδρινού.

 Ανεξάρτητα απ΄την ιδεολογική τοποθέτηση του Χανδρινού με την οποία μας χωρίζει χάος, πρέπει να τονιστεί ότι η συγκεκριμένη εργασία του είναι πολύ ενδιαφέρουσα και φέρνει στο φως πολλά στοιχεία για την δράση των ένοπλων κομμουνιστών στην κατοχική Αθήνα και τις συγκρούσεις με τους αντιπάλους τους.

 Σε πρώτη φάση βέβαια ο τίτλος βέβαια ξενίζει. "Το τιμωρό χέρι του λαού".
 Δίχως σχόλια, τονίζουμε ότι ο συγγραφέας ονόμασε έτσι το έργο του εμπνεόμενος από μία φράση του κομμουνιστικού εντύπου "Διαφωτιστής" για την ΟΠΛΑ. Διαβάζουμε στην σελ.117 του βιβλίου του:
 Στην πρώτη της ονομαστική εμφάνιση στα κομματικά έντυπα, η ΟΠΛΑ βαφτίστηκε "το τιμωρό χέρι του λαού που παλεύει για την ζωή, την λευτεριά και την λαοκρατία".

  Στην εισαγωγή του έργου του κάνει μερικές ενδιαφέρουσες παραδοχές, σπάνιες για αριστερό:

 Λέει (σελ.9) ότι "στην ύπαιθρο σε πλείστες περιπτώσεις, άνθρωποι ωθήθηκαν στην ένοπλη συνεργασία με τους κατακτητές λόγω οικογενειακών διαφορών, τοπικών διαμαχών ή κομματικών αυθαιρεσιών"
 Προς τιμήν του δεν μιλάει ούτε για δοσιλογισμό ούτε για προδοτική στάση αυτών των ουκ ολίγων Ελλήνων της επαρχίας που πήραν όπλα απ΄τους Γερμανούς για να πολεμήσουν τον ΕΛΑΣ.
Μία παρόμοια παραδοχή από έναν άλλον αριστερό είχαμε δει εδώ.

Στην σελ.8 λέει: "Από αυστηρά γεγονοτολογική σκοπιά η αντιστασιακή δράση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στον χώρο της πρωτεύουσας ταυτίζεται περισσότερο με τον πόλεμο κατά των συνεργατών του κατακτητή παρά με τον ίδιο τον κατακτητή.",
και παρακάτω:
 "Οι απλές (όσο και αληθείς) διαπιστώσεις ότι ο ΕΛΑΣ Αθήνας δεν σκότωνε Γερμανούς ή ότι οι Γερμανοί αποτελούσαν σε πολλές περιπτώσεις απλούς παρατηρητές μιας ενδοελληνικής αιματοχυσίας. μπορεί να λειτουργήσουν επίσης εντελώς παραπλανητικά"

Παρά το ότι δεν εξηγεί γιατί αυτές οι αληθείς κατ΄αυτόν διαπιστώσεις μπορεί να "λειτουργήσουν παραπλανητικά", είμαστε υποχρεωμένοι να δεχτούμε την ουσία των συμπερασμάτων του.
 Και αυτή συμπυκνώνεται στο ότι η ΟΠΛΑ και ο ΕΛΑΣ της Αθήνας στρέφονταν πρωτίστως κατά Ελλήνων, είτε των σωμάτων ασφαλείας είτε εθνικών οργανώσεων, και ο όποιος αντιστασιακός αγώνας κατά των κατακτητών πέρναγε σε τρίτη (και βάλε...) μοίρα.

 Λίγο παρακάτω όμως ο Χανδρινός προσπαθεί να μετακυλήσει στην Ειδική Ασφάλεια και κατ'επέκταση στο σύνολο των κατοχικών σωμάτων ασφαλείας, την κύρια ευθύνη για την απαρχή των εμφύλιων συγκρούσεων στην Αθήνα.

Στην σελ. 9 λέει:
 "Την εποχή που η ΟΠΛΑ εγκαινιάζει τον αιματηρό της κατάλογο, τα θύματα των γερμανικών εκτελεστικών αποσπασμάτων, της καταστολής των διαδηλώσεων και της γερμανοκαθοδηγούμενης Ειδικής Ασφάλειας είχαν φτάσει σε τριψήφιο αριθμό"


 Όμως, σύμφωνα με τα γραφόμενά του (σελ.92-94) η ΟΠΛΑ έκανε το πρώτο της χτύπημα εκτελώντας τον ταγματάρχη Χωροφυλακής Δημήτρη Αλεξόπουλο στις 27/09/1943. Ο λόγος ήταν επειδή στις 01/09/1943 ο εκτελεσθείς είχε διατάξει χωροφύλακες να ανοίξουν πυρ κατά μαχητικής πορείας που απαιτούσε την αποφυλάκιση συλληφθέντων απεργών. Υπήρξαν 3 νεκροί. Ο Χανδρινός τονίζει ότι το σύνθημα του πυρός απ΄τον Αλεξόπουλο δόθηκε "υπό αδιευκρίνιστες συνθήκες", φράση που αφήνει ανοικτό κάθε ενδεχόμενο όσον αφορά τον καταμερισμό των ευθυνών για το γεγονός. Αυτή ήταν η πρώτη σύγκρουση σωμάτων ασφαλείας και υποκινούμενων απ΄το ΕΑΜ διαδηλωτών, δίχως την συμμετοχή κατακτητών.

 Εώς τότε, στις κινητοποιήσεις που είχαν γίνει μες στο ΄43 έγιναν εκτεταμμένες συγκρούσεις και υπήρξαν πολλοί νεκροί. Για το αίμα που χύθηκε όμως ευθύνονταν κατα κύριο λόγο οι κατακτητές και όχι τα ελληνικά σώματα ασφαλείας.
 Πάντα σύμφωνα με την μελέτη του Χανδρινού όσον αφορά τα θύματα των διαδηλώσεων έχουμε τα εξής:

- Στις 22/12/1942, αναφέρεται ο πρώτος νεκρός σε διαδήλωση στην κατοχική Αθήνα. Οι θύτες ήταν Ιταλοί (σελ.27).
 - Στις 24/02/1943 (σελ.27-28) αναφέρονται ακόμα δύο νεκροί και 59 τραυματίες. Για τον ένα νεκρό, ο Χανδρινός λέει ότι σκοτώθηκε από Ιταλούς, για τον άλλο νεκρό και τους τραυματίες χωρίς να είναι απολύτως σαφής, δείχνει επίσης τους Ιταλούς.
 - Στις 05/03/1943 (σελ.28) σε μεγάλη συγκέντρωση υπήρξαν 13 νεκροί και 134 τραυματίες σε συγκρούσεις με Αστυνομία, Χωροφυλακή, Ιταλούς και Γερμανούς. Ο συγγραφέας δεν προσδιορίζει όμως ποιοι ευθύνονταν για την αιματοχυσία.
- Στις 25/03/1943 (σελ. 29) σε νέα διαδήλωση υπήρχαν 2 νεκροί και 25 τραυματίες. Ο Χανδρινός δεν προσδιορίζει τους θύτες, παρά μόνο αναφέρει παρακάτω (σελ.34) ότι οι Γερμανοί χρέωναν τους νεκρούς και τραυματίες της μέρας στην Αστυνομία.
- Στις 25/06/1943 (σελ.32) σε συγκρούσεις με Ιταλούς και Γερμανούς υπήρχαν νεκροί και τραυματίες.
 - Στις 22/07/1943 (σελ.33) έγινε η πιο αιματηρή διαδήλωση με 59 νεκρούς και τραυματίες. Θύτες ήταν οι Γερμανοί που κατέστειλαν την διαδήλωση με χρήση αρμάτων μάχης.


Συνοψίζοντας, υποστηρίζει (σελ.9) ότι "σε ότι αφορά την Αθήνα, η βία των κατοχικών δυνάμεων προϋπήρχε της κόκκινης βίας"
 Σε αυτό δεν έχει άδικο μόνο που όπως φαίνεται απ΄τα παραπάνω γραπτά του, οι κύριοι υπεύθυνοι για την προηγούμενη κατοχική βία ήταν οι Γερμανοί, τους οποίους όμως δεν στόχευσε η ΟΠΛΑ και ο ΕΛΑΣ της Αθήνας (όπως και ο ίδιος ο Χανδρινός έχει παραδεχτεί) και έτσι αυτοί έμεναν σε ρόλο θεατή του αθηναϊκού εμφυλίου. Οι εξίσου συνυπεύθυνοι Ιταλοί τίθενται εκτός κάδρου αφού είχαν αποχωρήσει πλέον απ΄την Ελλάδα όταν ξεκινούσε η αιματηρή δράση των κομμουνιστών στην Αθήνα.

 Η στοχοποίηση των ελληνικών σωμάτων ασφαλείας ξεκίνησε απ΄τις 06/03/1943 απ΄τις σελίδες του Ριζοσπάστη (σελ.34) με αφορμή τα αιματηρά γεγονότα της προηγουμένης. Πάλι ο Ριζοσπάστης στις 10/08/1943 κατονόμασε δύο αξιωματικούς της Ειδικής Ασφάλειας (σελ.35) ως φυσικούς αυτουργούς για δύο φόνους στην διαδήλωση της 22/07/1943.
 Όπως είναι γνωστό η αξιοπιστία των καταγγελιών που γίνονταν απ΄τις στήλες του Ριζοσπάστη και άλλων εαμικών/κομμουνιστικών εντύπων κατά των αντιπάλων τους, ήταν επιεικώς συζητήσιμη και πρέπει να αντιμετωπίζεται τουλάχιστον με επιφύλαξη.
 Το δόγμα "πας μη εαμίτης γκεσταπίτης" εφαρμοζόταν κατα γράμμα, ενώ δεν είναι τυχαίο το χρονικό σημείο (Μάρτιος του '43) της πρώτης λεκτικής επίθεσης κατά των σωμάτων ασφαλείας. Υπενθυμίζουμε ότι τις ίδιες μέρες είχε λάβει χώρα στο βουνό το πρώτο σοβαρό κρούσμα του κατοχικού εμφυλίου με την διάλυση της ομάδας Κωστόπουλου-Σαράφη στην Θεσσαλία απ΄τον ΕΛΑΣ.

Γενικότερα δεν ήταν παράλογο που υπήρχε αντιπαλότητα μεταξύ των εαμοκομμουνιστικών οργανώσεων και των δομικά αντικομμουνιστικών σωμάτων ασφαλείας. Το κατακριτέο όμως ήταν ότι οι κομμουνιστές έθεταν με τον πλέον σαφή τρόπο αυτήν την πολιτική αντιπαλότητα σε πρώτο πλάνο, υποβιβάζοντας στην πράξη τον αντιστασιακό αγώνα που διατυμπάνιζαν πως έκαναν.
 Με τον τρόπο αυτό, έδειχναν αν μη τι άλλο ποιες ήταν οι προτεραιότητές τους...


 Σε επόμενη ανάρτηση θα επανέλθουμε με ενδιαφέροντα στοιχεία για την ΟΠΛΑ και τον ΕΛΑΣ της Αθήνας, πάντα με βάση την εργασία του Ιάσονα Χανδρινού.

Η μηδενική ανοχή του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ προς τους διαφωνούντες κομμουνιστές

Σε αυτήν την ανάρτηση είχαμε κάνει μία πρώτη αναφορά στην σφαγή των αρχειομαρξιστών απ΄τους σταλινικούς του ΚΚΕ και τα όργανά τους το 1944.
 Στο ιστορικό συμπόσιο για τα δεκεμβριανά που έγινε το 1995, στο θέμα αναφέρθηκε και ο καθηγητής Γαβρίλης Λαμπάτος. Τα πρακτικά του συμποσίου δημοσιεύτηκαν σε επιμέλεια Γρηγόρη Φαράκου, με τον τίτλο "Δεκέμβρης του '44. Νεότερη έρευνα - Νέες προσεγγίσεις".
Στις σελ.126-145 υπάρχει καταγεγραμμένη η ενδιαφέρουσα εισήγηση του Λαμπάτου.

 Ο Λαμπάτος παραθέτει στοιχεία σύμφωνα με τα οποία η εχθρικότητα του ΚΚΕ προς τους αρχειομαρξιστές είχε αρχίσει να εκδηλώνεται απ΄τις αρχές του ΄43. Γράφει:
 "Από το 1942 κάνουν την εμφάνισή τους ορισμένα έντυπα των τεταρτοδιεθνιστικών οργανώσεων. Η αντιμετώπισή τους από το ΚΚΕ είναι ιδιαίτερα βίαιη, δυσανάλογη προς το πολιτικό βάρος αυτών των οργανώσεων, αλλά φανερώνει συγκεκριμένες νοοτροπίες αντιμετώπισης όσων διαφωνούσαν από τα αριστερά".

 Στο 11ο φύλλο της Κομμουνιστικής Επιθεώρησης (ΚΟΜ.ΕΠ), τον Μάρτιο του ΄43, οι σταλινικοί του ΚΚΕ χαρακτηρίζουν την εφημερίδα Προλετάριος (όργανο της τεταρτοδιεθνιστικής ΕΟΚΔΕ του Πουλιόπουλου) ως "χαφιέδικη τροτσκιστική φυλλάδα" που συκοφαντεί το ΚΚΕ και το ΕΑΜ, και ότι οι "προβοκάτορες τεταρτοδιεθνιστές" απλά "φορούν την κομμουνιστική μάσκα για να συμπληρώσουν την δουλειά των κατακτητών".
 Στο ίδιο φύλλο της ΚΟΜ.ΕΠ υπάρχει άρθρο με τίτλο "Τροτσκιστική πέμπτη φάλαγγα",όπου μεταξύ άλλων χειροκροτείται το ξεκαθάρισμα των τροτσκιστών απ΄τον Κόκκινο Στρατό την δεκαετία του ΄30. Η προειδοποίηση-απειλή προς τους τροτσκιστές/αρχειομαρξιστές/τεταρτοδιεθνιστές της Ελλάδας είναι σαφής...

 Σύμφωνα με τον Λαμπάτο:
 "Η διαμάχη συνεχίζεται σ'όλη την διάαρκεια του 1943 με όλα τα ρεύματα του ελληνικού τροτσκισμού. Συνεχίζεται το '44 όπου πλέον η χαφιεδολογία έχει αντικαταστήσει κάθε είδους πολιτική αντιπαράθεση. Χαρακτηριστικός είναι τίτλος άρθρου της ΚΟΜ.ΕΠ (φ.25, Απρίλιος 1944): "Γκεστάπο με μαρξιστική μάσκα"

 Οι σφαγές άρχισαν το 1944. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ήταν η δολοφονία του Σταύρου Βερούχη, στον οποίο είχαμε ήδη αναφερθεί εδώ, με πηγή τον ΄Αγι Στίνα.
 Ο Βερούχης ήταν αρχειομαρξιστής απ΄τα χρόνια του μεσοπολέμου. Κατά την διάρκεια της Κατοχής υποστηρίζει ότι οι τροτσκιστές πρέπει να συμμετέχουν στο ΕΑΜ, και ο ίδιος εντάχθηκε σε αυτό τον Σεπτέμβριο του '43 στο χωριό του στην Εύβοια. Όταν μαθαίνεται ότι ήταν παλιός αρχειομαρξιστής, συλλαμβάνεται. Αργότερα αφήνεται ελεύθερος. Στις εκλογές που έγιναν τον Απρίλιο του '44 για ανάδειξη εθνοσυμβούλων της ΠΕΕΑ (η λεγόμενη "κυβέρνηση του βουνού"), ο Βερούχης εκλέγεται εθνοσύμβουλος, παρά το ότι δεν είχε προταθεί απ΄την καθοδήγηση του ΕΑΜ. Λίγες μέρες αργότερα συλλαμβάνεται και δολοφονείται.

 Ο Λαμπάτος αναφέρεται συνολικά σε 57 τροτσκιστές που εκτελέστηκαν. Πολλοί από αυτούς είχαν ενταχθεί στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, αλλά αυτό δεν τους έσωσε απ΄την μανία των σταλινικών του ΚΚΕ και των οργάνων τους.
 Οι περισσότερες δολοφονίες έγιναν στην Αθήνα και τον Πειραιά, την Αιτωλοακαρνανία και την Φθιώτιδα. Το φαινόμενο απέκτησε ιδιαίτερη έκταση το καλοκαίρι του 1944, συνεχίζεται με αμείωτη ένταση με την Απελευθέρωση και κορυφώθηκε στα δεκεμβριανά.

 Εκτός απ΄τους τροτσκιστές, εκτελούνται και στελέχη του ΚΚΕ που είχαν πέσει σε δυσμένεια για διάφορους λόγους. Χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν οι Τζινιέρης, Δαμασκόπουλος, Σκαφίδας, Κωνσταντινίδης.

 Είναι προφανές ότι τότε το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ δεν άφηνε κανένα περιθώριο σε αντιφρονούντες, είτε αυτοί ήταν αντικομμουνιστές, είτε ήταν διαφωνούντες κομμουνιστές.