Ένα απ΄τα ενδιαφέροντα διπλωματικά παρασκήνια του Β'Π.Π ήταν και οι συζητήσεις σχετικά με την Κύπρο. Οι περισσότεροι ξέρουμε ότι μετά την κατάρρευση του μετώπου το 1941 η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε απ΄τους Βρετανούς την άδεια να μετεγκατασταθεί στην Κύπρο. Οι Βρετανοί αρνήθηκαν.
Ο Β.Παπαδάκης στο έργο του "Διπλωματική Ιστορία του ελληνικού πολέμου 1940-1945" δίνει ενδιαφέρουσες πληροφορίες για το θέμα.
Η ελληνική πρόταση ήταν η παρακάτω (σελ.189-190):
Όπως φαίνεται, η ελληνική κυβέρνηση ζήτησε όχι μόνο την μετεγκατάστασή της στην Κύπρο αλλά παράλληλα ζήτησε να θεωρηθεί έστω και προσωρινά τμήμα της Κύπρου ως ελληνικό όπου θα εγκαθίστατο η κυβέρνηση με τον βασιλιά, και ζήτησε επίσης να μεταφερθούν 40.000 νεοσύλλεκτοι Έλληνες στρατιώτες απ΄την Πελοπόννησο στην Κύπρο.
Η βρετανική απάντηση ήταν η εξής:
Οι Βρετανοί φαίνεται να ήταν διατεθειμένοι να συζητήσουν την μεταγκατάσταση του βασιλιά και της κυβέρνησης στην Κύπρο, αλλά χωρίς μεταβίβαση κυριαρχίας επί τμήματος του νησιού.
Για το θέμα των 40.000 Ελλήνων στρατιωτών, έλεγαν:
Εδώ εμμέσως πλην σαφώς οι Βρετανοί αρνούνταν το ελληνικό αίτημα για μεταβίβαση των 40.000 στην Κύπρο.
Δεν θα σταθούμε τόσο στην στάση των Άγγλων. Αποικιοκράτες ήταν και είχαν μία ολόκληρη αυτοκρατορία με κτήσεις σε όλο τον κόσμο. Από την στιγμή που υπήρχε έστω και η παραμικρή υποψία ότι θα μπορούσε να αμφισβητηθεί η κυριαρχία τους σε μία κτήση τους, ήταν φυσιολογικό να μην δεχτούν τις προτάσεις της κυβέρνησης-μαριονέτας ενός προτεκτοράτου τους.
Αυτή που είναι άξια σχολιασμού είναι η στάση της ελληνικής πλευράς.
Δεν ζητούσαν απ΄τους Βρετανούς μόνο να δώσουν την άδεια να πάει στην Κύπρο η κυβέρνηση και ο βασιλιάς. Όπως είδαμε παραπάνω, οι Βρετανοί δεν είχαν ιδιαίτερο πρόβλημα με αυτό.
Η ελληνική πλευρά και συγκεκριμένα ο βασιλιάς Γεώργιος (που δεν ήταν βέβαια Έλληνας, αλλά τέλοσπάντων) ζητούσε και την παραχώρηση τμήματος της Κύπρου όπου θα εγκαθίστατο η κυβέρνηση, και την παράλληλη μεταφορά ενός διόλου ευκαταφρόνητου αριθμού Ελλήνων στρατιωτών στο νησί.
Αντικειμενικά, τέτοιες απαιτήσεις δείχνουν λίγο υπερβολικές.
Αυτό που φαντάζει ακόμα πιο περίεργο είναι το ότι η ελληνική πλευρά δεν διεκδίκησε έστω και το δικαίωμα της μετεγκατάστασης του βασιλιά και της κυβέρνησής του στην Κύπρο, ακόμα και χωρίς να γίνουν δεκτές οι άλλες απαιτήσεις της.
Ακολούθησε τον παραλογο μαξιμαλισμό του "όλα ή τίποτα" που σίγουρα ήταν επιεικώς εξωπραγματικός με δεδομένη την τότε θέση της Ελλάδας.
Κάποιοι μπορεί να σκεφτούν το ενδεχόμενο μήπως ο βασιλιάς Γεώργιος με αυτήν την μαξιμαλιστική τακτική του στο συγκεκριμένο θέμα, "έκαψε" επίτηδες το ελληνικό αίτημα για μετεγκατάσταση της κυβέρνησης στην Κύπρο, προκειμένου να μην δημιουργήσει περαιτέρω πονοκεφάλους στους Βρετανούς προστάτες του.
