Η εκκωφαντική ανατίναξη που δεν έγινε

του Γιώργου Πετρόπουλου

Στις 26 Δεκεμβρίου του 1944 ο Ουίνστον Τσόρτσιλ, από την Αθήνα όπου βρισκόταν, έστειλε ένα τηλεγράφημα στη σύζυγό του, όπου, ανάμεσα σε άλλα, έγραφε: «Θα ακούσατε για τη συνωμοσία που θα ανατίναζε το Στρατηγείο που είχε εγκατασταθή στο ξενοδοχείο της “Μεγάλης Βρεταννίας”. Δεν πιστεύω ότι είχε γίνει για μένα. Αδέξια όμως χέρια ετοποθέτησαν έναν τόνο δυναμίτιδος στους υπονόμους με γερμανικό σύστημα αναφλέξεως μεταξύ της στιγμής που έμαθαν την άφιξή μου και της αυγής».

 Την επομένη 27 Δεκεμβρίου του 1944 ο Βρετανός στρατηγός Σκόμπι έδωσε στη δημοσιότητα το παρακάτω ανακοινωθέν:

 «Περαιτέρω πρόοδος επετεύχθη παρά των στρατευμάτων μας εις την εκκαθάρισιν της κατωκημένης περιοχής των Αθηνών και του Πειραιώς. Συνελήφθησαν μερικοί αιχμάλωτοι και εκυριεύθη ποσότης όπλων και πολεμοφοδίων.

 Κατά την πρωίαν της 26 Δεκεμβρίου ανεκαλύφθη παρά της περιπόλου ένας τόνος δυναμίτιδος εντός της υπονόμου έναντι της εισόδου του ξενοδοχείου “Μεγάλη Βρεταννία”. Εις το ξενοδοχείον τούτο στεγάζονται μέλη της ελληνικής κυβερνήσεως, αξιωματικοί του βρετανικού Στρατού και πολλοί πολίται. Τα μηχανήματα είχαν τοποθετηθή κατά τη διάρκειαν της νυκτός.

 Ανταρτικαί δυνάμεις υπό τον στρατηγόν Ζέρβαν εις την Ήπειρον συνεχίζουν την υποχώρησίν των ενώπιον υπερτέρων δυνάμεων του ΕΛΑΣ».

Μύθοι και πραγματικότητα

Την ίδια ημέρα, σε δεύτερη έκδοσή της, η εφημερίδα «ΕΛΛΑΣ», ημιεπίσημο όργανο της κυβέρνησης Παπανδρέου, την οποία εξέδιδε ο στενός συνεργάτης και χρηματοδότης του Πέτρος Γαρουφαλλιάς, έγραφε σε τίτλο θέματός της: «Οι Κομμουνισταί σε συνεργασία με τους Γερμανούς είχον υπονομεύση τα μέγαρα “Μ. Βρεταννίας” και Μετ. Ταμείου – Γερμανός αξιωματικός θα προέβαινεν εις την ανατίναξιν». Στο σχετικό ρεπορτάζ αναφερόταν, μάλιστα, ότι είχε γίνει έρευνα σε σπίτι, στην οδό Νίκης 16, όπου συνελήφθη ο εν λόγω Γερμανός αξιωματικός και βρέθηκε «πλήρες αρχείον ΚΚΕ και ΕΑΜ».

 Το δημοσίευμα είχε σαφή στόχο να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η υπονόμευση με εκρηκτικά του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρεταννία» και του Μεγάρου του Μετοχικού Ταμείου είχε γίνει σε συνεργασία του ΕΑΜ και των Γερμανών από τον καιρό της Κατοχής. Συνέχεια φυσικά στο θέμα δεν δόθηκε κι ούτε ποτέ γράφτηκε τίποτα σχετικό για την ταυτότητα του Γερμανού αξιωματικού. Ήταν φανερό πως επρόκειτο για ένα παιχνίδι αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, που είχε αφορμή ένα πραγματικό γεγονός. Το ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία», εκείνες τις μέρες, είχε όντως υπονομευτεί από τον ΕΛΑΣ. Πρόκειται για την περίφημη επιχείρηση των υπονόμων που προετοιμάστηκε λίγο πριν από τα Χριστούγεννα του 1944 και δεν εκτελέστηκε ποτέ. Πώς ακριβώς, όμως, είχαν συμβεί τα γεγονότα;

 Ο Βασίλης Μπαρτζώτας (Φάνης), μέλος τότε τού Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ και γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας (ΚΟΑ), έχοντας πλήρη γνώση του θέματος, σε μαρτυρία του αναφέρει:

 «Δυνάμεις του ΕΛΑΣ Αθήνας, πλαισιωμένες από στελέχη της ΚΟΑ με επικεφαλής στον σ. Σπύρο Καλοδίκη, έκαναν μια άλλη τολμηρή και ηρωική επιχείρηση. Έχοντας στα χέρια τους το γενικό σχεδιάγραμμα των υπονόμων της Αθήνας, έπειτα από πορεία 12 ωρών μέσα στα βρόμικα νερά των οχετών, με άμεσο κίνδυνο της ζωής τους, κατόρθωσαν να κουβαλήσουν κάτω από την πλατεία Συντάγματος, ακριβώς στο ξενοδοχείο της “Μεγάλης Βρεταννίας”, όπου ήταν η έδρα της κυβέρνησης του Γ. Παπανδρέου, του “Κράτους Παπανδρέου”, περίπου έναν τόνο εκρηκτικής ύλης, τροτύλης, και με ηλεκτρικό σύρμα συνέδεσαν την τροτύλη με ειδικό ηλεκτρικό μηχάνημα ανατίναξης, που βρισκόταν στη δική μας περιοχή. Ο σ. Καλοδίκης ανέφερε σε μένα, τη μέρα των Χριστουγέννων (25 Δεκέμβρη 1944), για την επιχείρηση αυτή, με τη δήλωση ότι είναι έτοιμοι να τινάξουν στον αέρα το άντρο της κυβέρνησης Παπανδρέου και των Άγγλων. Εγώ ανέφερα στο Π.Γ. της Κ.Ε. του ΚΚΕ που θα “δινε και την τελική έγκριση. Το Π.Γ. της Κ.Ε., έχοντας υπόψη τον ερχομό του Τσόρτσιλ και τις διαπραγματεύσεις μαζί του, μας είπε να περιμένουμε μερικές μέρες».

Η μαρτυρία του Ν. Κυριακίδη

Τη μαρτυρία του Βασ. Μπαρτζώτα επιβεβαιώνει πλήρως και ο Νίκος Κυριακίδης, ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ στη δικτατορία και τη μεταπολίτευση, ο οποίος πήρε μέρος στην επιχείρηση των υπονόμων στα Δεκεμβριανά. Σε άρθρο του, που δημοσιεύτηκε στον «Ριζοσπάστη» στις 21/1/2001, ο Νίκος Κυριακίδης δίνει τα εξής στοιχεία. Ο ΕΛΑΣ είχε πάρει από τον Δήμο Αθηναίων τους χάρτες των υπονόμων της Αθήνας, τους οποίους μελέτησε ειδική ομάδα ΕΛΑΣιτών. Στη συνέχεια δύο ΕΛΑΣίτες, ένας μηχανικός ειδικευμένος στους υπονόμους του Βελγίου κι ένας υπολοχαγός ειδικευμένος στα εκρηκτικά, κατέστρωσαν το σχέδιο της επιχείρησης.

 Στις 22 Δεκεμβρίου του 1944 μια ομάδα από 150 ΕΛΑΣίτες (άλλες πηγές κάνουν λόγο για 80) ξεκίνησε την επιχείρηση από υπονόμους του Μεταξουργείου με στόχο, μέσω αυτών, να φτάσει στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία». Λόγω όμως δυσκολιών η επιχείρηση από το Μεταξουργείο εγκαταλείφθηκε και ξανάρχισε από τους υπονόμους της Λένορμαν για να ολοκληρωθεί, μετά από 12 έως 15 ώρες, με απόλυτη επιτυχία. Το ξενοδοχείο είχε παγιδευτεί. Η πυροδότηση του εκρηκτικού υλικού θα γινόταν με ηλεκτρική εκκένωση και για τον λόγο αυτόν υπήρχε αυτοκίνητο με ηλεκτρογεννήτρια. Γράφει ο Νίκος Κυριακίδης: «Το αυτοκίνητο με την ηλεκτρογεννήτρια θα έδινε την κατάλληλη στιγμή τον σπινθήρα στα εκρηκτικά που ήταν τοποθετημένα στα θεμέλια και κάτω από τα υπόγεια της “Μεγάλης Βρεταννίας”. Έρχεται όμως ξαφνικά ο Σπύρος Καλοδίκης, β” γραμματέας της ΚΟΑ, με μοτοσικλέτα (δολοφονήθηκε τον Νοέμβρη του 1947 από όργανα της Ασφάλειας στη Λάρισα) και σε έξαλλη κατάσταση φώναξε στους άνδρες που χειρίζονταν τη γεννήτρια:

 “Σταματήστε, σβήστε τη γεννήτρια αμέσως. Σταματήστε! Η ανατίναξη δεν θα γίνει. Ήρθε ο Τσόρτσιλ στη «Μεγάλη Βρετανία». Σταματήστε!…”.

 Όλοι όσοι βρεθήκαμε εκεί και πήραμε μέρος στην επιχείρηση, βρεγμένοι ώς το κόκαλο από τα νερά των υπονόμων, αισθανθήκαμε αγανάκτηση για τη ματαίωση αυτής της ανατίναξης».

Σκέψεις και συμπεράσματα

Απ’ όσα προαναφέραμε και από το σύνολο των ιστορικών στοιχείων που υπάρχουν μπορούμε να υποστηρίξουμε με απόλυτη βεβαιότητα ότι η επιχείρηση υπονόμευσης του ξενοδοχείου «Μεγάλη Βρεταννία» σχεδιάστηκε και οργανώθηκε, με απόλυτη μυστικότητα, από το ΚΚΕ στο ανώτατο δυνατό επίπεδο, δηλαδή στο Π.Γ. της Κ.Ε. του κόμματος. Ανατέθηκε στον Σπ. Καλοδίκη, μέλος της Κ.Ε. και β’ γραμματέα της ΚΟΑ, άνθρωπο δηλαδή της απολύτου εμπιστοσύνης της κομματικής ηγεσίας, ενώ τον έλεγχο είχε ο Βασ. Μπαρτζώτας.

 Η επιχείρηση δεν εκτελέστηκε την ώρα που είχε προβλεφθεί λόγω του ερχομού του Τσόρτσιλ στην Αθήνα. Και ματαιώθηκε οριστικά επειδή στη συνέχεια αποκαλύφθηκε. Τίθεται όμως ένα καίριο ερώτημα: Αν δεν είχε αποκαλυφθεί, θα πραγματοποιούνταν κάποια στιγμή; Ο γράφων πολύ αμφιβάλλει γι’ αυτό για τους παρακάτω λόγους: Ο Β” Παγκόσμιος Πόλεμος δεν είχε ακόμη τελειώσει και, ανεξαρτήτως του τι συνέβαινε στην Αθήνα με τα Δεκεμβριανά, η Αγγλία ήταν βασική δύναμη της αντιχιτλερικής συμμαχίας. Το ΚΚΕ, που είχε διευθύνει τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του ΕΛΑΣ, τον Δεκέμβρη, με πολύ συντηρητικό τρόπο, προσέχοντας πάντα να μη δημιουργήσει προβλήματα στην αντιχιτλερική συμμαχία της Αγγλίας με την ΕΣΣΔ, φαίνεται μάλλον απίθανο να αποφάσιζε ποτέ την εκτέλεση της βρετανικής στρατιωτικής ηγεσίας στην Ελλάδα. Γιατί αυτό θα σήμαινε η εκτέλεση της επιχείρησης. Επιπλέον, στο ξενοδοχείο «Μεγάλη Βρεταννία» εκείνη την περίοδο έμενε και ο συνταγματάρχης Γκριγκόρι Ποπόφ, επικεφαλής της σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής στην Ελλάδα. Μοιάζει απίθανο το ΚΚΕ να μη γνώριζε αυτό το γεγονός. Και αν το γνώριζε -που είναι και το πιο πιθανό- μοιάζει αδιανόητο να έδινε εντολή εκτέλεσης μιας επιχείρησης που θα έθετε, έστω, σε κίνδυνο τη ζωή ενός Σοβιετικού αξιωματούχου, αυτού του επιπέδου, στη χώρα μας.

 Αλλά τότε γιατί υπονομεύτηκε το ξενοδοχείο; Μάλλον για να αξιοποιηθεί η υπονόμευσή του, εφόσον χρειαζόταν, ως μέσο πίεσης -για απόσπαση κάποιων ανταλλαγμάτων- απέναντι στους Άγγλους. Άλλη λογική εξήγηση δεν υπάρχει.

 

Πηγή

Ο Ιωαννίδης παραδέχεται ότι οι σφαγές των δεκεμβριανών ήταν προγραμματισμένες απ΄το 1943

Όπως ξέρουμε κατά τα δεκεμβριανά οι κομμουνιστές ευθύνονταν για σφαγές αμάχων στις οποίες προέβησαν τότε. Κάποιοι καλοπροαίρετοι μπορεί να πιστεύουν ότι αυτές οι σφαγές ήταν φυσικό αποτέλεσμα μίας ένοπλης σύγκρουσης. Τα στοιχεία όμως που υπάρχουν δείχνουν ότι αυτές οι σφαγές δεν ήταν απόρροια των οξυμένων παθών εκείνων την ημερών, αλλά ήταν προγραμματισμένες πολιτικές εκκαθαρίσεις.

 Αυτό το ομολογεί ευθέως ο οργανωτικός γραμματέας του ΚΚΕ, Γιάννης Ιωαννίδης στις "Αναμνήσεις" του.

 Συγκεκριμένα, στις σελ.289-90 λέει:

"Εμείς είχαμε την ΟΠΛΑ και ξέραμε όλους τους συνεργάτες των Γερμανών. Εμείς είχαμε επισημάνει μαζί με τον Στέργιο τον Αναστασιάδη, εγώ ήμουν στην Αθήνα, δεν είχα ακόμη αρρωστήσει, είχαμε επισημάνει τα πρόσωπα εκείνα που με την πρώτη ρήξη θα έπρεπε να πιάσουμε και να εξουδετερώσουμε. Ώστε αυτοί, οι Εγγλέζοι και άλλοι, να μην έχουν άνθρωπο που να τους εξυπηρετήσει.

 Αυτή η σκέψη μου ήταν σκέψη που την κάναμε μαζί με τον Γληνό, πρωτού ακόμα  βγούμε στο βουνό. Ο Γληνός είχε αυτήν την σκέψη επειδή είχε και πείρα από τα άλλα πραξικοπήματα που γινόντουσαν από παλιά στην Αθήνα. Και μου’λεγε: Γιάννη θα πιάσουμε 5-6.000 στην Αθήνα και τον Πειραιά και μία αντίστοιχη αναλογία στην Θεσσαλονίκη και σε μερικές άλλες μεγάλες πόλεις. Θα τους πιάσουμε ξαφνικά με μία έφοδο, εφόσον ξέρουμε που κάθεται καθένας από αυτούς. Θα τους πιάσουμε, θα τους εξουδετερώσουμε και έπειτα αυτοί θα μείνουν ξεκρέμαστοι. Γιατί δεν θα έχουν με ποιους θα τους αντικαταστήσουν. Και αυτοί που θα μείνουν, γιατί με 5-6.000 δεν τους πιάνεις όλους, θα χώσουν το κεφάλι τους στο καβούκι και δεν θα κινηθούν. Και έτσι ήταν δηλαδή.

 Εγώ το είχα δει αυτό και είχα πειστεί με την άποψη του Γληνού και από την πείρα έβλεπα πως στα διάφορα πραξικοπήματα που γίνονταν εξουδετερώνονται οι αντίπαλοι. Εμείς θα τους εξουδετερώναμε γιατί κάναμε επανάσταση και η επανάσταση δεν ξέρει άλλα. Τ’άλλα είναι πράσινα άλογα. Όταν κάνεις εμφύλιο πόλεμο δεν τον κάνεις με συναισθηματισμό. Κάνεις εμφύλιο πόλεμο. Θα εξουδετερώσεις τον εχθρό με όλα τα μέσα. Πιο σκληρός πόλεμος απ΄τον εμφύλιο δεν υπάρχει. Έτσι;

 Λοιπόν, αφού εμείς κινήσαμε να κάνουμε αυτό το πράγμα και είχαμε φτάσει και στο σημείο αυτό, εμείς έπρεπε να εξουδετερώσουμε αυτόν τον κόσμο."

  Σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, η ιδέα για τις εκκαθαρίσεις ήταν του Γληνού. Ο Γληνός εθεωρείτο ένας απ΄τους "μεγάλους διανοητές" της αριστεράς και έχαιρε μεγάλης εκτίμησης στους κύκλους των κομμουνιστών. Ήταν αυτός που έγραψε και το -ιδιαιτέρως πετυχημένο- προπαγανδιστικό φυλλάδιο 'Τι είναι και τι θέλει το ΕΑΜ". Πέθανε τον Δεκέμβριο του 1943 μετά από εγχείρηση. 

 Συνεπώς, οι παραπάνω απόψεις του περί εκκαθαρίσεων 5-6.000 αντιφρονούντων θα έγιναν προφανώς μες στο 1943 ή και ακόμη νωρίτερα. Άρα οι σφαγές των δεκεμβριανών ήταν προγραμματισμένες από παραπάνω από έναν χρόνο πριν.

Αυτές οι ανθρωποφαγικές προθέσεις του "διανοητή" Γληνού , τις οποίες υιοθέτησε ο Ιωαννίδης καθ'ομολογία του, ήταν στο ίδιο κλίμα με τα εμφυλιοπολεμικά κηρύγματα που έκανε ο τελευταίος στους ακροναυπλιώτες συγκρατούμενούς απ΄το 1941 κιόλας. Τα είχαμε δει εδώ:
  http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/07/1941.html

 Βλέπουμε ότι ο Ιωαννίδης υποστήριζε ότι "αυτές οι εκκαθαρίσεις γίνονται στα πραξικοπήματα" και ότι "ο Γληνός τα έλεγε αυτά επειδή είχε πείρα από προηγούμενα πραξικοπήματα που είχαν γίνει στην Αθήνα". 
 Το σκεπτικό του ήταν ότι "αφού και οι άλλοι πραξικοπηματίες τα έκαναν στο παρελθόν, ε τότε πρέπει και εμείς οι επαναστάτες να τα κάνουμε τώρα".

 Και πάλι όμως ψεύδεται ασυστόλως, διαστρέφοντας προκλητικά τα ιστορικά γεγονότα προκειμένου να δικαιολογήσει τα αδικαιολόγητα.

 Είναι γεγονός την περίοδο του Μεσοπολέμου είχαν γίνει πολλά κινήματα και πραξικοπήματα στην Ελλάδα με επίκεντρο την πρωτεύουσα, αλλά σε κανένα από αυτά δεν έγιναν σφαγές τύπου δεκεμβριανών, ούτε εξολοθρεύονταν κατά χιλιάδες οι εκάστοτε πολιτικοί αντίπαλοι των κινηματιών. Αυτά τα αίσχη ήταν καθαρά κομμουνιστική έμπνευση, και σύμφωνα με τον Ιωαννίδη, ήταν ιδέα του "μεγάλου διανοητή" της αριστεράς Γληνού..

 

 Τα παραπάνω εγκληματικά εμφυλιοπολεμικά σχέδια δεν έμειναν στα χαρτιά. 
 Όπως ξέρουμε, εφαρμόστηκαν. Γι'αυτό άλλωστε υπήρχε και η ΟΠΛΑ...
 Παρακάτω ο Ιωαννίδης είναι αποκαλυπτικός (σελ.319): 

"Εμείς πιάναμε συνέχεια. Είτε συμφωνούσαμε με αυτούς είτε όχι, είτε κάναμε  ή δεν κάναμε πόλεμο, εμείς τους χαφιέδες δεν μπορούσαμε να τους αφήσουμε. Και ούτε ήταν σωστό να τους αφήσεις. Εμφύλιο πόλεμο κάνεις και θα αφήσεις όλα αυτά τα τέρατα για να τα έχεις και πάλι στο κεφάλι σου; Δεν γίνεται. Ο εμφύλιος πόλεμος είναι πόλεμος άγριος. Είχαμε σκοπό να συλλάβουμε περί τις 5.000 αν άναβε το πελεκούδι. Τι θα έκανες; Οι Γιουγκοσλάβοι σε 2-3 μέρες εξουδετερώσανε περί τις 20.000. Γίνεται τώρα εμφύλιος πόλεμος χωρίς τέτοια;"

 Φυσικά η φρασεολογία περί "χαφιέδων" δεν είναι σοβαρή. Οι κομμουνιστές απλά αρέσκονταν στο να καθυβρίζουν τους εχθρούς τους, ακόμα και αφού τους είχαν σφάξει.


 Θεωρούμε ότι δεν χρειάζονται περισσότερα σχόλια, καθ'ότι ο κυνισμός του Ιωαννίδη είναι υπεραρκετός.

Ο ρόλος των ξένων δυνάμεων στον «Κόκκινο Δεκέμβρη» του 1944

του Γ.Δημητρακόπουλου

Οι σοβιετικοί μαζί με τους Άγγλους και τους «τυράννους του ελληνικού λαού» στην «Μεγάλη Βρετανία».

Ας πάμε τώρα στα παρασκήνια του «Κόκκινου Δεκέμβρη» και στην στάση των ξένων δυνάμεων. Κατ’ αρχάς, είναι γεγονός αναμφισβήτητο, ότι ο Στάλιν τήρησε τις συμφωνίες με τους Άγγλους. Έτσι, αρκετόν καιρό πριν από τα Δεκεμβριανά, βρισκόταν στην Ελλάδα 6μελής σοβιετική στρατιωτική αποστολή, υπό τον Συνταγματάρχη Ποπώφ, η οποία διέμενε στην «Μεγάλη Βρετανία», μαζί με τους «μοναρχοφασίστες» και «τυράννους του ελληνικού λαού» υπουργούς της κυβερνήσεως Παπανδρέου, και τους Εγγλέζους της Στρατιωτικής Διοικήσεως. Η στρατιωτική αυτή αποστολή ήταν μια άτυπη σοβιετική διπλωματική αντιπροσωπεία στην Αθήνα. Η παραμονή της σοβιετικής αποστολής συνεχίστηκε κανονικά και κατά την περίοδο του Κόκκινου Δεκέμβρη, σα να μην συνέβαινε τίποτα! Επίσης, την ίδια ώρα που μαίνονταν οι μάχες, ο κατευθυνόμενος σοβιετικός τύπος δεν αφιέρωσε ούτε μια γραμμή στην «εθνική μας αντίσταση» και στον «τιτάνιο αγώνα της για τη λευτεριά». Πλήρης σιωπή! Κι όχι μόνον αυτό. Ο ίδιος ο Ποπώφ αρνήθηκε δύο φορές κατά την περίοδο των γεγονότων να δεχθεί αντιπροσωπία του ΚΚΕ! Επίσης, σ’ ένα διάλειμμα της γνωστής συσκέψεως Άγγλων- Παπανδρέου-ΕΑΜ, που έγινε με την συμμετοχή του Τσώρτσιλ, ο Ποπώφ ενημέρωσε τους εκπροσώπους του ΕΑΜ για την πρόθεση της ΕΣΣΔ να αποστείλει, εντός των ημερών, επίσημη διπλωματική αντιπροσωπεία στην Αθήνα, πράξη που θα σήμαινε την επίσημη αναγνώριση της «μοναρχοφασιστικής» κυβερνήσεως Παπανδρέου, ως μόνης νόμιμης κυβερνήσεως της χώρας! Μάλιστα, δύο μέρες μετά την αναχώρηση του Τσώρτσιλ, ακολούθησε ενημέρωση του Έλληνα πρεσβευτή στην Μόσχα για τον επικείμενο διορισμό σοβιετικού πρεσβευτή στην Αθήνα. Την μη ανάμειξη της Μόσχας υπέρ του ΚΚΕ, την αναγνώρισε και ο ίδιος ο Τσώρτσιλ: «Ο Στάλιν τήρησε αυστηρώς και πιστώς τη συμφωνία μας του Οκτωβρίου και κατά την Δεκεμβριανή ανταρσία ούτε μία λέξη μομφής εσημειώθη στην Πράβδα ή την Ιζβέστια».

Έκαναν του κεφαλιού τους οι κουκουέδες;

Εγώ, όμως, δεν πείθομαι και επιμένω: πως οι «Έλληνες» κομμουνιστές, οι οποίοι ήταν μια ζωή δουλικά υποταγμένοι σε όλες τις θελήσεις της Μόσχας, στα Δεκεμβριανά έκαναν του κεφαλιού τους; Και γιατί άραγε παράκουσαν οι ηγέτες του ΚΚΕ τον Στάλιν τον Δεκέμβριο του ’44, τότε που υπήρχε στην Ελλάδα μια κάποια κυβέρνηση, κάποιες αξιόμαχες και ετοιμοπόλεμες στρατιωτικές μονάδες, όπως η Ταξιαρχία του Ρίμινι, ο Ιερός Λόχος, η Εθνοφυλακή, αλλά και εγγλέζικο στρατιωτικό σώμα, το οποίο διέθετε βαρύ οπλισμό, αεροπορία, τεθωρακισμένα κ.λπ. κι όχι αμέσως μετά την αποχώρηση των Γερμανών από την Αθήνα (12 Οκτωβρίου 1944), τότε δηλαδή που δεν είχε επιστρέψει στην Ελλάδα από το Κάϊρο η κυβέρνηση Παπανδρέου, τότε που δεν είχαν αποβιβαστεί ακόμα τα βρετανικά στρατεύματα, οι Ριμινίτες και οι Ιερολοχίτες, τότε που το ΚΚΕ είχε ήδη καταλάβει την μισή Ελλάδα (την Νότια) και που μπορούσε κάλλιστα να καταλάβει πανεύκολα και την άλλη μισή; Τι συνέβη, λοιπόν; Μήπως, τελικά, οι ηγέτες του ΚΚΕ ακολούθησαν τις εντολές του Στάλιν;

Τους διέταξε να κάνουν εμφύλιο πόλεμο για να τον… χάσουν!

Τον Δεκέμβριο του 1944, ο Β΄ Π. Π. συνεχιζόταν. Ναι μεν ο Στάλιν ήταν σύμμαχος και είχε υπογράψει συμφωνίες με τους Άγγλους και τους Αμερικανούς, είχε δε «ειδική σχέση» με τον Ρούσβελτ, αλλά ήταν και εξαιρετικά δύσπιστος κι έτρεμε στην ιδέα ότι στο τέλος «θα του τη φέρουν». Ειδικά στον Τσώρτσιλ δεν είχε καμμία εμπιστοσύνη και φοβόταν ότι θα παρασύρει εναντίον του τον Ρούσβελτ. Τι ακριβώς φοβόταν ο Στάλιν; Ότι, οι Γερμανοί – σχεδόν απίθανο με ηγέτη τους τον Χίτλερ, αλλά εξαιρετικά πιθανό με κάποιον από τους Στρατηγούς που σχεδίαζαν να τον ανατρέψουν- θα υπέγραφαν ανακωχή με τους Αγγλοαμερικανούς και μετά όλοι μαζί θα στρέφονταν εναντίον της ΕΣΣΔ. Είχε, επίσης, ο Στάλιν την έμμονη ιδέα, ότι αν οι Αγγλοαμερικανοί καταλάμβαναν πριν απ’ αυτόν την Γερμανία, θα διέλυαν την συμμαχία μαζί του και θα επιτίθονταν στην Σοβ. Ένωση. Είναι κυνικό το συμπέρασμά μου, αλλά από έναν άνθρωπο σαν τον Στάλιν, που διέταξε την δολοφονία εκατομμυρίων ανθρώπων όλα πρέπει να τα περιμένει κανείς. Η γνώμη μου είναι, ότι ο Στάλιν διέταξε την ηγεσία του ΚΚΕ να προκαλέσει με κάθε τρόπο εμφύλιο πόλεμο, στον οποίο δεν είχε σκοπό να αναμιχθεί βοηθώντας το ΚΚΕ, αντιθέτως είχε σκοπό να τους πουλήσει, μόνο και μόνο για να αποδείξει ότι είναι αξιόπιστος σύμμαχος, που τιμά τις συμφωνίες που υπογράφει, ώστε να καλλιεργήσει κλίμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης και να φάει με την ησυχία του την μισή Ευρώπη που του παραχώρησαν οι Αγγλο-αμερικανοί. Ίσως δε, του ζητήθηκε να κάνει κάτι τέτοιο, να δώσει δηλαδή ένα έμπρακτο παράδειγμα των καλών του προθέσεων, με θύμα την Ελλάδα. Σε κάθε περίπτωση, όλο αυτό το σατανικό σχέδιο που παίχτηκε πίσω από τις πλάτες των απλών κομμουνιστών, ήταν σίγουρα εις γνώσιν της ηγεσίας του ΚΚΕ! Την άποψη αυτή ενισχύει και ο Τσώρτσιλ στα απομνημονεύματά του, όταν γράφει ότι: «Είχε φτάσει ο καιρός όπου οι διάφορες συμφωνίες μας θα δοκιμάζονταν στην πράξη. Στην διάσκεψη της Μόσχας, είχα πετύχει την αποχή της Ρωσίας, πράγμα που πλήρωσα πολύ ακριβά».

Τα ντοκουμέντα αποδεικνύουν την εντολή της Μόσχας για τα Δεκεμβριανά!

Μάλιστα, υπάρχει και απόδειξη για την ενθάρρυνση του ΚΚΕ στο αιματοκύλισμα της Ελλάδος, η οποία έγινε μέσω του Βουλγάρου ανθρώπου του Στάλιν, Γκεόργκι Δημητρώφ, ή «παππού». Συμφώνως, λοιπόν, με τα έγγραφα από τα βουλγαρικά αρχεία (με πηγή το βιβλίο «Εμφύλιος Πόλεμος – Έγγραφα από τα γιουγκοσλαβικά και βουλγαρικά αρχεία», εκδόσεις «Βήμα»: Έγγραφο 1^ο (με το οποίο αποδεικνύεται ότι η σοβιετική γραμμή στο ΚΚΕ δίδεται μέσω Βουλγαρίας): Ραδιοτηλεγράφημα (αρ. 171) του Dimitrov προς τον Kostov για την αποκατάσταση επικοινωνίας του ΚΚΕ με τη σοβιετική πλευρά, μέσω Βουλγαρίας (18.11.1944): «Δώστε στον Αναστασιάδη τον κωδικό του Petrov, όμως προσωρινά ας επικοινωνεί κρυπτογραφικά μαζί μας μέσω της δικής σας οδού».
Έγγραφο 2^ο: Ραδιοτηλεγράφημα του Kostov (αρ. 22) προς τον Dimitrov για τα τεκταινόμενα στην Ελλάδα (13.12.1944): «Οι Έλληνες ζητούν την αποκατάσταση της επικοινωνίας με ασύρματο μαζί σου. Ο Ρούσσος επέστρεψε από το Βελιγράδι και αναχώρησε. Ο αγώνας στην Αθήνα συνεχίζεται, όχι ανεπιτυχώς. Οι δικοί μας δεν έχουν την πρόθεση να συνθηκολογήσουν». Ιδού και η απάντηση:
Έγγραφο 3^ο: Ραδιοτηλεγράφημα του Kostov προς το ΚΚΕ για τη γνώμη του Dimitrov σχετικά με τις μάχες της Αθήνας (15.12.1944): «Ο Ρούσσος αναχώρησε πριν από λίγες μέρες. Ο παππούς συμβουλεύει ο αγώνας να συνεχιστεί. Εμείς κάνουμε κάθε τι το δυνατό». Υπάρχει περίπτωση ο Δημητρώφ να έπαιζε παιχνίδια για λογαριασμό άλλων; Αποκλείεται! Γιατί εκτός όλων των άλλων είχε και τον σοβιετικό στρατό απάνω από το κεφάλι του, οπότε αν παρέκλινε έστω και κατά κεραία από τις εντολές του Στάλιν, θα έμενε χωρίς… κεφάλι. Οπότε…

Ήταν ο Γ. Σιάντος πράκτορας των Άγγλων;

Υπάρχει και η εκδοχή, να έβαλαν και οι Εγγλέζοι το... χεράκι τους στα Δεκεμβριανά, εφαρμόζοντας στην πράξη το «διαίρει και βασίλευε». Την εκδοχή αυτή ενισχύει η παραδοσιακά βρώμικη βρετανική εξωτερική πολιτική και η παραδοσιακά επιφυλακτική στάση του ελληνικού λαού απέναντί της. Την εκδοχή αυτή ενισχύει επίσης η άποψη του Γ.Γ. του ΚΚΕ Νίκου Ζαχαριάδη (ο οποίος την περίοδο των Δεκεμβριανών βρισκόταν στο Νταχάου) για τον αναπληρωτή του Γ. Σιάντο. Έτσι, σε ομιλία του ενώπιον της 3^ης Ολομέλειας της Κ.Ε. του ΚΚΕ, τον Οκτώβριο του 1950, ο Ζαχαριάδης είπε τα εξής: «Αν αραδιάσετε τα γεγονότα κατά ημερομηνίες, θα εύρετε ότι ο Σιάντος ήτο ένας κατάσκοπος των Άγγλων, ένας ύποπτος χαρακτήρας, ένας χαφιές». Επίσης, στο βιβλίο του «Προβλήματα Καθοδήγησης», ο Ζαχαριάδης γράφει: «Επιτρέψαμε στον Σιάντο, ο οποίος ήταν πράκτωρ του εχθρού, να πουλήσει και να καταστρέψει την επανάσταση». Πιστεύω, ότι, οι κατηγορίες του Ζαχαριάδη για τον Σιάντο ήταν άδικες. Άλλωστε, στο ΚΚΕ όποιος αναλάμβανε Γ.Γ. κατηγορούσε τον προηγουμένο ως προδότη! Το ίδιο υπέστη και ο ίδιος ο Ζαχαριάδης, όταν αντικαταστάθηκε αργότερα από άλλον. Το σίγουρο είναι ότι όλοι οι ηγέτες του ΚΚΕ επιλέγονταν από την Μόσχα. Ούτε εκλέγονταν, ούτε αναδεικνύονταν. Όλοι τους, λοιπόν, ήταν απλά όργανα της Μόσχας και τίποτα παραπάνω. Ότι τους έλεγε η Μόσχα έκαναν. Δεν έπαιρναν δικές τους πρωτοβουλίες, ούτε χάραζαν την πολιτική γραμμή του κόμματος. Και ο Σιάντος από την Μόσχα είχε επιλεγεί για να αναπληρώσει τον Ζαχαριάδη. Διάλεξε η Μόσχα έναν πράκτορα των Άγγλων για την προσωρινή έστω ηγεσία του ΚΚΕ; Πολύ αμφιβάλλω. Αλλά, ακόμα κι αν δεχθούμε πως ο Σιάντος ήταν πράκτορας των Άγγλων και παράκουσε τις εντολές του Στάλιν στα Δεκεμβριανά, θα αρκούσε ένα νεύμα του Ποπώφ για να εκπαραθυρωθεί αμέσως από την αρχηγία του ΚΚΕ. Κι είχε όλον τον χρόνο ο Ποπώφ για να το κάνει αυτό πριν τα Δεκεμβριανά.  Έχω τη γνώμη, ότι μετά την ήττα στα πεδία των μαχών και το ξεπούλημα από τον Στάλιν, έπρεπε να βρεθεί κάποιος «αποδιοπομπαίος τράγος», για να τα φορτωθεί όλα. Έτυχε αυτός να είναι ο Σιάντος. Επίσης, όπως προανέφερα, πιστεύω, ότι ο Σιάντος είχε λάβει την εντολή από τον Στάλιν να προκαλέσει εμφύλιο πόλεμο (για να τον χάσει!), κατά συνέπεια, αφού ήξερε το μυστικό και υπήρχε ο κίνδυνος να το αποκαλύψει ανά πάσα στιγμή και να εκτεθεί ο Στάλιν ανεπανόρθωτα, έπρεπε να φύγει από τη μέση και να διασυρθεί μετά θάνατον. Πράγματι, λίγο μετά τα Δεκεμβριανά (τον Μάϊο του 1945) κατέφτασε στην Ελλάδα ο Ζαχαριάδης. Αμέσως, ο Σιάντος παραμερίστηκε και τον επόμενο χρόνο πέθανε μυστηριωδώς στην κλινική του κομμουνιστή γιατρού Πέτρου Κόκκαλη (πατέρα του γνωστού σημερινού μεγιστάνα). Ήξερε, λοιπόν, πάρα πολλά ο Σιάντος κι έπρεπε να πεθάνει!

Δεν προκύπτει βρετανικός δάκτυλος.

Εφόσον, λοιπόν, ο Σιάντος δεν ήταν πράκτορας των Άγγλων, καταρρέει η θεωρία περί της αγγλικής ευθύνης για τα Δεκεμβριανά. Επίσης, αν υπολογίσουμε τα δεδομένα της εποχής, και πάλι καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι οι Άγγλοι δεν προκάλεσαν τα Δεκεμβριανά. Δεν μπορούσαν να ρισκάρουν, οι Άγγλοι, πρόκληση εμφυλίου πολέμου, εφόσον δεν ήταν καθόλου σίγουρο ότι θα επικρατούσαν οι φίλιες προς αυτούς δυνάμεις. Υπενθυμίζω, ότι την ημέρα που ξεκίνησε η κομμουνιστική ανταρσία, η φιλοβρετανική κυβέρνηση Παπανδρέου ήλεγχε το κέντρο της Αθήνας, τα νησιά, την Κρήτη, την Ήπειρο και την Ανατολική Μακεδονία. Κι αν δεν υπήρχε η συγκλονιστική αντίσταση των ανδρών του Συντάγματος Μακρυγιάννη, η Αθήνα θα είχε πέσει στα χέρια των κομμουνιστών κι όλα θα είχαν τελειώσει! Να υπενθυμίσω, επίσης, ότι οι βρετανικές δυνάμεις που βρίσκονταν στην Αθήνα πριν τα Δεκεμβριανά ήταν απελπιστικά μικρές, ενώ οι σοβαρές ενισχύσεις έφτασαν πολύ αργότερα, στις 15 Δεκεμβρίου. Δεν πρέπει να μας διαφεύγει επίσης, το γεγονός ότι οι βρετανικές ενισχύσεις ήρθαν άρον-άρον από το μέτωπο της Ιταλίας, στο οποίο οι μάχες μαίνονταν και η έλλειψη των δυνάμεων που μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα έγινε αισθητή τις επόμενες μέρες. Επίσης, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ο ίδιος ο Τσώρτσιλ επισκέφθηκε την Ελλάδα κατά την διάρκεια της κρίσης για να παρέμβει προσωπικά και επιτόπου. Η επίσκεψή του δεν ήταν επίσκεψη αναψυχής, αλλά επίσκεψη υψηλού κινδύνου και υψηλού ρίσκου. Θα διακινδύνευε ο ίδιος ο Τσώρτσιλ τη ζωή του εάν οι μυστικές του υπηρεσίες είχαν στήσει την κομμουνιστική ανταρσία; Μ’ όλα αυτά δεν θέλω βέβαια να ευλογήσω την βρετανική πολιτική γενικά, αλλά στην περίπτωση των Δεκεμβριανών δεν προκύπτει βρετανικός δάκτυλος.

Η «περίεργη» στάση των ΗΠΑ στα Δεκεμβριανά.

Η στάση, όμως, των ΗΠΑ στα Δεκεμβριανά, ήταν πραγματικά πολύ περίεργη. Είναι ενδεικτική η δήλωση του Αμερικανού υπουργού εξωτερικών Στεττίνιους, την παραμονή της ανταρσίας: «Πολιτική των ΗΠΑ ήταν πάντοτε να απέχουν από κάθε επέμβαση στις εσωτερικές υποθέσεις των άλλων εθνών. Συμφώνως με την πολιτικήν αυτήν, οι ΗΠΑ αποφεύγουν με σχολαστικότητα να επεμβαίνουν στις υποθέσεις των χωρών, οι οποίες απελευθερώνονται από τους Γερμανούς. Η πολιτική των ΗΠΑ αντίκειται σε οποιαδήποτε επέμβαση, η οποία θα επηρέαζε την εσωτερική κατάσταση, οιασδήποτε από τις χώρες που απελευθερώνονται. Ο αμερικανικός λαός, βεβαίως, αντιμετωπίζει με συμπάθεια τις προσδοκίες των κινημάτων αντιστάσεως και των αντιφασιστικών στοιχείων στις απελευθερωθείσες χώρες. Ο αμερικανικός λαός γνωρίζει ότι οι ομάδες αυτές, οι οποίες πολέμησαν τόσο θαρραλέα κατά των Γερμανών, δεν προτίθενται να παρεμποδίσουν τις παρούσες τόσο σημαντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις κατά της Γερμανίας» (πηγή: «Πως θεμελιώθηκε η Pax Americana » - Γ. Γεωργαλά, σελ. 939). Η δήλωση αυτή δημοσιεύθηκε στην πρώτη σελίδα του «Ριζοσπάστη» της 3^ης Δεκεμβρίου και υπήρξε η καλύτερη ενθάρρυνση προς τους κομμουνιστές για την έναρξη του «δευτέρου γύρου»!

Ο αμερικανικός τύπος ξιφουλκεί υπέρ του ΕΑΜ (ΚΚΕ)!

Οι ΗΠΑ κράτησαν ουδέτερη στάση (μέχρι παρεξηγήσεως) καθ’ όλη την διάρκεια της ανταρσίας. Να τονίσουμε επίσης, την εχθρική στάση που τήρησε ο αμερικανικός τύπος, ο οποίος ήταν ελεγχόμενος, εφόσον ο παγκόσμιος πόλεμος συνεχιζόταν, έναντι της βρετανικής πολιτικής στην Ελλάδα. Γράφει ο «Ριζοσπάστης» της 3/12/1944: «Την στιγμή που ο Παπανδρέου και η αντίδραση κάνουν ότι μπορούν για να διαλύσουν τον ΕΛΑΣ, ο αμερικανικός τύπος αφιερώνει μακρά άρθρα στην ηρωϊκή δράση και τα ηρωϊκά κατορθώματα των Ελλήνων ανταρτών. Οι «Τάϊμς της Νέας Υόρκης» στο σημερινό φύλλο τους δημοσιεύουν ανταπόκριση του ανταποκριτού του «Ασοσιέιτετ Πρές» που περιγράφει τους αγώνες του ΕΛΑΣ. Δύο από τα μεγαλύτερα περιοδικά των Ηνωμένων Πολιτειών, το «Λάϊφ» και το «Κόλλιερς» αφιερώνουν, στα τελευταία τεύχη τους, ολόκληρες σελίδες στη δράση του ΕΛΑΣ που «πολέμησε τον κατακτητή και τελικά απελευθέρωσε την Ελλάδα και κέρδισε τον θαυμασμό όλου του δημοκρατικού κόσμου». Επίσης, φανερά εχθρική στάση προς την κυβέρνηση Παπανδρέου και την βρετανική επέμβαση, έδειξαν και οι ανταποκριτές των αμερικανικών εφημερίδων στην Ελλάδα, με πιο χαρακτηριστική περίπτωση αυτήν του Νμίτρι Κέσσελ: «Ο Βρετανός πρέσβης στην Αθήνα, Λήπερ, διαπιστώνει: Η ουδετερότητα των Αμερικανών χρησιμοποιήθηκε στο έπακρο από τον ΕΛΑΣ και την προπαγάνδα του. Ήταν ένα πρώτης τάξεως τονωτικό γι’ αυτούς. Οι περισσότεροι Αμερικανοί ανταποκριτές κατηγορούσαν τους Βρετανούς και υποστήριζαν τους κομμουνιστές»(πηγή: «Πως θεμελιώθηκε η Pax Americana» - Γ. Γεωργαλά, σελ. 942).

Ο Άρης Βελουχιώτης και η… αστερόεσσα.

Πολύ διαφωτιστικά στοιχεία, σχετικά με το βρώμικο αμερικανικό παιχνίδι, είναι και τα αναγραφόμενα στην έκδοση της εφημερίδας «Ελευθεροτυπία», με τίτλο «Από τα Δεκεμβριανά στον Εμφύλιο»: «Τον Οκτώβριο του 1944 η εφημερίδα του αμερικανικού στρατού «Η Αστερόεσσα» δημοσίευσε άρθρο με τίτλο «Η συνάντηση Τσώρτσιλ-Στάλιν», όπου αναφερόταν ότι: Αν και μικρές βρετανικές δυνάμεις είχαν φτάσει στο ελληνικό έδαφος, υπήρχαν ενδείξεις ότι η Ελλάδα βαδίζει προς εμφύλιο πόλεμο λόγω των αντιπαραθέσεων επί πολιτικών ζητημάτων και σε πείσμα της συμφωνίας που υπογράφηκε πρόσφατα. Περί τα τέλη Νοεμβρίου «Η Αστερόεσσα» δημοσίευσε φωτογραφία «του γενειοφόρου υποστράτηγου Άρη Βελουχιώτη» μ’ έναν αντάρτη που καταγόταν από το Οχάιο. Η φωτογραφία και το σχόλιο της εφημερίδας του στρατού των ΗΠΑ ήταν έκδηλα υπέρ του καπετάνιου του ΕΛΑΣ. Οι αντιπρόσωποι του OSS στην Ελλάδα, Κ. Κουβαράς και Τζ. Φατσέας (που αργότερα εντάχθηκε στη ΣΙΑ), φωτογραφίζονταν με τον Άρη, τον πιο γνωστό αντιβρετανό αντάρτη ηγέτη. Ο Βελουχιώτης είχε πειστεί για την κατά κάποιο τρόπο «φιλοΕΑΜική» αμερικανική θέση και σε γράμμα του, τον Μάρτιο του 1945, διατυπώνει τη θέση ότι αν δεν έκανε σοβαρά οπορτουνιστικά λάθη η ηγεσία του ΚΚΕ θα είχε επιτρέψει στη Σοβιετική Ένωση  «να επέμβει ενεργότερα» στη διάρκεια του Δεκέμβρη, «όπως δεν αποκλείεται και αυτή η Αμερική»… Στις 4 Δεκεμβρίου, ενώ οι μάχες έχουν ξεσπάσει, η ηγεσία του ΕΛΑΣ Αθήνας μετέδωσε στον Σιάντο: Κατά τη διάρκεια μιας μάχης, Αμερικανοί στρατιώτες και αξιωματικοί εκδηλώθηκαν υπέρ ημών και εδήλωσαν ότι οι Αμερικανοί θα βοηθήσουν. Στις 7 Δεκεμβρίου, ο Βρετανός υπουργός Χ. Μακμίλαν σημείωσε στο ημερολόγιό του ότι: Τα νέα από την Ελλάδα είναι πολύ άσχημα, τα ίδια είναι και από την Ιταλία. Η Ελλάδα έχει μια επανάσταση και η Ιταλία είναι χωρίς κυβέρνηση. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε εγκαταλειφθεί από τον Αμερικανό μας σύμμαχο. Το 1945, ο ειδικός απεσταλμένος του προέδρου Τρούμαν στο Λονδίνο, ο Τζόουζεφ Ντέβις διαπίστωσε ότι ο Τσώρτσιλ αναμφίβολα θα θυμάται ακόμα τη στάση μας στην ελληνική κατάσταση κατά τη σύγκρουση του Δεκέμβρη, όταν αφέθηκε να πολεμήσει μόνος τις δυνάμεις του ΕΛΑΣ ».

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε πως τα Δεκεμβριανά ήταν ένα παιχνίδι τακτικής και εντυπώσεων του Στάλιν, με όργανο το ΚΚΕ, για να εμπεδώσει την κυριαρχία του στις ανατολικές χώρες, που του είχαν δοθεί ως «λάφυρα», στις οποίες αντιμετώπιζε μεγάλες δυσκολίες (ειδικώς στην Πολωνία). Επίσης, από τα προναφερθέντα προκύπτει, ότι ο Ρούζβελτ ήταν ενήμερος του παιχνιδιού και το υποβοήθησε. Κι όλα αυτά τα παιχνίδια παίχθηκαν στις πλάτες του ελληνικού λαού, που τα πλήρωσε με το αίμα του!

Πηγή: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/o-rolos-twn-jenwn-dunamewn-ston-kokkino-dekembrh-tou-1944#ixzz2mnfWNNPP

Ένα ανυπόστατο άρθρο του Μπογιόπουλου για τα δεκεμβριανά

Σε αυτήν την διεύθυνση: http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/196184,Dekemvrhs_%E2%80%9844.html
δημοσιεύτηκε ένα άρθρο του γνωστού κομμουνιστή Νίκου Μπογόπουλου σχετικά με τα δεκεμβριανά.
Όλοι ξέρουμε ότι η συγκεκριμένη ιστοσελίδα ανήκει στον γνωστό κεντροδεξιό δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου. Φυσικά δεν προκαλεί καμμία εντύπωση ότι στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα ενός κεντροδεξιού βρίσκει πρόσφορο έδαφος για παρα-ιστορική προπαγάνδα ένας αμετανόητος κομμουνιστής.

 Όπως ήταν αναμενόμενο, το άρθρο του Μπογιόπουλου δεν έχει ίχνος αντικειμενικότητας.
 Αυτό δεν εκπλήσσει, άλλωστε και ο ίδιος παραδέχεται τον υποκειμενισμό του, λέγοντας στον επίλογο:
 "Πολλοί θα πουν ότι τα παραπάνω συνιστούν την έκφραση μιας υποκειμενικής ιδεολογικής και πολιτικής θεώρησης της Ιστορίας. Έχουν δίκιο."

Εντυπωσιακή όμως είναι η αμέσως επόμενη φράση του:
 "Το ερώτημα είναι αν ο δικός τους υποκειμενισμός διαθέτει επιχειρήματα να την αντικρούσει…"

 Εδώ ο Μπογιόπουλος εμμέσως θεωρεί ότι η δική του υποκειμενική άποψη, όπως αυτή κατατίθεται στο άρθρο του, είναι άτρωτη από επιχειρήματα της άλλης πλευράς.
 Σε απλά ελληνικά αυτό λέγεται μεγαλομανία...
 Πόσο μάλλον απ΄την στιγμή που μιλάμε για ένα άρθρο που πιθανότατα γράφηκε στο άρπα-κόλλα.

Ο Μπογιόπουλος αρχίζει με μία σύντομη αναφορά στην συνάντηση Γ.Παπανδρέου-Τσώρτσιλ στην Ρώμη στις 21/08/1944 και ένα τηλεγράφημα του πρώτου στον δεύτερο έναν μήνα αργότερα, και μετά κάνει ένα εντυπωσιακό άλμα 2,5 περίπου μηνών για να φτάσει στο εαμικό συλλαλητήριο της 3ης Δεκεμβρίου 1944. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγει να αναφερθεί σε κεφαλαιώδους σημασίας ζητήματα σχετικά με τα δεκεμβριανά. Το σημαντικότερο είναι η κυβερνητική κρίση του τέλους του Νοεμβρίου του 1944 που οδήγησε και στην παραίτηση των 6 εαμικών υπουργών απ΄την κυβέρνηση που απετέλεσε την αφορμή για την έκρηξη των δεκεμβριανών. 
 Αυτά τα κρίσιμα γεγονότα ο Μπογιόπουλος τα προσπερνάει.
 Προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι όλα ήταν καλώς καμωμένα μέχρι την στιγμή που έτσι στα καλά καθούμενα χτυπήθηκε μία "ειρηνική διαδήλωση" (αναφέρεται στο εαμικό συλλαλητήριο). Σύμφωνα με τον Μπογιόπουλο, οι θύτες ήταν:
"Οι Εγγλέζοι με 60.000 στρατό και σε συνεργασία με τους δοσίλογους της Κατοχής, ο Τσόρτσιλ μαζί με τους χωροφυλάκους και με το ανδρείκελό του, τον Γεώργιο Παπανδρέου, έστρεψαν τα τανκς εναντίον των εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων που διαδήλωναν στο Σύνταγμα."

Πάγια θέση της αριστεράς είναι ότι απολύτως υπεύθυνη για το αιματοκύλισμα εκείνης της μέρας ήταν η Αστυνομία του Έβερτ (ο οποίος παρεμπιπτόντως εκτός από πράκτορας των Άγγλων κατά την Κατοχή συνεργαζόταν και με το ΕΑΜ), ενώ απ΄την άλλη πλευρά υποστηρίζεται η εκδοχή της προβοκάτσιας ή της πρόκλησης από ενόπλους που συμμετείχαν στο εαμικό συλλαλητήριο.
  Όπως και να χει οι Άγγλοι δεν είχαν την παραμικρή ανάμειξη στα γεγονότα εκείνης της μέρας και αυτά που λέει ο Μπογιόπουλος περί 60.000 Άγγλων και περί τανκς που στρεφόντουσαν κατά αμάχων είναι παρα-ιστορική πρωτοπορία.
 Επιμένει όμως στο ίδιο τροπάριο φαντασιοπληξίας και παρακάτω ανακαλύπτει ότι οι Άγγλοι χτύπησαν και την επομένη τους οπαδούς του ΕΑΜ που παρευρισκόταν στην κηδεία των θυμάτων τους...

 Απ'το υπόλοιπο άρθρο του δεν κάνει εντύπωση η παντελής απουσία αναφοράς στα αποδεδειγμένα εγκλήματα των κομμουνιστών κατά τα δεκεμβριανά, ούτε η απουσία οποιασδήποτε κριτικής στην ηγεσία του ΚΚΕ που καθοδηγούσε τον ένοπλο αγώνα, ούτε η -μάλλον γραφική- προσπάθεια αγιοποίησης των ηττημένων πολιτικών του προγόνων.

 Ενδιαφέρον όμως έχει το παρακάτω απόσπασμα:
  "Ένα ερώτημα που συνήθιζε να επανέρχεται για δεκαετίες μετά τον Δεκέμβρη ήταν τούτο: Ναι αλλά «αν» τότε νικούσαν οι ηττημένοι και «αν» έχαναν οι νικητές, τι θα γινόταν; Που θα βρισκόταν σήμερα η Ελλάδα; Μερικές από τις πιο γνώριμες απαντήσεις είναι κι αυτές: «Αλβανία θα είχαμε γίνει», «θα πεινάγαμε», «δεν θα είχαμε ελευθερία», «θα είχαμε καταρρεύσει όπως οι άλλοι και οι γυναίκες μας θα είχαν γίνει πουτάνες»… Φυσικά η Ιστορία δεν γράφεται με «αν». Γι’ αυτό για εμάς δεν έχει σημασία να μπούμε στο φανταστικό σενάριο τι θα είχε γίνει «αν»"

  Εδώ ο Μπογιόπουλος καταλήγει λέγοντας ότι δεν έχει σημασία τι θα γινόταν αν είχαν νικήσει τότε οι κομμουνιστές. Δεν έχει σημασία δηλαδή ποια θα ήταν -υποθετικά έστω- η κατάσταση στην Ελλάδα αν τότε είχε νικήσει η παράταξή του. 
 Και το ερώτημα είναι: Αν δεν έχει σημασία αυτό, τότε τι έχει σημασία;
 Για ποιον λόγο πολέμαγαν τότε οι κομμουνιστές και οι συνεργάτες τους; Δεν πολέμαγαν για έναν κατ'αυτούς καλύτερο κόσμο; Και έρχεται τώρα ο Μπογιόπουλος και λέει ότι δεν έχει σημασία πως θα ήταν αυτός ο "καλύτερος κόσμος". Ε είμαστε σίγουροι ότι ακόμα και ο ίδιος καταλαβαίνει πως με τέτοιες ανούσιες υπεκφυγές απλά επιβεβαιώνει αυτούς που λένε για Αλβανίες και πουτάνες...

Αμέσως παρακάτω ακολουθεί ο καταπληκτικός ισχυρισμός του ότι "το ΕΑΜ έσωσε την Ελλάδα απ΄την πείνα μέσα στην Κατοχή"!!! Φυσικά ο Μπογιόπουλος δεν κάνει τον κόπο να εξηγήσει με ποιον μεταφυσικό τρόπο το κατάφερε αυτό το ΕΑΜ, ενώ θα ήταν μάλλον αφελής όποιος ζητούσε μία στέρεα ιστορική τεκμηρίωση αυτού του πραγματικά απίθανου ισχυρισμού.

 Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά ακόμα γι'αυτό το άρθρο του Μπογιόπουλου, αλλά δεν έχει νόημα..

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ» ΤΟΥ ’44

 

Γράφει ο Γ. Δημητρακόπουλος.

Ναι, δεν είναι σωστό να ξύνουμε παλιές πληγές. Ναι, πρέπει να υπάρξει εθνική συμφιλίωση. Ναι, πρέπει να υπάρξει λήθη του κακού παρελθόντος, που διχάζει τους Έλληνες. Ναι, αλλά η λήθη δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη και να εμφανίζονται σήμερα οι προδότες ως ήρωες και οι ήρωες ως προδότες. Ναι, αλλά δεν μπορεί να ξεχάσουμε την Ιστορία μας, γιατί οι λαοί που ξεχνούν την Ιστορία τους πεθαίνουν. Η ανάδειξη, λοιπόν, της παραποιημένης ιστορικής αληθείας για τα γεγονότα του «Κόκκινου Δεκέμβρη του ’44», είναι η μόνη σκοπιμότης της σημερινής μας ιστορικής αναδρομής.

Μάιος 1944: Η Ελλάς στην βρετανική σφαίρα επιρροής.

Τον Οκτώβριο του ’44, οι Γερμανοί αποχωρούν από την Ελλάδα, ενώ ηττώνται σε όλα τα μέτωπα. Η τύχη του Μεγάλου Πολέμου έχει πλέον κριθεί, και μόνο ένα θαύμα μπορεί να αλλάξει τον ρου της Ιστορίας. Δύο εκ των «μεγάλων νικητών», οι Άγγλοι και οι Σοβιετικοί, είχαν ήδη κάνει τις συμφωνίες τους, για το μοίρασμα των ζωνών επιρροής. Η εκχώρηση της Ελλάδος στην βρετανική σφαίρα επιρροής, είχε συμφωνηθεί κατ’ αρχάς τον Μάιο του 1944, κατά την συνάντηση του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών, Α. Ήντεν, με τον σοβιετικό πρεσβευτή στο Λονδίνο, Ι. Γκούσεφ. Απόδειξη της ισχύος των συμφωνηθέντων του Μαΐου, είναι ένα υπόμνημα του Α. Βισίνσκυ, Σοβιετικού αντιπροσώπου στο Συμβούλιο Ασφαλείας, στις 23/09/1944: «Η σοβιετική κυβέρνηση ενθυμείτε πως τον Μάιο του ’44, στις συνομιλίες του Ήντεν με τον σοβιετικό πρεσβευτή Γκούσεφ, συμφωνήθηκε ότι η Ελλάδα ανήκει στην βρετανική σφαίρα επιρροής και η Ρουμανία στην σοβιετική. Τηρώντας την συμφωνία μας, η σοβιετική κυβέρνηση επιβεβαιώνει ότι δεν έχει αντίρρηση για την αποστολή βρετανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα και δηλώνει ότι δεν προτίθεται να στείλει δικά της στρατεύματα» (πηγή: «Το Βήμα», της 11/12/1994). Επίσης, μια ακόμη απόδειξη, είναι το γεγονός ότι ο Σοβιετικός στρατάρχης Τολμπούχιν σταμάτησε την προέλασή του στα σύνορα της Βουλγαρίας και δεν κατήλθε στην Ελλάδα, παρά τις… αγωνιώδεις προσκλήσεις των κουκουέδων.

Η «συμφωνία των ποσοστών», μεταξύ Τσώρτσιλ και Στάλιν.

Η πρώτη συμφωνία του Μαΐου, επικυρώθηκε την 9^η Οκτωβρίου 1944 (λίγες ημέρες προ της αποχωρήσεως των Γερμανών από την Ελλάδα), με την λεγομένη «συμφωνία των ποσοστών», κατά την συνάντηση Τσώρτσιλ-Στάλιν, στην Μόσχα. Ιδού πως περιγράφει τον ωμό διαμελισμό των Βαλκανίων σ’ ένα παλιόχαρτο, ο Τσώρτσιλ: «Δήλωσα: Ας τακτοποιήσουμε τις υποθέσεις μας στα Βαλκάνια. Τα στρατεύματά σας βρίσκονται στην Ρουμανία και στην Βουλγαρία. Έχουμε στις χώρες αυτές συμφέροντα, αποστολές, πράκτορες. Ας αποφύγουμε να συγκρουστούμε επί θεμάτων που δεν αξίζουν τον κόπο. Ως προς ότι αφορά την Μεγάλη Βρετανία και την Ρωσσία, τι θα λέγατε για μια υπεροχή κατά 90% υπέρ ημών στην Ελλάδα και για μια ισοτιμία 50% στην Γιουγκοσλαβία; Ενώ μετέφραζαν όσα είπα, έγραψα σε μισή κόλλα χαρτί: Ρουμανία: Ρωσσία 90% – Άλλοι 10%, Ελλάδα: Μεγάλη Βρετανία 90% – Άλλοι 10%, Γιουγκοσλαβία: 50%, Βουλγαρία: Ρωσσία 75% – Άλλοι 25%. Έσπρωξα το χαρτί μπρος στον Στάλιν, που είχε ήδη ακούσει τη μετάφραση. Επικράτησε μια μικρή σιγή και κατόπιν πήρε ένα μπλε μολύβι, έκανε στο χαρτί ένα χοντρό σήμα συμφωνίας, και κατόπιν το επέστρεψε. Το όλο θέμα τακτοποιήθηκε σε λιγότερο χρόνο απ’ ότι χρειάζεται κανείς για να γράψει τα παραπάνω…» (πηγή: Τσώρτσιλ, «Απομνημονεύματα»).

Το ΚΚΕ τα εγνώριζε όλα!

Ερώτηση: Εγνώριζε το ΚΚΕ περί των συμφωνιών του Μαΐου και του Οκτωβρίου; Σίγουρα τις εγνώριζε εγκαίρως! Η «γραμμή» από την Μόσχα έφθανε πάντα στην ώρα της! Αυτό αποδεικνύεται, κατ’ αρχάς, από το γεγονός ότι το ΚΚΕ απεδέχθη την νομιμότητα της εξορίστου κυβερνήσεως «εθνικής ενότητος» υπό τον Γ. Παπανδρέου, κατά την «Διάσκεψη του Λιβάνου» (29/07/44), ενώ προηγουμένως είχε αντιρρήσεις. Μάλιστα, το ΕΑΜ μετείχε στην κυβέρνηση Παπανδρέου με 6 υπουργούς. Η αλλαγή γραμμής οφείλεται στην επίσκεψη της σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής υπό τον συνταγματάρχη Ποπώφ, στο ορεινό στρατηγείο των συμμοριτών στην Θεσσαλία, τέσσερις ημέρες ενωρίτερα. Δεύτερον, από την υπογραφή του στρατιωτικού ηγέτη του ΕΛΑΣ, Σ. Σαράφη, στην «Συμφωνία της Καζέρτας» (26/09/44), με την οποία όλες οι εν ενεργεία ανταρτικές ομάδες υπάγονταν στην υπό τον Γ. Παπανδρέου κυβέρνηση του Καΐρου, η οποία με την σειρά της τις έθετε υπό τας διαταγάς του Εγγλέζου στρατηγού Σκόμπυ, διοικητού των συμμαχικών δυνάμεων για την απελευθέρωση της Ελλάδος. Προφανώς, ο Σαράφης δεν θα αποτολμούσε να υπογράψει τέτοια συμφωνία, που στην ουσία ακύρωνε τα σχέδια του ΚΚΕ για βίαιη κατάληψη της εξουσίας, μετά την επικειμένη αποχώρηση των Γερμανών, χωρίς την σύμφωνη γνώμη της ηγεσίας του ΚΚΕ κι αυτή με την σειρά της χωρίς την σχετική εντολή από την Μόσχα. Τρίτον, από την αδράνεια που έδειξε το ΚΚΕ προς κατάληψη της εξουσίας, αμέσως μετά την αποχώρηση των Γερμανών, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν είχε ακόμα κανένα ένοπλο στήριγμα και μ’ ένα φύσημα θα έπεφτε. Πράγματι, οι εθνικές δυνάμεις του Ζέρβα βρίσκονταν στην Ήπειρο, τα Τάγματα Ασφαλείας είχαν εξουδετερωθεί (όσοι άνδρες τους γλίτωσαν από το λεπίδι του Βελουχιώτη ήταν κρατούμενοι των Άγγλων, στο Γουδί και σε πρόχειρα στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην επαρχία), ενώ οι πρώτες οργανωμένες εθνικές στρατιωτικές μονάδες της Μέσης Ανατολής, η «Ταξιαρχία του Ρίμινι» και ο «Ιερός Λόχος», κατέφθασαν στην Αθήνα στις 9 Νοεμβρίου.

Ξαφνικά, προκύπτει αδιέξοδο!

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ο Γ. Παπανδρέου ζήτησε την διάλυση όλων των ενόπλων σωμάτων (ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ), μέχρι το τέλος του έτους. Μετά από αρκετές αμφιταλαντεύσεις, στις 27 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε ευρεία σύσκεψη του Παπανδρέου με τους υπουργούς του ΕΑΜ που μετείχαν στην κυβέρνηση, για να επιτευχθεί οριστική συμφωνία. Πράγματι, συμφωνήθηκε η διάλυση όλων των ενόπλων σωμάτων και η δημιουργία Εθνικού Στρατού, στον οποίον θα ενσωματώνονταν η Ταξιαρχία του Ρίμινι, ο Ιερός Λόχος, μια μονάδα του ΕΔΕΣ και μια ταξιαρχία του ΕΛΑΣ. Την επομένη, ο Παπανδρέου ανακοίνωσε την επίτευξη της συμφωνίας. Όμως, το απόγευμα της ιδίας, ο αριστερός υπουργός Ζέβγος, κατ’ εντολήν του αρχηγού του ΚΚΕ, Γ. Σιάντου, επεσκέφθη τον Παπανδρέου και ζήτησε την ακύρωση της συμφωνίας, απαιτώντας τον αφοπλισμό της Ταξιαρχίας του Ρίμινι και του Ιερού Λόχου. Ο Παπανδρέου δεν εδέχθη τις εξωφρενικές αυτές απαιτήσεις. Το πρωί της 29^ης Νοεμβρίου, συνεκλήθη εκτάκτως σύσκεψη της Κ.Ε. του ΕΑΜ, χωρίς αποτέλεσμα. Οι εργασίες συνεχίστηκαν την επομένη και η κατάληξη ήταν η υιοθέτηση των αδιάλλακτων θέσεων του Σιάντου. Μετά την οριστική απόφαση του ΕΑΜ για απόρριψη της συμφωνίας, έγινε μια τελευταία συνάντηση Παπανδρέου-Σιάντου, στην οποία ο Παπανδρέου επέδειξε στον αρχηγό του ΚΚΕ τηλεγράφημα του Τσώρτσιλ, στο οποίο απέρριπτε τον αφοπλισμό του Ιερού Λόχου και της Ταξιαρχίας του Ρίμινι. Επρόκειτο για ένα μήνυμα, ότι η Βρετανία δεν θα έμενε απαθής στις όποιες εξελίξεις. Παρ’ όλα αυτά, ο Σιάντος επέμεινε στην στάση του. Την 1^η Δεκεμβρίου, ο Σκόμπυ εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση, στην οποία καθιστούσε σαφές πως οι βρετανικές δυνάμεις στην Ελλάδα θα υπεράσπιζαν ενεργά την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ούτε απ’ αυτό συγκρατήθηκε ο Σιάντος, ο οποίος ανακοίνωσε την πραγματοποίηση μεγάλου συλλαλητηρίου διαμαρτυρίας στο κέντρο των Αθηνών, για την 3^η Δεκεμβρίου, ενώ ακολούθησαν οι παραιτήσεις των 6 υπουργών του ΕΑΜ. Μετά κι απ’ αυτές τις ενέργειες, ήταν πλέον φανερό, πως το ΚΚΕ οδηγούσε τα πράγματα στα άκρα!

 Η συνέχεια εδώ 

Το Πραγματικό Πολυτεχνείο - Τρεις καθηγητές και 12 φοιτητές δολοφονήθηκαν από το ΚΚΕ.

Το «κόμμα της προδοσίας και του εγκλήματος», όπως αποκαλούσε το ΚΚΕ ο Γεώργιος Παπανδρέου – χωρίς ποτέ να το πάρει πίσω, όπως έκαναν άλλοι, ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος ή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής...- ξεπέρασε και αυτούς τους κατακτητές σε θηριωδία. Ενεφύσησε στις ορδές των δολοφόνων του μίσος ανηλεές κατά των συμπολιτών, των συναδέλφων, των φίλων, των γειτόνων και των συγγενών ακόμη που συνέβαινε να αντιστέκονται την βαρβαρότητα του μισθοφόρου των Εγγλέζων ΕΛΑΣ που πληρωμένος με εγγλέζικες λίρες είχε επιδοθεί μετά μανίας στην εξόντωση όποιου αντιστέκονταν.

Τον Δεκέμβριο του 44 η νέα γενεά πλήρωσε βαρύ φόρο αίματος. Σπουδαστές, φοιτητές, και μαθητές συνελήφθησαν, για μια «ανακρισούλα», οδηγήθηκαν στους τόπους του μαρτυρίου και δολοφονήθηκαν άγρια.

Οι καθηγητές δεν μπορούσαν να λείψουν από το όργιο αίματος του «μεγάλου Δεκέμβρη». Επελέγησαν ως θύματα προς παραδειγματισμό.

Τρεις διαπρεπείς καθηγητές του Πολυτεχνείου πλήρωσαν με την ζωή τους την αφοσίωση τους στο Έθνος και την ελευθερία.

Από τις ομάδες θανάτου του ΚΚΕ δολοφονήθηκαν:

• Ο προπρύτανης του Πολυτεχνείου Ιωάννης Θεοφανόπουλος.

• Ο κοσμήτωρ της σχολής Μηχανολόγων Γεώργιος Σαρρόπουλος.

• Ο καθηγητής της Πολιτικής Οικονομίας στο Πολυτεχνείο,Σπυρίδων Κορώνης – σύμβουλος και σχεδιαστής της κοινωνικής πολιτικής του ελευθερίου Βενιζέλου.

Μαζί με τους καθηγητές τους, στο άνθος της νεότητας των, δολοφονήθηκαν πολλοί σπουδαστές και φοιτητές. Ο αριθμός μόνον των σπουδαστών του Πολυτεχνείου που σύρθηκαν στο τόπο του μαρτυρίου από τους δολοφόνους του ΚΚΕ ανέρχεται σε δώδεκα, μεταξύ αυτών:

• Η Ευγενία Λύτρα, απόγονος του μεγάλου ζωγράφου Λύτρα και ανεψιά του καθηγητή Χόρς.

• Τα αδέλφια Στάθης και Δανάη Ιατρίδου.

• Ο Ν. Κορυζής, ανεψιός του πρωθυπουργού Αλ. Κορυζή και γιος του επίσης δολοφονημένου Στ. Κορυζή.

Μήπως οι διάφοροι γραφικοί και αυτάρεσκοι που θα μαζευτούν για να κτυπήσει ο ένας την πλάτη του άλλου να μας πουν πως συνελήφθηκαν, από ποιούς και γιατί δολοφονήθηκαν οι τρεις καθηγητές και οι δώδεκα σπουδαστές του Πολυτεχνείου;

Και όμως το Πολυτεχνείο δεν τιμά και δεν μνημονεύει τους καθηγητές Θεοφανόπουλο, Σαρρόπουλο, Κορώνη! Δεν έχει αναρτήσει τιμητικώς στις αίθουσες του φωτογραφίες της Λύτρα, του Κορυζή, των αδελφών Ιατρίδου και των άλλων δολοφονημένων σπουδαστών του!

Ο σύντροφος Φαράκος καπετάνιος τότε.. του λόχου του ΕΛΑΣ "Λόρδος Μπάυρον" δεν αισθάνθηκε ποτέ την υποχρέωση να μας πεί πώς συνελήφθησαν, απο ποιούς και γιατί δολοφονήθηκαν οι τρείς καθηγητές και οι δώδεκα φοιτητές του Πολυτεχνείου, ούτε ο πολύς Κύρκος. Πήραν το μυστικό στον τάφο τους. Μένει ο σκηνοθέτης κύριος Κούνδουρος και  μέλος του λόχου "Μπάυρον" αλλά και αυτός δεν θυμάται...

Οι νεκροί είναι υπαρκτοί δεν είναι άθλιο παραμύθι Ηλένιας!

 

 

 Πηγή:  http://tabouri.blogspot.gr/2013/11/blog-post_17.html

Κριτική σε άρθρο του αριστερού ιστορικού Μιχάλη Λυμπεράτου

 Πριν 3 μήνες περίπου δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία (που αλλού;) ένα άρθρο του ιστορικού Μιχάλη Λυμπεράτου σχετικά με τα δεκεμβριανά. 

 Ο τίτλος του σύντομου άρθρου είναι "Μία σύντομη αποτίμηση" και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

 Λέει ο συντάκτης:

 "Παρ' ότι πέρασαν 68 χρόνια από τα γεγονότα και μεσολάβησε πληθώρα ιστορικών μελετών, η γενική εντύπωση για τα Δεκεμβριανά δεν μετατοπίστηκε πολύ από τη φιλολογία της «εξέγερσης των κομμουνιστών», το βασικό επιχείρημα νομιμοποίησης της πολιτικής του Τσόρτσιλ στην Ελλάδα τότε.
Ωστόσο, παρ' ότι οι αντιφάσεις μιας τέτοιας προσέγγισης είναι κραυγαλέες, αβασάνιστα παρακάμπτεται το γεγονός ότι το ΕΑΜ παρέδωσε υποδειγματικά την εξουσία κατά την απελευθέρωση,"

Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, το ΕΑΜ ήταν ντε φάκτο εξουσία στο μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής επαρχίας, και έτσι παρέμεινε για κάποιους μήνες (η λεγόμενη περίοδος της εαμοκρατίας). Σε καμμία πόλη της επαρχίας δεν παρέδωσε την εξουσία. Η σταδιακή παράδοση της εξουσίας έγινε μετά την ήττα του στα δεκεμβριανά.
 Αν ο Λυμπεράτος αναφέρεται στην περίπτωση της μη-κατάληψης των Αθηνών απ’τον ΕΛΑΣ στο μεσοδιάστημα μεταξύ της γερμανικής αποχώρησης και της άφιξης της ελληνικής κυβέρνησης (12-18 Οκτωβρίου 1944), τότε -σαν ιστορικός που είναι- θα έπρεπε να γνωρίζει ότι υπήρχαν άλλοι λόγοι γι' αυτήν την αδράνειά των κομμουνιστών. Στο θέμα έχουμε αναφερθεί εδώ και εδώ.

 "ότι απουσιάζει οποιοδήποτε έγγραφο ή μαρτυρία που έστω και ακροθιγώς θα έθετε στους κόλπους του θέμα εξουσίας,"

Προφανώς ο ιστορικός κ.Λυμπεράτος δεν έχει μπει στον κόπο να διαβάσει την έκθεση του Ανδρέα Τζήμα που μιλάει ευθέως για το ζήτημα της εξουσίας (βλ.εδώ)
 Ούτε είχε ακούσει την εισήγηση του κομμουνιστή Γρ.Φαράκου στο ιστορικό συμπόσιο για τα δεκεμβριανά που έγινε το 1995 και τα πρακτικά του δημοσιεύτηκαν στο "Δεκέμβρης του '44. Νεότερη έρευνα - Νέες προσεγγίσεις" σε επιμέλεια Γρηγόρη Φαράκου.
Συγκεκριμένα, ο τελευταίος έλεγε (σελ.85):
 "Από την άλλη μεριά, ο κύριος κατά την γνώμη μου, λόγος της συμπεριφοράς και της στάσης του ΚΚΕ, είναι ο τρόπος που κατανοούσε ότι μπορεί να φθάσει σην εξουσία. Πέρα από τις μεγάλες, είναι αλήθεια, τις θετικές αλλαγές στις θέσεις και την νοοτροπία του στα χρόνια της Κατοχής, δεν είχε, ουσιαστικά, απομακρυνθεί από την σταλινική αντίληψη: την βίαιη κατάληψη της πολιτικής εξουσίας."


 "ότι ο ΕΛΑΣ επιδόθηκε σε μάχες που δεν απείλησαν στο ελάχιστο τα καθαυτώ κέντρα πολιτικής εξουσίας."

Τι λέει ο άνθρωπος;
 Όποιος έχει ασχοληθεί με τα δεκεμβριανά, ξέρει ότι ο ΕΛΑΣ επιτέθηκε σε κτίρια που στεγάζονταν υπουργεία και άλλες κρατικές υπηρεσίες, ενώ είχε σχεδιαστεί ακόμα και η ανατίναξη του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετάνια που κατά την διάρκεια των δεκεμβριανών ήταν το αρχηγείο των κυβερνητικών και βρετανικών δυνάμεων.

"Ούτε φαίνεται να ξενίζει το ότι δεν επιχειρήθηκε καν να προπαγανδιστεί από το ΚΚΕ η υποτιθέμενη επαναστατική προοπτική,"

Η ρητορική δεν θα μπορούσε να ήταν κομμουνιστική διότι αυτό θα απωθούσε ένα μεγάλο τμήμα των υποστηρικτών του ΕΑΜ που δεν ήταν κομμουνιστές. 
 Γενικότερα, σε όλο το διάστημα 1941-44 οι κομμουνιστές απέφευγαν κατά κανόνα να χρησιμοποιούν την γνωστή τους μονοδιάστατη φρασεολογία.

"ότι δεν αξιοποιήθηκε το πλέον αξιόμαχο τμήμα του ΕΛΑΣ, ότι αφέθηκε να υποσκελιστεί και αριθμητικά από τους Βρετανούς, ότι ουδέποτε αποτιμήθηκαν τα Δεκεμβριανά ως απόπειρα κατάληψης της εξουσίας."
  
Το πλέον αξιόμαχο τμήμα του ΕΛΑΣ (προφανώς εννοεί τις δυνάμεις που ήταν υπό τις διαταγές του Γ.Σ, δηλαδή του Σαράφη και του Βελουχιώτη), είχε σταλεί να χτυπήσει τον Ζέρβα στην Ήπειρο. Δεν ήταν ανενεργό. Ο ΕΛΑΣ έβαζε συνέχεια δυνάμεις στην Αθήνα (κυρίως από την Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα λόγω απόστασης), αλλά δεν υπήρχε ούτε ο κατάλληλος σχεδιασμός ούτε τα απαραίτητα μεταφορικά μέσα για να γίνει αυτό με τον σωστό τρόπο και την σωστή στιγμή. 


"Και πώς να συνέβαινε διαφορετικά, αφού, ακόμα και εκεί που είχε εισέλθει ο Κόκκινος Στρατός (Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία), ο Στάλιν απέκλεισε σε εκείνη τη φάση μονοκομματικές «επαναστατικές» λύσεις."
  
Αυτόν ακριβώς τον σκοπό εξυπηρετούσε η ύπαρξη της προμετωπίδας του ΕΑΜ. 
 Ένα μετωπικό σχήμα με συμμάχους κόμματα-σφραγίδες με πολύ μικρή κοινωνική επιρροή, το οποίο όμως ήταν υπό τον πλήρη έλεγχο του ΚΚΕ.
 Στην Βουλγαρία π.χ, που αναφέρει ο Λυμπεράτος, σχηματίστηκε κυβέρνηση του Πατριωτικού Μετώπου που γρήγορα εξελίχτηκε σε μονοκομματική κομμουνιστική δικτατορία.

"Οι απορίες για τα Δεκεμβριανά, εντούτοις, θα είχαν εύκολα απαντηθεί αν ξέφευγε κανείς από το σχήμα ανάγνωσης «επανάσταση-αντεπανάσταση» και αντιμετώπιζε τα πράγματα ως γνήσιες ιστορικές διαδικασίες. Μια συγκέντρωση της Αριστεράς που δέχθηκε μια δολοφονική επίθεση, η ανεξέλεγκτη οργή που προκάλεσε, η πεποίθηση ότι βρισκόταν σε εξέλιξη ένα πραξικόπημα της Ακροδεξιάς, που απαιτούσε άμυνα. Η αφορμή για τους Βρετανούς να συγκρουστούν με το ΕΑΜ. Αυτά ήταν τα πλαίσια αναφοράς των Δεκεμβριανών."

 - Για το ποιος πυροβόλησε πρώτος στην γνωστή εαμική συγκέντρωση της 03/12/1944, οι γνώμες διίστανται, αλλά σε καμμία περίπτωση δεν ήταν τα γεγονότα εκείνης της ημέρας η αιτία των δεκεμβριανών.
 Από την στιγμή που το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ αποδεδειγμένα στόχευε απ΄τον Σεπτέμβριο του 1943 στην κατάληψη της Αθήνας μετά την γερμανική αποχώρηση (ελπίζω ότι ο ιστορικός κ.Λυμπεράτος θα έχει ακουστά την έκθεση Μακρίδη όπου αναφέρεται η εκπόνηση του ανάλογου σχεδίου) , τότε είναι γελοιότητα να ανάγονται οι αιτίες των δεκεμβριανών στην "ανεξέλεκτη οργή" που προκάλεσαν τα γεγονότα της 3ης Δεκεμβρίου.

 - Ο Λυμπεράτος επίσης μιλάει για ακροδεξιό πραξικόπημα. Πραξικόπημα είναι η βίαιη προσπάθεια κατάληψης της εξουσίας. Κανείς ακροδεξιός δεν έκανε τότε τίποτα τέτοιο, δεν μπορούσε να το κάνει και δεν είχε λόγο να το κάνει. Αυτές είναι αριστερές μπουρδολογίες.
Προφανώς ως ακροδεξιούς ο Λυμπεράτους θεωρεί τους αστυνομικούς, τους χωροφύλακες, τα μέλη της Χ και άλλων εθνικών οργανώσεων, τους εθνοφύλακες και τους ριμινίτες που σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος της σύγκρουσης με τους ελασίτες τις πρώτες μέρες των δεκεμβριανών. 
 Μόνο που όλοι αυτοί δέχτηκαν την επίθεση του ΕΛΑΣ, ήταν αμυνόμενοι και υπεράσπιζαν την νόμιμη κυβέρνηση. Επιτιθέμενοι ήταν οι ελασίτες.
 Αυτό ήταν το στρατιωτικό πλαίσιο αναφοράς της πρώτης φάσης -τουλάχιστον- των δεκεμβριανών, πριν επέμβουν αποφασιστικά οι Βρετανοί.

"Και τέλος, η προσπάθεια της ηγεσίας του ΚΚΕ να διατηρηθεί η σύγκρουση σε διαχειρίσιμα, προς συνεννόηση πλαίσια. Ετσι, απομάκρυνε τους «ένθερμους», όπως τον Βελουχιώτη, από το κέντρο των μαχών, επιχείρησε να αποφύγει την επέκταση της εμπλοκής, αρνήθηκε στους στρατιωτικούς, όπως το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ, να διευθύνουν τη σύγκρουση, επιχείρησε έναν ευπρεπή συμβιβασμό (η πιθανή κυβέρνηση Σοφούλη)."

- Προσπάθειες για συνεννόηση έγιναν κατά την διάρκεια των δεκεμβριανών, αλλά απέτυχαν λόγω της παράλογης αδιαλλαξίας των κομμουνιστών.
 Ο ίδιος ο Γ.Ιωαννίδης (οργανωτικός γραμματέας του ΚΚΕ) το παραδέχτηκε σε ομιλία του στην 11η Ολομέλεια της Κ.Ε του ΚΚΕ:
 "Καταστροφικό το λάθος που δεν κάναμε την συμφωνία στις 18 του Δεκέμβρη, εγκληματικό που δεν την κάναμε όταν ήρθε ο Τσώρτσιλ και αχαρακτήριστο στην 1η του Γενάρη" 
("Αναμνήσεις" του Γ.Ιωαννίδη, σελ.487)

- Ο Βελουχιώτης είχε πέσει σε δυσμένεια καιρό πριν. Υπενθυμίζουμε ότι τον Απρίλιο του ΄44 είχε σταλεί στην Πελοπόννησο, κάτι που είχε σαν φυσικό αποτέλεσμα την απομάκρυνσή του απ΄τα κέντρα αποφάσεων του ΕΛΑΣ. Γενικότερα ο Σιάντος δεν τον εμπιστευόταν, και φυσικά δεν είχε κανέναν λόγο να αλλάξει γνώμη τις παραμονές των δεκεμβριανών.
  
- Σε καμμία περίπτωση το ΚΚΕ δεν επιχείρησε να αποφύγει την επέκταση της συμπλοκής. Υπενθυμίζουμε εδώ την διαταγή της Κ.Ε του ΕΛΑΣ (δηλαδή του Σιάντου) και τις επιθέσεις κατά του Ζέρβα στην Ήπειρο και κατά των δυνάμεων του Τσαούς Αντών στην ανατολική Μακεδονία και Θράκη που έγιναν παράλληλα με τα δεκεμβριανά. 
 Εκτός αν ο Λυμπεράτος θεωρεί ότι έγινε ακροδέξιο πραξικόπημα και στην Ήπειρο και στην Θράκη και αναγκάστηκαν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ να επέμβουν..


 Προκαλεί εντύπωση ο φανατισμός που χαρακτηρίζει ακόμα και σήμερα αριστερούς ιστορικούς σαν τον Λυμπεράτο. Δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν έχουν ακόμα χωνέψει την ήττα των πολιτικών τους προγόνων. Όπως και να χει, το παραπάνω σχολιασθέν άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία δεν είναι άρθρο ιστορικού. Είναι άρθρο άσχετου φανατικού. 
 Απλά το σχολιάζουμε για να φανεί η γύμνια κάποιων αριστερών απολογητών που αυτοπροσδιορίζονται "ιστορικοί".

Γιατί το ΚΚΕ μετέφερε τις συγκρούσεις στην Αθήνα- ΔΕΚΕΜΒΡΙΑΝΑ 1944

Του Νίκου Μαραντζίδη*

Αρκετά πριν από το τέλος της Κατοχής μέσα στην ηγεσία του ΚΚΕ είχαν εκφραστεί απόψεις πως είχαν ωριμάσει οι συνθήκες για την κατάληψη της εξουσίας. Αν και οι απόψεις αυτές διέφεραν μεταξύ τους ως προς τη μεθοδολογία που πρόκριναν, δεν χωρεί αμφιβολία πως τα ηγετικά επίπεδα του κόμματος αντιλαμβάνονταν πως πλησίαζε η στιγμή που το ΚΚΕ θα μπορούσε να διεκδικήσει τα ηνία της χώρας.

 Υπό αυτήν την οπτική τα Δεκεμβριανά εντάσσονται στην αλληλουχία μιας σειράς γεγονότων που συνδέονται με το ζήτημα της διαμάχης για τη φυσιογνωμία της εξουσίας στην Ελλάδα της απελευθέρωσης.

 Τα Δεκεμβριανά δεν ήταν μια μεμονωμένη και ξαφνική ένοπλη σύγκρουση, που έπεσε ως κεραυνός εν αιθρία. Σε όλη την Ελλάδα από τη Μακεδονία και την Ηπειρο μέχρι την Πελοπόννησο πολύ αιματηρές ένοπλες συγκρούσεις διεξάγονταν ανάμεσα στο ΚΚΕ και τους αντιπάλους του τόσο νωρίτερα όσο και κατά τη διάρκεια της μάχης της Αθήνας.

 Ο εμφύλιος που είχε ξεκινήσει πριν από το τέλος της Κατοχής στην περιφέρεια μεταφέρθηκε τον Δεκέμβριο στο κέντρο. Είναι επίσης αφελές να αντιμετωπίζονται τα Δεκεμβριανά απλώς ως μια αιματοβαμμένη συγκέντρωση που «ξέφυγε». Ο Δεκέμβρης ήταν ένα στρατιωτικό κίνημα οργανωμένο κεντρικά από την ηγεσία του ΚΚΕ, που αντιμετώπιζε το ενδεχόμενο της κατάληψης της Αθήνας ήδη από τον Σεπτέμβριο του 1943.

 Η επιλογή της ένοπλης σύγκρουσης αποτέλεσε την απάντηση του KKE στην προοπτική της εξουδετέρωσης του ΕΛΑΣ, του βασικού δηλαδή μηχανισμού, που εξασφάλιζε στο κόμμα εδαφική κυριαρχία και πολιτική επιρροή. Η κατάσταση αυτή δεν υπήρξε γνώρισμα μόνο της Ελλάδας. Την ίδια ακριβώς περίοδο και άλλα κομμουνιστικά κόμματα στην Ευρώπη (Βέλγιο, Γαλλία) αντέδρασαν βίαια στην επιχείρηση αφοπλισμού τους.

 Η ουσιώδης διαφορά ανάμεσα στην Ελλάδα και τις παραπάνω χώρες ήταν η γεωγραφία: η τεράστια, δηλαδή, παρουσία των αγγλο-αμερικανικών δυνάμεων, που δεν άφησε πολλά περιθώρια αμφισβήτησης του status quo, και όχι η δήθεν σοφία των ηγετών των εκεί ΚΚ.

 Παρότι την αναζήτησε, το ΚΚΕ δεν δέχτηκε υλική υποστήριξη από αδελφά κόμματα. Η ηγεσία του ΚΚ Γιουγκοσλαβίας αρνήθηκε να αποστείλει τη βοήθεια που λίγο νωρίτερα είχε υποσχεθεί στους Ελληνες. Στις 8 Δεκεμβρίου 1944 ο Βούλγαρος κομμουνιστής Δημητρώφ, αφού προώθησε προς τη Μόσχα αίτημα του ηγετικού στελέχους του ΚΚΕ Πέτρου Ρούσου για βοήθεια, απάντησε την επόμενη μέρα αρνητικά.

 Οι Βούλγαροι ήταν διατεθειμένοι να βοηθήσουν μόνο εφόσον οι Σοβιετικοί θα συναινούσαν. Ομως, ο ίδιος ο Στάλιν αποκάλεσε ανόητη την επιλογή των Ελλήνων συντρόφων να φύγουν από την κυβέρνηση Παπανδρέου και να αναλάβουν μια δουλειά για την οποία δεν επαρκούσαν οι δυνάμεις τους.

 Τελικά, το ΚΚΕ ηττήθηκε εξαιτίας της βρετανικής παρέμβασης, της οποίας τη δυναμική είχε εξαρχής υποτιμήσει. Από την άλλη πλευρά, για τις ελληνικές αστικές δυνάμεις, η εξέλιξη αυτή αποτέλεσε ένα τραύμα και μακροχρόνιο ταμπού: η χώρα είχε διασωθεί από τον κομμουνισμό χάρη στην ξένη επέμβαση.

 Είναι απολύτως ορθό πως τα Δεκεμβριανά αποτέλεσαν την κολυμβήθρα του Σιλώαμ, μέσα στην οποία αναβαπτίστηκαν ως εθνικόφρονες κάθε λογής δωσίλογοι. Εξαιρέθηκαν της εθνικής αναβάπτισης οι σλαβόφωνοι συνεργάτες των Βουλγάρων, έναντι των οποίων το ελληνικό κράτος υπήρξε πολύ αυστηρό.

 Αντίθετα, το ΚΚΕ επέδειξε γι” αυτή την κατηγορία δωσιλόγων μεγάλη επιείκεια και διάθεση λήθης, ιδιαίτερα κατά τα έτη 1946-1949 όταν και ο ΔΣΕ χρειαζόταν αντάρτες. Τελικά, η κάθε πλευρά σιώπησε για τους «δικούς της» δωσιλόγους.

 Η συμφωνία της Βάρκιζας επισφράγισε την ήττα του ΚΚΕ στη μάχη της Αθήνας. Η συμφωνία αυτή αποτέλεσε έναν αξιοπρεπή συμβιβασμό κάτω από τις δεδομένες συνθήκες. Παρά τα σοβαρά προβλήματα που εμφανίστηκαν στην εφαρμογή της και την υπονόμευσή της από διάφορες πλευρές, η συμφωνία της Βάρκιζας επέτρεπε θεωρητικά στο ΚΚΕ να αναδιοργανωθεί και να λειτουργήσει σε καθεστώς πλήρους νομιμότητας, γεγονός που είχε να συμβεί από το 1936.

 Ομως σύντομα, στο μυαλό της ηγεσίας του ΚΚΕ θα εδραιωνόταν η προοπτική μιας νέας σοβαρής αναμέτρησης.

*Αναπληρωτής καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας και επισκέπτης καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Καρόλου στην Πράγα και στο Πανεπιστήμιο της Βαρσοβίας.

 Πηγή: http://emfilios.blogspot.gr/2012/12/1944.html