Ερώτηση προς κ.Πολάκη: Ποιους μαυραγορίτες κυνήγησε το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ κατά την Κατοχή; Πείτε μας, έστω και έναν...

Χθες, ο γνωστός "πολλά-βαρύς" συριζαίος Π.Πολάκης ξαναχτύπησε γράφοντας τα εξής:

"Οι κομμουνιστές στην κατοχή κυνηγούσαν μαυραγορίτες και δοσίλογους"

Καταρχήν, η χρήση του όρου δοσίλογος απ΄τον Πολάκη στερείται νοήματος διότι τότε το κομμουνιστοκίνητο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ αποκαλούσε προδότες και δοσίλογους όλους αυτούς που δεν ήταν μαζί του.
Κοινώς ακολουθούσε την λογική "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας."
Ο τότε γ.γ. του ΚΚΕ Γιώργης Σιάντος το είχε πει ξεκάθαρα: Πας μη εαμίτης γκεσταπίτης.

Συνεπώς τα περί δοσίλογων είναι ιστορίες για αγρίους.


Αυτό όμως που έχει πολύ ενδιαφέρον είναι η αναφορά του Πολάκη στους μαυραγορίτες της Κατοχής.
Πέραν πάσης αμφισβήτησης, οι κατοχικοί μαυραγορίτες ήταν οι πλέον κατάπτυστοι, αφού το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι τους λιμοκτονούντες συμπατριώτες τους.

Αφού λοιπόν ο Πολάκης είπε ότι οι κομμουνιστές στην Κατοχή κυνηγούσαν τους μαυραγορίτες, ας κάνει τον κόπο να πει και κάποια σχετικά παραδείγματα με την απαιτούμενη ιστορική τεκμηρίωση.
Ας πει κάποια ονόματα μαυραγοριτών που κυνηγήθηκαν η ακόμα και εκτελέστηκαν απ΄τον ΕΛΑΣ.
Μιλάμε φυσικά για ανθρώπους που ήταν ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ μαυραγορίτες.


Το μόνο σίγουρο είναι ότι η σχεδόν απόλυτη πλειοψηφία των θυμάτων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ άνηκε στα φτωχότερα λαϊκά στρώματα..
Κάποια σχετικά στοιχεία έχουμε αναφέρει εδώ: http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_28.html

 Και αφού αναφερθήκαμε και στο ταξικόν στοιχείον της υπόθεσης, υπενθυμίζουμε ότι ο Πολάκης ήταν η πιο πρόσφατη ζωντανή επιβεβαίωση του ρητού: 

                   "Σαμπάνια χαβιάρι και Βελουχιώτη Άρη"!

     http://www.iefimerida.gr/news/266330/o-polakis-giortase-ta-genethlia-toy-me-toyrta-sokolata-kai-afrodi-oino-se-fonto-ari

Ο χάρτης της κατοχικής Ελλάδας 1941-1944

 Στην μονογραφία του περιοδικού "Στρατιωτική Ιστορία" με τίτλο "Εθνική Αντίσταση" του Ιάσονα Χανδρινού, υπάρχει μία ιδιαίτερα κατατοπιστική απεικόνιση των ζωνών κατοχής στην Ελλάδα του 1941-44.
 Στην σελίδα 10 υπάρχει ο παρακάτω χάρτης:

 

 

Όπως φαίνεται ως τον Σεπτέμβριο του ΄43 οπότε και απεχώρησαν οι Ιταλοί λόγω συνθηκολόγησης, το μεγαλύτερο τμήμα της χώρας κατεχόταν από αυτούς. Πέραν των Δωδεκανήσων που ήταν ιταλική κτήση απ΄το 1911, υπό ιταλική στρατιωτική κατοχή ήταν:
 - Η Στερεά Ελλάδα. Στην Αθήνα και τον Πειραιά υπήρχε μεικτή ιταλογερμανική στρατιωτική διοίκηση.
 - Η Θεσσαλία
 - Η Πελοπόννησος
 - Η Ήπειρος
 - Το μεγαλύτερο τμήμα της δυτικής Μακεδονίας (Καστοριά, Γρεβενά και μεγάλο μέρος των νομών Κοζάνης και Φλωρίνης)
 - Οι Κυκλάδες, πλην Μήλου
 - Η Σάμος, η Ικαρία, οι Σποράδες και η Σκύρος
 - Ο νομός Λασιθίου στην Κρήτη
 - Ξεχωριστή περίπτωση αποτελούσαν τα Επτάνησα για τα οποία οι Ιταλοί είχαν βλέψεις άμεσης  προσάρτησης για την οποία προετοίμαζαν το έδαφος. Σχετικά στοιχεία είχαμε δει εδώ.

 Εκτός απ΄την μεικτή διοίκηση στην Αθήνα, οι Γερμανοί περιορίζονταν στην στρατιωτική διοίκηση της κεντρικής Μακεδονίας και τμήματος της δυτικής, της Κρήτης (πλην νομού Λασιθίου), της Μήλου και των νησιών του βορείου Αιγαίου (Χίος, Λέσβος, Λήμνος) και του μεγαλύτερου τμήματος του νομού Έβρου ιδιαίτερα κατα μήκος των ελληνοτουρκικών συνόρων.

 Οι Βούλγαροι κατείχαν στρατιωτικά την ανατολική Μακεδονία (ανατολικώς του ποταμού Στρυμόνα) και Θράκη με τα νησιά Σαμοθράκη και Θάσο. Οι Βούλγαροι στόχευαν στην άμεση προσάρτηση αυτών των περιοχών (όπως και οι Ιταλοί με τα Επτάνησα) και είχαν προβεί σε ανάλογες κινήσεις χωρις όμως να υπάρχει έγκριση των Γερμανών για τις συγκεκριμένες αλλαγές συνόρων.

 Τον Ιούλιο του 1943 οι Γερμανοί επέτρεψαν σε βουλγαρικά στρατεύματα να εισέλθουν και στην κεντρική Μακεδονία, και ειδικότερα στην περιοχή δυτικώς του Στρυμόνα και ανατολικώς του Αξιού ,με εξαίρεση την Θεσσαλονίκη, με σκοπό να αντικαταστήσουν τον εκεί γερμανικό στρατό κατοχής.
 Αυτή η κίνηση των Γερμανών ήταν σε συνδυασμό με την ανάληψη εκ μέρους τους της πολιτικής διοίκησης της συγκεκριμένης περιοχής. Η πολιτική διοίκηση άνηκε στους Γερμανούς απ΄τον Ιούλιο του '43 εώς τον Φεβρουάριο του ΄44, οπότε και επανήλθε σε ελληνικά χέρια.

 Μετά την ιταλική συνθηκολόγηση τον Σεπτέμβριο του '43, οι Γερμανοί αντικατέστησαν τους Ιταλούς στα εδάφη που οι τελευταίοι κατείχαν.

 Απ΄τα παραπάνω φαίνεται ότι αυτοί που επιβουλεύονταν πρωτίστως την ακεραιότητα της Ελλάδας ήταν οι Ιταλοί και οι Βούλγαροι. 
 Οι Γερμανοί αρκούνταν στην στρατιωτική κατοχή καίριων στρατηγικών σημείων όπως ήταν η πρωτεύουσα, η κεντρική Μακεδονία με το λιμάνι της Θεσσαλονίκης, η Κρήτη που ήταν κοντά στο βορειοαφρικανικό μέτωπο, τα νησιά του βορείου Αιγαίου και η ζώνη του Έβρου που ήταν κοντά στην Τουρκία η οποία δεν είχε ξεκαθαρίσει την στάση της.

Το μεγαλύτερο έγκλημα των κομμουνιστών την δεκαετία του '40 ήταν πολιτικό

Στο παρόν ιστολόγιο έχουν γίνει αρκετές αναφορές στα εγκλήματα που διέπραξαν οι κομμουνιστές και οι συνεργάτες τους κατά την περίοδο που υποτίθεται ότι έκαναν εθνική αντίσταση. Το θέμα σίγουρα δεν έχει εξαντληθεί και θα υπάρξουν και άλλες σχετικές αναρτήσεις.

 Κατά την γνώμη μας όμως, υπάρχει ένα τεράστιο έγκλημα που διέπραξαν τότε οι κομμουνιστές και στο οποίο δεν έχει δωθεί η ανάλογη έμφαση. Όχι δεν μιλάμε ούτε για τον Μελιγαλά, ούτε για το Κιλκίς, ούτε για τα δεκεμβριανά. Μιλάμε για την τεράστια συνεισφορά του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στην διαιώνιση της κυριαρχίας του ελλαδικού πολιτικού κατεστημένου. 

Μπορεί αυτό να ακούγεται οξύμωρο, αλλά δεν είναι.

 Οι ιδιάζουσες πολιτικές συνθήκες που επικρατούσαν στην Ελλάδα απ΄το 1936 και μετά, παρείχαν μία πρώτης τάξεως ευκαιρία ώστε να γκρεμιστεί το πολιτικό κατεστημένο που είχε ταλαιπωρήσει αφάνταστα τον λαό με τις παλινωδίες του, και να ανέβουν στην εξουσία νέες υγιέστερες δυνάμεις. Αρχικά, η δικτατορία του Μεταξά και μετά η Κατοχή έθεσαν εκ των πραγμάτων τους εκπροσώπους αυτού του σαθρού πολιτικού κόσμου στο περιθώριο.

 Δυστυχώς όμως η μεταπολεμική Ελλάδα βρήκε αυτήν την συνωμοταξία των ξενόδουλων παλαιοπολιτικάντηδων να βρίσκεται στην ίδια μοίρα με την προ-μεταξική περίοδο. 

 Δηλαδή στην εξουσία. 

 Θα μπορούσε να ισχυριστεί κάποιος ότι αυτό συνέβη επειδή τα ξένα συμφέροντα (βλ.Βρετανοί) τους ξανα-επέβαλλαν. Αυτό όμως είναι μία εξαιρετικά επιφανειακή προσέγγιση.

 Καμμία ξένη δύναμη όσο ισχυρή και να είναι, δεν μπορεί να ξανα-επιβάλλει με το έτσι-θέλω εκπροσώπους ενός απαξιωμένου πολιτικού κόσμου, αν δεν υπάρχει μία υπολογίσιμη λαϊκή αποδοχή ή έστω ανοχή. Και το τραγικό είναι ότι αυτοί οι ίδιοι αποτυχημένοι πολιτικάντηδες, είτε Λαϊκοί, είτε Φιλελεύθεροι, βασιλόφρονες και βενιζελογενείς, που οδηγούσαν την χώρα στον γκρεμό ως το 1936, ξαφνικά ξαναβρέθηκαν να χαίρουν λαϊκής στήριξης!

   

Γιατί συνέβη αυτό; Ποιος ευθύνεται γι’αυτό; 

 Η απάντηση είναι προφανής. Το ΚΚΕ και το όργανό του το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, με την άφρονα εμφυλιοπολεμική τακτική του που στόχευε στην μονοπώληση της αντίστασης και μακροπρόθεσμα στην κατάληψη της εξουσίας, και την παρανοϊκή λογική "πας μη εαμίτης είναι γκεσταπίτης", κατάφερε, διότι περί κατορθώματος πρόκειται, να ενώσει εναντίον του όλες τις άλλες πολιτικές δυνάμεις. 

Έτσι βρέθηκαν ξαφνικά και απ΄το πουθενά, οι αποτυχημένοι πολιτικάντηδες, βασιλόφρονες και βενιζελικοί, συνεργαζόμενοι στο ίδιο αντικομμουνιστικό στρατόπεδο. Το ίδιο φυσικά συνέβη και με τον απλό λαό, ο οποίος βλέποντας τα κομμουνιστικά αίσχη, με ανακούφιση δέχτηκε πίσω το προμεταξικό πολιτικό κατεστημένο.

 Καλώς ή κακώς τα κονσερβοκούτια, οι πηγάδες, οι σφαγές αμάχων, οι ομαδικές εκτελέσεις, οι πυρπολήσεις χωριών, το ψευτοκαπετανιλίκι και νταηλίκι τρομάζουν τον λαό πολύ περισσότερο απ΄την γελοιότητα των ξενόδουλων πολιτικάντηδων, οι οποίοι αίφνης εμφανίζονταν ως εγγυητές της ομαλότητας και προστάτες του λαού απέναντι στην κομμουνιστική βαρβαρότητα.

 Έτσι, το παλαιοπολιτικό κατεστημένο παρά την περιθωριοποίησή του την περίοδο 1936-44, επανήλθε δριμύτερο και  συνέχισε την δράση του σε βάρος της Πατρίδος, και την συνεχίζει έως σήμερα, με μία μικρή παρένθεση επί -του προκλητικά απρόθυμου να το συντρίψει- Γεώργιου Παπαδόπουλου.

 Οι κομμουνιστές μες στην παραζάλη τους να μονοπωλήσουν την αντίσταση και να καταλάβουν την εξουσία, αυτοεγκλωβίστηκαν σε έναν φαύλο κύκλο αίματος απ΄τον οποίο μπορεί να είχαν κάποια πρόσκαιρα στρατιωτικά οφέλη (μέχρι την αναπόφευκτη συντριβή τους), αλλά από πολιτικής άποψης βγήκαν 100% χαμένοι προς όφελος των παλαιοπολιτικάντηδων.

Με δύο λόγια: Η κομμουνιστική αγριότητα και αλαζονία προετοίμασε με τον καλύτερο τρόπο τον δρόμο της παλινόρθωσης του προμεταξικού πολιτικού κατεστημένου. 

 Δυστυχώς η ύπαρξη και η δράση του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στέρησε την δυνατότητα από ριζοσπαστικά ρεύματα με σοσιαλιστικό και πατριωτικό προσανατολισμό (μακριά απ΄την σοβιετοδουλία και τον διεθνισμό, αυτά ήταν καθαρά κομμουνιστικά χαρακτηριστικά) που αναπτύσσονταν τότε κυρίως στην ελληνική νεολαία, να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο στο πολιτικό σκηνικό αλλάζοντάς το ριζικά. 

 Αντ’αυτού, αυτό το γνήσια ριζοσπαστικό τμήμα της ελληνικής νεολαίας αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να συμπορευτεί στα πλαίσια του αντικομμουνιστικού αγώνα με τους ξενόδουλους υπερσυντηρητικούς παλαιοκομματικούς, πράγμα που είχε σαν φυσική συνέπεια την περιθωριοποίησή του.

 Κλείνοντας, έχει ενδιαφέρον η παρακάτω σχετική αφήγηση ενός απ΄τους εκπροσώπους εκείνων που επιθυμούσαν μία ριζοσπαστικά αλλαγή στην ελληνική κοινωνία, αλλά δυστυχώς ατύχησαν και είδαν άλλους να καπηλεύονται τους αγώνες τους:

  

"Τα αμούστακα παιδιά της σκληροτράχηλης γενιάς μου γεννιούνται μέσα στην θύελλα και πολεμούν αδιάκοπα στον μεγάλο αγώνα του 1941-1949. Η γενιά μου βρίσκεται σε συνεχή πορεία πείνας, κακουχιών και πολέμου, μαχόμενη απεγνωσμένα επί δέκα χρόνια με ένα μόνο ιδανικό: την καθολική αντιμετώπιση των ζητημάτων κατά ένα ριζοσπαστικό τρόπο που να σήμαινε διάλυση του κακού άμεσου παρελθόντος της χώρας. Ζητούσαμε μια βαθιά και ουσιαστική αλλαγή. Μετά όμως την αντίσταση και το Βίτσι, όταν γύρισε νικήτρια η γενιά μου βρήκε τις αντιδραστικές δυνάμεις καλά καθισμένες και οργανωμένες στην Αθήνα, με αυτοκίνητα και πολυκατοικίες, βρήκε τα πόστα ολότελα πιασμένα."

(Κίτσος Μαλτέζος, ο αγαπημένος των θεών, του Πέτρου Μακρή-Στάικου, σελ.283)

Οι εθνικιστές στην Κατοχή 1941-44

Είναι γνωστό ότι τόσο ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος σε παγκόσμιο επίπεδο όσο και η περίοδος της Κατοχής όσον αφορά τον ελληνικό μικρόκοσμο, έλκουν το ιστορικό, πολιτικό και στρατιωτικό ενδιαφέρον των περισσοτέρων Ελλήνων εθνικιστών, ανεξαρτήτως τάσης. Επειδή τα του Β'Π.Π. ξεφεύγουν απ΄την θεματολογία του ιστολογίου θα μείνουμε στα κατοχικά και θα γίνει μία προσπάθεια να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα σχετικά με την δράση των εθνικιστών την περίοδο 1941-44.

 Για να αντιληφθούμε καλύτερα το θέμα, θα πρέπει να ξεκινήσουμε από λίγο νωρίτερα, τον Μεσοπόλεμο. Τότε που στην Ευρώπη αναπτύσσονταν ριζοσπαστικά εθνικιστικά κινήματα.
 Στην Ελλάδα κάτι τέτοιο δεν συνέβη, για πολλούς και διαφόρους λόγους.
 Έτσι όταν η Ελλάδα ενεπλάκη στον Β'Π.Π και τέθηκε αργότερα υπό ξένη κατοχή, δεν υπήρχε κανένα συγκεκριμένο εθνικιστικό πολιτικό κίνημα που να μπορεί να αποτελέσει σημείο αναφοράς.
 Οι εθνικιστικές οργανώσεις που υπήρχαν ως τα μέσα περίπου της δεκαετίας του '30  (ΕΕΕ, Οργάνωση Ελλήνων Εθνικιστών, Οργάνωση Εθνικοφρόνων Σοσιαλιστών κτλ) δεν μπόρεσαν να αποκτήσουν την απαιτούμενη δύναμη ώστε να κυριαρχήσουν στο πολιτικό σκηνικό, ενώ η μεταγενέστερη μεταξική ΕΟΝ, αν και μαζικότερη εντούτοις ούτε πρόλαβε αλλά και ούτε μπορούσε να μετεξελιχθεί σε εθνικιστικό κίνημα. Έτσι, η αρχή της Κατοχής το 1941 βρήκε τους εθνικιστές της εποχής με πολύ μικρή πολιτικοκοινωνική επιρροή.

 Αυτό είχε σαν φυσική συνέπεια να μείνουν στο περιθώριο των εξελίξεων. Υπήρχαν βέβαια και εξαιρέσεις όπως η αντιστασιακή οργάνωση Τρίαινα που έδρασε επί Κατοχής και ήταν η φυσική συνέχεια της Οργάνωσης Εθνικοφρόνων Σοσιαλιστών του Ιάκωβου Διαμαντόπουλου. 
 Επίσης, η ΕΕΕ ανασυστάθηκε τύποις το 1941 ως καθαρά γερμανόφιλη εθνικοσοσιαλιστική αλλά, πέραν του αντισημιτισμού, δεν είχε και πολλά κοινά με την προπολεμική ΕΕΕ.

Ένα σημείο που προκαλεί σύγχυση είναι ότι ο όρος "εθνικιστές" εμφανίζεται σε διάφορα αρχεία και πρωτογενείς πηγές σχετικά με την Αντίσταση και τις εμφύλιες συγκρούσεις του 1943-44.
 Η ειδοποιός διαφορά όμως είναι ότι τότε "εθνικιστές" αποκαλούνταν οι μάχιμοι αντίπαλοι του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ (δηλαδή του ΚΚΕ), και όχι οι οπαδοί ενός συγκεκριμένου ιδεολογικοπολιτικού κινήματος.
 Όπως έχουμε ξανατονίσει και εδώ, τότε ο μη-εαμικός κόσμος ήταν εξαιρετικά ανομοιογενής, χωρίς συνοχή και πολυδιασπασμένος. Έτσι κάτω από την γενική ομπρέλα "εθνικιστές" υπήρχαν ομάδες και οργανώσεις που ήταν κατα κανόνα ασύνδετες μεταξύ τους, και τα μέλη τους στην συντριπτική τους πλειοψηφία ουδεμία σχέση είχαν έστω και με αυτό το πρώιμο ελληνικό εθνικιστικό κίνημα του Μεσοπολέμου.
 Συνεπώς αποτελεί φενάκη το να θεωρούμε ως εθνικιστές με την σημερινή έννοια του όρου, π.χ τον Ζέρβα, τον Ψαρρό ή ακόμα και τον Παπαδόγκωνα ή τον Κισά Μπατζάκ. Δεν ήταν εθνικιστές, όπως εννοείται σήμερα ο ελληνικός εθνικισμός. Απλά όλοι τους πολέμησαν τους κομμουνιστές από διαφορετικά μετερίζια και για διαφορετικούς λόγους ο καθένας, χωρίς βέβαια να ταυτίζονται μεταξύ τους.

 Σίγουρα αξίζει και πρέπει να τιμούμε τους αγώνες και τις θυσίες όλων (πλην ελαχίστων θλιβερών εξαιρέσεων, βλ. Πούλος) όσων αγωνίστηκαν κατά του κομμουνισμού, αλλά ας μην τρέφουμε αυταπάτες ιδεολογικής ταύτισης. Η ενασχόληση με την συγκεκριμένη ιστορική περίοδο είναι πολύ ενδιαφέρουσα και μπορεί να οδηγήσει σε χρήσιμα συμπεράσματα, αρκεί να έχουμε πάντα υπόψη τις ιδιαίτερες πολιτικές συνθήκες εκείνης της εποχής.

Κατοχικός εμφύλιος και σταλινισμός

Όλοι όσοι ασχολούμαστε με τα γεγονότα στην Ελλάδα του 1941-44, έχουμε παρατηρήσει ότι τότε είχαν διαμορφωθεί δύο στρατόπεδα μεταξύ των Ελλήνων, το κομμουνιστικό και το αντικομμουνιστικό. Δύο στρατόπεδα εξαιρετικά ανόμοια μεταξύ τους.

 

 Από την μία πλευρά λοιπόν ήταν το ΚΚΕ και το πλήρης ελεγχόμενο απ'αυτό ΕΑΜ και ο στρατός του ο ΕΛΑΣ. Παράλληλα υπήρχαν και άλλες οργανώσεις παρακλάδια του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ με συγκεκριμένες αρμοδιότητες. Π.χ η νεολαιίστικη οργάνωση ΕΠΟΝ, η ΟΠΛΑ (για την "βρώμικη δουλειά", κυρίως στα αστικά κέντρα), η ΕΤΑ (για την τροφοδοσία του ΕΛΑΣ), η Εθνική Πολιτοφυλακή (σε ρόλο αστυνομίας), το ΕΕΑΜ στα συνδικαλιστικά κ.ο.κ

 Αργότερα, τον Μάρτιο του 1944 ιδρύθηκε και η ΠΕΕΑ, η λεγόμενη κυβέρνηση του βουνού, η οποία επίσης ήταν υπό τον έλεγχο του ΕΑΜ, δηλαδή του ΚΚΕ.

 Όλο το παραπάνω πλέγμα οργανώσεων δρούσε ουσιαστικά σαν ένα σώμα, πράγμα λογικό αφού ήταν υπό την ολοκληρωτική καθοδήγηση και τον έλεγχο του μονολιθικού σταλινικού ΚΚΕ. Μπορεί να υπήρχαν -όπως είναι απολύτως φυσιολογικό- κατά καιρούς διαφωνίες και διαφορετικές προσεγγίσεις σε κάποια ζητήματα, αλλά ο κανόνας ήταν ότι όλοι ήταν προσηλωμένοι, ενσυνείδητα ή μη, στον αγώνα του ΚΚΕ για την κατάληψη της εξουσίας.

 Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι ήταν όλοι τους κομμουνιστές. Απλά, θέλοντας και μη, ταυτίζονταν στην πράξη με τις επιδιώξεις του ΚΚΕ διότι ακόμα και να ήθελαν να κάνουν αλλιώς, δεν μπορούσαν.

 Το ΚΚΕ, μέσω του ΕΛΑΣ και των εαμικών οργανώσεων που αναφέρθηκαν παραπάνω, ασκούσε ντε φάκτο εξουσία στο κομμάτι της ορεινής Έλλαδας που ήλεγχε. Και όταν ασκούν οι σταλινικοί εξουσία, ειδικά εν μέσω μιας πολύ σκληρής περιόδου όπως ήταν η Κατοχή, τότε τα περιθώρια ενοχλητικών -γι'αυτούς- παρεκκλίσεων είναι μηδαμινά.

 Στην αντίπερα όχθη, ήταν ο λεγόμενος αντι-εαμικός χώρος που αποτελούταν από διάφορες οργανώσεις και σχηματισμούς που αντιμάχονταν το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Το κυριότερο χαρακτηριστικό αυτού του ένοπλου αντι-κομμουνιστικού χώρου ήταν οι διαφορετικές πολιτικές αφετηρίες, η παντελής ανομοιογένεια και προφανώς η έλλειψη συντονισμού.

 Οι αντι-εαμικές ομάδες δεν βασίζονταν σε ένα ενιαίο κομματικό δίκτυο που θα τους εξασφάλιζε επικοινωνία και συντονισμό σε πανελλήνια κλίμακα. Ο καθένας αγωνιζόταν κατά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ με τον δικό του τρόπο, για τους δικούς του λόγους και με διαφορετική κίνητρα. Όλα αυτά καθιστούν απαγορευτική την ταύτιση όλων αυτών των οργανώσεων μεταξύ τους.

 Π.χ. με τον ΕΛΑΣ συγκρουόταν τόσο το 5/42 όσο και το σώμα του Πούλου. Μόνο που πρόκειται φυσικά για τελείως διαφορετικές περιπτώσεις που ουδεμία σχέση μεταξύ τους είχαν πέραν του ότι και οι δύο πολέμησαν τους κομμουνιστές.

 Αυτή η διασπορά όσον αφορά τις ρίζες, τους σκοπούς, την μορφή, τα κίνητρα και την δράση του αντι-εαμικού χώρου είχε σαν αποτέλεσμα να καθίσταται ένας θεωρητικά εύκολος στόχος για τους κομμουνιστές. Ένας μονολιθικός ολοκληρωτικός πειθαρχημένος σχηματισμός μπορεί να διαλύσει βήμα-βήμα διάφορους ενοχλητικούς εχθρικούς θύλακες που είναι απομονωμένοι, ασυντόνιστοι ή ακόμα και εχθρικοί πολλές φορές μεταξύ τους.

 Αυτήν την τακτική εφάρμοσε τότε το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ εφόσον ευφυέστατα αντελήφθη το μεγάλο μειονέκτημα των αντιπάλων του. Η εφαρμογή όμως δεν ήταν και τόσο επιτυχημένη.

 Αλλού τα κατάφερε, αλλού όχι. Αλλά ακόμα και εκεί που έδειχνε να τα καταφέρνει, δημιουργούνταν νέοι ισχυρότεροι αντι-εαμικοί θύλακες για τους οποίους έπρεπε να καταβάλλει ακόμη μεγαλύτερο φόρο αίματος για να τους διαλύσει, προκαλώντας παράλληλα πολλές παράπλευρες συνέπειες.

 Π.χ. απέτυχε να διαλύσει τον ΕΔΕΣ του Ζέρβα στην Ήπειρο το φθινόπωρο του 1943, όπως απέτυχε να διαλύσει και τις ΕΑΟ/ΕΣΕΑ του Τσαούς Αντών στην ανατολική Μακεδονία στις αρχές του 1944. Αυτό είχε σαν αποτέλεσμα αυτές οι αντιστασιακές οργανώσεις να συνεχίσουν την δράση τους αναγνωρισμένες και ενισχυόμενες απ'τους Συμμάχους, και φυσικά συνέχιζαν να υφίστανται και μετά την Απελευθέρωση.

 Η μη-διάλυσή τους είχε σαν αποτέλεσμα το να μην μπορέσει ο ΕΛΑΣ να μονοπωλήσει την εθνική αντίσταση όπως ήταν ένας αντικειμενικός του σκόπος.

 Όταν πλέον κατάφερε να επικρατήσει επί αυτών των δύο οργανώσεων, τον Δεκέμβριο του 1944, ήταν πολύ αργά από πολιτικής άποψης. Ειδικότερα η εκδίωξη των δυνάμεων του Ζέρβα απ'την Ήπειρο έγινε σε μία χρονική στιγμή που η μάχη των Αθηνών είχε πλέον πάρει άσχημη τροπή για τον ΕΛΑΣ, οπότε η νίκη επί του ΕΔΕΣ ήταν δώρον άδωρον.

 Παράλληλα, η επιτυχία του να διαλύσει τις αντιστασιακές οργανώσεις ΠΑΟ στην Μακεδονία και "Ελληνικός Στρατός" στην Πελοπόννησο, ήταν παροδική. Η λαϊκή αντίδραση που προκλήθηκε ήταν τέτοια που τα εξοπλισμένα απ'τους Γερμανούς πλέον Τάγματα Ασφαλείας στην Πελοπόννησο και ΕΕΣ στην Μακεδονία, ανέπτυξαν δυναμική πολλαπλάσια των διαλυθείσων εθνικών αντιστασιακών οργανώσεων.
 Η δε διάλυση των Τ.Α και του ΕΕΣ ήταν πολύ δυσκολότερη και τόσο αιματηρή που κόστισε πολύ στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Όχι μόνο λόγω των πολύ σημαντικών απωλειών του αλλά και λόγω του μεγάλου πολιτικού κόστους που υπέστη καθώς η διάλυση των αντίπαλων σχηματισμών συνοδεύτηκε από αδικαιολόγητες και εκτεταμμένες σφαγές αμάχων  και αιχμαλώτων.
 Σε μία μεταβατική περίοδο (Σεπτέμβριος-Νοέμβριος του 1944) όπου οι πολιτικές ισορροπίες ήταν λεπτές και εν μέσω αμοιβαίας καχυποψίας, τέτοια λουτρά αίματος σε εμφύλιες διαμάχες μόνο κακό έκαναν στην πολιτική προσπάθεια του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ για ολοκληρωτική επικράτηση καθώς λειτουργούσαν συσπειρωτικά για τους αντιπάλους του.

 Πολύ περισσότερο επιζήμια ήταν η τρίτη, τελευταία και πιο αιματηρή διάλυση του στρατιωτικού σκέλους της ΕΚΚΑ, του Συντάγματος 5/42. Επιτυχημένη μεν -έστω και οριακά- από στρατιωτικής άποψης, αλλα παντελώς επιζήμια πολιτικά. Η εν ψυχρώ δολοφονία του αιχμάλωτου Ψαρρού και πολλών στελεχών του 5/42, η μη-τιμωρία του υπευθύνου για την σφαγή ταγματάρχη Ζούλα, η ένοχη σιωπή της κυβέρνησης του βουνού για το θέμα, δημιούργησαν ένα πολύ βαρύ κλίμα για την αντιπροσωπεία του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΠΕΕΑ που λίγες μέρες μετά κατέβηκε στον Λίβανο για την γνωστή σύσκεψη. Όπως ήταν αναμενόμενο, εκεί ήταν ψυχικά και πολιτική απομονωμένη. Ακόμα και ο αρχηγός της ΕΚΚΑ, Κ.Καρτάλης που ως τότε κρατούσε μία φιλοεαμική στάση, στράφηκε ολοκληρωτικά εναντίον τους αφού ο Ψαρρός εκτός από συνεργάτης ήταν και προσωπικός του φίλος.

 Συνοψίζοντας, βλέπουμε ότι η σταλινική νοοτροπία ήταν ευχή και κατάρα ταυτόχρονα για το ΚΚΕ/ ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Από την μία πλευρά του εξασφάλισε το πλεονέκτημα της συνοχής και της μονολιθικότητας, (χαρακτηριστικά που δεν είχε ο αντιεαμικός χώρος)  κάτι που εκμεταλλεύτηκε στο έπακρο στο επιχειρησιακό επίπεδο, αλλά απέτυχε παταγωδώς στην σωστή διαχείριση των στρατιωτικών του επιτυχιών. Ο λόγος αυτής της αποτυχίας έγκειται στην σταλινική νοοτροπία της ολοκληρωτικής εξολόθρευσης των αντιπάλων, της δολοφονίας αιχμαλώτων, της θεσμοθέτηση της "οικογενειακής ευθύνης", των ανηλεών διώξεων εις βάρος αντιφρονούντων. Όλα αυτά τελικώς έβλαψαν το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ πολύ περισσότερο απ'ότι το ωφέλησαν οι στρατιωτικές νίκες εις βάρος άλλων Ελλήνων.
  Και αν κάποιος αναρωτιέται, αν θα μπορούσε να γίνει διαφορετικά, η απάντηση είναι όχι. Από την στιγμή που το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ήταν διαποτισμένο  με την σταλινική νοοτροπία, τότε μοιραία θα απολάμβανε και τα καλά και τα κακά αυτής.
 Το μόνο οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι ο ίδιος ο Στάλιν δεν τους υπολόγιζε ιδιαίτερα... Αλλά αυτό είναι θέμα άλλης ανάρτησης....