Δεν υπήρχε... κανένας Άρης, επιστολή του ΕΠΟΝίτη Καλυβιώτη για τον Καπετάνιο του ΕΛΑΣ

Στην διεύθυνση: http://istorikatekmiria.blogspot.gr/2014/02/blog-post.html αναρτήθηκε η παρακάτω επιστολή ενός στελέχους της ΕΠΟΝ ονόματι Κώστα Καλυβιώτη που είχε σταλεί στην εφημερίδα "Καθημερινή" στις 18 Γενάρη 1998. Ο Καλυβιώτης διετέλεσε Γραμματέας της Αντιφασιστικής Νεολαίας Θεσσαλίας από το 1941 έως το 1942 και Οργανωτικός Γραμματέας ΕΠΟΝ Ηπείρου από το 1942 έως το 1945 και μέλος του Κ.Σ. της ΕΠΟΝ. 
 Παρά το ότι αναμφισβήτητα μεγαλοποιεί την δράση του ΕΛΑΣ, η επιστολή του έχει ενδιαφέρον διότι δεν διστάζει να μιλήσει ευθέως για τον Βελουχιώτη:

      Κύριε διευθυντά, 

           Πολλή συζήτηση για τον Άρη! Μα τέλος πάντων, μην προσπαθείτε ορισμένοι όψιμοι ιστορικοί, να μας επιβάλετε τον Άρη σαν αρχηγό της Εθνικής Αντίστασης. Ο Άρης έγινε πολύ γνωστός από την αρνητική του συμμετοχή στην Εθνική Αντίσταση, παρά από τη θετική. Είναι προσβολή για το λαό και τους ήρωες της Αθήνας - γνωστούς και αγνώστους - προσβολή για τους Έλληνες αυτή σας η προσπάθεια. Μέχρι και τα τέλη του 1943 ο Άρης ήταν τελείως άγνωστος παντού. Όταν είχε ξεσηκωθεί ολόκληρη η Ελλάδα με ήρωες αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και απλούς πολίτες.
          Η Θεσσαλία, η Μακεδονία, η Ήπειρος, τα νησιά έχουν να παρουσιάσουν αξιόλογους ήρωες που καμιά σύγκριση δεν γίνεται με τον Άρη. Αυτοί ήταν πάνω από τον Άρη με περγαμηνές σε μάχες με τους κατακτητές. Όταν στη Θεσσαλία η νεολαία οργανωνόταν στον Θεσσαλικό Ιερό Λόχο και μετά στην ΕΠΟΝ, δεν υπήρχε κανένας Άρης. Όταν δινόταν η μάχη της σοδειάς δεν υπήρχε κανένας Άρης. Υπήρχαν αφανείς ήρωες. Όταν στην Αθήνα ο λαός αγωνιζόταν για να σωθεί από την πείνα κατά της εργατικής επιστράτευσης, με νεκρούς και τραυματίες, δεν υπήρχε κανένας Άρης. Όταν στην Ήπειρο, ήρωες και ηρωίδες, δίνανε μάχες για τη ζωή και τη μόρφωση της νεολαίας, δεν υπήρχε κανένας Άρης.
        Η μάνα των Δαγκλαίων, η Πρίντζου, η Μαργαρίτα, η Αλίκη της Άρτας - η πρώτη αντάρτισσα - η Νίτσα Νάτση και χιλιάδες άλλες ήρωες ηπειρώτες δεν είχαν ανάγκη από κανέναν Άρη. Μην προσπαθείτε να γράψετε ψεύτικα την Ιστορία. Δεν διαπαιδαγωγείται έτσι η νέα γενιά.
          Υπάρχουν φωτεινά παραδείγματα ανθρώπων που φύγανε. Αυτοί ανάψανε τη φλόγα της Εθνικής Αντίστασης. Βρείτε τους και προβάλετέ τους. Προπαντός να μην ξεχαστούν.

                                                                                                   ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΛΥΒΙΩΤΗΣ
                                                                                                                      ( ΕΠΟΝίτης)
  Γραμματέας της Αντιφασιστικής Νεολαίας Θεσσαλίας από το 1941 έως το 1942 - Οργανωτικός Γραμματέας ΕΠΟΝ Ηπείρου 1942-1945 και μέλος του Κ.Σ. της ΕΠΟΝ.

Υ.Γ.  Αν κάποιος από σας που γράφετε - όπως γράφετε - την ιστορία του Άρη, θελήσει να ερευνήσει "τον βίο και την πολιτεία" των 18-20 "παληκαριών" που είχε εμπίστους γύρω του ο Άρης, θ' αναγκαστεί να ανακαλέσει ό,τι έχει γράψει.

Ο πρώην εαμίτης και μετέπειτα αριστερός διανοούμενος Κώστας Αξελός μιλάει για την εμπειρία του στο κατοχικό ΚΚΕ

 O Κώστας Αξελός γεννήθηκε στην Αθήνα το 1924. Αποφοίτησε από το Βαρβάκειο και φοίτησε στη Νομική κατά τη διάρκεια της Κατοχής, αλλά σύντομα τον κέρδισε η πολιτική δράση. Εντάχθηκε στο Ε.Α.Μ. και συμμετείχε στην Αντίσταση ως οργανωτής και θεωρητικός του κομμουνιστικού κινήματος. Προβεβλημένο στέλεχος της Ο.Κ.Ν.Ε., συμμετείχε στα Δεκεμβριανά το 1944 όπου συνελήφθη, φυλακίστηκε και βασανίστηκε.

Στην διεύθυνση: http://www.chronosmag.eu/index.php/xls-g-e-p-s.html δημοσιεύτηκε πριν μερικές μέρες συνέντευξή του, που είχε δοθεί πριν από 10 χρόνια.

Αναδημοσιεύουμε ένα απόσπασμά της (οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας) που αφορά την περίοδο της Κατοχής και των δεκεμβριανών:


— Ποιες ήταν οι σχέσεις σας με το ελληνικό Κομμουνιστικό Κόμμα;
Στην Ο.Κ.Ν.Ε. μπήκα τέλη του ’41, τον Δεκέμβρη. Ήμουν από μεγαλοαστική οικογένεια, ήταν καταρχήν επανάσταση ενάντια στο σπίτι. Το Κόμμα όμως ήταν το αντίθετο, ήταν μικροαστικό... Εγώ πίστευα πως ο μαρξισμός πραγματοποιεί τη φιλοσοφία. Αλλά τελικά είναι δόγμα, ένα υποκατάστατο θρησκείας. Λέγανε «κάποτε θα γίνουν όλα καλά, αλλά τώρα πρέπει να περάσουμε χρόνια με δάκρυα». Το Κόμμα ήταν ο Θεός, απαιτούσε υπομονή και υπακοή. Τελικά αντί για δικτατορία του προλεταριάτου είναι δικτατορία πάνω στο προλεταριάτο. Μια πάλη για την εξουσία. Και η παλιά εξουσία αντί να καταργηθεί θα γινόταν γραφειοκρατική. Γραφειοκρατία ήδη από την απελευθέρωση.
Υπήρχε λογοκρισία και πουριτανισμός που επιβλήθηκε από το Κ.Κ. στην τέχνη και στη γλώσσα. Λέγανε πως ο Καβάφης ήταν παρακμιακός, ενώ ο Παλαμάς εθνικός, πράγμα γελοίο! Και βέβαια η σεξουαλικότητα ήταν απαγορευμένη στο Βουνό. Εκτελούσαν όσους πηδούσαν μια κοπέλα. Γιατί όλη η ενέργεια έπρεπε να πάει στον αγώνα. Υπήρχε πουριτανισμός, υπήρχε μικροπρεπισμός... Εμείς θέλαμε να πάμε κόντρα στα κλισέ. Το 1946 ή ’47 η ομάδα Μιμίκα, Παπαϊωάννου, Κορνήλιος κι εγώ βγάλαμε σουρεαλιστικό κείμενο που αναφέρονταν στον πούτσο του Καραϊσκάκη σε μια γιορτή της παροικίας για την 25η Μαρτίου, παρουσία των διπλωματικών αρχών. Θα μου μείνει αξέχαστο το ξύλο που φάγαμε από σταλινικούς και καθεστωτικούς... 
— Ζήσατε από πολύ κοντά και τον κόκκινο Δεκέμβρη του ’44...
Terroriste et terrorisé… Τον Δεκέμβρη ήμουν εσωκομματικός διαφωτιστής. Οι Σοβιετικοί θέλαν η Ελλάδα να είναι μπουρδέλο, στέλναν θολά μηνύματα. Θυμάμαι τον Σιάντο πριν τον Δεκέμβρη μετά από μια συνέλευση για το «τι θα κάνουμε» όπου άλλοι έλεγαν ένοπλο, άλλοι ό,τι να ναι. Όταν τον ρώτησα: «Τι σύνθημα θα ρίξουμε; Στηρίζουμε την αστική δημοκρατία;» – ο Σιάντος είπε: «Θα φάει η μύγα σίδερο και το κουνούπι ατσάλι». Ό,τι να ναι! Μετά ήρθε ο Ζαχαριάδης που ήταν σχιζοφρενής – Μάρτη του ’45. Τον Δεκέμβρη του ’45 εγώ πλέον φεύγω... Από το ’45 έκοψα κάθε σχέση με την ενεργό πολιτική. Το ελληνικό Κομουνιστικό Κόμμα ήταν σχιζοφρενικό. Από τη μία έκανε αγώνα για κοινωνική δικαιοσύνη και από την άλλη ήταν η Ο.Π.Λ.Α. που εκτελούσε τους πάντες. Στο αντάρτικο ήταν καλή η βία ενάντια στους κατακτητές αλλά όχι ενάντια στους συναγωνιστές. Τον Δεκέμβρη η Ο.Π.Λ.Α. μας εξετέλεσε όλους, αρχειομαρξιστές, τροτσκιστές... Οι τροτσκιστές πίστευαν πως ο κόσμος και ο πόλεμος ήταν ιμπεριαλιστικός, πίστευαν στη «μη αντίσταση». Τους τρώγαν βέβαια όλους... Τον Δεκέμβρη κατάλαβα τι λάθη έκανε το Κόμμα... Αργότερα δημοσίευσα μια μελέτη για τον Δεκέμβρη στις Βρυξέλλες.


  Σύμφωνα λοιπόν με τον Αξελό:

α) Ο ίδιος προερχόταν από μεγαλοαστική οικογένεια, αλλά αυτό δεν τον εμπόδισε να αναδειχθεί σε υπεύθυνο κομματικό στέλεχος του ΚΚΕ. Η περίπτωσή του είναι σε αντιστοιχία με δύο σχετικές αναρτήσεις μας:
 http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_28.html
 http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/10/blog-post_22.html

β) Το ΚΚΕ πάλευε για την εξουσία.

γ) Οι σεξουαλικές σχέσεις απαγορεύονταν επί ποινή θανάτου, διότι όλη η ενέργεια έπρεπε να διοχετεύεται στον αγώνα. Σχετικά έχουμε γράψει εδώ:
 http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/08/blog-post_21.html

δ) Η ΟΠΛΑ θέριζε γενικώς και αδιακρίτως, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στους διαφωνούντες αριστερούς (τροτσκιστές, αρχειομαρξιστές κτλ). Δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος αριστερός που λέει κάτι τέτοιο.


  Όταν οι ίδιοι οι αριστεροί βγαίνουν και ομολογούν τέτοια πραγματα, έστω και 60 χρόνια μετά, τότε εμείς οι μη-αριστεροί λίγα πράγματα έχουμε να προσθέσουμε.
 

Υψηλόβαθμο στέλεχος του ΕΑΜ Ηπείρου είχε παραδεχτεί ότι δεν υπήρξε ποτέ συνεργασία Ζέρβα-Γερμανών

 Είχαμε αναδημοσιεύσει εδώ ένα εκτενές άρθρο που καταρρίπτει πανηγυρικά την ανυπόστατη "θεωρία" περί σύναψης ανακωχής μεταξύ Ζέρβα-Γερμανών.
Πέραν της πλήρους, έτσι και αλλιώς, επιχειρηματολογίας του συγκεκριμένου άρθρου, επιπροσθέτως παραθέτουμε το μέρος μιας επιστολής που έστειλε ο παλιός εαμίτης Θωμάς Δρίτσιος (κατα κόσμον Πέτρος Αργυρόπουλος) στην αριστερή εφημερίδα "Αυγή" στις 4 Οκτωβρίου 1981:

 "Χάρηκα ιδιαίτερα γιατί σαν οργανωτικός γραμματέας του ΕΑΜ Ηπείρου, που συνεργάστηκα και στην παρανομία και κατά την απελευθέρωση των Ιωαννίνων με τον αείμνηστο υπαρχηγό του ΕΔΕΣ Πυρομάγλου και την επιτροπή του ΕΔΕΣ Ηπείρου, είμαι σε θέση να διαβεβαιώσω πως πέρα από την λάσπη που εμείς δεν διστάζαμε τότε να ρίχνουμε κατά των πολιτικών αντιπάλων μας, κανένα αποδεικτικό στοιχείο δεν είχαμε για την περιβόητη εκείνη συνεργασία του Ζέρβα με τους Γερμανούς."

("Ναπολέων Ζέρβας. Η ζωή και η δράση του" του Διονύση Μπερερή, σελ.155)


 Η ομολογία ενός υψηλόβαθμου στελέχους του ΕΑΜ για την λάσπη που έριχναν στους πολιτικούς τους αντιπάλους και την ανυπαρξία στοιχείων για την δήθεν συνεργασία Ζέρβα-Γερμανών, θα έπρεπε , μαζί με πολλά ακόμα ανάλογα στοιχεία, να ληφθεί σοβαρά υπόψη απ΄τους στρατευμένους αριστερούς ιστορικούς της δεκάρας...

Ένας ειλικρινής αριστερός λέει την αλήθεια για τα Τάγματα Ασφαλείας

 Στην εφημερίδα "Το Βήμα" ο αριστερός Δημήτρης Ραυτόπουλος έδωσε πρόσφατα συνέντευξη την οποία οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να την διαβάσουν εδώ.

 Ο Ραυτόπουλος είναι σήμερα 89 χρονών. Από τα εφηβικά του χρόνια αναμείχθηκε στις κινήσεις της πολιτικής νεολαίας της αριστεράς. Υπήρξε συντάκτης της εφημερίδας Ελεύθερη Ελλάδα (1946-1947) και παράλληλα αρθρογραφούσε στο περιοδικό ΕΠΟΝ Νέα Γενιά (1944-1945). Κατά την περίοδο της δικτατορίας (1967-1974), διέφυγε στη Γαλλία.
 Περισσότερα στοιχεία για τον Ραυτόπουλο εδώ.

Στην παραπάνω συνέντευξή του στο "Βήμα" μεταξύ άλλων λέει το εξής:
   Η Αριστερά παραμένει ένα σύστημα κλειστό. Η παράταξη που θέλει να αλλάξει τα πάντα δεν θέλει να αλλάξει τον εαυτό της. Να προσαρμοστεί στον καιρό της. Ακόμη και οι ταγματασφαλίτες κάποτε απολογούνται. Και τίθεται το ερώτημα: ποιος τους βοήθησε να γίνουν ταγματασφαλίτες; Μήπως η μονοπώληση της Αντίστασης από τους εαμικούς έστειλε κάποιους φτωχούς στα Τάγματα Ασφαλείας;».

 Είναι ίσως η πρώτη φορά που ένας αριστερός με έντονο παρελθόν και με συμμετοχή στους αγώνες της παράταξής του την δεκαετία του '40, παραδέχεται, έστω και μέσω ενός ρητορικού ερωτήματος, την ιστορική αλήθεια για τον βασικό λόγο που ώθησε δεκάδες χιλιάδες συμπατριώτες μας να καταταγούν στα Τάγματα Ασφαλείας.
 Έστω και στην δύση της ζωής του είχε το θάρρος να πει την αλήθεια καταρρίπτοντας τις μυθοπλασίες των ομοϊδεατών του. Μόνο και μόνο γι'αυτό του αξίζουν συγχαρητήρια.

 Αυτά ας τα βλέπουν κάποιοι ξεφτίλες δεξιοί υπερ-πατριωτάρες που στην πρώτη ευκαιρία αφορίζουν πρόσωπα και καταστάσεις προκειμένου να γίνουν αρεστοί στο διεθνιστικό αληταριό.
 Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο μνημονιολάγνος σύζυγος της κυρίας Μανωλίδου που είχε καθυβρίσει απ΄το βήμα του κυνοβουλίου τους ταγματασφαλίτες...

Βετεράνοι ελασίτες παραδέχονται την εγκληματική τακτική τους εναντίον χωρικών της Μακεδονίας

 

Είχαμε δει εδώ την ενδιαφέρουσα ομολογία του ελασίτη καπετάνιου λόχου Κώστα Τσανικλίδη σχετικά με τους πραγματικούς λόγους της επίθεσης του ΕΛΑΣ εναντίον χωρικών.

 Ο Τσανικλίδης είναι γενικώς αρκετά κατατοπιστικός γύρω από παρόμοια περιστατικά στην περιοχή του Κιλκίς τα οποία και έζησε απο πρώτο χέρι.

 Ενδεικτικό είναι το παρακάτω απόσπασμα απ΄το βιβλίο του:

                           "Το 13ο Σύνταγμα του ΕΛΑΣ" του Κώστα Τσανικλίδη, σελ.201-2
                                     
        Σύμφωνα με τον συγγραφέα που συμμετείχε στην επίθεση:

   - Ο καπετάνιος του τάγματος με το ψευδώνυμο Όμηρος αποφάσισε την επίθεση στον χωριό Αναβρυττό, επειδή σύμφωνα με την κρίση του "το ηθικό των ανταρτών ήταν πεσμένο"...
  - Σύμφωνα με την διαταγή του δεν θα παίρνονταν αιχμάλωτοι !!!! Προφανώς θεωρούσε ότι η μαζική σφαγή θα ανύψωνε το ηθικό των ανταρτών του...
 - Κανείς από τους αντάρτες δεν αντέδρασε στο άκουσμα αυτής της παρανοϊκής διαταγής, κάτι που προξένησε εντύπωση στον Τσανικλίδη που ήταν παρών, και ισχυρίζεται ότι ήταν ο μόνος που εξέφρασε αντιρρήσεις.
- Τελικώς η επίθεση έγινε και ολοκληρώθηκε με το κάψιμο του χωριού και πολλούς νεκρούς κατοίκους του μεταξύ των οποίων και ο αδελφός ενός μέλους του ΕΑΜ!!!! Ούτε που λογαριάζανε ποιον σκοτώνανε δηλαδή...
- Η διαταγή του καπετάν-Όμηρου για ολοκληρωτική εξολόθρευση των ανδρών του χωριού δεν εφαρμόστηκε, χάρη στον Τσανικλίδη. Έτσι ισχυρίζεται ο τελευταίος τουλάχιστον. Αυτό που προκαλεί όμως εντύπωση είναι ότι δεν αναφέρεται πουθενά η αντίδραση του ανώτερου του στην ιεραρχία του ΕΛΑΣ καπετάν-Όμηρου του οποίου η διαταγή δεν εκτελέστηκε. Με δεδομένη την αυστηρή ιεραρχική δομή του ΕΛΑΣ (όσον αφορά τους καπετάνιους τουλάχιστον), είναι απίθανο να μην αντέδρασε ο υπεύθυνος καπετάνιος του τάγματος. Ο Τσανικλίδης όμως σιωπά επί του θέματος και αυτό μοιραία δημιουργεί υποψίες για το αν λέει όλη την αλήθεια. Επίσης δεν γίνεται αναφορά στην τύχη των αιχμαλώτων χωρικών του Αναβρυττού που σύμφωνα με τον συγγραφέα στάλθηκαν στην Ποντοκερασιά.
- Ο Τσανικλίδης κάνει την αυτοκριτική του γράφοντας ότι μετά την επίθεση "δεν τον χώραγε ο τόπος" και ότι θεωρούσε απαράδεκτο να σκοτώνονται Έλληνες μεταξύ τους και να αφήνονται ανενόχλητοι οι κατακτητές, εκθέτοντας με την τρόπο αυτό την εμφυλιοπολεμική τακτική και τις προτεραιότητες του ΕΛΑΣ.
 


        Μία αντίστοιχη ομολογία για τις καταστροφές που προκάλεσαν οι κομμουνιστές στα χωριά της Πτολεμαϊδας κάνει και ο Τάκης Μπουρλίδης, ομαδάρχης της διμοιρίας ΕΠΟΝ στο 2ο Τάγμα του 16ου Συντάγματος του ΕΛΑΣ:

 

"ΕΛΑΣ - Το 16ο Σύνταγμα Βερμίου" του Τάκη Μπουρλίδη, σελ.264

    

 Όταν οι ίδιοι οι κομμουνιστές παραδέχονται τον πόνο και την δυστυχία που προκάλεσαν βυθίζοντας στο πένθος και στην ανέχεια ολόκληρα χωριά για γελοίους λόγους (βλ. ανύψωση του πεσμένου ηθικού των ανταρτών...), τότε τα περαιτέρω σχόλια είναι περιττά...