Ανταπάντηση σε κείμενο αριστερού ιστολογίου σχετικά με την προδοτική στάση του ΕΛΑΣ

 Το αριστερό ιστολόγιο κόκκινος φάκελος ασχολήθηκε πρόσφατα με μία παλαιότερη ανάρτησή μας σχετικά με το ζήτημα της προδοτικής εκεχειρίας που υπέγραψαν οι ελασίτες με τους Γερμανούς προκειμένου να μπορέσουν να διαλύσουν τον αντάρτικο στρατό του Ναπολέοντα Ζέρβα.
 Αυτή είναι η (προ πενταετίας περίπου) ανάρτησή μας: 
http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2011/12/blog-post.html
 Αυτή είναι η "απάντηση" του κόκκινου φάκελου:
 http://kokkinosfakelos.blogspot.gr/2016/09/m-blog.html

 Η κριτική είναι καλοδεχούμενη, και η διαφωνία επίσης, ακόμα και αν προέρχεται από ορκισμένους πολιτικούς εχθρούς μας.


Αναφερόμενος σε ένα έγγραφο του ΕΛΑΣ που παρουσιάσαμε, αναφέρει:

"Πουθενά στο άρθρο ο συγγραφέας δεν αναφέρει την πηγή του εγγράφου ή το αρχείο στο οποίο αυτό βρίσκεται" !!!

Μα καλά, δεν είδε ότι στο τέλος της ανάρτησης γράφουμε:

Τα στοιχεία για την ανάρτηση πάρθηκαν κυρίως από το βιβλίο του Κώστα Ιωάννου "Φενάκη και Σβάστικα".

Και για να τον διευκολύνουμε, τον παραπέμπουμε στις σελίδες 28-33 της β' έκδοσης του εν λόγω βιβλίου, όπου εκτός απ΄το έγγραφο το οποίο σχολιάζει, υπάρχουν άλλα δύο παραπλήσια.

Το ένα το έχουμε ήδη παρουσιάσει στην αρχική ανάρτηση:

Αρ. 302
Προς τα 24 και 15 Συντάγματα

Σας γνωρίζομεν ότι η εκκαθάρισις τμημάτων ΕΔΕΣ εις την περιοχήν 85ου Συντάγματος ετερματίσθη μέχρι περιοχής Κράψης, συλληφθέντων Λυγεράκη και Κωνσταντινίδη. Εις την περιοχήν 3/40 Συντάγματος πληροφορίαι ιδιωτικαί φέρουν αφοπλισθείσαν ομάδα ΕΔΕΣ εις Φτέρη και ότι ο Τζουμερκιώτης ευρίσκετο την 10ην τρέχοντος εις Χώσεψην. Τμήματα ΕΛΑΣ Δυτικής Στερεάς εκινήθησαν προς Κέντρα Ζέρβα.

Τμήματα 9ης , 10ης και 1ης Μεραρχίας ενούμενα μετά του 15ου Συν/τος εξακολουθήσουν εκκαθάρισιν περιοχής Τζουμέρκων. Γνωρίσατε μας αμέσως πορείαν εκκαθαρίσεως σας.

Εζητήθη από Γερμανούς εκ μέρους μας παράτασις εκεχειρίας μέχρις 20ης τρέχοντος μέχρι της οποίας δεν θα προβήτε εις ουδεμίαν επιθετικήν ενέργειαν κατ' αυτών.

Ανεξακρίβωτοι πληροφορίαι φέρουν συλληφθέντα Στρατηγόν Νάσσην, ευρισκόμενον μόνον καθ' οδόν δι' υπηρεσίαν προ της ενάρξεως της εκκαθαρίσεως.

13.10.1943

Η VΙΙΙη Μεραρχία

Δια την ακρίβειαν Πίσπιρης

Το ΙΙον Γραφείον Κατσαντώνης

  Για το άλλο, είμαστε στην διάθεσή του να το σκανάρουμε, αν το επιθυμεί...


Παρακάτω γράφει:

"Στην ανάλογη περίπτωση συνεργασίας του ΕΔΕΣ με τους Γερμανούς, παραθέσαμε τα έγγραφα του Χάγκεν Φλάισερ που φέρουν αριθμό καταχώρησης στα κρατικά αρχεία της Γερμανίας Bundesarchiv."

Για τα περιβόητα γερμανικά αρχεία στα οποία στηρίχτηκε η δήθεν "έρευνα" του στρατευμένου "ιστορικού" Φλάισερ έχουμε γράψει αναλυτικά εδώ:
http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_28.html

http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_26.html

 Όπως έχουμε παρουσιάσει και μία σχετική μαρτυρία πρώην εαμίτη:

http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_8261.html

Λέει επίσης:
"Όλες οι διαταγές που δεχόταν και έστελνε ο ΕΛΑΣ, δεν προέρχονταν σε επιτελικό επίπεδο απλώς και μόνο από τον "ΕΛΑΣ", αλλά από το "Γενικό Αρχηγείο ΕΛΑΣ". Κάτι τέτοιο δεν υπάρχει στο παραπάνω έγγραφο. Υπάρχει μόνο η υπογραμμισμένη λέξη "ΕΛΑΣ". Μια τέτοια έλλειψη κανονικότητας σε ένα τόσο σημαντικό έγγραφο δημιουργεί σαφώς πολλές υποψίες. Δευτερευόντως, όλα τα αυθεντικά έγγραφα του Γενικού Αρχηγείου του ΕΛΑΣ είναι πολυγραφημένα ή γραμμένα με γραφομηχανή. Φέρουν επίσης σφραγίδα αναγνωριστική του Αρχηγείου. Εδώ λοιπόν έχουμε να κάνουμε με ένα χειρόγραφο κείμενο, χωρίς σφραγίδες και χωρίς τα βασικά αναγνωριστικά του Γενικού Αρχηγείου του ΕΛΑΣ."

Μα δεν μπήκε καν στον κόπο να δει ότι το συγκεκριμένο έγγραφο δεν είναι διαταγή του Γενικού Αρχηγείο του ΕΛΑΣ (οπότε και ίσως να είχαν κάποια βάση οι υποψίες του), αλλά είναι διαταγή της 8ης μεραρχίας του ΕΛΑΣ!!!

Προχειρότητας το ανάγνωσμα...


Τελειώνοντας, γράφει:
"Φανταζόμαστε δε, ότι ένα τέτοιο έγγραφο θα είχε εμφανιστεί έως σήμερα σε τουλάχιστον δεκάδες ερευνητικές εργασίες, διδακτορικές διατριβές και επιστημονικά βιβλία δεδομένου ότι ανατρέπει ότι είναι κυρίαρχα γνωστό για τη δράση και την ιστορία του ΕΛΑΣ. Πώς άραγε έως σήμερα υπέπεσε σε αφάνεια και αγνοήθηκε;"
 Το συγκεκριμένο έγγραφο όπως και άλλα σχετικά που έχουν δημοσιευτεί, ούτε σε αφάνεια έπεσε, ούτε αγνοήθηκε εώς σήμερα. Ενδεικτικά αναφέρουμε ότι το βιβλίο του Ιωάννου όπου και δημοσιεύτηκε, εκδόθηκε το 1997 .

 Ο λόγος για τον οποίο το "επιστημονικό" κατεστημένο επέλεξε να αγνοήσει αυτά τα στοιχεία και να συνεχίσει να ασχολείται με την αγιοποίηση των ελασιτών, έχει σίγουρα να κάνει με την διάχυτη αριστερολαγνεία που διέπει -πλην πρόσφατων εξαιρέσεων- το σύνολο της πανεπιστημιακής κοινότητας (και όχι μόνο) του ελλαδιστάν.

 Επίσης, όπως είχαμε γράψει και στην αρχική ανάρτηση (που προτίμησε να το προσπεράσει):

Στο συνέδριο του Λιβάνου, ο υπαρχηγός του ΕΔΕΣ Κομνηνός Πυρομάγλου κατέθεσε τα παραπάνω στοιχεία και κανείς από τους παριστάμενους εκπροσώπους του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ δεν τα αντέκρουσε.

 Αν δεν του κάνει ούτε ο μετριοπαθής εδεσίτης και μετέπειτα βουλευτής της ΕΔΑ Κομνηνός Πυρομάγλου, ούτε οι 7 αντιπρόσωποι του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΠΕΕΑ (Σβώλος, Αγγελόπουλος, Ασκούτσης, Σαράφης, Στρατής, Ρούσσος, Πορφυρογένης) που ήταν στο Λίβανο, ας διαβάσει και λίγο τον κομμουνιστή Φαράκο. 

Υπενθυμίζουμε τι γράψαμε στην αρχική ανάρτηση (και το οποίο επίσης προσπέρασε):

Επίσης, ο γνωστός κομμουνιστής Γρηγόρης Φαράκος στο έργο του "Ο ΕΛΑΣ και η εξουσία" αναφέρει επιγραμματικά και χωρίς λεπτομέρειες για την σύναψη ανακωχής του ΕΛΑΣ με τους κατακτητές στην Ήπειρο. 

Αυτά τα ολίγα.

Υπάρχει πλήθος ακόμα σχετικού υλικού, αλλά δεν υπάρχει λόγος να μακρυγορήσουμε. 

Είμαστε πάντως στην διάθεση κάθε ενδιαφερόμενου.

Κριτική σε άρθρο του αριστερού ιστορικού Μενέλαου Χαραλαμπίδη

Σε αυτήν την διεύθυνση δημοσιεύτηκε σχετικά πρόσφατα ένα άρθρο του αριστερού ιστορικού Μενέλαου Χαραλαμπίδη με τίτλο "Η ρήξη της Κατοχής: ΕΑΜ και Τάγματα Ασφαλείας".
 Ο Χαραλαμπίδης ανήκει στην νεότερη γενιά των αριστερών ιστορικών (όπως π.χ. ο Χανδρινός) που φιλοδοξούν να πάρουν την σκυτάλη απ΄τους προκατόχους τους. Προς το παρόν, δεν θα κάνουμε ευρύτερη κριτική στο συγγραφικό του έργο παρά μόνο θα αρκεστούμε σε κάποιες παρατηρήσεις στο προαναφερθέν άρθρο του.

 Αρχικά ο Χαραλαμπίδης προαπαθεί να εξηγήσει τους λόγους που το ΕΑΜ απέκτησε μεγάλη επιρροή στις προσφυγικές συνοικίες της Αθήνας και του Πειραιά. Παρά το ότι αποφεύγει να αναφέρει τα αθέμιτα, σύμφωνα με πολλές πηγές, μέσα που οι κομμουνιστές μετήλθαν για να ελέγξουν τα συσσίτια (των οποίων ο έλεγχος παρείχε σημαντικά πλεονεκτήματα στην οργάνωση που θα τον αποκτούσε) εντούτοις η συλλογιστική του έχει λογική βάση.

Στο τελευταίο τμήμα του άρθρου του όμως κάνει επιλεκτικές αναφορές στα ιστορικά γεγονότα.

Γράφει:
 "Πέρα από τον αγώνα για την επιβίωση, ακόμη μια από τις βασικές αιτίες που οδήγησαν στη μαζική ένταξη των προσφύγων στο ΕΑΜ ήταν η στοχοποίηση των προσφυγικών συνοικιών από την τελευταία κυβέρνηση δωσιλόγων του Ιωάννη Ράλλη."

  Ισχυρίζεται ότι ο Ράλλης στοχοποίησε τους πρόσφυγες, και αυτό μοιραία οδήγησε τους τελευταίους στις τάξεις του ΕΑΜ. 
  Αποφεύγει βέβαια να εξηγήσει γιατί η κυβέρνηση Ράλλη έδρασε έτσι.
  Ξύπνησε ένα πρωί ο Ράλλης και στα καλά καθούμενα στράφηκε κατά των προσφύγων; 
 Ή μήπως είχε προηγούμενα μαζί τους και βρήκε την ευκαιρία να βγάλει τα απωθημένα του σε βάρος τους;
 Προφανώς όχι. Αυτά είναι αστεία πράματα.

 Απλά, η υπερεκπροσώπηση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στις προσφυγικές γειτονιές (την οποία ο ίδιος ο Χραραλαμπίδης είχε εξηγήσει αρκετά ικανοποιητικά στην αρχή του άρθρου του) εκ των πραγμάτων καθιστούσε τις κατοχικές αρχές εξαιρετικά καχύποπτες απέναντι στους κατοίκων αυτών των περιοχών. 
Το πρόβλημα λοιπόν δεν ήταν ότι ήταν πρόσφυγες. 
Το πρόβλημα ήταν ότι μεγάλο μέρος των προσφύγων ήταν φιλο-εαμικοί.
 Ο εχθρός δεν ήταν οι πρόσφυγες. Ο εχθρός ήταν το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, δηλαδή το ΚΚΕ.


  Παρακάτω ο συγγραφέας  συνεχίζει στο ίδιο μήκος κύματος:

"Η πολιτισμική γεωγραφία των μπλόκων, η οποία καταδεικνύει με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο ότι οι προσφυγικές συνοικίες βρίσκονταν στο επίκεντρο της αντιΕΑΜικής δράσης των Σωμάτων Ασφαλείας, ώθησε τους κατοίκους τους, είτε για λόγους προστασίας είτε για λόγους εκδίκησης, σε μαζική ένταξη στις ΕΑΜικές οργανώσεις." 

 Και εδώ αποφεύγει να πεί τον λόγο που οι προσφυγικές συνοικίες βρίσκονταν στο επίκεντρο της αντιεαμικής δράσης των σωμάτων ασφαλείας.
  Ο λόγος φυσικά ήταν ο φιλο-εαμικός προσανατολισμός σημαντικού ποσοστού των προσφύγων.
 Ο Χαραλαμπίδης απλά παραθέτει το γεγονός δίχως ερμηνεία, κάτι όχι ιδιαίτερα συνηθισμένο (για να το πούμε κομψά) για ιστορικό.
 
 Στο τέλος ισχυρίζεται ότι μετά από αυτά τα μπλόκα πολλοί κάτοικοι των προσφυγικών περιοχών εντάχθηκαν στις εαμικές οργανώσεις είτε για λόγους προστασίας είτε για λόγους εκδίκησης.
 Αναμφίβολα πρόκειται περί λογικού ισχυρισμού.
 Την ταραγμένη κατοχική περίοδο, τα κριτήρια ένταξης στο ένα ή το άλλο στρατόπεδο δεν ήταν αποκλειστικά πολιτικά ή πατριωτικά (με όποιον τρόπο τέλοσπάντων αντιλαμβανόταν ο καθένας την αγάπη προς την Πατρίδα) αλλά εν πολλοίς είχαν να κάνουν και με τα ζητήματα της προστασίας ή της εκδίκησης, ή ακόμα και του ξεκαθαρίσματος προσωπικών διαφορών.
  Αυτό φυσικά δεν ίσχυε μόνο για τους πληγέντες απ΄τα μπλόκα των κατοχικών αρχών που αντιδρούσαν εντασσόμενοι στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, αλλά και για τους πληγέντες απ΄την δράση του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ που με την σειρά τους αντιδρούσαν εντασσόμενοι στα Τάγματα Ασφαλείας κυρίως στην επαρχία.
 Είναι σίγουρο ότι τόσο οι μεν όσο και οι δε διατηρούσαν το δικαίωμα στην προστασία και στην εκδίκηση. Καλώς ή κακώς, έτσι είναι ο πόλεμος.
 Αυτό που δεν είναι καθόλου σίγουρο είναι το αν ο Χαραλαμπίδης και οι συν αυτώ αναγνωρίζουν το δικαίωμα της προστασίας και της εκδίκησης στα θύματα του ΕΛΑΣ και της ΟΠΛΑ...
 Δυστυχώς η αριστερά έχει αποδείξει κατ'επανάληψη ότι δεν σέβεται ούτε τα θύματα ούτε τους αγωνιστές της άλλης όχθης.
 Και όποιος δεν σέβεται τον εχθρό του, μοιραία δεν σέβεται ούτε τον εαυτό του, και καταλήγει στον σκουπιδοτενεκέ της Ιστορίας...

Οι ισχυρισμοί ενός αριστερού για την δολοφονία του Σαχίνη του ΜΑΒΗ περιλαμβάνουν πολλή λασπολογία σε βάρος του νεκρού και κανένα ίχνος μεταμέλειας

 Είχαμε αναδημοσιεύσει εδώ ένα άρθρο για την εκτέλεση του ηγέτη του ΜΑΒΗ Βασίλειου Σαχίνη απ΄τους κομμουνιστές. Είναι προφανές ότι το συγκεκριμένο άρθρο γράφτηκε από κάποιον μη-φιλικά προσκείμενο προς την αριστερά.
 Προς όφελος της ιστορικής έρευνας, καλό θα ήταν να παραθέσουμε και την αριστερή οπτική για την περίπτωση Σαχίνη ώστε οι ενδιαφερόμενοι να βγάλουν τα συμπεράσματά τους.

 Μία πολύ χαρακτηριστική περίπτωση είναι ο συγγραφέας Μενέλαος Δαλιάνης, γέννημα θρέμμα της Βορείου Ηπείρου και κομμουνιστής με ενεργό συμμετοχή στις τάξεις των Αλβανών κομμουνιστών ανταρτών. Η γραμμή του ΕΑΜ τότε ήταν ότι οι βορειοηπειρώτες έπρεπε να ενταχθούν στις γραμμές του αλβανικού ΕΑΜ (FNCL) και των παρτιζάνικων τμημάτων του.
 Στο βιβλίο του "Η εθνική αντίσταση της ελληνικής μειονότητας στην Αλβανία (1940-1944)" αναφέρεται στην περίπτωση του Βασίλειου Σαχίνη στις σελ.99-100.

 Λέει λοιπόν ο Δαλιάνης:
 "Το κύρος του Β.Σαχίνη ήταν αναμφισβήτητο στην περιφέρεια του Αργυροκάστρου. Η δράση του, για την προστασία της Μειονότητας, για την εκμάθηση της ελληνικής μητρικής γλώσσας, για την προστασία της Ορθοδοξίας, για την καλλιέργεια των λαϊκών παραδόσεων, καθώς και για την ανάπτυξη καλών σχέσεων μεταξύ των δύο λαών υπήρξε σημαντική.
 Ο Β.Σαχίνης πρωτοστάτησε στην οργάνωση και καθοδήγηση της πανμειονοτικής σχολικής απεργίας του 1934-1935. Το καθεστώς του Ζώγκου τον συνέλαβε και τον εξόρισε στην Λέζα. Τον Οκτώβριο του 1940, στα πρόθυρα του ελληνοϊταλικού πολέμου, οι Ιταλοί φασίστες τον συνέλαβαν και μαζί με άλλους πατριώτες της Μειονότητας τους εξόρισαν στην Ιταλία."

 Και μετά από άλλα στοιχεία για τον Σαχίνη, τα οποία προσπερνάμε για να μην μακρυγορήσουμε, ο κομμουνιστής Δαλιάνης καταλήγει λέγοντας:
 "Αυτές τις πατριωτικές υπηρεσίες του Σαχίνη δεν μπορεί κανένας να τις υποτιμήσει".

 Όπως φαίνεται λοιπόν, ακόμα και ένας δηλωμένος κομμουνιστής επιβεβαιώνει την εθνική προσφορά του Βασίλειου Σαχίνη.


  Αμέσως παρακάτω όμως ο Δαλιάνης στρέφεται κατά του Σαχίνη:
 "Όμως στις νέες ανακατατάξεις των πολιτικών δυνάμεων, τόσο στην Αλβανία όσο και στην Ελλάδα, που προέκυψαν μετά την κατοχή και με την οργάνωση των νέων δυνάμεων κατά των κατακτητών, ο Β.Σαχίνης, παρά την πολιτική του εμπειρία, δεν μπόρεσε να προσανατολιστεί. Η κατοχύρωση των εθνικών και δημοκρατικών δικαιωμάτων του λαού της Εθνικής Ελληνικής Μειονότητας στο νέο συσχετισμό των δυνάμεων δεν ήταν δυνατόν να πραγματοποιείτο με την παλιά σοβινιστική νοοτροπία και με την τακτική των χρόνων 1914-1920. Ο Β.Σαχίνης και οι οπαδοί παρέμειναν σκλάβοι αυτής της αντίληψης..."

  Τον κατηγορεί ότι "δεν μπόρεσε να προσανατολιστεί" και ότι "παρέμεινε σκλάβος της σοβινιστικής αντίληψης".
 Αυτές οι ασαφείς "κατηγορίες" φυσικά αποσκοπούν στο να δικαιολογήσουν εκ των υστέρων την δολοφονία του βορειοηπειρώτη Σαχίνη απ΄τους Αλβανούς κομμουνιστές.

 Για την δολοφονία του Σαχίνη γράφει ο Δαλιάνης:
 "Έχοντας περισσότερες ιδεολογικές και συγκυριακές συνδέσεις με το Μπαλ Κομπετάρ και αντιτιθέμενος ιδεολογικά με το FNCL, δηλαδή με το ΕΑΜ Αλβανίας, ο Β.Σαχίνης έπεσε θύμα της αντιπαλότητας και των διενέξεων μεταξύ των δύο αυτών οργανώσεων. Στις 17 Νοεμβρίου 1943 εκτελέστηκε, μαζί με άλλα στελέχη του Μπάλ Κομπετάρ, στο Αργυρόκαστρο."

 Εδώ πλέον οι διάφορες ασαφείς κατηγορίες περί "μη-προσανατολισμού" και "σοβινιστικών αντιλήψεων" δίνουν την θέση τους στην απροκάλυπτη συκοφαντία.
 Ο Δαλιάνης τον παρουσιάζει είτε συνεργαζόμενο με τους Αλβανούς εθνικιστές του Μπαλ Κομπετάρ είτε στέλεχος της εν λόγω οργάνωσης!!!!
Όμως -όπως είναι γνωστό και όπως και ο Δαλιάνης αναφέρει σε άλλα σημεία του βιβλίου του- το Μπαλ Κομπετάρ είχε εχθρικότατες διαθέσεις απέναντι στους βορειοηπειρώτες και βαρυνόταν με εγκλήματα σε βάρος τους. Συνεπώς ήταν απίθανο ένας βορειοηπειρώτης ηγέτης του ΜΑΒΗ και με αναγνωρισμένη εθνική προσφορά να συνεργαστεί μαζί τους.
 Άρα οι ισχυρισμοί του Δαλιάνη περί διασύνδεσης του Σαχίνη με το Μπαλ Κομπετάρ είναι άστοχοι και κινούνται στα όρια της λασπολογίας.


 Τα παραπάνω γραπτά του Δαλιάνη είναι ενδεικτικά της νοοτροπίας των κομμουνιστών.
 Παρά το ότι αναγνωρίζονται απ΄τον ίδιο οι πατριωτικές υπηρεσίες του Σαχίνη, πουθενά δεν αναφέρεται κάποια μεταμέλεια για την δολοφονία του, ούτε έστω κάποια νύξη παραδοχής κάποιου λάθους στον χειρισμό της περίπτωσής του. Πέραν της συκοφαντίας περί διασυνδέσεων του Σαχίνη με το Μπαλ Κομπετάρ, ο Δαλιάνης γράφει γενικώς και αορίστως ότι ο ηγέτης του ΜΑΒΗ έπεσε θύμα της αντιπαλότητας και των διενέξεων μεταξύ του FNCL και του Μπαλ Κομπετάρ!

Αποδεικνύεται για μία ακόμη φορά πως οι αριστεροί όχι μόνο δεν μετανοιώνουν για τα εγκλήματά τους και δεν ζητάνε συγνώμη, αλλά αντιθέτως αρέσκονται στο να λασπολογούν σε βάρος των θυμάτων τους.

Η ευθύνη του Βελουχιώτη για την δολοφονία του Ψαρρού, όπως προκύπτει από έκθεση του ιδίου και άλλα κείμενα αριστερών

 Ένα απ΄τα γνωστά μυθεύματα των θαυμαστών/απολογητών/αγιογράφων του Βελουχιώτη είναι ότι εκείνος δεν έφερε καμμία ευθύνη για τον θάνατο του Ψαρρού παρά το ότι είχε εμπλακεί άμεσα στην επίθεση του ΕΛΑΣ κατά του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων. Όπως ξέρουμε, ο Ψαρρός δολοφονήθηκε εν ψυχρώ απ΄τον ταγματάρχη Ζούλα του ΕΛΑΣ, ενώ ήταν αιχμάλωτος και άοπλος.
 Ας δούμε όμως τι ισχυρίζονταν επί του θέματος κάποιοι θαυμαστές του Βελουχιώτη:

 "Δεν ήμουν παρών στην δολοφονία του Ψαρρού, της οποίας τα καθέκαστα έμαθα από τρίτους. Ήμουν όμως παρών όταν έφεραν τον Ψαρρό νεκρό πάνω σ'ένα γαϊδούρι και πληροφορήθηκε ο Άρης το συμβάν, ο οποίος περιήλθε σε απόγνωση. Αλλόφρων και ξεσκούφωτος τραβούσε κυριολεκτικά τα μαλλιά του, βρίζοντας και βλασφημώντας τον αυτουργό και τους εντολείς του. Τότε θυμήθηκα την εκτίμηση που είχε εκφράσει σε ανύποπτο χρόνο ο Άρης για το νεκρό αξιωματικό, τότε που πάλι αφοπλισμένος ο Ψαρρός οδηγείτο στο Γενικό Στρατηγείο, στην Αγία Τριάδα Ευρυτανίας, λέγοντας ότι: Ο Ψαρρός είναι καλός και έντιμος αξιωματικός, δημοκράτης και πατριώτης" [1]

 Αυτός που έγραφε τα παραπάνω (δηλ. ο παπα-Ανυπόμονος) στην προσπάθειά του να αποδείξει την εκτίμηση που είχε ο Βελουχιώτης για τον Ψαρρό ανέφερε ένα θετικό σχόλιο που υποτίθεται ότι έκανε ο πρώτος για τον δεύτερο όταν τον είδε να μεταφέρεται αφοπλισμένος στο Γ.Σ του ΕΛΑΣ.
 Μόνο που ο παπα-Ανυπόμονος ξέχασε να γράψει ότι ο φυσικός αυτουργός για εκείνον τον αφοπλισμό του Ψαρρού και την συνακόλουθη διάλυση του 5/42 (την πρώτη) στην Στρώμνη ήταν ο ίδιος ο Βελουχιώτης...
 Συνεπώς ήταν μάλλον απίθανο ο Βελουχιώτης να εξέφρασε την παραπάνω θετική γνώμη για τον Ψαρρό, απ΄την στιγμή που ο ίδιος έφερε ακέραια ευθύνη για τον προ ολίγου αφοπλισμό του συνταγματάρχη και του τμήματός του. Εκτός βέβαια αν δεχτούμε ότι ήταν τελείως ανισόρροπος.

 Εν πάσει περιπτώσει, ας δούμε τι λέγανε και άλλοι:

 "Το δεύτερο, και χειρότερο, ήταν ο φόνος του Ψαρρού. Αυτό ήταν το έγκλημα το ανθρώπινο. Αυτό ήταν και το πολιτικό έγκλημα. Ούτε για το ένα, ούτε για το άλλο φταίει ο Άρης. Ούτε και μπορούσε να τα αποτρέψει" [2]

 "Την πληροφορία για τον θάνατο του Ψαρρού είχε φέρει στον αρχηγό ο επικεφαλής της επίθεσης κατά του 5/42, εύελπις Αθανασίου. Ο Άρης, παρά την ταραχή του, συνέλαβε αμέσως το μέγεθος της καταστροφής: 
 - Αυτό θα το πληρώσουμε και θα το πληρώνουμε στον αιώνα τον άπαντα" [3]
 

 Βλέπουμε λοιπόν ότι οι θαυμαστές του Βελουχιώτη επιχειρούσαν μέσω των κειμένων τους να τον απαλλάξουν από κάθε ευθύνη για τον φόνο του Ψαρρού, και να τον παρουσιάσουν ως βαθύτατα εξοργισμένο για αυτό που έγινε.
Βέβαια δεν μας εξηγούν γιατί ο κατά τ'άλλα αυστηρότατος Βελουχιώτης που δεν ανεχόταν παρασπονδίες, δεν μπήκε στον κόπο να τιμωρήσει παραδειγματικά τον δολοφόνο του Ψαρρού, ή έστω να απαιτήσει την τιμωρία του.

 Την παραπάνω απορία έρχεται να μας την επιλύσει ο ίδιος ο φυσικός αυτουργός της δολοφονίας του Ψαρρού, ταγματάρχης Ζούλας. Σε έκθεσή του προς τα κομματικά όργανα του ΚΚΕ με ημερομηνία 02/03/1951 έλεγε πως:
"Για την εκτέλεση του Ψαρρού είμασταν σύμφωνοι με τον Άρη" [4]

 Αυτή είναι μία πολύ ενδιαφέρουσα ομολογία που ανατρέπει άρδην τους ισχυρισμούς των απολογητών του Βελουχιώτη.

 Εξίσου σοβαρά στοιχεία επί του θέματος έχει παραθέσει και ο Φοίβος Γρηγοριάδης.
 Όπως είχαμε δει εδώ: http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/11/blog-post_22.html
 όταν ο Γρηγοριάδης βρέθηκε κατηγορούμενος ενώπιον της ηγεσίας του ΕΛΑΣ για την δεύτερη επίθεση κατά του 5/42, ο Βελουχιώτης του είπε:  
 "Άκου τώρα. Όλοι μέσα θα σου ριχτούνε άτεγκτοι και αυστηροί. Θ'ακούσεις πολλά μα μην χάνεις το κουράγιο σου. Καλά έκανες και ασ'τους να λένε". [5]
 εγκρίνοντας έτσι την επιθετικότητα κατά του αντάρτικου τμήματος του Ψαρρού.


 Αλλά ας αφήσουμε τους υπόλοιπους και ας δώσουμε τον λόγο στον ίδιο τον Βελουχιώτη.
 Σε έκθεσή προς το Πολιτικό Γραφείο του ΚΚΕ στις 22/09/1943 έγραφε:
 "Διάλυση άμεση, έστω και αιματηρά, των οργανώσεων ΕΔΕΣ και ΕΚΚΑ αν αρνηθούν να υπογράψουν την ανωτέρω αναφερόμενη δήλωση" [6]

 Χαρακτηριστικό της νοοτροπίας του είναι ότι ο Βελουχιώτης εξέφραζε αυτές τις εμφυλιοπολεμικές απόψεις σε μία εποχή (Σεπτέμβριος του 1943) κατά την οποία το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ συνεργαζόταν με τον ΕΔΕΣ και την ΕΚΚΑ στα πλαίσια του Κοινού Γενικού Στρατηγείου των Ανταρτών.

 Τα παραπάνω στοιχεία σε συνδυασμό με την άμεση εμπλοκή του Βελουχιώτη στην πρώτη διάλυση του 5/42 καταδεικνύουν την αναμφισβήτητη εχθρικότητά του προς τον Ψαρρό και το 5/42.

 Πολύ πιο αποκαλυπτική όμως είναι η έκθεσή του όσον αφορά την σύγκρουση με το 5/42 και την δολοφονία του Ψαρρού [7]:

 Όπως φαίνεται απ΄την έκθεσή του, ο Βελουχιώτης:
 - Θεωρούσε ότι ο Ψαρρός ήταν εθνοπροδότης και συνεργάζεται με Γερμανούς
 - Θα ήταν εγκληματικά ασύμφορη η παράταση της ύπαρξης του 5/42
 - Πίστευε ότι ενεργούσε προς το συμφέρον του ΕΛΑΣ και ανέλαβε ακέραια την ευθύνη για ότι συνέβη.

 Πουθενά δεν διαφαίνεται ίχνος λύπης για τον φόνο του Ψαρρού, ούτε μεταμέλεια, ούτε καν νύξη κατά του δολοφόνου Ζούλα, ούτε υπόνοια ότι βλάφτηκε ο αγώνας του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.

 Με μία λέξη: Αμετανόητος.

 Βάσει των στοιχείων που παρατέθησαν, οι κατόπιν εορτής ισχυρισμοί των απολογητών του Βελουχιώτη μπορούν κάλλιστα να χαρακτηριστούν ως εσκεμμένη παραπληροφόρηση.



Πηγές:
[1] "Στο βουνό, με τον σταυρό, κοντά στον Άρη" του αρχιμανδρίτη Γερμανού Κ.Δημάκου (πατέρα-Ανυπόμονου), σελ.256
[2] "Η πολιτική διαθήκη του Άρη Βελουχιώτη" του Γιάννη Χατζηπαναγιώτου (καπετάν Θωμάς), σελ.384 
[3] "Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων" του Διονύση Χαριτόπουλου, σελ.529-530
[4] "Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο", του Γρηγόρη Φαράκου, σελ.296
[5] "Το αντάρτικο ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ-ΕΚΚΑ-5/42", του Φοίβου Γρηγοριάδη, β' τόμος, σελ.498
[6] "Διπλή αποκατάσταση της εθνικής αντίστασης" του Δημήτρη Παρτσαλίδη, σελ.80
[7]  "Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο", του Γρηγόρη Φαράκου, σελ.291-2

Ένα ανυπόστατο άρθρο του Μπογιόπουλου για τα δεκεμβριανά

Σε αυτήν την διεύθυνση: http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/196184,Dekemvrhs_%E2%80%9844.html
δημοσιεύτηκε ένα άρθρο του γνωστού κομμουνιστή Νίκου Μπογόπουλου σχετικά με τα δεκεμβριανά.
Όλοι ξέρουμε ότι η συγκεκριμένη ιστοσελίδα ανήκει στον γνωστό κεντροδεξιό δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου. Φυσικά δεν προκαλεί καμμία εντύπωση ότι στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα ενός κεντροδεξιού βρίσκει πρόσφορο έδαφος για παρα-ιστορική προπαγάνδα ένας αμετανόητος κομμουνιστής.

 Όπως ήταν αναμενόμενο, το άρθρο του Μπογιόπουλου δεν έχει ίχνος αντικειμενικότητας.
 Αυτό δεν εκπλήσσει, άλλωστε και ο ίδιος παραδέχεται τον υποκειμενισμό του, λέγοντας στον επίλογο:
 "Πολλοί θα πουν ότι τα παραπάνω συνιστούν την έκφραση μιας υποκειμενικής ιδεολογικής και πολιτικής θεώρησης της Ιστορίας. Έχουν δίκιο."

Εντυπωσιακή όμως είναι η αμέσως επόμενη φράση του:
 "Το ερώτημα είναι αν ο δικός τους υποκειμενισμός διαθέτει επιχειρήματα να την αντικρούσει…"

 Εδώ ο Μπογιόπουλος εμμέσως θεωρεί ότι η δική του υποκειμενική άποψη, όπως αυτή κατατίθεται στο άρθρο του, είναι άτρωτη από επιχειρήματα της άλλης πλευράς.
 Σε απλά ελληνικά αυτό λέγεται μεγαλομανία...
 Πόσο μάλλον απ΄την στιγμή που μιλάμε για ένα άρθρο που πιθανότατα γράφηκε στο άρπα-κόλλα.

Ο Μπογιόπουλος αρχίζει με μία σύντομη αναφορά στην συνάντηση Γ.Παπανδρέου-Τσώρτσιλ στην Ρώμη στις 21/08/1944 και ένα τηλεγράφημα του πρώτου στον δεύτερο έναν μήνα αργότερα, και μετά κάνει ένα εντυπωσιακό άλμα 2,5 περίπου μηνών για να φτάσει στο εαμικό συλλαλητήριο της 3ης Δεκεμβρίου 1944. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγει να αναφερθεί σε κεφαλαιώδους σημασίας ζητήματα σχετικά με τα δεκεμβριανά. Το σημαντικότερο είναι η κυβερνητική κρίση του τέλους του Νοεμβρίου του 1944 που οδήγησε και στην παραίτηση των 6 εαμικών υπουργών απ΄την κυβέρνηση που απετέλεσε την αφορμή για την έκρηξη των δεκεμβριανών. 
 Αυτά τα κρίσιμα γεγονότα ο Μπογιόπουλος τα προσπερνάει.
 Προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι όλα ήταν καλώς καμωμένα μέχρι την στιγμή που έτσι στα καλά καθούμενα χτυπήθηκε μία "ειρηνική διαδήλωση" (αναφέρεται στο εαμικό συλλαλητήριο). Σύμφωνα με τον Μπογιόπουλο, οι θύτες ήταν:
"Οι Εγγλέζοι με 60.000 στρατό και σε συνεργασία με τους δοσίλογους της Κατοχής, ο Τσόρτσιλ μαζί με τους χωροφυλάκους και με το ανδρείκελό του, τον Γεώργιο Παπανδρέου, έστρεψαν τα τανκς εναντίον των εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων που διαδήλωναν στο Σύνταγμα."

Πάγια θέση της αριστεράς είναι ότι απολύτως υπεύθυνη για το αιματοκύλισμα εκείνης της μέρας ήταν η Αστυνομία του Έβερτ (ο οποίος παρεμπιπτόντως εκτός από πράκτορας των Άγγλων κατά την Κατοχή συνεργαζόταν και με το ΕΑΜ), ενώ απ΄την άλλη πλευρά υποστηρίζεται η εκδοχή της προβοκάτσιας ή της πρόκλησης από ενόπλους που συμμετείχαν στο εαμικό συλλαλητήριο.
  Όπως και να χει οι Άγγλοι δεν είχαν την παραμικρή ανάμειξη στα γεγονότα εκείνης της μέρας και αυτά που λέει ο Μπογιόπουλος περί 60.000 Άγγλων και περί τανκς που στρεφόντουσαν κατά αμάχων είναι παρα-ιστορική πρωτοπορία.
 Επιμένει όμως στο ίδιο τροπάριο φαντασιοπληξίας και παρακάτω ανακαλύπτει ότι οι Άγγλοι χτύπησαν και την επομένη τους οπαδούς του ΕΑΜ που παρευρισκόταν στην κηδεία των θυμάτων τους...

 Απ'το υπόλοιπο άρθρο του δεν κάνει εντύπωση η παντελής απουσία αναφοράς στα αποδεδειγμένα εγκλήματα των κομμουνιστών κατά τα δεκεμβριανά, ούτε η απουσία οποιασδήποτε κριτικής στην ηγεσία του ΚΚΕ που καθοδηγούσε τον ένοπλο αγώνα, ούτε η -μάλλον γραφική- προσπάθεια αγιοποίησης των ηττημένων πολιτικών του προγόνων.

 Ενδιαφέρον όμως έχει το παρακάτω απόσπασμα:
  "Ένα ερώτημα που συνήθιζε να επανέρχεται για δεκαετίες μετά τον Δεκέμβρη ήταν τούτο: Ναι αλλά «αν» τότε νικούσαν οι ηττημένοι και «αν» έχαναν οι νικητές, τι θα γινόταν; Που θα βρισκόταν σήμερα η Ελλάδα; Μερικές από τις πιο γνώριμες απαντήσεις είναι κι αυτές: «Αλβανία θα είχαμε γίνει», «θα πεινάγαμε», «δεν θα είχαμε ελευθερία», «θα είχαμε καταρρεύσει όπως οι άλλοι και οι γυναίκες μας θα είχαν γίνει πουτάνες»… Φυσικά η Ιστορία δεν γράφεται με «αν». Γι’ αυτό για εμάς δεν έχει σημασία να μπούμε στο φανταστικό σενάριο τι θα είχε γίνει «αν»"

  Εδώ ο Μπογιόπουλος καταλήγει λέγοντας ότι δεν έχει σημασία τι θα γινόταν αν είχαν νικήσει τότε οι κομμουνιστές. Δεν έχει σημασία δηλαδή ποια θα ήταν -υποθετικά έστω- η κατάσταση στην Ελλάδα αν τότε είχε νικήσει η παράταξή του. 
 Και το ερώτημα είναι: Αν δεν έχει σημασία αυτό, τότε τι έχει σημασία;
 Για ποιον λόγο πολέμαγαν τότε οι κομμουνιστές και οι συνεργάτες τους; Δεν πολέμαγαν για έναν κατ'αυτούς καλύτερο κόσμο; Και έρχεται τώρα ο Μπογιόπουλος και λέει ότι δεν έχει σημασία πως θα ήταν αυτός ο "καλύτερος κόσμος". Ε είμαστε σίγουροι ότι ακόμα και ο ίδιος καταλαβαίνει πως με τέτοιες ανούσιες υπεκφυγές απλά επιβεβαιώνει αυτούς που λένε για Αλβανίες και πουτάνες...

Αμέσως παρακάτω ακολουθεί ο καταπληκτικός ισχυρισμός του ότι "το ΕΑΜ έσωσε την Ελλάδα απ΄την πείνα μέσα στην Κατοχή"!!! Φυσικά ο Μπογιόπουλος δεν κάνει τον κόπο να εξηγήσει με ποιον μεταφυσικό τρόπο το κατάφερε αυτό το ΕΑΜ, ενώ θα ήταν μάλλον αφελής όποιος ζητούσε μία στέρεα ιστορική τεκμηρίωση αυτού του πραγματικά απίθανου ισχυρισμού.

 Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά ακόμα γι'αυτό το άρθρο του Μπογιόπουλου, αλλά δεν έχει νόημα..

Κριτική σε άρθρο του αριστερού Βλάση Αγτζίδη

  Σε αυτήν την διεύθυνση έχει δημοσιευτεί ένα άρθρο του αριστερού ιστορικού Βλάση Αγτζίδη με τίτλο "Oι ναζί φεύγουν, οι ταγματασφαλίτες δολοφονούν".

 Ο τίτλος του άρθρου είναι όντως εντυπωσιακός, αλλά όποιος έχει μία μικρή σχέση με τα γεγονότα της εποχής καταλαβαίνει ότι κάποιο λάκκο έχει η φάβα.

Διαβάζοντας το άρθρο φτάνουμε στο επίμαχο σημείο απ΄το οποίο προκύπτει και ο τίτλος του.
 Το παραθέτουμε αυτούσιο με έμφαση στο τονισμένο από εμάς κομμάτι:
  "Με την πλήρη αποχώρηση των Γερμανών εγκαταστάθηκε στην Αθήνα μια τριμελής επιτροπή για να προετοιμάσει το έδαφος για την άφιξη της εξόριστης αστικής κυβέρνησης, την οποία είχαν αναγνωρίσει το ΕΑΜ και το ΚΚΕ στο Συνέδριο του Λιβάνου ως τη μοναδική κυβέρνηση του τόπου. Η περίοδος μέχρι την άφιξη της κυβέρνησης δεν ήταν ομαλή και σημαδεύτηκε από τις συγκρούσεις μεταξύ των δυνάμεων του ΕΛΑΣ και των οργανωμένων στα Τάγματα Ασφαλείας συνεργατών των κατακτητών. Η πιο έντονη δράση των ακροδεξιών συμμοριών συνέβη την 15η Οκτωβρίου, όταν άνοιξαν πυρ στην περιοχή της Ομόνοιας κατά του πλήθους που πανηγύριζε, σκοτώνοντας επτά άτομα."
 
 Απ΄τα γραπτά του κ.Αγτζίδη φαίνεται ότι την 15η Οκτωβρίου βγήκαν στον δρόμο οι Αθηναίοι και πανηγύριζαν για την αποχώρηση των Γερμανών, και οι "ακροδεξιές συμμορίες των ταγματασφαλιτών" άνοιξαν πυρ -έτσι στα καλά καθούμενα- κατά του πλήθους στην περιοχή της Ομονοίας.

 Αυτό με μία φράση λέγεται προκλητική παραποίηση της ιστορίας.

Καταρχήν, τα Τάγματα Ευζώνων των Αθηνών μετά την αποχώρηση των Γερμανών παρέμεναν στους στρατώνες τους, και στην συνέχεια αφοπλίστηκαν ειρηνικά κατόπιν διαταγών της κυβέρνησης εθνικής ενότητας. Ως εκ τούτου στο διάστημα που μεσολάβησε (12-18 Οκτωβρίου 1944) μεταξύ της αποχώρησης των Γερμανών και της άφιξης της ελληνικής κυβέρνησης, τα Τάγματα Ευζώνων των Αθηνών δεν συμμετείχαν σε συγκρούσεις.

 Τι συνέβη λοιπόν την μέρα που αναφέρει ο κ.Αγτζίδης; Έγιναν διαδηλώσεις; Έγιναν συγκρούσεις; Μεταξύ ποιων; Υπήρχαν νεκροί;

Για τα γεγονότα εκείνης της ημέρας έχει γράψει αναλυτικά ο Ευάνθης Χατζηβασιλείου στο βιβλίο του "ΠΕΑΝ 1941-1945" (σελ.254-261) βασιζόμενος σε πηγές της εποχής.
 Στις 15 Οκτωβρίου 1944 έγινε ένα μεγάλο συλλαλητήριο απ΄τις μη-εαμικές οργανώσεις των Αθηνών (ΠΕΑΝ, Χ, ΕΔΕΣ, ΡΑΝ, Ιερά Ταξιαρχία, ΕΣΑΣ κτλ) σαν απάντηση στα όντως ογκώδη συλλαλητήρια που είχε διοργανώσει το ΕΑΜ τις δύο προηγούμενες μέρες. Κατά την διάρκειά του σημειώθηκαν αντεγκλήσεις μεταξύ των συμμετεχόντων σε αυτό και οπαδών του ΕΑΜ που τους έβριζαν και τους προπηλάκιζαν. Έγιναν και συμπλοκές κοντά στην Ομόνοια όπου οι εαμίτες επιτέθηκαν και χτύπησαν μέλη του ΕΣΑΣ.
 Η κατάσταση δεν άργησε να ξεφύγει απ΄τον έλεγχο. Στο ξενοδοχείο Ματζέστικ κοντά στην Ομόνοια ήταν εγκατεστημένοι ένοπλοι οπαδοί του ΕΔΕΣ με διαταγή του στρατιωτικού διοικητή Αθηνών συνταγματάρχη Σπηλιωτόπουλου. Οι τελευταίοι άνοιξαν πυρ κατά των συγκεντρωμένων εαμιτών.
 Η πραγματική αιτία ήταν η ήδη τεταμμένη κατάσταση που υπήρχε στην Αθήνα και η αφορμή ήταν η επίθεση των εαμιτών κατά των μελών του ΕΣΑΣ. Υπήρξαν οκτώ νεκροί και δεκάδες τραυματίες. Μετά από αυτά ο Σπηλιωτόπουλος διέταξε τον αφοπλισμό των εδεσιτών και την εκκένωση του ξενοδοχείου.

 Έτσι είχαν τα γεγονότα. Ουδεμία σχέση με Τάγματα Ασφαλείας.

 Παρακάτω ο κ.Αγτζίδης επαναλαμβάνει κάτι που είχε γράψει και παλιότερα σχετικά με το ΚΚΕ. Ισχυρίζεται ότι: "το ΚΚΕ όπως φάνηκε από τις συμφωνίες που συνήψε στην Καζέρτα και στον Λίβανο, αποσκοπούσε στη δημιουργία μιας αστικής δημοκρατίας, όπου θα υπήρχε ελευθερία πολιτικής δράσης".

 Τα ίδια είχε ξαναγράψει και σε παλιότερο άρθρο του, στο οποίο είχαμε ασκήσει εκτενή κριτική.  Μπορείτε να το δείτε εδώ:
http://www.istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/02/blog-post_7.html
 Δεν υπάρχει λόγος να επαναλαμβανόμαστε.
 Να υπενθυμίσουμε επίσης στον διδάκτορα Ιστορίας Βλάση Αγτζίδη τα γραπτά του Γ.Ιωαννίδη σχετικά με τους σκοπούς του ΚΚΕ:  http://www.istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/07/1941.html
 

 Μετά από όλα όσα έχουν βγει στην φορά για τους σκοπούς και τις μεθοδεύσεις του ΚΚΕ, είναι πραγματικά αφελής η προσπάθεια κάποιων να παρουσιάζουν τους κομμουνιστές σαν αγνούς πατριώτες αγωνιστές που δήθεν ξεγελάστηκαν απ΄τους πανούργους Άγγλους.
 Σίγουρα οι Άγγλοι φέρουν σοβαρότατες ευθύνες εξαιτίας της περίεργης τακτικής που ακολούθησαν απέναντι στις αντιστασιακές οργανώσεις, αλλά αυτό σε καμμία περίπτωση δεν αθωώνει τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, και κατ'επέκταση το ΚΚΕ.

Ο αγιογράφος του Βελουχιώτη παρουσίαζε ως σκληρό πολεμιστή τον "παπά του Άρη" που δεν είχε ρίξει ούτε μία σφαίρα στο αντάρτικο

 Ο συγγραφέας Διονύσης Χαριτόπουλος έχει γράψει το πασίγνωστο βιβλίο "Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων", όπου φυσικά εκθειάζει/αγιογραφεί τον Βελουχιώτη. Ούτε αυτός βέβαια ξεφεύγει απ΄τον κανόνα που θέλει τους αριστερούς ιστορικούς συγγραφείς να είναι τρομερά μεροληπτικοί και σε πολλές περιπτώσεις να παραποιούν εξόφθαλμα τα γεγονότα προκειμένου να τα χωρέσουν στο ιδεολογικό τους καλούπι.
 Σε μία ανάρτηση ενός ιστολογίου δεν είναι φυσικά δυνατόν να παρουσιαστούν όλες οι ανακρίβειες, αστοχίες, μισές αλήθειες κτλ που εμπεριέχονται σε αυτό το ογκώδες βιβλίο του Χαριτόπουλου.
 Μπορούμε όμως να δώσουμε ένα ενδεικτικό παράδειγμα.

 Στην σελ.276 λέει:

 

Και στην σελ.558 λέει:

 Αν διαβάσει κάποιος άσχετος τα παραπάνω αποσπάσματα που αναφέρονται στον πατέρα Ανυπόμονο (κατά κόσμον: αρχιμανδρίτης Γερμανός Δημάκος) θα νομίσει ότι επρόκειτο για κάποιον υπερ-μάχιμο ιερέα που είχε ζωστεί τα άρματα και πολέμαγε τους "κακούς". Κάτι σαν "παπα-Ράμπο" δηλαδή...

 Αν δει και την παρακάτω φωτογραφία (η πιο γνωστή του παπα-Ανυπόμονου) τότε προφανώς θα θαυμάσει τον "νέο Παπαφλέσσα" που έδρασε δίπλα στον "μεγάλο Άρη":

 Δυστυχώς όμως για τους φίλους μας τους αριστερούς, ο πατερ-Ανυπόμονος έχει γράψει το βιβλίο "Στο βουνό, με τον σταυρό, κοντά στον Άρη" στο οποίο αναφέρεται στην συνολική παρουσία του στο αντάρτικο.

Στην σελ.153 λέει πως εξοπλίστηκε:

Και στην σελ.306 γράφει για την "πολεμική" του εμπειρία:

 Σύμφωνα λοιπόν με τον ίδιο τον πατέρα Ανυπόμονο, εκείνος ποτέ δεν έλαβε μέρος σε μάχη, τα όπλα του ήταν πάντα άδεια και η μοναδική σφαίρα που έριξε σε όλη την αντάρτικη "καριέρα" του ήταν μία δοκιμαστική βολή που πέτυχε ένα.. σκιουράκι.

 Αποδεικνύεται λοιπόν ότι ο Χαριτόπουλος όταν έγραφε για τον "σκληρό πολεμιστή" πατέρα Ανυπόμονο, απλά έγραφε ανοησίες επιστημονικής φαντασίας.  
 Μες στην πρεμούρα του να "αποδείξει" ότι ο Βελουχιώτης περιβαλλόταν από δήθεν ακατάβλητους μαχητές, έφτασε στο σημείο να αναγάγει σε παπα-Ράμπο έναν παπούλη που ήταν τελείως άκαπνος.
 Αυτό και μόνο καταδεικνύει την αξιοπιστία του συγγραφέα.

 Το ακόμα χειρότερο είναι ότι ο Χαριτόπουλος δεν μπορεί να επικαλεστεί άγνοια για τα γραπτά του πατέρα Ανυπόμονου. Το εν λόγω βιβλίο του ιερέα συμπεριλαμβάνεται στην βιβλιογραφία που παραθέτει ο Χαριτόπουλος στο έργο του για τον Βελουχιώτη, και σε διάφορα σημεία παραπέμπει σε αυτό. Άρα και γνώριζε και είχε διαβάσει το βιβλίο.
 Παρ'ολ'αυτά κατέληξε (ενσυνείδητα ή μη, ας το κρίνει ο καθένας...) στο να διαστρεβλώσει πλήρως την ιστορική αλήθεια.
 Όπως είπαμε και στην αρχή, δεν είναι ούτε ο πρώτος ούτε ο τελευταίος αριστερός που κάνει κάτι τέτοιο.
 
 

Κριτική σε άρθρο του αριστερού ιστορικού Μιχάλη Λυμπεράτου

 Πριν 3 μήνες περίπου δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία (που αλλού;) ένα άρθρο του ιστορικού Μιχάλη Λυμπεράτου σχετικά με τα δεκεμβριανά. 

 Ο τίτλος του σύντομου άρθρου είναι "Μία σύντομη αποτίμηση" και μπορείτε να το διαβάσετε εδώ.

 Λέει ο συντάκτης:

 "Παρ' ότι πέρασαν 68 χρόνια από τα γεγονότα και μεσολάβησε πληθώρα ιστορικών μελετών, η γενική εντύπωση για τα Δεκεμβριανά δεν μετατοπίστηκε πολύ από τη φιλολογία της «εξέγερσης των κομμουνιστών», το βασικό επιχείρημα νομιμοποίησης της πολιτικής του Τσόρτσιλ στην Ελλάδα τότε.
Ωστόσο, παρ' ότι οι αντιφάσεις μιας τέτοιας προσέγγισης είναι κραυγαλέες, αβασάνιστα παρακάμπτεται το γεγονός ότι το ΕΑΜ παρέδωσε υποδειγματικά την εξουσία κατά την απελευθέρωση,"

Μετά την αποχώρηση των Γερμανών, το ΕΑΜ ήταν ντε φάκτο εξουσία στο μεγαλύτερο μέρος της ελληνικής επαρχίας, και έτσι παρέμεινε για κάποιους μήνες (η λεγόμενη περίοδος της εαμοκρατίας). Σε καμμία πόλη της επαρχίας δεν παρέδωσε την εξουσία. Η σταδιακή παράδοση της εξουσίας έγινε μετά την ήττα του στα δεκεμβριανά.
 Αν ο Λυμπεράτος αναφέρεται στην περίπτωση της μη-κατάληψης των Αθηνών απ’τον ΕΛΑΣ στο μεσοδιάστημα μεταξύ της γερμανικής αποχώρησης και της άφιξης της ελληνικής κυβέρνησης (12-18 Οκτωβρίου 1944), τότε -σαν ιστορικός που είναι- θα έπρεπε να γνωρίζει ότι υπήρχαν άλλοι λόγοι γι' αυτήν την αδράνειά των κομμουνιστών. Στο θέμα έχουμε αναφερθεί εδώ και εδώ.

 "ότι απουσιάζει οποιοδήποτε έγγραφο ή μαρτυρία που έστω και ακροθιγώς θα έθετε στους κόλπους του θέμα εξουσίας,"

Προφανώς ο ιστορικός κ.Λυμπεράτος δεν έχει μπει στον κόπο να διαβάσει την έκθεση του Ανδρέα Τζήμα που μιλάει ευθέως για το ζήτημα της εξουσίας (βλ.εδώ)
 Ούτε είχε ακούσει την εισήγηση του κομμουνιστή Γρ.Φαράκου στο ιστορικό συμπόσιο για τα δεκεμβριανά που έγινε το 1995 και τα πρακτικά του δημοσιεύτηκαν στο "Δεκέμβρης του '44. Νεότερη έρευνα - Νέες προσεγγίσεις" σε επιμέλεια Γρηγόρη Φαράκου.
Συγκεκριμένα, ο τελευταίος έλεγε (σελ.85):
 "Από την άλλη μεριά, ο κύριος κατά την γνώμη μου, λόγος της συμπεριφοράς και της στάσης του ΚΚΕ, είναι ο τρόπος που κατανοούσε ότι μπορεί να φθάσει σην εξουσία. Πέρα από τις μεγάλες, είναι αλήθεια, τις θετικές αλλαγές στις θέσεις και την νοοτροπία του στα χρόνια της Κατοχής, δεν είχε, ουσιαστικά, απομακρυνθεί από την σταλινική αντίληψη: την βίαιη κατάληψη της πολιτικής εξουσίας."


 "ότι ο ΕΛΑΣ επιδόθηκε σε μάχες που δεν απείλησαν στο ελάχιστο τα καθαυτώ κέντρα πολιτικής εξουσίας."

Τι λέει ο άνθρωπος;
 Όποιος έχει ασχοληθεί με τα δεκεμβριανά, ξέρει ότι ο ΕΛΑΣ επιτέθηκε σε κτίρια που στεγάζονταν υπουργεία και άλλες κρατικές υπηρεσίες, ενώ είχε σχεδιαστεί ακόμα και η ανατίναξη του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετάνια που κατά την διάρκεια των δεκεμβριανών ήταν το αρχηγείο των κυβερνητικών και βρετανικών δυνάμεων.

"Ούτε φαίνεται να ξενίζει το ότι δεν επιχειρήθηκε καν να προπαγανδιστεί από το ΚΚΕ η υποτιθέμενη επαναστατική προοπτική,"

Η ρητορική δεν θα μπορούσε να ήταν κομμουνιστική διότι αυτό θα απωθούσε ένα μεγάλο τμήμα των υποστηρικτών του ΕΑΜ που δεν ήταν κομμουνιστές. 
 Γενικότερα, σε όλο το διάστημα 1941-44 οι κομμουνιστές απέφευγαν κατά κανόνα να χρησιμοποιούν την γνωστή τους μονοδιάστατη φρασεολογία.

"ότι δεν αξιοποιήθηκε το πλέον αξιόμαχο τμήμα του ΕΛΑΣ, ότι αφέθηκε να υποσκελιστεί και αριθμητικά από τους Βρετανούς, ότι ουδέποτε αποτιμήθηκαν τα Δεκεμβριανά ως απόπειρα κατάληψης της εξουσίας."
  
Το πλέον αξιόμαχο τμήμα του ΕΛΑΣ (προφανώς εννοεί τις δυνάμεις που ήταν υπό τις διαταγές του Γ.Σ, δηλαδή του Σαράφη και του Βελουχιώτη), είχε σταλεί να χτυπήσει τον Ζέρβα στην Ήπειρο. Δεν ήταν ανενεργό. Ο ΕΛΑΣ έβαζε συνέχεια δυνάμεις στην Αθήνα (κυρίως από την Πελοπόννησο και την Στερεά Ελλάδα λόγω απόστασης), αλλά δεν υπήρχε ούτε ο κατάλληλος σχεδιασμός ούτε τα απαραίτητα μεταφορικά μέσα για να γίνει αυτό με τον σωστό τρόπο και την σωστή στιγμή. 


"Και πώς να συνέβαινε διαφορετικά, αφού, ακόμα και εκεί που είχε εισέλθει ο Κόκκινος Στρατός (Βουλγαρία, Γιουγκοσλαβία), ο Στάλιν απέκλεισε σε εκείνη τη φάση μονοκομματικές «επαναστατικές» λύσεις."
  
Αυτόν ακριβώς τον σκοπό εξυπηρετούσε η ύπαρξη της προμετωπίδας του ΕΑΜ. 
 Ένα μετωπικό σχήμα με συμμάχους κόμματα-σφραγίδες με πολύ μικρή κοινωνική επιρροή, το οποίο όμως ήταν υπό τον πλήρη έλεγχο του ΚΚΕ.
 Στην Βουλγαρία π.χ, που αναφέρει ο Λυμπεράτος, σχηματίστηκε κυβέρνηση του Πατριωτικού Μετώπου που γρήγορα εξελίχτηκε σε μονοκομματική κομμουνιστική δικτατορία.

"Οι απορίες για τα Δεκεμβριανά, εντούτοις, θα είχαν εύκολα απαντηθεί αν ξέφευγε κανείς από το σχήμα ανάγνωσης «επανάσταση-αντεπανάσταση» και αντιμετώπιζε τα πράγματα ως γνήσιες ιστορικές διαδικασίες. Μια συγκέντρωση της Αριστεράς που δέχθηκε μια δολοφονική επίθεση, η ανεξέλεγκτη οργή που προκάλεσε, η πεποίθηση ότι βρισκόταν σε εξέλιξη ένα πραξικόπημα της Ακροδεξιάς, που απαιτούσε άμυνα. Η αφορμή για τους Βρετανούς να συγκρουστούν με το ΕΑΜ. Αυτά ήταν τα πλαίσια αναφοράς των Δεκεμβριανών."

 - Για το ποιος πυροβόλησε πρώτος στην γνωστή εαμική συγκέντρωση της 03/12/1944, οι γνώμες διίστανται, αλλά σε καμμία περίπτωση δεν ήταν τα γεγονότα εκείνης της ημέρας η αιτία των δεκεμβριανών.
 Από την στιγμή που το ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ αποδεδειγμένα στόχευε απ΄τον Σεπτέμβριο του 1943 στην κατάληψη της Αθήνας μετά την γερμανική αποχώρηση (ελπίζω ότι ο ιστορικός κ.Λυμπεράτος θα έχει ακουστά την έκθεση Μακρίδη όπου αναφέρεται η εκπόνηση του ανάλογου σχεδίου) , τότε είναι γελοιότητα να ανάγονται οι αιτίες των δεκεμβριανών στην "ανεξέλεκτη οργή" που προκάλεσαν τα γεγονότα της 3ης Δεκεμβρίου.

 - Ο Λυμπεράτος επίσης μιλάει για ακροδεξιό πραξικόπημα. Πραξικόπημα είναι η βίαιη προσπάθεια κατάληψης της εξουσίας. Κανείς ακροδεξιός δεν έκανε τότε τίποτα τέτοιο, δεν μπορούσε να το κάνει και δεν είχε λόγο να το κάνει. Αυτές είναι αριστερές μπουρδολογίες.
Προφανώς ως ακροδεξιούς ο Λυμπεράτους θεωρεί τους αστυνομικούς, τους χωροφύλακες, τα μέλη της Χ και άλλων εθνικών οργανώσεων, τους εθνοφύλακες και τους ριμινίτες που σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος της σύγκρουσης με τους ελασίτες τις πρώτες μέρες των δεκεμβριανών. 
 Μόνο που όλοι αυτοί δέχτηκαν την επίθεση του ΕΛΑΣ, ήταν αμυνόμενοι και υπεράσπιζαν την νόμιμη κυβέρνηση. Επιτιθέμενοι ήταν οι ελασίτες.
 Αυτό ήταν το στρατιωτικό πλαίσιο αναφοράς της πρώτης φάσης -τουλάχιστον- των δεκεμβριανών, πριν επέμβουν αποφασιστικά οι Βρετανοί.

"Και τέλος, η προσπάθεια της ηγεσίας του ΚΚΕ να διατηρηθεί η σύγκρουση σε διαχειρίσιμα, προς συνεννόηση πλαίσια. Ετσι, απομάκρυνε τους «ένθερμους», όπως τον Βελουχιώτη, από το κέντρο των μαχών, επιχείρησε να αποφύγει την επέκταση της εμπλοκής, αρνήθηκε στους στρατιωτικούς, όπως το Γενικό Στρατηγείο του ΕΛΑΣ, να διευθύνουν τη σύγκρουση, επιχείρησε έναν ευπρεπή συμβιβασμό (η πιθανή κυβέρνηση Σοφούλη)."

- Προσπάθειες για συνεννόηση έγιναν κατά την διάρκεια των δεκεμβριανών, αλλά απέτυχαν λόγω της παράλογης αδιαλλαξίας των κομμουνιστών.
 Ο ίδιος ο Γ.Ιωαννίδης (οργανωτικός γραμματέας του ΚΚΕ) το παραδέχτηκε σε ομιλία του στην 11η Ολομέλεια της Κ.Ε του ΚΚΕ:
 "Καταστροφικό το λάθος που δεν κάναμε την συμφωνία στις 18 του Δεκέμβρη, εγκληματικό που δεν την κάναμε όταν ήρθε ο Τσώρτσιλ και αχαρακτήριστο στην 1η του Γενάρη" 
("Αναμνήσεις" του Γ.Ιωαννίδη, σελ.487)

- Ο Βελουχιώτης είχε πέσει σε δυσμένεια καιρό πριν. Υπενθυμίζουμε ότι τον Απρίλιο του ΄44 είχε σταλεί στην Πελοπόννησο, κάτι που είχε σαν φυσικό αποτέλεσμα την απομάκρυνσή του απ΄τα κέντρα αποφάσεων του ΕΛΑΣ. Γενικότερα ο Σιάντος δεν τον εμπιστευόταν, και φυσικά δεν είχε κανέναν λόγο να αλλάξει γνώμη τις παραμονές των δεκεμβριανών.
  
- Σε καμμία περίπτωση το ΚΚΕ δεν επιχείρησε να αποφύγει την επέκταση της συμπλοκής. Υπενθυμίζουμε εδώ την διαταγή της Κ.Ε του ΕΛΑΣ (δηλαδή του Σιάντου) και τις επιθέσεις κατά του Ζέρβα στην Ήπειρο και κατά των δυνάμεων του Τσαούς Αντών στην ανατολική Μακεδονία και Θράκη που έγιναν παράλληλα με τα δεκεμβριανά. 
 Εκτός αν ο Λυμπεράτος θεωρεί ότι έγινε ακροδέξιο πραξικόπημα και στην Ήπειρο και στην Θράκη και αναγκάστηκαν οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ να επέμβουν..


 Προκαλεί εντύπωση ο φανατισμός που χαρακτηρίζει ακόμα και σήμερα αριστερούς ιστορικούς σαν τον Λυμπεράτο. Δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν έχουν ακόμα χωνέψει την ήττα των πολιτικών τους προγόνων. Όπως και να χει, το παραπάνω σχολιασθέν άρθρο που δημοσιεύτηκε στην Ελευθεροτυπία δεν είναι άρθρο ιστορικού. Είναι άρθρο άσχετου φανατικού. 
 Απλά το σχολιάζουμε για να φανεί η γύμνια κάποιων αριστερών απολογητών που αυτοπροσδιορίζονται "ιστορικοί".

Ένα μικρό τυπικό παράδειγμα του πως γράφει ιστορικά κείμενα ο αριστερός γερμανός Χάγκεν Φλάισερ

 Ο Χάγκεν Φλάισερ είναι απ΄τους γνωστότερους ξένους ερευνητές-ιστορικούς που ασχολούνται με την νεώτερη ελληνική ιστορία. Έχει εστιάσει ιδιαίτερα στην κατοχική περίοδο και το έργο του "Στέμμα και σβάστικα" θεωρείται απ΄τα πλέον κλασσικά της σύγχρονης βιβλιογραφίας σχετικά με το 1941-44. Όχι άδικα, καθώς πράγματι εμπεριέχει πληθος στοιχείων, πολλά εκ των οποίων ήταν εξαιρετικά ενδιαφέροντα και άγνωστα μέχρι την έκδοσή του.
 Το κακό όμως είναι πως είναι προφανές ότι ο αριστερός (ουδέποτε το έκρυψε) συγγραφέας κάθε άλλο παρά αμερόληπτος είναι όσον αφορά την κριτική που ασκεί σε πρόσωπα και καταστάσεις.

 Είναι φυσικά πρακτικά αδύνατο σε μία ανάρτηση να γίνει κριτική σε ένα δίτομο έργο εκατοντάδων σελίδων ενός ιστορικού.
 Είναι όμως δυνατόν να επισημανθούν κάποια επιμέρους στοιχεία που καταδεικνύουν τις προθέσεις του συγγραφέα.

 Ο Φλάισερ, όπως όλοι οι σύγχρονοι ερευνητές, χρησιμοποιεί πολλές παραπομπές σε πρωτογενείς πηγές προκειμένου να υποστηρίξει τους ισχυρισμούς του και να τεκμηριώσει τα γραπτά του.

 Π.χ. στην σελ.321 του α' τόμου (έκδοση της εφημερίδας "Το Βήμα") γράφει:

  Αναφέρεται στον θάνατο του Τσιγάντε και υποστηρίζει ότι οι ακραίοι βασιλικοί χάρηκαν για τον θάνατό του πολύ περισσότερο απ΄τους εαμίτες. Εμμέσως υπαινίσσεται ότι αφού οι ακραίοι βασιλικοί χάρηκαν περισσότερο, τότε ίσως και αυτοί να τον είχαν καρφώσει στους Ιταλούς...
 Για την τεκμηρίωση των ισχυρισμών του βασίζεται στην παραπομπή 27, που αν πάμε λίγο παρακάτω στην σελ.329 είναι η εξής:

 Η βασική γραπτή πηγή του είναι οι σελίδες 130-131 του βιβλιο του Νίκου Αντωνακέα "Φως εις το σκότος της Κατοχής". Ο Αντωνακέας ήταν στέλεχος της αντιστασιακής οργάνωσης Εθνοκοινωνική Επανάστασις που ήταν φανατικά φιλοβασιλική και φιλομεταξική.

 Παρακάτω βλέπουμε τις συγκεκριμένες σελίδες απ΄το βιβλίο του Αντωνακέα:

 

Όπως μπορεί να διαβάσει ο αναγνώστης, πουθενά ο Αντωνακέας δεν εκφράζει την ικανοποίησή του για τον θάνατο του Τσιγάντε, ούτε βέβαια του χρεώνει "σκοτεινές αριστερές δραστηριότητες", όπως ισχυρίζεται ο Φλάισερ. 

 Ο Αντωνακέας ασκεί μεν έντονη (και προφανέστατα άδικη) κριτική στον Τσιγάντε, αλλά αυτό απέχει πολύ απ΄το να εκφραστεί ικανοποίηση για τον θάνατό του. 

 Άλλωστε αυτή η "ικανοποίηση" θα καταγραφόταν πρωτίστως σε κάποια απ΄τις εφημερίδες που εξέδιδε η συγκεκριμένη οργάνωση κατά την Κατοχή, και όχι σε ένα βιβλίο που πρωτοκυκλοφόρησε τέσσερα χρόνια μετά το θάνατο του Τσιγάντε, το 1947. 

 Ο Φλάισερ όμως δεν παρέθεσε κάποιο φύλλο εφημερίδας της Ε.Ε, που να τεκμηριώνει τον ισχυρισμό του, παρά μόνο παρέπεμψε σε απόσπασμα ενός βιβλίου που δεν αποδεικνύει τίποτα.

 Θα επανέλθουμε συντόμως για τον συγκεκριμένο γερμανό ιστορικό....

Κριτική σε άρθρο του ιστορικού Βλάση Αγτζίδη

 Στην "προοδευτική" Ελευθεροτυπία δημοσιεύτηκε αυτό το άρθρο του ιστορικού Βλάση Αγτζίδη.
 Θα σταθούμε σε κάποια σημεία του που χρήζουν σχολιασμού:

 "Η Ελλάδα είχε γνωρίσει μια τετράχρονη σκληρή Κατοχή από τους Γερμανούς ναζί και τους συνεργάτες τους, Ιταλούς και Βούλγαρους φασίστες."

 Καταρχήν θα έπρεπε να γνωρίζει ότι η τότε Βουλγαρία δεν είχε φασιστικό καθεστώς.
 Ναι μεν ήταν σύμμαχος του Άξονα, έστω και αν ο βουλγαρικός στρατός δεν συμμετείχε στις πολεμικές επιχειρήσεις παρά κυρίως αναλωνόταν σε καθήκοντα στρατού κατοχής γειτονικών χωρών, ναι μεν είχε δικτατορία αλλά αυτά σε καμμία περίπτωση δεν αρκούν για να βαφτιστεί ένα καθεστώς φασιστικό. 
 Αυτο μπορεί να δείχνει λεπτομέρεια για τους πολλούς, αλλά ένας διδάκτωρ ιστορίας όπως ο κ.Αγτζίδης θα έπρεπε να το γνωρίζει. Αν δεν το γνωρίζει ας διαβάσει γραπτά μελετητών που έχουν ασχοληθεί με το θέμα όπως ο Στάνλει Πέιν ή ο αριστερός Νίκος Πουλαντζάς.

 
"Θεωρείται ότι τόσο σκληρή συμπεριφορά κατά κατακτημένου λαού, οι ναζί επέδειξαν μόνο στην περίπτωση της Ουκρανίας. Περίπου 10% του ελληνικού λαού θα χαθεί αυτή την εποχή."

 Ο ιστορικός κ.Αγτζίδης θα έπρεπε να ξέρει ότι -πέραν των αναμφισβήτητων ευθυνών των Γερμανών- για ένα πολύ μεγάλο μέρος των τεράστιων απωλειών που υπέστη ο ελληνικός λαός την εποχή εκείνη ευθύνεται το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, δηλαδή το ΚΚΕ με την διχαστική εμφυλιοπολεμική τακτική που εφάρμοζε απ΄το 1943 κιόλας. Εξίσου συνυπεύθυνοι ήταν και οι άλλοι δύο κατακτητές (Ιταλοί και Βούλγαροι), ακόμα και οι Σύμμαχοι (υπενθυμίζουμε τον ναυτικό αποκλεισμό της Ελλάδας που εν πολλοίς -αλλά όχι αποκλειστικά- προκάλεσε την πείνα του 1941-42, τον βομβαρδισμό του Πειραιά τον Ιανουάριο του ΄44 κτλ).

  "Ακόμα και το ΚΚΕ, δηλαδή η δύναμη που σε μεγάλο βαθμό κυριάρχησε σ' αυτό το αντιστασιακό κίνημα, είχε εγκαταλείψει τους στόχους περί κομμουνιστικού μετασχηματισμού και ένταξης της Ελλάδας στο σοβιετικό στρατόπεδο."

 Καταρχήν, το 1944 ο Β'Π.Π ήταν ακόμα σε εξέλιξη και δεν είχαν ακόμα σχηματοποιηθεί τα δύο "στρατόπεδα", το σοβιετικό και το δυτικό. Η σοβιετοδουλεία του ΚΚΕ όμως δεν έπαψε ποτέ να ισχύει καθ'ολη την ιστορική του διαδρομή, πόσο μάλλον κατά την ταραγμένη εκείνη περίοδο. Ενδεικτική είναι η κίνηση του Ερυθριάδη (κομματικός καθοδηγητής για την ανατολική Μακεδονία και Θράκη) που επισκέφτηκε στον σοβιετικό Τολμπούχιν στην Σόφια τον Οκτώβριο του 1944 και του ζήτησε να μπει ο Κόκκινος Στρατός στην Ελλάδα. Για το ζήτημα αυτό είχε μιλήσει ο γ.γ του ΕΑΜ, Δημήτρης Παρτσαλίδης στην αριστερή εφημερίδα "Αυγή" στις 15/04/1979:
 "Όταν τα σοβιετικά στρατεύματα μπήκαν στην Βουλγαρία και προωθήθηκαν ως τα ελληνικά σύνορα, υπεύθυνη αντιπροσωπεία της κομματικής οργάνωσης της περιοχής Μακεδονίας-Θράκης του ΚΚΕ πήγε στην Σόφια και ζήτησε απ΄τον στρατάρχη Τολμπούχιν να μπούνε τα σοβιετικά στρατεύματα και στην Ελλάδα. Δεν μπήκαν." [1]


 "Με τις Συνθήκες του Λιβάνου και της Καζέρτας είχε αποδεχτεί ως μεταπολεμικό πλαίσιο τη δημοκρατική μετεξέλιξη της Ελλάδας και την ένταξή της στο δυτικό κόσμο."

 Αυθαίρετο συμπέρασμα που δεν στηρίζεται πουθενά.
 Η υπογραφή της συμφωνίας του Λιβάνου ήταν πρωτοβουλία των εκπροσώπων του ΕΑΜ και άργησε μήνες να επικυρωθεί απ΄την κομμουνιστική ηγεσία. Παράλληλα με την επικύρωσή της οι κομμουνιστές αποφάσισαν να συμμετέχουν στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας υπό τον Γεώργιο Παπανδρέου.
 Το σκεπτικό των κομμουνιστών όμως δεν είχε καμμία σχέση με την "αποδοχή της ένταξης της Ελλάδας στην δυτικό κόσμο", όπως ισχυρίζεαι ο κ.Αγτζίδης.
  Ο οργανωτικός γραμματέας του ΚΚΕ, Γιάννη Ιωαννίδη έλεγε σχετικά με το θέμα:
 "Τον Αύγουστο πήραμε αυτήν την απόφαση, διότι με αυτόν τον τρόπο θα εμποδίζαμε, θα βάζαμε φραγμό στους Εγγλέζους, θα τους πείθαμε ότι εμείς δεν πάμε να καταλάβουμε δια της βίας την εξουσία για να μην φέρουν από πιο μπροστά στρατεύματά τους στην Ελλάδα και έτσι να τους πιάσουμε εμείς στον ύπνο και όχι αυτοί εμάς" [2]

Για την συμφωνία της Καζέρτα, πάλι ο Ιωαννίδης έλεγε: 
 "Τουλάχιστον τώρα τους αποκοίμιζες και λιγάκι, ότι δεν θα αντιμετωπίσουν αμέσως πολεμική ενέργεια του ΕΛΑΣ εναντίον τους. Αυτό μας έδινε και καιρό να οργανωθούμε καλύτερα να κάνουμε τον εθνικό στρατό να κάνουμε καλύτερα την δουλειά μας". [3]


 "Το «λαϊκοδημοκρατικό» του όραμα ελάχιστες σχέσεις είχε δομικά με τη μονοκομματική σταλινική δικτατορία που υπήρχε στη Σοβιετική Ένωση."

 Ο λαός είχε ήδη πάρει μία σαφή ιδέα για το "λαϊκοδημοκρατικό" όραμα του ΚΚΕ στις ανταρτοκρατούμενες περιοχές που αποκαλούταν απ΄τους κομμουνιστές "Ελεύθερη Ελλάδα". Εκεί όπου το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ είχε επιβάλλει το δικό του αυταρχικό καθεστώς, σταλινικού τύπου.
 Πέραν των σχετικών καταγγελιών εκπροσώπων του μη-εαμικού κόσμου υπάρχουν και ομολογίες κομμουνιστών. Π.χ. ο Ανδρέας Τζήμας έλεγε:
 "Και η εξουσία που ασκούμε είναι απόλυτη, καταθλιπτική, τέτοια που καμμιά άλλη κυβέρνηση στην Ελλάδα, στα 130 χρόνια της ανεξάρτητης ύπαρξης της μπορούσε ποτέ να ονειρευτεί." [4]
 Αναρίθμητες είναι επίσης και οι μαρτυρίες ειλικρινών αριστερών για υπερβασίες και αγριότητες μελών/στελεχών του ΚΚΕ και του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ εις βάρος αντιφρονούντων σε διάφορες περιοχές της Ελλάδας.

 

"Εκείνη την εποχή το ΚΚΕ ήταν απολύτως προσηλωμένο στην ιδέα του αντιφασιστικού Λαϊκού Μετώπου."

 Πως;
 Χτυπώντας τον ΕΔΕΣ του Ζέρβα; Δολοφονώντας τον Ψαρρό; Διαλύοντας την ΠΑΟ στην Μακεδονία, τον Ε.Σ στην Πελοπόννησο και το 5/42 στην Ρούμελη; Συκοφαντώντας όλους τους παραπάνω χαρακτηρίζοντάς τους συλλήβδην "προδότες"; Δίνοντας συγχωροχάρτι σε όσους από αυτούς τους "προδότες" δέχονταν να ενταχθούν στον κομματικό του στρατό τον ΕΛΑΣ; Χτυπώντας ανελέητα τα χωριά που δεν υποστήριζαν το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ; Σφάζοντας και βασανίζοντας τους αντιφρονούντες ή κλείνοντάς τους σε στρατόπεδα αιχμαλώτων; Υιοθετώντας και εφαρμόζοντας στην πράξη την ρήση του Σιάντου "πας μη εαμίτης γκεσταπίτης";

 Αν όλα αυτά έγιναν με το ΚΚΕ να είναι προσηλωμένο στην ιδέα του αντιφασιστικού μετώπου -σύμφωνα με τον κ.Αγτζίδη-  τότε φανταστείτε τι θα γινόταν αν το ΚΚΕ ΔΕΝ ήταν προσηλωμένο...
 Περίεργη αντίληψη περί "προσήλωσης" έχει ο κ.Αγτζίδης..


  "Και όταν η ΕΣΣΔ, βαθμιαία αλλά γρήγορα, κατά τη δεκαετία του '30, μετεξελίχθηκε σ' ένα περίκλειστο αυταρχικό σταλινικό κράτος, οι παλιές ιδεολογικές συνάφειες και οι οργανωτικές εξαρτήσεις θα χρησιμοποιηθούν για την εξυπηρέτηση των κυνικών κρατικών συμφερόντων. Ετσι ερμηνεύεται η παθητική στάση της ηγεσίας του ΚΚΕ κατά τα Δεκεμβριανά"

 Εδώ εμμέσως πλην σαφώς ο κ.Αγτζίδης εννοεί ότι η "παθητική στάση" της ηγεσίας του ΚΚΕ στα δεκεμβριανά οφείλεται σε παρέμβαση των σοβιετικών.
 Καταρχήν, είναι απορίας άξιο από που προκύπτει η πεποίθησή του περί "παθητικότητας" της ηγεσίας του ΚΚΕ στα δεκεμβριανά. Τα ιστορικά γεγονότα δεν δείχνουν κάτι τέτοιο. Απ΄τον Σεπτέμβριο του 1943 το ΚΚΕ επεξεργαζόταν σχέδιο για την κατάληψη της Αθήνας, την οποία θεωρούσε ως βασικό στόχο. Περισσότερα στοιχεία, προερχόμενα μόνο από αριστερές πηγές, για την τακτική των κομμουνιστών όσον αφορά την κατάληψη της Αθήνας έχουμε ανεβάσει σε αυτήν την ανάρτηση.
 Επίσης στα δεκεμβριανά αναμφίβολα ο επιτιθέμενος ήταν ο ΕΛΑΣ που χτύπησε αστυνομικά τμήματα, το Σύνταγμα Χωροφυλακής στου Μακρυγιάννη, την Σχολή Χωροφυλακής και τον στρατώνα στο Γουδί κ.ο.κ. Λίγο πριν το ξέσπασμα των δεκεμβριανών η Κ.Ε του ΕΛΑΣ έδωσε και την διαταγή να χτυπηθεί ο Ζέρβας και η νεοσύστατη Εθνοφυλακή, όπως είδαμε εδώ, ενώ τις ίδιες μέρες έγιναν ευρείας κλίμακας επιθέσεις κατά του Τσαούς Αντών στην ανατολική Μακεδονία και Θράκη.
 Όλες αυτές οι επιθετικές κινήσεις αν μη τι άλλο δεν καταδεικνύουν "παθητική στάση του ΚΚΕ κατά τα δεκεμβριανά", όπως ο ιστορικός Αγτζίδης αστόχως ισχυρίζεται.
 Τα στρατηγικά σφάλματα, η λανθασμένη τακτική και η υποτίμηση του αντιπάλου δεν μαρτυρούν παθητικότητα. Μαρτυρούν ανικανότητα. Δυστυχώς γι'αυτούς, ευτυχώς για την Ελλάδα
 Ας πρόσεχαν...

  [1] "Σκληροί αγώνες και μεγάλες θυσίες" του Δημήτριου Καραϊσαρλή, σελ.295
 [2] "Αναμνήσεις" του Γιάννη Ιωαννίδη, σελ.255-6
[3] "Αναμνήσεις" του Γιάννη Ιωαννίδη, σελ.296
[4] "Ο ΕΛΑΣ και η εξουσία" του Γρ.Φαράκου β'τόμος, σελ.264

Προκλητική αλλοίωση της ιστορικής αλήθειας απ'τον αριστερό "αντιστασιακό" και συγγραφέα Ανδρέα Κέδρο

Ο Ανδρέας Κέδρος είναι πρώην αντιστασιακός και αριστερός ιστορικός συγγραφέας, γνωστός κυρίως για το έργο του "Η ελληνική αντίσταση 1940-1944". Είναι από αυτούς που με τα γραπτά τους άφησαν το στίγμα τους στην μεταπολιτευτική ιστοριογραφία που αναφέρεται στην κατοχή και την αντίσταση.

 Ξεφυλλίζοντας το δίτομο προαναφερθέν βιβλίο του, παρατηρήσαμε κάποιες αναφορές του συγγραφέα που αν μη τι άλλο ξενίζουν.

 Στις σελ.227-230  του α΄ τόμου αναφέρεται στην ΠΕΑΝ και στην ανατίναξη της ΕΣΠΟ με κολακευτικά λόγια για τους συντελεστές της επιχείρησης. Αυτό εκ πρώτης όψεως δείχνει παράδοξο για έναν αριστερό, αφού ως γνωστόν το ΚΚΕ είχε καταδικάσει την ανατίναξη της ΕΣΠΟ χαρακτηρίζοντάς την προβοκάτσια. Είναι επίσης γνωστό ότι οι σχέσεις του ΕΑΜ με την ΠΕΑΝ και τις άλλες αθηναϊκές αντιστασιακές οργανώσεις δεν ήταν καθόλου καλές. 

 Αυτό το παράδοξο όμως εξηγείται, αν διαβάσουμε την παρακάτω φράση του στην σελ.228:

 Ουσιαστικά θεωρεί την ΠΕΑΝ ως πρόδρομο της κομμουνιστικής ΕΠΟΝ!!! Αυτό φυσικά είναι σχιζοφρενικός ισχυρισμός που ουδεμία σχέση έχει με την αλήθεια. Οπότε είτε ο συγγραφέας ήταν τελείως άσχετος, είτε έγραφε συνειδητά ψέματα. Διαλέγουμε το δεύτερο.

Παρακάτω στην σελ. 231 γράφει:

 

 Η ΥΒΕ ουδέποτε διαλύθηκε απ΄τον ΕΛΑΣ (δεν θα μπορούσε άλλωστε να συμβεί αυτό αφού δεν διέθετε ένοπλα τμήματα), απλά μετονομάστηκε σε ΠΑΟ το καλοκαίρι του 1942. Η ΠΑΟ ναι, αργότερα διαλύθηκε απ΄τα χτυπήματα του ΕΛΑΣ.

 Η οργάνωση Ε.Σ (ονομαζόταν Ελληνικός Στρατός και όχι Εθνικός Στρατός, όπως ανακριβώς γράφει ο Κέδρος) της Πελοποννήσου ουδέποτε ενισχύθηκε καθ’οιονδήποτε τρόπο απ΄τους κατακτητές. Αντιθέτως συνεργαζόταν με την βρετανική στρατιωτική αποστολή, ενώ είχε υπογράψει και σύμφωνο συνεργασίας με τον ΕΛΑΣ στο Δυρράχι τον Αύγουστο του 1943, πρωτού διαλυθεί από αυτόν στα πλαίσια της γνωστής προσπάθειας μονοπώλησης της αντίστασης απ΄τους κομμουνιστές. 

 Αυτή η προσπάθεια απαξίωσης του μη-κομμουνιστικού αντάρτικου της Πελοποννήσου φαίνεται και στην παρακάτω φράση του στην σελ.86 του β' τόμου:

Παρακάτω βέβαια στην σελ.88 παραδέχεται ότι υπήρχαν κάποιοι μικροί σχηματισμοί:

 

 Μόνο που και πάλι είναι ανακριβής. 
Ο Παπαδόγγωνας μπορεί να είχε σχέσεις με τον Ε.Σ αλλά ποτέ δεν ηγήθηκε κανενός αντάρτικου σχηματισμού. Ενώ λέει ότι ο Κοκκώνης εντάχθηκε αργότερα στα Τάγματα Ασφαλείας, παραλείπει να αναφέρει την προγενέστερη αιματηρή διάλυση της αντάρτικης ομάδας του απ΄τον ΕΛΑΣ. Δεν λέει επίσης τίποτα για τα γεγονότα της Αχαϊας, του Φαρμακά, της Ολυμπίας, του Ταϋγέτου κτλ όπου διαλύθηκαν απ΄τον ΕΛΑΣ ανεξάρτητες αντάρτικες ομάδες ή τμήματα του Ε.Σ. 

 Μετά ο συγγραφέας αποφασίζει να ασχοληθεί με την Μακεδονία. Γράφει στην σελ.91:

 

  















Εδώ χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα:

  
- Ο Κέδρος ανακάλυπτε το 1943 τμήματα της ΠΑΟ στην βουλγαροκρατούμενη ζώνη, και ειδικότερα στο Μποζ-Νταγ…  Εκτός τόπου και χρόνου.

- Ανακάλυψε ότι την ΠΑΟ διεύθυνε ο Μιχάλαγας… ο οποίος όμως ήταν ένας τοπικός οπλαρχηγός της ΠΑΟ πολλές δεκάδες χιλιόμετρα μακριά, στην Κοζάνη.

 - Ανακάλυψε επίσης ότι ο Αντών Τσαούς ήταν "πότε με την ΠΑΟ και πότε με τον ΕΛΑΣ", ενώ είναι γνωστό ότι ο Τσαούς Αντών αρχικά ήταν ανεξάρτητος οπλαρχηγός και αργότερα επικεφαλής των ΕΑΟ
 - Αναφερόμενος στον καπεταν-Οδυσσέα που έδρασε στον Έβρο, ξεχνάει να πει ότι αυτός ο εξτρεμιστής ήταν κομμουνιστής… Αν δεν το ήξερε, ας διάβαζε τουλάχιστον άλλους συντρόφους του που το λένε καθαρά.

 Απ΄το παραλήρημα του Κέδρου δε ξέφυγαν φυσικά ούτε οι αξιωματικοί του 5/42:

 Διαβάζουμε στην σελ.136:

 

 Ναι μεν η 5^η ταξιαρχία του ΕΛΑΣ έστελνε τελεσίγραφα στον Ψαρρό για να τους παραδώσει τους Δεδούση-Καπετζώνη αλλά πουθενά δεν γινόταν νύξη για επαφές των τελευταίων με τους Γερμανούς και τα Τάγματα Ασφαλείας.

Και συνεχίζει απτόητος στην σελ.139:

 

Καταρχήν εντύπωση προκαλεί η μαρτυρία του ότι τους μετέφεραν καμιόνια στην Άμφισσα .. Ήταν εκεί και το είδε;

 Λοιπόν, για να μιλήσουμε σοβαρά:

- Η Άμφισσα δεν είχε Τάγματα Ασφαλείας.

- Ο Καπετζώνης την εποχή εκείνη ήταν ταγματάρχης και όχι λοχαγός. Μετά την διάλυση του 5/42 πέρασε κατευθείαν με βενζινόπλοιο απέναντι στην Πελοπόννησο, και αργότερα εντάχθηκε στο Σύντάγμα Ευζώνων Πατρών. Αργότερα πέρασε στο Τάγμα Ευζώνων της Ναυπάκτου.

- Ο Παπαβασιλείου την εποχή εκείνη ήταν αντισυνταγματάρχης και όχι λοχαγός. Πέρασε και αυτός απέναντι στην Πάτρα αλλά δεν εντάχθηκε στο Σύνταγμα Ευζώνων.

- Ο Δεδούσης μετα κόπων και βασάνων κινήθηκε αρχικά προς την Άμφισσα και μετά στην Αθήνα όπου συνελήφθη και φυλακίστηκε απ΄τους Γερμανούς.

 Ο κατάλογος με τα μαργαριτάρια του αντιστασιακού-συγγραφέα Ανδρέα Κέδρου είναι ατελείωτη και θα μπορούσαμε να σκανάρουμε και να σχολιάζουμε για πολύ ακόμα.

 Ενδεικτικά μόνο παραθέσαμε κάποια αποσπάσματα για να φανεί η (αν)αξιοπιστία ενός χαρακτηριστικού παραδείγματος της αριστερής ιστοριογραφίας…