Ο ταγματάρχης Στούπας και η μάχη της Λεύκης τον Οκτώβριο του '43

 Ο ταγματάρχης Στούπας ήταν επικεφαλής τοπικής αντάρτικης ομάδας της οργάνωσης Ελληνικό Στρατός (Ε.Σ) στην ορεινή Τριφυλλία. Μετά την υπογραφή του συμφώνου του Δυρραχίου στις 28/08/1943 μεταξύ Ε.Σ-ΕΛΑΣ, που πρακτικά σήμαινε την υποταγή του πρώτου στον δεύτερο, οι ελασίτες απαιτούσαν απ΄τους οπλαρχηγούς του Ε.Σ είτε να ενταχθούν με τους άντρες τους στον ΕΛΑΣ είτε να διαλύσουν αυτοβούλως τις ένοπλες ομάδες τους.
 Στην ίδια περιοχή με τον Στούπα, λίγο έξω απ΄την Κυπαρισσία, δρούσε και ο καπετάνιος του ΕΛΑΣ Ναπολέων Παπαγιαννόπουλος. Αυτός ενημέρωσε σχετικά τον Στούπα. Ο Στούπας, εμπειροπόλεμος αξιωματικός με περγαμηνές απ΄την μιρασιατική εκστρατεία και τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, αν και θεώρησε προσβλητικό για τον ίδιο να υποταχθεί στον ΕΛΑΣ εντούτοις δέχτηκε να διαλύσει την ομάδα του διότι δεν είχε την δύναμη να κάνει κάτι διαφορετικό.
 Είπε στον Παπαγιαννόπουλο ότι θα πήγαινε στο αρχηγείο του ΕΛΑΣ στο Δυρράχι, αφού πρώτα πέρναγε απ΄το χωριό του την Λεύκη. Ο Παπαγιαννόπουλος του έδωσε άδεια, κάτι σπάνιο για αξιωματικούς του Ε.Σ που δεν εντάσσονταν αμέσως στον ΕΛΑΣ. Στην Λεύκη ο Στούπας κατάφερε και εξασφάλισε άδεια απ΄το τοπικό ΕΑΜ για να μεταβεί στην Καλαμάτα. Οι κομμουνιστές όμως τον παρακολουθούσαν.

 Στην Καλαμάτα ήρθε σε επαφή με τον Παπαδόγκωνα και άλλους αξιωματικούς του Ε.Σ που είχαν καταφύγει εκεί και συμφώνησαν να προσπαθήσουν να οργανώσουν νέα αντάρτικη ομάδα και να ζητούσαν ενίσχυση απ΄τους Βρετανούς με αεροπορικές ρίψεις. Ο Στούπας είχε εντοπίσει ένα σημείο κατάλληλο για αεροπορικές ρίψεις κοντά στην Λεύκη.
 Στην διαδρομή προς την Λεύκη ήρθε σε αψιμαχίες με μέλη της ΟΠΛΑ που είχαν διαταγή να τον συλλάβουν επειδή δεν είχε εμφανιστεί στο Δυρράχι για να καταταγεί στον ΕΛΑΣ. Τελικά μπόρεσε και έφτασε στην Λεύκη μαζί με άλλους 3 συντρόφους του. Ένας από αυτούς, ο Κάππος, είχε κρύψει κάποια όπλα πριν την διάλυση της ομάδας του Στούπα. Έτσι ο Στούπας μπόρεσε και εξόπλισε καμμιά δεκαριά συντρόφους του. Ήταν σίγουρος, πιθανότατα και από πληροφορίες που είχε, ότι επίκειται επίθεση του ΕΛΑΣ εναντίον του.

 Όπως αναμενόταν, η επίθεση έγινε στις 11 Οκτωβρίου του '43. Η μάχη ήταν σκληρή και κράτησε σχεδόν όλη την μέρα. Κατά την διάρκεια της μάχης οι ελασίτες έκαψαν αρκετά σπίτια, σκότωσαν τρεις άοπλους ντόπιους και τρεις άντρες του Στούπα. Οι ίδιοι είχαν αρκετά βαριές απώλειες, γύρω στους 18-20 νεκρούς και τραυματίες. Πιθανότατα οι περισσότεροι από αυτούς ήταν θύματα του ίδιου του Στούπα που ήταν δεινός σκοπευτής και είχε ταμπουρωθεί στο σπίτι του, το οποίο προσπαθούσαν να κάψουν οι επιτιθέμενοι.
 Οι ελασίτες διέκοψαν ξαφνικά την επίθεσή τους όταν είδαν ότι πλησίαζε μία αυτοκινητοπομπή που νόμιζαν ότι ήταν Γερμανοί. Η αποχώρησή τους έδωσε την ευκαιρία στον Στούπα και τους συντρόφους του να φύγουν απ΄το χωριό. Η αυτοκινητοπομπή όμως δεν ήταν γερμανική, αλλά του Ερυθρού Σταυρού που έφερνε τρόφιμα στον πληθυσμό.
 Έτσι μετά από λίγο οι ελασίτες επέστρεψαν. Δεν βρήκαν τον Στούπα αλλά επειδή το σπίτι του είχε καεί διέδιδαν ότι πέθανε. Συνέλλαβαν τους γονείς του και έναν ξάδελφό του τον οποίο βασάνισαν φρικτά.

 Μετά την μάχη της Λεύκης, ο Στούπας μαζί με τέσσερις συντρόφους του κρυβόταν στην ύπαιθρο για πάνω από δύο μήνες. Για λίγες μέρες τον είχε φιλοξενήσει στην Λεύκη ο τοπικός υπεύθυνος του ΕΑΜ, ονόματι Γιωργόπουλος. Ο αδελφός του Γιωργόπουλου λίγο μετά συνελλήφθη από Γερμανούς και ο Στούπας έστειλε σημείωμα στον Παπαδόγκωνα για να μεσολαβήσει στους Γερμανούς προκειμένου να απελευθερωθεί.
 Έτσι ο Παπαδόγκωνας έμαθε ότι ο Στούπας ήταν ζωντανός, εν αντιθέσει με το τι διέδιδαν οι κομμουνιστές και έπεισε τους Γερμανούς να στείλουν ένα μικρό τμήμα στην περιοχή για να περισώσουν τον Στούπα και τους συντρόφους του. Ήταν Δεκέμβριος του ΄43. Ο Στούπας μεταφέρθηκε στην Αθήνα όπου και παρέμεινε ως τις 15/03/1944 οπότε και επανήλθε στην Μεσσηνία, αυτήν την φορά υπό άλλες συνθήκες.


 Πηγή: "Ματωμένες μνήμες 1940-45" του Ιωάννη Μπουγά

Βαλτέτσι 1944. Το χρονικό μιας ακόμη κομμουνιστικής θηριωδίας - μέρος α'

 Σχεδόν όλοι γνωρίζουμε για τα αίσχη των κομμουνιστών στον Μελιγαλά, στους Γαργαλιάνους στον Κούκο Πιερίας, στον Βαθύλακκο Κοζάνης, στο Κιλκίς κ.α. Λίγοι όμως γνωρίζουν για την σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή του Βαλτετσίου στις 15/06/1944 απ΄το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.

 Το Βαλτέτσι είναι χωριό της ορεινής Αρκαδίας, κοντά στην Τρίπολη, με μεγάλη ιστορία καθώς συνεισέφερε τα μέγιστα στο επιτυχές ξεκίνημα της Επανάστασης του ’21 στην Πελοπόννησο. Οι κάτοικοί του ασχολούνταν κυρίως με την κτηνοτροφία. Από πολιτικής άποψης, την προπολεμική περίοδο στο Βαλτέτσι υπήρχαν και βασιλόφρονες και βενιζελικοί. Ο κομμουνισμός δεν ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής ούτε στο Βαλτέτσι, ούτε στην Πελοπόννησο.

 Η περίοδος της Κατοχής ήταν δύσκολη για το Βαλτέτσι, όπως και για όλη την Ελλάδα. Στο χωριό δεν υπήρχε βέβαια κατοχικός στρατός, αλλά κάποια  επεισόδια  με Ιταλούς  που έκλεβαν ζώα ή προσέβαλαν τους ντόπιους ήταν συνηθισμένο φαινόμενο.

Οκτώ Βαλτετσιώτες (τρεις εκ των οποίων ήταν επικηρυγμένοι απ΄τους Ιταλούς) είχαν ενταχθεί στην αντάρτικη ομάδα του Γρηγόρη Ματζουράνη που έδρασε στον Πάρνωνα προτού αυτοδιαλυθεί προσωρινά τον Ιούνιο του ’43 λόγω της κύκλωσής της από ισχυρότερες ιταλικές δυνάμεις. Από εκεί οι Βαλτετσιώτες πέρασαν στον Ταϋγετο όπου εντάχθηκαν στα ένοπλα τμήματα της αντιστασιακής οργάνωσης Ελληνικός Στρατός και ειδικότερα υπό την ηγεσία του ίλαρχου Τηλέμαχου Βρεττάκου.

  

 Οι κάτοικοι του Βαλτετσίου λόγω της κτηνοτροφικής τους ασχολίας μετακινούνταν αρκετά σε γειτονικά μέρη προκειμένου να βρουν κατάλληλα λιβάδια για τα ζώα τους. Πήγαιναν κυρίως στην Λακωνία και στην Αργολίδα. Αυτά που είδαν αλλά και άκουσαν απ΄τους ντόπιους για το καθεστώς που είχε επιβάλλει το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ στις περιοχές που ήλεγχε τους έκαναν ακόμα πιο επιφυλακτικούς απέναντί του. Ούτε οι κομμουνιστές τους έβλεπαν με καλό μάτι επειδή τους θεωρούσαν αντιδραστικούς.

Παρ’ολ’αυτά οι κομμουνιστές προσπάθησαν να προσεταιριστούν το χωριό και να το οργανώσουν στο ΕΑΜ. Τελικώς κατόπιν ισχυρών πιέσεων στις 17/03/1944 σχηματίστηκε επιτροπή του ΕΑΜ στο Βαλτέτσι. Η επιτροπή δεν ήταν εκλεγμένη απ΄τους κατοίκους (η μεγάλη πλειοψηφία των οποίων ήταν εκτός του χωριού λόγω εργασιών) αλλά αυθαίρετα διορισμένη από τον απεσταλμένο του ΕΑΜ, Γκανά, που πήγε να πείσει τους Βαλτετσιώτες να οργανωθούν. Επίσης, απ΄το χωριό δεν είχαν περάσει ποτέ Γερμανοί ούτε το είχαν ενοχλήσει ποτέ. Αναμενόμενα, η επιτροπή του ΕΑΜ έπεσε σε αδράνεια και υπολειτουργούσε.

 Συγχρόνως, στελέχη του ΕΑΜ στην ευρύτερη περιοχή ενημέρωναν τους Βαλτετσιώτες ότι απαγορεύεται η μετακίνηση προς την Τρίπολη, και ότι για να πάνε ακόμα και σε κοντινά χωριά θα έπρεπε να παίρνουν σχετική άδεια. Αυτοί όμως οι περιορισμοί ήταν δυσβάστακτοι για τους Βαλτετσιώτες που εν πολλοίς επιβίωναν χάρη στο αλισβερίσι που έκαναν στην Τρίπολη. Έδιναν τα κτηνοτροφικά προϊόντα που παρήγαγαν και έπαιρναν άλλα είδη πρώτης ανάγκης που δεν είχαν.

 Αρχές Μαϊου επισκέφτηκε το χωριό ο Γιάννης Ρούσσος, σημαντικό στέλεχος του ΕΑΜ στην περιοχή. Ήταν πιο φορτικός απ΄τον Γκανά. Όρισε και αυτός επιτροπή του ΕΑΜ στο Βαλτέτσι, η οποία όμως και πάλι ατόνησε και έπεσε σε αδράνεια. Τις ίδιες περίπου μέρες ήρθε και εγκαταστάθηκε στο Βαλτέτσι ο Γατσόπουλος, σκληροπυρηνικός κομμουνιστής με σκοπό να παρακολουθεί την λειτουργία της εαμικής επιτροπής.

Τις μέρες εκείνες οι Γερμανοί συνέλαβαν 3 Βαλτετσιώτες που επέστρεφαν στο χωριό απ’τον Ερμιονίδα, κοντά στον Αχλαδόκαμπο. Είχε προηγηθεί το χτύπημα μιας γερμανικής περιπόλου απ΄τον ΕΛΑΣ και οι Γερμανοί ήταν εξοργισμένοι. Οι 3 συλληφθέντες ήταν έγκλειστοι στην Τρίπολη και όλοι φοβόντουσαν ότι οι Γερμανοί θα τους εκτελούσαν για αντίποινα. Οι γυναίκες των συλληφθέντων πηγαινοέρχονταν στην Τρίπολη και παρακαλούσαν τον νομάρχη και άλλους υπευθύνους να μεσολαβήσουν στους Γερμανούς για να τους αφήσουν ελεύθερους.

Ο Γατσόπουλος, που ουσιαστικά ήταν ο εκπρόσωπος του ΕΑΜ στο χωριό, όχι μόνο δεν φάνηκε να ανησυχεί για την τύχη των συλληφθέντων αλλά επέμεινε στην αυστηρή τήρηση της απαγόρευσης –επί ποινή θανάτου- της μετακίνησης στην Τρίπολη, και γενικώς της απαγόρευσης των μετακινήσεων εκτός χωριού χωρίς την έγκριση του τοπικού υπευθύνου (δηλαδή του ίδιου), και στην υποχρεωτική στρατολόγηση 100 αντρών του χωριού για τον ΕΛΑΣ. Όλα αυτά προκάλεσαν μεγάλη δυσαρέσκεια στο χωριό, οι καυγάδες με τον Γατσόπουλο ήταν συνεχείς και πολλοί άρχισαν να σκέφτονται την λύση της αυτοπροστασίας απέναντι στο ΕΑΜ με τον εξοπλισμό απ΄τα Τάγματα Ασφαλείας του Παπαδόγκωνα που είχαν έδρα την Τρίπολη. Υπέρ αυτής της επιλογής τάσσονταν και επιφανείς Βαλτετσιώτες που κατοικούσαν στην Τρίπολη.

 Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν η διαταγή του Γατσόπουλου να εκτελέσουν δύο γυναίκες που είχαν παραβιάσει την απαγόρευση μετακίνησης στην Τρίπολη και είχαν πάει εκεί. Η μία είχε πάει για να δει ο γιατρός το μικρό βρέφος της, αφού είχε ζητήσει άδεια και δεν της είχε δοθεί, και η άλλη για να πάρει τρόφιμα. Η διαταγή φυσικά δεν εκτελέστηκε, αφού η τοπική εαμική επιτροπή υπολειτουργούσε και η αντίδραση των κατοίκων ήταν έντονη. Το κλίμα έγινε πολύ βαρύ για τον Γατσόπουλο που αναγκάστηκε εκ των πραγμάτων να φύγει απ΄το χωριό. Η εκδίωξη ενός εκπροσώπου του ΕΑΜ απ΄το Βαλτέτσι ήταν βαρύ πλήγμα για το γόητρο του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και άκρως επικίνδυνο για την εξουσία του αν άλλα χωριά ακολουθούσαν την ίδια τακτική.

  

 Γνωρίζοντας για τις βιαιότητες των κομμουνιστών τόσο απέναντι στην οργάνωση Ε.Σ. όσο και απέναντι στους αντιφρονούντες στην Αργολίδα (κυρίως) και στην Λακωνία, οι κάτοικοι  κατάλαβαν πλέον ότι η βίαιη ρήξη με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ήταν αναπόφευκτη. Έτσι στις 26/05/1944 αποφάσισαν να στείλουν 7 εκπροσώπους του χωριού στην Τρίπολη στον Παπαδόγκωνα προκειμένου να τους εξοπλίσει. Η απόφαση δεν ήταν ομόφωνη καθώς πολλοί διαφωνούσαν, αλλά τελικά αποφασίστηκε το χωριό να παραμείνει ενωμένο και να εξοπλιστεί. Η λογική τους ήταν: "Ή όλο το χωριό με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ή όλο το χωριό με τα Τάγματα Ασφαλείας. Δεν θα διαιρεθούμε!" 

 Μία νοοτροπία αρκετά χαρακτηριστική για πολλά χωριά  της ελληνικής επαρχίας στο πρώτο μισό του 20^ου αιώνα.

  Στην Τρίπολη ο Παπαδόγκωνας δέχτηκε τους 7 απεσταλμένους, αλλά αρχικά αρνήθηκε να τους εξοπλίσει με το αιτιολογικό ότι το Βαλτέτσι είναι απομονωμένο και δεν θα μπορέσει να τους ενισχύσει εγκαίρως σε περίπτωση ελασίτικης επίθεσης. Τελικά όμως κατόπιν πιέσεων απ’τους Βαλτετσιώτες της Τρίπολης ενέδωσε και αποφασίστηκε ο εξοπλισμός του χωριού. Την επόμενη μέρα, 27/05/1944, τα όπλα έφτασαν στο χωριό με φορτηγό. Ήταν περίπου 130 καραμπίνες, δύο οπλοπολυβόλα και πυρομαχικά.

 Μερικές μέρες μετά, γύρω στις αρχές Ιουνίου 1944 εμφανίστηκαν για πρώτη φορά Γερμανοί στο χωριό. Ήταν δύο Γερμανοί σε ένα τεθωρακισμένο όχημα που στάθμευσε για λίγο στην πλατεία του χωριού. Χωρίς να μιλήσουν σε κανέναν, απεχώρησαν γρήγορα. Αυτή ήταν όλη και όλη η επαφή των Γερμανών με το Βαλτέτσι.

Το πλήρες κείμενο της διάψευσης του Παπαδόγκωνα για το δήθεν σύμφωνό του με τους Ιταλούς

 Είχαμε κάνει εδώ μία πρώτη αναφορά στο πλαστό σύμφωνο Παπαδόγκωνα-Ντομένικο που κυκλοφόρησαν οι κομμουνιστές τον Αύγουστο του 1943 στην Πελοπόννησο.
 Ακόμα πιο επισταμένη έρευνα επί του θέματος έχει γίνει σε αυτήν την ιστοσελίδα όπου μάλιστα παρατίθεται και ολόκληρη η διάψευση του Παπαδόγκωνα:



 
 Ιδού το κείμενο:

ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ

    Επανελθών ενταύθα μετ' απουσίαν ολίγων ημερών έλαβον γνώσιν συκοφαντικής επιθέσεως   δια τίνος λαθροβίως και σκοτίως κυκλοφορούσης δήθεν εφημερίδος φερούσης κατ ευφημισμόν τον κτυπητόν τίτλον "Ελληνική Σάλπιγγα". Δεν θα επεχείρουν να κάμω ουδεμίαν διάψευσιν ουδέ  να απαντήσω καν εις τους κυρίους ύβριστάς μου. Πέποιθα ότι η κοινωνία των Καλαμών και ολοκλήρου του Μεσσηνιακού και  γενικώς  του Πελοποννησιακού Λαού είναι τόσον προηγμένη ώστε και δι' ενός όπλου βλέμματος να δύναται να αντιληφθή ου μόνον την πλαστότητα, αλλά και τους σκοπούς δι' ους εξετοξεύθη ή σοβαρά(;;) αύτη αποκάλυψις. Αν αναγκάζομαι να απαντήσω σήμερον δια του Τύπου - βεβαιώ δε ότι δια πρώτην φοράν δημοσιογραφώ κατόπιν της 34ετούς υπηρεσίας μου εις τον Στρατόν - το πράττω εκ φόβου μήπως μερικοί καλοί τίμιοι Έλληνες, ιδία της υπαίθρου, ξένοι προς τους σκότιους σκοπούς μερικών κακών Ελλήνων της Πρωτευούσης μη γνωρίζοντες τον δημόσιον βίον τόσον εμού όσον και του κ. Γιαννακοπούλου, κλονισθώσι προς στιγμήν επί βλάβη της απαιτουμένης ψυχικής ενότητας πάντων.

Λαέ της Μεσσηνίας και της Λακωνίας,

 Δηλώ με τον κατηγορηματικώτερον τρόπον ότι το δημοσιευθέν έγγραφον είναι ανύπαρκτον    επινόημα κακοβούλων Ελλήνων επιδιωκόντων σκοπούς σκοπούς

Κύριοι αναλφάβητοι,

    Οι οποίοι σαλπίζετε τα ψεύδη σας, κατηναλώσατε πάρα πολλά από τα ολίγα εγκεφαλικά σας κύτταρα δια να επιτύχετε τούτο μόνον: Να παρουσιαθήτε ενώπιον του λαού ποίοι είσθε. Επλαστογραφήσατε υπογραφάς και σφραγίδας, διατυμπανίσατε πανταχού, από καιρού ήδη ότι θα επροβαίνατε εις σοβαράς αποκαλύψεις εις βάρος μου και ουδέν άλλο κατωρθώσατε ειμή να υποδείξετε δια της αγνοίας σας, εκείνα τα οποία γνωρίζουν όλοι - και οι φαντάροι μας ακόμη - όσοι έγραφαν κατά την θητείαν των μίαν αναφοράν ή επρωτοκόλλησαν εν έγγραφον. Πριν προβήτε εις την συκοφαντικήν αυτήν εκστρατείαν εναντίον δύο Συνταγματαρχών, δεν εσυμβουλεύεσθε τουλάχιστον ένα δεκανέα πρωτοκολλητήν, ώστε να σας προλάβη άπ' αυτό το κατρακύλισμα. Πληροφορώ όλους τους αγαπητούς μου συμπολεμιστάς, τους αγαπητούς μου Ελληνας, με τους οποίους τόσοι άρρηκτοι δεσμοί τόσων αγώνων με συνδέουν, και παρά την λύπην μου, ότι θα διδαχθώσι και οι συκοφάνται μου, ώστε μελλοντικώς να δύνανται να πράττωσι το έργον των πειστικώτερα, ότι:

    α) Πρακτικά συντασσόμενα μεταξύ δύο η περισσοτέρων στρατιωτικών (επιτροπαί κλπ.) ουδέποτε αριθμούνται, άλλα καταχωρούνται εις βιβλίον ή απλώς υποβάλλονται δι’ αναφορών εις τας προϊστάμενας αρχάς, λαμβανουσών αριθμόν πρωτοκόλλου μόνον των αναφορών ή εγγράφων, εκτός εάν υπάρχη ιδιαίτερον βιβλίον παρά ταις Ιταλικαίς αρχαίς με αύξοντα αριθμόν Πρωτοκόλλων τιμής.

    β) Ό Υποφαινόμενος ως αρχαιότερος των εν Μεσσηνία αξιωματικών έχω τοποθετηθή ενταύθα παρά του Υπουργείου Εθνικής Αμύνης ως Διοικητής της Στρατιωτικής Διοικήσεως Μεσσηνίας. Πώς ήτο δυνατόν να υπογράψω ως "Συνταγματάρχης Διοικήσεως του Έθνικού Στρατού Ελλάδος;". Μάλιστα δε Στρατού μη υπαρκτού ατυχώς κατ' αυτούς;

    γ) Γνωστόν τυγχάνει ότι αι Ιταλικαί Στρατιωτικαί Αρχαί μέχρι τη 25η Ιουλίου εις πάντα τα έγγραφα αυτών εκτός χριστιανικής ημερομηνίας, ανέγραφον και φασιστικήν χρονολογίαν. Εις το δημοσιευθέν κακότεχνον κατασκεύασμα ελλείπει αυτή, θα έπρεπε δε να αναγραφή ΧΧΙΙ

    δ)  Παρά  την  υπογραφήν μου  δεν υπάρχει  σφραγίς, φαίνεται δε καθαρά ότι οι επινοηταί του κατασκευάσματος δεν ηδυνήθησαν να υποκλέψουν ταύτην ή μάλλον τους διέφυγε τούτο.

    ε) Το όλον ύφος του δημοσιεύματος διαφαίνεται, και εις τους ολίγην πείραν στρατιωτικήν έχοντας, ότι δεν είναι στρατιωτικόν.

    Μένει ίσως ή αμφιβολία εις τινας, οι οποίοι έλαβον γνώσιν της κυκλοφορησάσης φωτοτυπίας του πλαστού τούτου εγγράφου, πως εν αυτώ υπάρχει η υπογραφή μου. Άλλ' εάν δεν είναι πλαστογραφημένη εντέχνως, πάντως δυνατόν είναι και από εν οιονδήποτε έγγραφον να επικολληθή κάτωθι ενός αλλού εγγράφου και μεταγενεστέρως να λάβη χώραν η φωτοτυπία, χωρίς να είναι δυνατόν να διαφαίνεται ή απάτη. Και ούτω ασφαλώς συμβαίνει εν προκειμένω, ότι με τους παραχαράκτας και πλαστογράφους εγκληματίας, οίτινες πάντα επί μακρόν χρόνον και μετά μεγίστης προσοχής φιλοτεχνούσι το έγκλημα, παρά ταύτα παραμένωσιν αβλεψίαι και πλάναι,αίτινες οδηγούσιν αυτούς εις τον εισαγγελέα.

    Κύριοι, σταματήσατε εις τον κατήφορον τον μέγαν που φέρεσθε, δεν σας χρεωστά  τίποτα  ο  λαός μας,  με  τας θαυμάσιας αρετάς  του, πού τόσο άφθονον αίμα και χρήμα έχει πληρώσει δια την ανεξαρτησίαν, το μεγαλείον και την δόξαν της πατρίδος μας. Φθάνουν οι 286 φόνοι, τους οποίους μέχρι  προχθές έχετε διαπράξει μόνον εις την Μεσσσηνίαν, εναντίον μεμονωμένων φιλήσυχων Ελλήνων πολιτών και αξιωματικών. Προ τίνων ημερών κατεκρεουργήσατε τον μόνιμον ιατρόν Σακελλαριάδην και άλλους   αξιωματικούς   εις   τα   χωρία   των   εις   τον Ταΰγετον.

    Προχθές μοι κατηγγέλθη ότι εις Γαργαλιάνους Φιλιατρά εδολοφονήσατε τον ανθυπομοίραρχον Γιαννουκάκον Μιχ. και το εξαετές κορασιόν του εις την αγκάλην του και ετραυματίσατε δύο εισέτι τέκνα του ανήλικα σοβαρώς δια πυροβολισμών. Δεν πρόκειται εν τω μέλλοντι εν ουδεμία περιπτώσει  να σας παρακολουθήσω κατήφορον πού φέρεσθε. Υπόσχομαι και δηλώ εις τον Λαόν τον Ελληνικόν, ότι δεν πρόκειται να κούρασω τον Τύπον μας πλέον.

    Εν μόνον έχω να είπω εις τους αγαπητούς συμπολίτας και εις τους Έλληνας. Προσέχετε μη γίνεσθε θύματα των διαφόρων συκοφαντών,  οι όποιοι είτε δια ρυπαρογραφημάτων, είτε δια φωνασκιών εις την ύπαιθρο ρίπτουσι το δηλητήριον του διχασμού και του ολέθρου.

    Κλείσατε τα ώτα σας και έχετε συγκεντρωμένον τον νουν, εντείνατε την κρίσιν σας, ώστε να διαχωρίζετε την αλήθειαν από τα ψεύδη.

    Εις σας δε  τους υποδουλιστάς και πυρπολητάς της ησυχίας του λαού μας, σας συνιστώ να σταματήσετε κάπου εις τον κατήφορον, πού επήρατε.  Τους σκότιους σκοπούς σας δεν θα τους επιτύχετε μέσα εις μίαν πατρίδα της οποίας τον όλεθρον δια του διχασμού επιδιώκετε. Τίποτε άλλο.

ΠΑΠΑΔΟΓΚΩΝΑΣ ΔΙΟΝ.

Συντ/ρχης Πεζικού

Το πλαστό σύμφωνο Παπαδόγκωνα-Ντομένικο

 

Την περίοδο της Κατοχής οι αντιμαχόμενες ελληνικές παρατάξεις αρέσκονταν στο να προσπαθούν να εκθέτουν τους αντιπάλους τους με διάφορα πλαστά σύμφωνα. Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα ήταν αυτό του συμφώνου Παπαδόγκωνα-Ντομένικο. Ο πρώτος ήταν συνταγματάρχης του σχετιζόταν με την αντιστασιακή οργάνωση της Πελοποννήσου Ελληνικός Στρατός, ο δεύτερος ήταν διοικητής του 64^ου ιταλικού συντάγμστος Πεζικού που έδρευε στην Καλαμάτα σαν κατοχική δύναμη.

 Το δήθεν σύμφωνο το έφεραν στο προσκήνιο οι κομμουνιστές στις 18/08/1943 και είχε ως εξής:

  

 

 Το σύμφωνο αυτό με ημερομηνία υπογραφής 20/07/1943 ήταν πλαστό διότι:
-  Κατ'αρχήν, η αντιστασιακή οργάνωση με την οποία σχετιζόταν ο Παπαδόγκωνας ονομαζόταν "Ελληνικός Στρατός", και όχι "Εθνικός Στρατός" όπως λανθασμένα αναφέρεται στο έγγραφο που παρουσίασαν οι κομμουνιστές.

-          Μερικές μέρες μετά, ο Παπαδόγκωνας ανέβηκε στο βουνό και ήρθε σε επαφή με αντάρτες του Ε.Σ και Άγγλους. Αν είχε έρθει σε συμφωνία με Ιταλούς θα ήταν εξαιρετικά ριψοκίνδυνο γι’αυτόν να ανέβει στο βουνό αφού έτσι θα ήταν εκτεθειμένος και στις δύο πλευρές.

-          Τις μέρες που υποτίθεται ότι υπεγράφη το σύμφωνο, οι Σύμμαχοι είχαν εισβάλλει στην Σικελία, η Ιταλία και το μουσολινικό καθεστώς ήταν υπό κατάρρευση. Κανείς Παπαδόγκωνας λοιπόν, δεν θα είχε λόγο να συνάψει συμφωνία με έναν εχθρό που καταρρέει.

-          Ο συνταγματάρχης Γιαννακόπουλος που αναφερόταν στο σύμφωνο είχε ανέβει στο Ταϋγετο μόλις 10 μέρες πριν (10/07/1943) με σκοπό την συγκρότηση εθνικών αντάρτικων ομάδων με την βοήθεια των Άγγλων. Για ποιον λόγο ο Παπαδόγκωνας να τον εκθέσει μόλις 10 μέρες μετά; Για να ενισχυθεί απ΄τους ηττημένους Ιταλούς; Δεν είχε κανέναν λόγο να κάνει κάτι τέτοιο, αφού περίμενε από μέρα σε μέρα ρίψεις όπλων και εφοδίων μέσω της αγγλικής αποστολής που ήταν στον Ταϋγετο.

-          Αφού το σύμφωνο υπεγράφη στις 20/07/1943 γιατί δεν εφαρμόστηκε ούτε κατ'ελάχιστον;

-          Πέραν αυτών, λίγες μέρες μετά στις 28/08/1943, υπεγράφη ένα σύμφωνο συνεργασίας μεταξύ Ε.Σ-ΕΛΑΣ το οποίο φυσικά και δεν τηρήθηκε αφού οι ελασίτες διέλυσαν αιματηρώς τον Ελληνικό Στρατό. Για λογαριασμό του Ελληνικού Στρατού υπέγραψαν οι Γιαννακόπουλος και Νικολόπουλος. Για ποιον λόγο οι κομμουνιστές υπέγραψαν συμφωνία με τον "προδότη" Γιαννακόπουλο ο οποίος σύμφωνα με το δήθεν σύμφωνο Παπαδόγκωνα-Ντομένικο θα διοικούσε τα εθνικιστικά αποσπάσματα που θα συνεργάζονταν με τους Ιταλούς κατά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ;

 Είναι προφανές ότι επρόκειτο για μία κακοστημένη κομμουνιστική πλαστογραφία που είχε σαν σκοπό να εκθέσει τους αξιωματικούς της οργάνωσης Ελληνικός Στρατός.

  Δεν είναι φυσικά τυχαίο ότι οι κομμουνιστές δημοσίευσαν αυτό το πλαστό σύμφωνο σε μία περίοδο (μέσα Αυγούστου του 1943) που εξαπέλυαν επίθεση εναντίον τμημάτων του Ελληνικού Στρατού σε πολλά σημεία της Πελοποννήσου.

 Εκτός της φυσικής εξόντωσης, επιχειρούσαν παράλληλα και την ηθική εξόντωση των αντιπαλών τους. Ήταν η ίδια και απαράλλακτη τακτική που εφάρμοζαν και στην υπόλοιπη Ελλάδα.

      Πηγή: "Εθνική Αντίστασις 1941-1945" Του Κοσμά Αντωνόπουλου, σελ.502-505