Άλλο ένα αριστερό παραμύθι για τον δήθεν "πατριωτισμό" των κομμουνιστών

 Στα πλαίσια της προκλητικής παραχάραξης της Ιστορίας απ'τους κάθε λογής αριστερούς, έχει κυκλοφορήσει ένας ακόμη μύθος. Σύμφωνα με αυτόν, οι κομμουνιστές που ήταν φυλακισμένοι στην Ακροναυπλιά απ΄το μεταξικό καθεστώς όταν έγινε η ιταλική επίθεση τον Οκτώβριο του '40 ζήτησαν να πάνε στην πρώτη γραμμή του μετώπου για να πολεμήσουν. Ο Μανιαδάκης όμως, υφυπουργός ασφαλείας του Μεταξά, τους ζήτησε πρώτα να υπογράψουν δηλώσεις μετάνοιας, αυτοί φυσικά αρνήθηκαν και έτσι η υπόθεση δεν προχώρησε.
 Όταν κάποιος διαβάσει τα παραπάνω, σίγουρα θα συγχαρεί τους κομμουνιστές για τα "αγνά πατριωτικά τους αισθήματά" και θα στηλιτεύσει το μεταξικό καθεστώς που δεν αξιοποίησε αυτό τον "άδολο" πατριωτισμό των κρατούμενων κομμουνιστών της Ακροναυπλιάς.

 Τα πράγματα όμως δεν έγιναν ακριβώς έτσι, ή για να ακριβολογούμε οι αριστεροί για πολλοστή φορά παραχαράσσουν τα ιστορικά γεγονότα για να ηρωοποιήσουν τους πολιτικούς τους προγόνους.

 Συγκεκριμένα σε ιστορικό κείμενο του Ριζοσπάστη διαβάζουμε:
 "Χρονολογικά πρώτοι αντέδρασαν οι ακροναυπλιώτες, οι οποίοι στις 29 Οκτωβρίου 1940 - μια μέρα μετά την έναρξη του ελληνοϊταλικού πολέμου - με υπόμνημα τους (που υπογραφόταν από το Γ. Ιωαννίδη και τον Κ. Θέο) προς την κυβέρνηση Μεταξά, ζητούσαν να πάνε στην πρώτη γραμμή του πυρός για να πολεμήσουν".

  Το ενδιαφέρον φυσικά έγκειται στο κείμενο του υπομνήματος.
 Σύμφωνα με τον Ριζοσπάστη, το υπόμνημα δεν σώθηκε στα αρχεία του ΚΚΕ. Μόνο το τελευταίο μέρος του υπομνήματος σώθηκε, δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα "Ακρόπολη" στις 28/10/1965 και αναδημοσιεύτηκε στο παράρτημα του βιβλίου "Αναμνήσεις" όπου έχουν καταγραφεί τα πρακτικά της συζήτησης μεταξύ Ιωαννίδη (ένας εκ των δύο που υπέγραψαν το υπόμνημα) και Παπαπαναγιώτου.

 Στις σελ.405-6 του συγκεκριμένου βιβλίου διαβάζουμε το ακριβές κείμενο του τελευταίου τμήματος του υπομνήματος:

"Εφόσον η κυβέρνησή σας είναι αποφασισμένη να υπερασπίσει μέχρι τέλους την ακεραιότητα, την ανεξαρτησία και την ύπαρξη του έθνους, οφείλει να ζητήσει αμέσως την υποστήριξη της Σοβιετικής Ένωσης και να προσανατολίσει την χώρα μας πολιτικά και οικονομικά προς την μεγάλη αυτή προστάτρια των μικρών λαών.

 Με βάση την παραπάνω πολιτική, εμείς οι κομμουνιστές, ξεχνώντας το παρελθόν, παίρνουμε την θέση μας στην πρώτη γραμμή του πυρός κάτω από τις διαταγές σας για την συντριβή των φασιστών επιδρομέων και την υπεράσπιση της ακεραιότητας και ανεξαρτησίας της χώρας μας."

 Όπως φαίνεται απ'το παραπάνω υπόμνημα, οι κομμουνιστές της Ακροναυπλιάς έθεταν μεν  τους εαυτούς τους στην διάθεση της κυβέρνησης για την καταπολέμηση των Ιταλών, αλλά με την προϋπόθεση ότι ο Μεταξάς θα προσανατόλιζε την Ελλάδα προς την Σοβιετική Ένωση. Αυτό προκύπτει σαφώς απ΄την υπογραμμισμένη (από εμάς) φράση "Με βάση την παραπάνω πολιτική" που χρησιμοποιούν οι Ιωαννίδης-Θέος αναφερόμενοι στην κατ’αυτούς αναγκαιότητα φιλοσοβιετικής στροφής του μεταξικού καθεστώτος.

Εξυπακούεται πως ήταν απίθανο να γίνει δεκτό το αίτημά τους. Καμμία χώρα δεν μπορεί να αναθεωρήσει άρδην τις συμμαχίες της εν μία νυκτί προκειμένου να ενταχθούν στον στρατό της μία χούφτα πολιτικοί κρατούμενοι αμφίβολης εθνικής συνείδησης!!!  Αυτά δεν γίνονται ούτε σε ταινίες παρα-επιστημονικής φαντασίας. 

 Απλά οι ακροναυπλιώτες κομμουνιστές με αυτό το απίθανο αίτημα προσπάθησαν να δείξουν ότι είναι εναρμονισμένοι με το κυρίαρχο λαϊκό αίσθημα της εποχής που υπαγόρευε την ολοκληρωτική συστράτευση του ελληνικού λαού στο πλευρό του Μεταξά. Στην πραγματικότητα όμως ήταν τελείως αποκομμένοι ψυχικά απ΄τον ελληνικό λαό.

Ο εξόφθαλμος παραλογισμός αυτού του αιτήματος των κομμουνιστών φαίνεται και απ΄το εξής: Ζητούσαν απ΄τον Μεταξά να προσανατολιστεί προς την Σοβιετική Ένωση, σε μία εποχή (Οκτώβριος του ΄40) όπου ήταν σε ισχύ το σύμφωνο Μολότοφ-Ρίμπεντροπ, οι Σοβιετικοί συνεργάζονταν ανοικτά με τον Άξονα και υπήρχε ακόμη και το ενδεχόμενο προσχώρησής τους σε αυτόν! Υπενθυμίζουμε ότι και ο ίδιος ο Ιωαννίδης είχε πει ότι "το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο δεν το είδαμε με κακό μάτι".

 Συνεπώς ήταν τελείως παρανοϊκό να ζητάνε απ΄τον Μεταξά να προσανατολιστεί προς μία φιλο-αξονική δύναμη (όπως ήταν τότε η ΕΣΣΔ) προκειμένου να προστατευτεί η Ελλάδα από την επίθεση ενός μέλους του Άξονα (Ιταλία)… Αυτά μόνο κομμουνιστές μπορούσαν  να τα ζητήσουν!

Αυτό που είναι περισσότερο για γέλια είναι ο ισχυρισμός τους ότι "η Σοβιετική Ένωση ήταν η μεγάλη προστάτρια των μικρών λαών"! 

 Είναι να αναρωτιέται κανείς: Οι κομμουνιστές τότε δεν ήξεραν για την επεκτατική πολιτική της Σοβιετικής Ένωσης εναντίον της Λιθουανίας, της Λετονίας, της Εσθονίας, της Φινλανδίας, της Ρουμανίας και φυσικά της Πολωνίας; Πληροφοριακά, οι Σοβιετικοί είχαν προσαρτήσει με το έτσι-θέλω την Λιθουανία, την Λετονία, την Εσθονία, ένας μέρος της Ρουμανίας, την μισή Πολωνία και είχαν επιτεθεί στην Φινλανδία, και όλα αυτά στα πλαίσια της συνεργασίας τους με τον Άξονα. Παρ’ολ΄αυτά, οι ακροναυπλιώτες κομμουνιστές θεωρούσαν ότι η Σοβιετική Ένωση ήταν η προστάτρια των μικρών λαών και καλούσαν τον Μεταξά να προσανατολιστεί πολιτικά και οικονομικά προς αυτήν!

 Είναι προφανές ότι εκτός απ΄την ανθρώπινη ηλιθιότητα το μόνο πράγμα που δεν μπορεί να θεωρηθεί πεπερασμένο ήταν η απύθμενη -σε βαθμό αυτοεξευτελισμού- σοβιετοδουλεία των ελληνόφωνων κομμουνιστών…

Καπετάνιος του ΕΛΑΣ εξηγεί σε ανοικτή συνδιάσκεψη πως μεταχειρίζονταν αυτούς που "δεν καταλαβαίνουν"

 Στις 07 Ιουλίου του 1943 έγινε στην Καστανιά συνδιάσκεψη των ανταρτών της Θεσσαλίας, με παρόντες την ηγεσία του ΕΛΑΣ και του ΚΚΕ, εκπροσώπους των Αλβανών και Γιουγκοσλάβων κομμουνιστών ανταρτών, τον επικεφαλή της αγγλικής στρατιωτικής αποστολής Έντι Μάγερς και άλλους παράγοντες του αντάρτικου.

 Εκεί ειπώθηκαν πολλά και ενδιαφέροντα στα οποία κάλλιστα θ μπορούσε να γίνει ευρεία αναφορά σε μελλοντική ανάρτηση. Επί του παρόντος όμως, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η παρακάτω αποκαλυπτική ομιλία ενός ελασίτη καπετάνιου με το ψευδώνυμο καπετάν-Καραντάου ο οποίος έλεγε:

                  "Τρεις μορφές της Αντίστασης" του Απόστολου Στρογγύλη, σελ. 127

 Για την ακρίβεια το παραπάνω απόσπασμα ο συγγραφέας το αναδημοσιεύει αυτούσιο απ΄το βιβλίο "Το αντάρτικο ιππικό της Θεσσαλίας" του Μίκη Μπουκουβάλα που ως καπετάνιος της ταξιαρχίας ιππικού του ΕΛΑΣ ήταν φυσικά παρών στην συνδιάσκεψη.

 
 Έχουμε λοπόν, έναν καπετάνιο του ΕΛΑΣ (που χαρακτηρίζεται ως "μικροτύραννος του τόπου του" απ'τον Μπουκουβάλα) να λέει απροκάλυπτα μπροστά σε ανώτερους και "επισήμους" του αντάρτικου ότι "όποιος δεν μας καταλαβαίνει τον σφάζουμε"... και η μόνη αντίδραση που προκάλεσε ήταν τα γέλια των υπολοίπων...

 Μάλιστα, πολλά χρόνια αργότερα ο Ριζοσπάστης τον ενέτασσε στους "αξέχαστους αγωνιστές, που έπεσαν στον αγώνα για τη λευτεριά της πατρίδας, την εθνική ανεξαρτησία και την προκοπή του λαού":
  http://www1.rizospastis.gr/wwwengine/storyPlain.do?id=3721233&action=print


 Τα σχόλια περιττεύουν...

Κάποια ακόμα πράγματα για τον δήθεν "ηρωισμό" του Γλέζου

Είχαμε αναδημοσιεύσει εδώ ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο για τους Γλέζο-Σάντα που θέτει εν αμφιβόλω την υποτιθέμενη ηρωική τους πράξη. Λόγω των τελευταίων γεγονότων, λόγω της απεγνωσμένης ανάγκης του κόσμου να βρει κάποια είδωλα και λόγω της ιδεολογικο-ιστορικής και πνευματικής κυριαρχίας της αριστεράς απ'το 1974 και μετά, τα φώτα έπεσαν μεταξύ άλλων και στον υπέργηρο Μανώλη Γλέζο.

 Δεν θα γίνει κανένα σχόλιο επί της συνολικής πολιτικής πορείας του, παρά το ότι διαγράψει μεγάλη καριέρα (ΚΚΕ, ΕΔΑ, ΠΑΣΟΚ, ΣΥΝ, ΣΥΡΙΖΑ), αλλά θα μείνουμε στο ζήτημα "Γλέζος-Σάντας και γερμανική σημαία", με κάποια συμπληρωματικά στοιχεία.

 Όπως είδαμε εδώ, η απαρχή της ηρωοποίησης του Γλέζου ήταν η συνέντευξή του στον Ριζοσπάστη στις 25/03/1945. Η ημερομηνία φυσικά δεν ήταν τυχαία.

 Ανήμερα της εθνικής επετείου του '21 και μέσα σε ένα γενικότερο κλίμα εθνικής ανάτασης καθώς ήταν η πρώτη 25η Μαρτίου χωρίς κατακτητές μετά από 4 χρόνια, το ΚΚΕ επέλεξε να επιχειρήσει την ηρωοποίηση ενός συντάκτη της εφημερίδας του.
 Για όποιον δεν γνωρίζει να υπενθυμίσουμε ότι τότε ο Γλέζος ήταν συντάκτης του Ριζοσπάστη, και αργότερα ανέλαβε και αρχισυντάκτης.

http://www.nlg.gr/digitalnewspapers/ns/pdfwin.asp?c=65&dc=9&db=8&da=1947

 Από προπαγανδιστικής άποψης λοιπόν, ηταν πολύ έξυπνη η επιλογή της ημερομηνίας της συνέντευξης του Γλέζου. Ο προφανής στόχος ήταν η ενίσχυση του "πατριωτικού" προσωπείου του ΚΚΕ που είχε πληγεί λόγω των εγκλημάτων που είχε διαπράξει κατά τα δεκεμβριανά και όχι μόνο, αλλά και λόγω του έμπρακτου φιλοβουλγαρισμού του.

 Το ερώτημα όμως που προκύπτει είναι: Αν κάνουμε την υπόθεση εργασίας ότι οι Γλέζος-Σάντας κατέβασαν όντως την γερμανική σημαία απ'την Ακρόπολη τον Μάιο του '41, γιατί τόσο καιρό σιωπούσαν;
  Και εντάξει, όσο διαρκούσε η Κατοχή ο Γλέζος προφανώς δεν μπορούσε να διαφημίσει την πράξη τους, αφού ήταν στην Αθήνα και δούλευε σε κρατική υπηρεσία, άρα ήταν εκτεθειμένος απέναντι στους Γερμανούς. Αυτό όμως δεν ισχύει για τον Σάντα που ανέβηκε στο βουνό το 1943 και εντάχθηκε στον ΕΛΑΣ, όπου δεν κινδύνευε άμεσα αν αναφερόταν στην πράξη του.

Όπως και να χει όμως οι Γερμανοί αποχώρησαν τον Οκτώβριο του 1944.
 Από τότε ως την 25/03/1945 οπότε και οι Γλέζος-Σάντας έδωσαν τις συνεντεύξεις τους σε Ριζοσπάστη και Ελευθερία δημοσιοποιώντας την υποτιθέμενη πράξη τους, μεσολάβησαν σχεδόν πεντέμιση μήνες. Ένα χρονικό διάστημα εξαιρετικά κρίσιμο, με ένοπλες συρράξεις, σφαγές επί σφαγών, οξυμμένα πολιτικά πνεύματα, μία περίοδο κατά την οποία το ΚΚΕ έπαιξε τα ρέστα του για την επίτευξη του αντικειμενικού του σκοπού. Θα είχε λοιπόν κάθε συμφέρον να δημοσιοποιούσε τον "ηρωισμό" τους αμέσως μετά την γερμανική αποχώρηση, προκειμένου να κέρδιζε πολιτικά. Ή θα είχε κάθε συμφέρον να το έκανε κατά την πολιτική κρίση του τέλος Νοεμβρίου του 1944 ή κατά τα δεκεμβριανά για λόγους προπαγανδιστικούς.
 Δεν το έκανε. Γιατί δεν αξιοποίησε σε μία τόσο κρίσιμη περίοδο αυτό το προπαγανδιστικό χαρτί του "ηρωισμού" δύο στελεχών του;
 Και μιλάμε για ένα κόμμα που ειδικά την περίοδο Οκτώβριος-Δεκέμβριος 1944 ήλεγχε το μεγαλύτερο μέρος της επικράτειας, στην επαρχία είχε στα χέρια του σχεδόν το μονοπώλιο της ενημέρωσης, και φυσικά προέβαλλε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο οτιδήποτε μπορούσε να ενισχύσει την "πατριωτική" του εικόνα.

Η μόνη λογική εξήγηση για τα παραπάνω, σε συνδυασμό με τα στοιχεία που παρατέθηκαν εδώ, είναι ότι αυτή η ιστορία με πρωταγωνιστές τους Γλέζο-Σάντα επινοήθηκε απ'τους εγκεφάλους του ΚΚΕ εκ των υστέρων, και με αφορμή το αναπτερωμένο εθνικό φρόνημα λόγω 25ης Μαρτίου την παρουσίασαν ως δικό τους κατόρθωμα.
 Ναι, η γερμανική σημαία της Ακρόπολης χάθηκε, όπως έλεγε και η ανακοίνωση του γερμανικού φρουραρχείου. Αλλά αυτό δεν είχε απολύτως καμμία σχέση με το παραμυθάκι που μετά από 4 σχεδόν χρόνια σκαρφίστηκαν και ανακοίνωσαν οι κομμουνιστές για λόγους προπαγανδιστικούς.

 

Η στάση των ακροναυπλιωτών του ΚΚΕ κατά την γερμανική εισβολή τον Απρίλιο του 1941.

Μία απ΄τις συνηθισμένες κατηγορίες των κομμουνιστών προς το μεταξικό καθεστώς ήταν το ότι δεν τους απελευθέρωσε κατά την εσπευσμένη ελληνο-αγγλική υποχώρηση του Απριλίου του 1941 αλλά τους κράτησε φυλακισμένους και τους παρέδωσε στους γερμανο-ιταλούς κατακτητές. Ιδιαίτερη μνεία γίνεται στην περίπτωση των κρατουμένων της Ακροναυπλιάς, όπου βρίσκονταν και πολλά καθοδηγητικά στελέχη του ΚΚΕ.

 Ενδεικτικά βλέπουμε εδώ:

 Όμως το καθεστώς της 4ης Αυγούστου - και η οικονομική ολιγαρχία που εκφραζόταν μέσα απ' αυτό - όχι μόνο δεν τους επέτρεψε να πάνε στο μέτωπο, αλλά και παρέδωσε τα φυλακισμένα και εξόριστα μέλη και στελέχη του Κόμματος στους Γερμανο-ιταλούς κατακτητές, όταν η χώρα λύγισε κάτω από το βάρος της ναζιστικής πολεμικής μηχανής.

 

 Ας εξετάσουμε λίγο το ιστορικό πλαίσιο εκείνης της εποχής, για να δούμε αν στέκουν οι ισχυρισμοί των κομμουνιστών.

  

 Όλοι γνωρίζουν ότι την εποχή εκείνη το μεταξικό καθεστώς είχε ουσιαστικά καταρρεύσει και γενικότερα ο κρατικός μηχανισμός είχε παραλύσει τελείως αγγίζοντας τα όρια της διάλυσης λόγω του πανικού που επέφερε η αιφνίδια κατάρρευση του μετώπου τον Απρίλιο του 1941. Η κυβέρνηση του Γεωργίου του Β’ έφευγε άρον-άρον για την Κρήτη και δεν υπήρχε κανένα οργανωμένο κράτος και κανένα στιβαρό μεταξικό καθεστώς (άλλωστε ο Μεταξάς είχε πεθάνει τον Ιανουάριο του ‘41, και ο διάδοχός του Κορυζής είχε την ίδια τύχη περίπου 2 μήνες αργότερα) για να τους παραδώσει στους κατακτητές.

Επίσης, το διάστημα εκείνο ήταν ακόμα σε ισχύ το γερμανοσοβιετικό Μολότοφ-φον Ρίμπεντροπ. Συνεπώς οι κομμουνιστές δεν είχαν τίποτα να φοβηθούν εφόσον θα έπεφταν στα χέρια των Γερμανών που ήταν τότε φιλικά προσκείμενοι προς την μητέρα των κομμουνιστών ΕΣΣΔ. Και αν αυτό ηχεί σε κάποιους περίεργα, ας δούμε τι είπε ο Γ.Ιωαννίδης, νο2 του ΚΚΕ, έγκλειστος τότε στην Ακροναυπλιά και επικεφαλής των κομμουνιστών κρατουμένων:

  "το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο δεν το είδαμε με κακό μάτι". 

 "Αναμνήσεις – προβλήματα της πολιτικής του ΚΚΕ στην εθνική αντίσταση 1940-45", Γ.Ιωαννίδης, εκδ.Θεμέλιο, σελ.63.

  

 Σύμφωνα πάλι με τον Ιωαννίδη, κατά την διάρκεια του βομβαρδισμού του λιμανιού του Ναυπλίου απ΄τους Γερμανούς (οπότε και ο κίνδυνος για τους ακροναυπλιώτες ήταν πού μεγάλος αφού ο βράχος της Ακροναυπλιάς βρίσκεται μες στον αργολικό κόλπο) ένας άλλος κομμουνιστής κρατούμενος, ο Θόδωρος Μάγγος, έλεγε:

 "Δεν θα ρίξουν εδώ μπόμπες οι Γερμανοί. Δεν τους αφήνει ο μουστάκιας (σ.σ: ο Στάλιν). Έχει πει ότι εκεί πέρα είναι κομμουνιστές" στο ίδιο σελ.63 και σελ.80

 

Πέραν αυτών, ο αποκαλυπτικότατος Ιωαννίδης λέει  παρακάτω ότι:   

 "Εμείς κάναμε πάλη για να μας παραλάβουν οι Ιταλοί (…)Αλλά δεν δέχονταν αυτοί. Εσείς είστε του ελληνικού κράτους και μεις , λέγανε, δεν έχουμε καμμία σχέση μαζί σας", στο ίδιο σελ.77-78.

  Εδώ ο Ιωαννίδης ομολογεί ότι οι κρατούμενοι ακροναυπλιώτες κομμουνιστές προτιμούσαν να είναι υπό ιταλική κράτηση (όταν πλέον εγκαταστάθηκαν οι Ιταλοί στην Πελοπόννησο), παρά υπό την επιτήρηση των Ελλήνων χωροφυλάκων. 

 Συνεπώς είναι τελείως αλλοπρόσαλλο να κατηγορούν οι κομμουνιστές εκ των υστέρων τις ελληνικές αρχές ότι τους παρέδωσαν στους κατακτητές, όταν σύμφωνα με ομολογία του επικεφαλής των ακροναυπλιωτών οι ίδιοι έδωσαν "πάλη για να τους παραλάβουν οι Ιταλοί".

 Ένα σχετικό ζήτημα που απασχολούσε τους κομμουνιστές  ήταν το αν και εφόσον η κομματική καθοδήγηση της Ακροναυπλιάς απαγόρευσε την απόδραση των κομμουνιστών κρατουμένων τις ημέρες του πανικού τον Απρίλιο του ’41.

 Ο Ιωαννίδης φυσικά αρνιόταν κατηγορηματικά κάτι τέτοιο, και έλεγε ότι η απόδραση δεν ήταν εφικτή και την χαρακτήριζε τυχοδιωκτισμό. (στο ίδιο, σελ.75-76 και σελ.78)

Το ίδιο φαινομενικά υποστηρίζει και ο, επίσης κρατούμενος στην Ακροναυπλιά, κομμουνιστής Βασ.Μπαρτζιώτας στις σελ.56-60 του βιβλίου του "Άστραψε φως η Ακροναυπλιά", όπου σε κάποια σημεία παραθέτει αυτούσια τα γραπτά του Ιωαννίδη για το συγκεκριμένο ζήτημα. 

 Δείχνει όμως να κρατάει όμως και μία πισινή καθώς παραθέτει  την μαρτυρία ενός ακροναυπλιώτη κρατουμένου, του Βαγγέλη Ντάβα, ο οποίος αναφέρει ρητώς ότι η απόδραση 35-40 κρατουμένων που μεταφέρονταν απ’την Πύλο στην Ακροναυπλιά ήταν πανεύκολη αλλά ματαιώθηκε κατόπιν απαγόρευσης απ΄τον επικεφαλή Ζήση Ζωγράφο για λόγους πειθαρχίας.

Και ο Μπαρτζιώτας κλείνει το θέμα, αποφεύγοντας να πάρει προσωπικά ξεκάθαρη θέση, πετώντας το μπαλάκι στο κομματικό ιερατείο:

 "Μπαίνει το ερώτημα: ΄Επειτα απ΄όλα αυτά μπορούμε να ισχυριστούμε ότι εξαντλήσαμε όλες τις δυνατότητες να αποδράσουμε απ΄την Ακροναυπλιά και δεν τις χρησιμοποιήσαμε; Ασφαλώς έπρεπε να κάνουμε περισσότερες προσπάθειες, να ψάξουμε να βρούμε ανθρώπους που θα μας βοηθούσαν κλπ κλπ. Όμως τον τελικό λόγο πάνω στο μεγάλο αυτό ζήτημα θα τον πει το Κόμμα μας όταν κάποτε θα εξετάσει λεπτομερειακά με όλα τα στοιχεία το ζήτημα της δυνατότητας για απόδρασή μας απ’την Ακροναυπλιά, αν μπορούσε να γίνει και γιατί δεν έγινε και τελικά θα αποφασίσει!"

 Κριτική στον Ιωαννίδη για την ματαίωση της απόδρασης έκανε ο ακροναυπλιώτης Βασίλης Γιαννόγκωνας που στο βιβλίο του "Ακροναυπλιά" εκδ.Δίφρος, έλεγε:

 "Και όμως μπορούσαμε να είχαμε γλιτώσει τόσα θύματα. Χωρίς καμμία αντίσταση να δραπετεύαμε γιατί δικοί μας άνθρωποι κατέβαιναν στ’Ανάπλι (…) Η απόδρασή μας είχε συζητηθεί κι είχε παρθεί απόφαση πόσους και ποιους θα πάρει το κάθε στέλεχος και την τελευταία νύχτα ο Ιωαννίδης τα ματαίωσε όλα"

Ο Ιωαννίδης χαρακτήρισε ως πουστιά (!!!) τους ισχυρισμούς του Γιαννόγκωνα . (Αναμνήσεις, Γ.Ιωαννίδης, σελ.79)

 Εξαιρετικός πολιτικός λόγος απ΄τον οργανωτικό γραμματέα του ΚΚΕ…  

 

Παραπλήσια πράγματα κατά του Ιωαννίδη λέει και ο Διονύσης Μπενετάτος (σοσιαλιστής, στέλεχος της Επιτροπή Πόλης του ΕΑΜ μέχρι τον Οκτώβριο του ΄42, κρατούμενος στην Ακροναυπλιά απ’τον Σεπτέμβριο του 1937 ως τον Απρίλιο του 1940):

 

    "Η Αντίσταση χωρίς πέπλα" του Δ.Μπενετάτου, σελ.35

 Επίσης, ο Παπαπαναγιώτου αναφέρει ότι ο Μούντριχας (καπετάνιος της 2ης μεραρχίας του ΕΛΑΣ) και άλλοι κατηγορούσαν την κομματική καθοδήγηση της Ακροναυπλιάς (άρα τον Ιωαννίδη) ότι είχε αυταπάτες σχετικά με το γερμανοσοβιετικό σύμφωνο που τότε ακόμα ίσχυε και γι’αυτό περίμενε την νόμιμη απελευθέρωση των κρατουμένων. (Αναμνήσεις, Γ.Ιωαννίδης, σελ.80)

  

 Το ίδιο αναφέρει και ο αρχειομαρξιστής Άγις Στίνας στο βιβλίο του "ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ" (σελ.20).

 

Απ’ότι φαίνεται λοιπόν, το ζήτημα της μη-απόδρασης των ακροναυπλιωτών έχει πολύ παρασκήνιο. Οι κατηγορίες κατά του Ιωαννίδη ήταν σφοδρές από πολλές πλευρές (Γιαννόγκωνας, Μπενετάτος, Μούντριχας, Στίνας κτλ), ο ίδιος με τα λεγόμενά του (περί γερμανοσοβιετικού συμφώνου και "πάλης για να μας παραλάβουν οι Ιταλοί") μάλλον ενίσχυσε τις εις βάρος του υποψίες, ενώ ακόμα και ο Μπαρτζιώτας πήρε μία πολύ διακριτική θέση.

 Αν όλα τα παραπάνω συνδυαστούν με την ετεροχρονισμένη και παράλογη, από κάθε άποψη, κατηγορία των κομμουνιστών κατά του μεταξικού καθεστώτος, τότε προφανώς έχουμε να κάνουμε με μία ακόμα προσπάθεια του ΚΚΕ να θολώσει τα νερά. 

 Αντί να δώσει σαφείς εξηγήσεις στα στελέχη/μέλη/ οπαδούς του για την φερόμενη ματαίωση της απόδρασης των ακροναυπλιωτών, έσπευσε να προσάψει ευθύνες στο καθεστώς της 4^ης Αυγούστου με σκοπό να αποπροσανατολίσει.

 Πρόκειται για μία τυπική εφαρμογή του δόγματος "η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση"

  

 Το κακό γι’αυτούς είναι ότι τέτοια προπαγανδιστικά κολπάκια δεν αντέχουν πολύ στον χρόνο….