Ο Μπελογιάννης διέταξε την σφαγή του Μελιγαλά

 Με αφορμή το χθεσινό κακόγουστο σόου των ευρω-μπολσεβίκων για τον δικαίως εκτελεσθέντα σφαγέα και κατάσκοπο Νίκο Μπελογιάννη, αναδημοσιεύουμε ένα παλαιότερο σχετικό άρθρο για να μαθαίνουν οι νεώτεροι:

 

Σήμερα, Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου, οι Έλληνες Πατριώτες θα μετάσχουν στο μνημόσυνο των θυμάτων της σφαγής από τους κομμουνιστοσυμμορίτες (και για την ακρίβεια της γενοκτονίας), στο Μελιγαλά. Όμως, πέρα από το βομβαρδισμό με ψεύδη από τους ιστοριογράφους της αριστεράς, πόσοι ακριβώς γνωρίζουν τι έγινε στη μεσσηνιακή πόλη, αλλά και σε άλλες πόλεις της Πελοποννήσου, οι οποίες μαρτύρησαν υπό τα χέρια των δολοφόνων του ΕΛΑΣ, ιδιαίτερα την πρώτη (από τον Οκτώβριο του 1943 μέχρι τον Αύγουστο του 1944) αλλά και τη δεύτερη περίοδο (από τον Οκτώβριο του 1944 ως το Φεβρουάριο του 1945) της «κόκκινης τρομοκρατίας»; Λίγοι, ιδιαίτερα στους κόλπους των νέων. Οι υστερικές κραυγές της αριστεριστικής ιστοριογραφίας, μέσω των κατευθυνόμενων γραφίδων των σταλινιστών, κάνοντας λόγο για «γιορτές μίσους», κάθε φορά που οι πατριώτες έσπευδαν να τιμήσουν τους νεκρούς τους, κάλυψαν το κενό που υπήρχε και δημιούργησαν «πρότυπα», μετατρέποντας μορφές διεστραμμένων σφαγέων, όπως ο Βελουχιώτης (αλήθεια, γιατί πολλοί σιωπούν για την υπόθεση Μαραθέα;), ο καπετάν Γιώτης ή Χαρίλαος Φλωράκης και ο Μπελογιάννης, σε φυσιογνωμίες «ηρώων». Όμως, όσο κι αν προσπαθούν οι της κομμουνιστικής αριστεράς, τα εγκλήματα βγαίνουν στη φόρα… Είναι και αυτοί οι σπηλαιολόγοι που καταδύθηκαν στα άδυτα του σπηλαίου στο Φενεό, αεικίνητοι… Σήμερα, τα στερεότυπα υποχωρούν και νέοι επιστήμονες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, αποζητούν να διαμορφώσουν μόνοι τους άποψη, αρνούμενοι να αναμασήσουν τα προπαγανδιστικά κείμενα των στρατευμένων γραφίδων του ΚΚΕ και της ευρύτερης αριστεράς.

Πως φτάσαμε στη σφαγή 
Ο ΕΛΑΣ έδειξε από νωρίς τις προθέσεις του στην Πελοπόννησο. Η διάλυση της αντιστασιακής ομάδας του Στούπα, με τη μάχη της Λεύκης και οι πρώτες σφαγές (κατόπιν φρικτών βασανιστηρίων, οι επώνυμες μαρτυρίες αναρίθμητες) αθώων Ελλήνων πολιτών από τον ΕΛΑΣ, έδειξαν που πήγαινε το πράγμα. Κι όμως, αν και στην Αθήνα αλλά και αλλού ήδη είχαν αρχίσει να γίνονται πολλά «παράξενα», λίγοι μπόρεσαν να υποθέσουν που πήγαινε το πράγμα. Αυτό, αν και ήδη οι μισοί Έλληνες και παραπάνω (όσοι αρνούνταν να συμπλεύσουν με το όργιο αίματος) είχαν ήδη χαρακτηριστεί από το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ «δωσίλογοι», «προδότες», «ταγματασφαλίτες», «φασίστες» και βάλτε. Ακολούθησαν οι δολοφονίες του ταγματάρχη Χρήστου Καραχάλιου και του ίλαρχου Τηλέμαχου Βρεττάκου, αλλά και των δεκάδων συναγωνιστών τους ανταρτών. Φυσικά, οι κομμουνιστές απέκρυπταν μέσω τρομοκρατικών μεθόδων τη γνωστοποίηση της ύπαρξης των στρατοπέδων συγκέντρωσης όπως εκείνα στο χωριό Χαλβάτσου και στην Ποταμιά (δύο από τα περίπου 35 στρατόπεδα που διατηρούσε ο ΕΛΑΣ), όπου δεινοπάθησαν εκατοντάδες Έλληνες. Όλα δια χειρός του αιμοσταγούς και διεστραμμένου Γενικού Αρχηγού του ΕΛΑΣ Πελοποννήσου Θανάση Κλάρα ή Άρη Βελουχιώτη (ανέλαβε το πόστο τον Απρίλιο του 1944, σκορπώντας τον όλεθρο), που έπνιξε στο αίμα το Βαλτέτσι (σκότωσαν εκεί οι κομμουνιστοσυμμορίτες πολλά γυναικόπαιδα), στο όνομα της «εκστρατείας» για το «κυνήγι της αντίδρασης», αλλά και το Φενεό, όπου χάθηκαν εκατοντάδες Έλληνες, που ...

Διαβάστε περισσότερα www.elkosmos.gr/o-belogiannis-dietaxe-tin-sfagi-tou-meligala/ © 

Η πρώτη μάχη του Μελιγαλά και η διάλυση στρατοπέδων συγκέντρωσης του ΕΛΑΣ απ΄το τοπικό Τάγμα Ασφαλείας

 Όπως είχαμε δει εδώ, ο ταγματάρχης Στούπας διέφυγε στην Αθήνα μετά την μάχη της Λεύκης τον Οκτώβριο του '43 όπου ο ΕΛΑΣ διέλυσε την αντάρτικη ομάδα του χωρίς όμως να καταφέρει να συλλάβει και τον ίδιο.
 Στις 15 Μαρτίου 1944 ο Στούπας επέστρεψε σιδηροδρομικώς στην Καλαμάτα και ανέλαβε την διοίκηση του Τάγματος Χωροφυλακής Μεσσηνίας. Έφερε μαζί του ακόμα 80 αξιωματικούς και υλικό ικανό να εξοπλίσει άλλους 300 οπλίτες. Στην Καλαμάτα αύξησε την δύναμη του Τάγματος με νέους εθελοντές και εγκαταστάθηκε στο Μελιγαλά που ήταν και η έδρα του σώματος. Μικρές φρουρές, δύναμης διμοιρίας, εγκαταστάθηκαν και σε κοντινά χωριά. Η βάση του έμψυχου υλικού του Τάγματος Ασφαλείας ήταν πρώην αντάρτες του Στούπα και της οργάνωσης Ελληνικός Στρατός που είχε διαλυθεί απ΄τον ΕΛΑΣ το φθινόπωρο του 1943.

 Οι κομμουνιστές βλέποντας τις κινήσεις του Στούπα ανησύχησαν και αποφάσισαν να χτυπήσουν το Τάγμα πρωτού αυτό προλάβει να οργανωθεί και να αποτελέσει ισχυρό αντίπαλο.
 Έτσι στις 7 Απριλίου 1944 επιτέθηκαν στο Μελιγαλά με σκοπό να διαλύσουν το Τάγμα Ασφαλείας. Η επίθεσή τους αρχικά ήταν επιτυχής. Μπήκαν εύκολα στην πόλη και κύκλωσαν το αρχηγείο του Στούπα. Εκεί όμως ατύχησαν. Βρέθηκαν εκτεθειμένοι στα πυρά των αμυνομένων και του ιδίου του Στούπα που ήταν εξαιρετικός σκοπευτής, με αποτέλεσμα να έχουν σημαντικές απώλειες.
 Στο Μελιγαλά έδρευε και μία μικρή γερμανική φρουρά. Οι Γερμανοί αρχικά παρατηρούσαν αμέτοχοι την ενδοελληνική σύρραξη. Άλλωστε οι ελασίτες δεν τους ενόχλησαν στο ελάχιστο, παρά το ότι επρόκειτο για έναν εύκολο στόχο.
 Ένας ακόμα λόγος της αρχικής μη-εμπλοκής των Γερμανών ήταν ότι ήταν πολύ επιφυλακτικοί εώς καχύποπτοι απέναντι στους προσφάτως εξοπλισθέντες ταγματασφαλίτες, ενώ ήθελαν να διαπιστώσουν και τις μαχητικές ικανότητες των τελευταίων. Το φαινόμενο του να παραμένουν οι Γερμανοί αμέτοχοι στις συγκρούσεις μεταξύ ελασιτών και εξοπλισμένων Ελλήνων είχε παρατηρηθεί κατ'επανάληψη στην Κατοχή, ιδιαίτερα στην Μακεδονία και στις επιθέσεις που εξαπέλυε ο ΕΛΑΣ εναντίον των χωριών που ήταν οργανωμένα στον ΕΕΣ.

 Από ένα σημείο και μετά, και αφού είδαν ότι ο Στούπας και οι άντρες του όντως πολεμούσαν γενναία, οι Γερμανοί επενέβησαν με ριπές πολυβόλων. Οι ελασίτες ήταν πλέον αδύνατον να παραμείνουν στην πόλη και απεχώρησαν κακήν κακώς.

 Ο Ιωάννης Μπουγάς στο έργο του "Ματωμένες μνήμες 1940-1945" απ'όπου αντλούμε και τις πληροφορίες για την παρούσα ανάρτηση, μιλάει για 49 νεκρούς ελασίτες και 4 νεκρούς ταγματασφαλίτες. Δεν γνωρίζουμε αν ο αριθμός των νεκρών είναι ιστορικά επιβεβαιωμένος.
  Παραθέτει και αποσπάσματα από αριστερούς συγγραφείς που παραδέχονται την αποτυχία της επίθεσης, έστω και αν παρουσιάζουν την ήττα τους με διαφορετικό τρόπο ο καθένας.
  Άλλος λέει ότι "δεν έγινε μάχη και φύγαμε", άλλος λέει ότι κέρδιζαν αλλά απεχώρησαν επειδή είδαν μία φωτιά σε γειτονικό μοναστήρι που την εξέλαβαν ως σήμα οπισθοχώρησης (πραγματικά απίθανος ισχυρισμός), άλλος λέει ότι την μέρα εκείνη έτυχε και "οι Γερμανοί είχαν φέρει νέες δυνάμεις απ΄την Καλαμάτα" και τρέχα γύρευε.

Ο συγκριτικά σοβαρότερος Φοίβος Γρηγοριάδης, αξιωματικός του ΕΛΑΣ και ιστοριογράφος, γράφει για την συγκεκριμένη μάχη χωρίς να μασάει τα λόγια του:
  "Άλλη μία ανεπιτυχής μάχη (ας ξαναγράψουμε πως πόλεμος μόνο με επιτυχίες δεν είναι πόλεμος), είναι η επίθεσις κατά της εχθρικής βάσεως του Μελιγαλά, τον Απρίλιο του 1944"
 ("Το αντάρτικο ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ-ΕΚΚΑ-5/42", ε' τόμος, σελ.304)

 Μιλάει βέβαια γενικώς για "εχθρική βάση", αφήνοντας να εννοηθεί ότι οι ελασίτες επιτέθηκαν σε Γερμανούς.
 Παρακάτω όμως είναι πιο διαφωτιστικός:
 "... προς τον Μελιγαλά, ισχυρό σημείο στηρίγματος των Ταγμάτων, όπου είχε σημειωθεί μία αποτυχία του ΕΛΑΣ για την εκπόρθησή του τον Απρίλιο" (στο ίδιο, σελ.305)

 Στην μάχη αυτή, οι ταγματασφαλίτες συνέλλαβαν και αιχμάλωτους ελασίτες απ΄τους οποίους μάθανε για την ύπαρξη στρατοπέδου συγκέντρωσης αιχμαλώτων του ΕΛΑΣ στην Χαλβατσού (σημερινό Κεφαλόβρυσο). Οι αιχμάλωτοι ήταν αντιφρονούντες απ΄την Μεσσηνία.
 Τις επόμενες μέρες το Τάγμα ξεκίνησε με σκοπό να φτάσει στο στρατόπεδο, όπως και έγινε. Μαζί τους βρισκόταν και μία μικρή γερμανική μονάδα με βαρύτερο οπλισμό που δεν είχε το Τάγμα.
Οι ελασίτες δεν προέβαλλαν αντίσταση και απεχώρησαν χωρίς μάχη. Οι ταγματασφαλίτες απελευθέρωσαν τους κρατουμένους που ήταν σε άθλια κατάσταση λόγω ασιτίας και ξυλοδαρμών. Απ΄τους απελευθερωθέντες έμαθαν για την ύπαρξη ενός δεύτερου στρατοπέδου στην κοντινή Ποταμιά. Τους απελευθέρωσαν και αυτούς, και πάλι χωρίς μάχη. Μεταξύ των κρατουμένων της Ποταμιάς βρίσκονταν και μέλη της οικογένειας του Στούπα. Αυτά έγιναν την Μεγάλη Παρασκευή του 1944. Το σύνολο των απελευθερωθέντων ήταν 448 άτομα.

 Η πραγματικότητα είναι ότι οι ελασίτες δεσμοφύλακες δεν προέβησαν σε εκτελέσεις κρατουμένων, μόλις έμαθαν ότι πλησιάζει ο Στούπας. Δυσκολευόμαστε να υποθέσουμε ότι έπραξαν έτσι επειδή ήταν μεγαλόψυχοι. Η συνολική στάση τους ειδικά στην περιοχή της Μεσσηνίας δεν συνηγορεί υπέρ αυτού. Το πιθανότερο είναι ότι αιφνιδιάστηκαν απ΄την κίνηση του Στούπα και δεν πρόλαβαν να οργανώσουν την αντίδρασή τους.

 Πολλοί "υπερευαίσθητοι πατριώτες" μπορεί να διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους επειδή οι "κακοί ταγματασφαλίτες" συνεργάστηκαν με τους "κακούς Ναζί" κατά των "Ελλήνων ανταρτών".
 Στην εξιστορούμενη περίπτωση όμως (ΌΠΩΣ ΚΑΙ ΣΕ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕΣ ΑΚΟΜΑ) η επιχείρηση έγινε με σκοπό την απελευθέρωση μελλοθάνατων Ελλήνων που κρατούνταν απ΄τους ελασίτες αποκλειστικά και μόνο με πολιτικά κριτήρια.
 Πιστεύουμε ότι δεν υπάρχει κάποιος ψυχικά υγιής άνθρωπος που να κατηγορήσει τους ταγματασφαλίτες του Στούπα για αυτήν τους την δράση.

Μελιγαλάς 1944 - Όταν οι ένοχοι δεν έχουν ζητήσει ούτε ένα συγνώμη, τότε δεν υπάρχει ούτε λήθη ούτε συγχώρεση

 Η σημερινή ανάρτηση δεν θα αναφερθεί στα θλιβερά ιστορικά γεγονότα του Σεπτεμβρίου του 1944 στην Μεσσηνία. Έχουν ήδη γραφτεί πολλά, υπάρχουν συγκεκριμένες μαρτυρίες, υπάρχουν ακόμη επιζώντες που τα βίωσαν και πολλά άλλα.
 Θα αναφερθούμε στο ζήτημα των σχετικών εκδηλώσεων μνήμης και στην γενικότερη στάση του πολιτικοδημοσιογραφικού κατεστημένου.

Πολλοί λένε ότι εκδηλώσεις μνήμης σαν αυτή που θα γίνει αύριο στο Μελιγαλά ή σαν αυτή που έγινε πριν από μερικές μέρες στο Βίτσι δεν έχει νόημα να γίνονται πλέον διότι είναι "γιορτές μίσους" που συντηρούν τα εμφυλιοπολεμικά πάθη και δεν ευνοούν την εθνική ομοψυχία σε μία τόσο δύσκολη εποχή όπως η σημερινή.

 Αυτή είναι μία πολύ "πιασάρικη" άποψη που σίγουρα θα βρίσκει σύμφωνο ένα μεγάλο ποσοστό αφελών καλοπροαίρετων συμπατριωτών μας.
Οι εκφέροντες αυτήν όμως αγνοούν -εσκεμμένα- κάτι πολύ σημαντικό:
 Ακόμα και σήμερα, σχεδόν 70 χρόνια μετά τις σφαγές, δεν έχει ακουστεί ούτε ένα ΣΥΓΝΩΜΗ απ΄τα χείλη της επίσημης αριστεράς για τα αίσχη που διέπραξαν τότε οι πολιτικοί τους πρόγονοι. 
 Αντ'αυτού, συνεχίζουν να λοιδωρούν και να υβρίζουν τους σφαγιασθέντες αμάχους. 
Δεν τους φτάνει δηλαδή που τους έσφαξαν, αλλά προσβάλλουν και την μνήμη τους από πάνω.

  Αυτή δεν είναι πρακτική μίσους εκ μέρους της αριστεράς; Προφανώς και ναι. Και εξυπακούεται ότι υπό τις συνθήκες αυτές η όποια συζήτηση για λήθη ή συγχώρεση είναι άνευ ουσίας.
 Δεν είδαμε φυσικά κανέναν από αυτούς τους "υπερευαίσθητους" αστούς που κόπτονται για τις δήθεν "γιορτές μίσους" (από που και ως που ένα μνημόσυνο είναι γιορτή, αυτό μόνο οι ίδιοι το ξέρουν), να στηλιτεύουν την παραπάνω απαράδεκτη, τόσο από εθνικής όσο και από ανθρωπιστικής άποψης, στάση των αριστερών!
 Η υποκρισία σε όλο της το μεγαλείο!

 Φυσικά και φέτος αυτή η μεροληπτική αντιμετώπιση του κατεστημένου συνεχίστηκε και μάλιστα περισσότερο έντονα.
  Η εφημερίδα Real news του κολλεγιόπαιδα μεγαλοδημοσιογράφου Νίκου Χατζηνικολάου που είναι γνωστός υποστηρικτής της φιλελεύθερης κεντροδεξιάς παράταξης, προσφέρει αύριο 15/09/2013 το έργο του Διονύση Χαριτόπουλου "Άρης, ο αρχηγός των ατάκτων".
 Δηλαδή, ανήμερα της σφαγής του Μελιγαλά μία κεντροδεξιά εφημερίδα προσφέρει μία αγιογραφία του κυρίως υπεύθυνου για αυτήν την σφαγή!
 
Υπενθυμίζουμε ότι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι μία ιστορικά προκλητική αγιογραφία του δηλωσία και αρχισφαγέα Άρη Βελουχιώτη. Πρόσφατα είχαμε κάνει την παρακάτω ανάρτηση όπου παραθέσαμε ένα ενδεικτικό παράδειγμα που καταδεικνύει την αξιοπιστία του συγγραφέα της:
 http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/09/blog-post_6.html


 Για μία ακόμη φορά αποδεικνύεται ότι η δουλοπρέπεια της μεταπολιτευτικής κεντροδεξιάς απέναντι στους αριστερούς δεν έχει όρια. Οι άνθρωποι δεν είναι ούτε καν αξιολύπητοι.

 Ευτυχώς όμως σε πείσμα του καθεστώτος υπάρχουν οι Έλληνες εθνικιστές που ξέρουν να τιμούν την μνήμη των νεκρών του λαού μας.

 

 Τελειώνουμε με ένα "ποίημα μίσους" (σύμφωνα με την καθεστωτική ορολογία), απ΄τα πολλά που είχαν βγει τότε στην μαρτυρική Μεσσηνία :

    Στου Μελιγαλά την ράχη,

    κάθεται ένα κοριτσάκι

    και κρατά στα δυο της χέρια

    δύο κοφτερά μαχαίρια

    Ένας χίτης την ρωτάει:

    κόρη μου τι περιμένεις;

   

    Περιμένω ένα αντάρτη

    να του βγάλω το 'να μάτι

    που μου πήρε την μαμά μου

    και μου σκότωσε τον μπαμπά μου

  

Όταν ανεύθυνοι, άνανδροι ή αγύρτες υμνούν δολοφόνους

Για την γενοκτονία του Μελιγαλά είναι απολύτως επιβεβαιωμένα τα εξής:

• Τα θύματα της κτηνώδους και βασανιστικής σφαγής δεν ήσαν μόνον αιχμάλωτοι Ταγματασφαλίτες, αλλά επίσης και ολότελα αμέτοχοι άμαχοι.
• Οι φόνοι οπωσδήποτε δεν ήταν τυχαίες αυτοδικίες, αλλά μεθοδικά οργανωμένες εκτελέσεις, που γίνονταν εκτός της πόλεως, στην τρομακτική «Πηγάδα».
• Τις εκτελέσεις δεν τις έκαναν κάποια «αδέσποτα» αγανακτισμένα - «αντιφασιστικά» στοιχεία της περιοχής, αλλά μπολσεβίκοι αντάρτες και «πολιτοφύλακες» με την καθοδήγηση του κόμματος και την έγκριση του «απελευθερωτή» Βελουχιώτη. Σε διαφορετική περίπτωση, αυτός ο απόλυτος εξουσιαστής των όχλων θα σταματούσε τις εκτελέσεις και θα ελευθέρωνε όλους τους δύστυχους αδιακρίτως κρατουμένους.
• Ο «Πρωτοκαπετάνιος» (Κλάρας - Βελουχιώτης - Μιζέριας - Σουλτάνα), παρέμεινε στον Μελιγαλά και στην γύρω περιοχή έως αργά την 16η  ή τις πρωϊνές ώρες της 17ης  Σεπτεμβρίου, που άρχισαν να γίνονται οι οργανωμένες εκτελέσεις στην Πηγάδα, ενώ έφυγε από τον Μελιγαλά για την Καλαμάτα, όπου παραβρέθηκε στο προσχεδιασμένο «πανηγυρικό» λυντσάρισμα των 18 σημαντικών κρατουμένων από τον Μελιγαλά, προς τέρψιν του κόκκινου όχλου.
• Η οργανωμένη σφαγή στην Πηγάδα κράτησε τέσσαρες ημέρες. Ξεκίνησε το Σάββατο, στις 16 Σεπτεμβρίου, και τελείωσε την Τετάρτη το μεσημέρι, στις 20 Σεπτεμβρίου.

Οι εθνοαποδομητές απολογητές του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ-ΚΚΕ υποστηρίζουν ψευδόμενοι συνειδητά ότι, τα θύματα στον Μελιγαλά ήσαν Ταγματασφαλίτες και μόνον ελάχιστοι άμαχοι, καθώς και ότι όλοι εκτελέστηκαν μετά τη μάχη λόγω μιας δικαιολογημένης «έκρηξης αυτοδικιών» εκ μέρους των «δημοκρατών», σε αντίποινα όσων είχαν υποφέρει τα γύρω χωριά νωρίτερα από τους «φασίστες»! Βεβαίως κανένα σκύβαλο μπολσεβίκος δεν αναφέρει τι είδους «αντίποινα και αυτοδικίες» ήσαν αυτές που είχαν ως θύματα ολόκληρες οικογένειες, με θύματα μαθητές και μαθήτριες 16 και 17 ετών; Τι θα μπορούσαν άλλωστε να είχαν κάνει στα μέλη του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ οι μαθητές και οι μαθήτριες; Μεταξύ των θυμάτων μπορεί κανείς πανεύκολα να διακρίνει εκατοντάδες περιπτώσεις στις οποίες εκτελέστηκαν περισσότερα από ένα μέλη μιας οικογενείας. Ποιο ακριβώς έγκλημα μπορεί να έκαναν όλες αυτές οι οικογένειες του Μελιγαλά και των γύρω χωριών και κωμοπόλεων και πόσο «τυχαίο» ή «αυθόρμητο» μπορεί να θεωρηθεί κάποιο γεγονός με θύματα τόσες οικογένειες;
Το αδιάψευστο και ξεκάθαρο συμπέρασμα που προκύπτει αβίαστα -από την απροκατάληπτη έρευνα των γεγονότων- είναι ότι μετά την μάχη στον Μελιγαλά, μεταξύ Παρασκευής 15 και Τετάρτης 20 του μηνός Σεπτεμβρίου του 1944, συντελέστηκε μια άνευ προηγουμένου γενοκτονία στην Ελλάδα! Η γενοκτονία αυτή είχε σχεδιαστές και φυσικούς αυτουργούς της τους μπολσεβίκους εθνοπροδότες και όπως κάθε γενοκτονία, δεν συνέβη τυχαία. Υπήρξε συστηματικός σχεδιασμός της. Δηλαδή η γενοκτονία του Μελιγαλά είχε σχεδιαστεί από τους μπολσεβίκους πριν από την διεξαχθείσα μάχη και εκτελέστηκε από συγκεκριμένους ανθρώπους για τους σκοπούς της κόκκινης «δημοκρατικής» παράταξης που υπηρετούσαν. Η γενοκτονία έγινε επειδή η ηγεσία του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ-ΚΚΕ εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία της μάχης ώστε να εξοντώσει μαζί με τους θανάσιμους αντικομουνιστές εχθρούς της  Ταγματασφαλίτες και όλους αυτούς τους μη μπολσεβίκους ή συνοδοιπόρους που είχαν καταφύγει στον Μελιγαλά, τους οποίους γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, τους θεωρούσε «επικίνδυνους αντίπαλους» και αντιδραστικούς.
Αντίθετα με τις άθλιες και χαλκευμένες κατηγορίες των απολογητών της αριστεράντζας, η συντριπτική πλειοψηφία των θυμάτων στον Μελιγαλά δεν εκτελέστηκαν γι αυτά που είχαν κάνει, αλλά γι΄ αυτά που δεν δέχονταν να κάνουν. Η αντεθνική ηγεσία του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ-ΚΚΕ είχε πειστεί ξεκάθαρα ότι τα θύματα δεν επρόκειτο ποτέ να δεχθούν αδιαμαρτύρητα την επικράτηση του μπολσεβικισμού στην Πατρίδα μας. Εφόσον δε οι Ταγματασφαλίτες  για να αμυνθούν κατά της κόκκινης τρομοκρατίας είχαν παραλάβει οπλισμό από τους Γερμανούς, αντί να προσχωρήσουν στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ-/ΚΚΕ, θα συνέχιζαν συνεπώς και στο μέλλον να είναι αντίπαλοι. Αυτή ακριβώς η απροσκύνητη αντικομουνιστική στάση τους υπέγραψε την θανατική τους καταδίκη και οδήγησε στην μαρτυρική τους εξόντωση!
69 χρόνια μετά, το Κίνημα αναδεικνύει για μιαν ακόμη φορά το ανείπωτο έγκλημα και το καθιστά γνωστό στον Λαό μας στο πραγματικό εύρος του, ενώ το προάγει ως  ιστορικά γεγονός, αποδεκτό από όλους τους Ελεύθερους Έλληνες. Για τούτο καταγγέλλουμε ιδιαίτερα την ηγεσία της όποιας «Αριστεράς» αλλά κυρίως τους αγύρτες εθνοαποδομητές - απολογητές των έργων της κόκκινης αγέλης. Περιφρονούμε και αποκαλύπτουμε τους διαφόρους ψεύτες και ιστορικούς παραχαράκτες που αρνούνται να παραδεχθούν τις φρικαλεότητες που διέπραξαν οι οργανώσεις ΟΠΛΑ, ΕΑΜ, κι ΕΛΑΣ στον Κατοχικό Εμφύλιο (και στις δύο περιόδους της ΕΑΜοκρατίας και της συστηματικής Κόκκινης Τρομοκρατίας: Στην πρώτη περίοδο: «Σεπτέμβριος 1943 -Σεπτέμβριος 1944», και στην δεύτερη: «Οκτώβριος 1944-Φεβρουάριος 1945»).
Κορυφαίο έγκλημα των ξενοκίνητων μπολσεβίκων συμμοριτών υπήρξε η μαζική εκτέλεση των κρατουμένων Ταγματασφαλιτών, αλλά και αμάχων στο τετραήμερο 16-20 Σεπτεμβρίου του 1944 στον Μελιγαλά! Ο θυμόσοφος Λαός μας διασώζει την  ιστορική αλήθεια και την διαχρονική κοινωνική πραγματικότητα στην πικρόχολη και χλευαστική παροιμία του: «Θέλει η πόρνη να κρυφτεί, μα η χαρά δεν την αφήνει». Την, γνωστή αυτήν παροιμία μας θυμίζουν εν προκειμένω τα κλιμακούμενα εμετικά, τρισάθλια και άνανδρα αφιερώματα «περιέργων, παραδόξων και ιδιαιτέρων» «ερευνητών»  σχετικά με την σφαγή στον Μελιγαλά, όπου εξαίρεται το «δημοκρατικό» ήθος, η γενναιότητα  και το δίκιο των μπολσεβίκων κτηνανθρώπων.
Παρουσιάζοντας σελίδες με φωτογραφικά κολάζ γεμάτα συνθήματα των κομμουνιστών, «αντιφασιστών» και «αντιεξουσιαστών», (όπου η ολοένα και μεγαλύτερη χυδαιότητα του νοσηρού υμνολογίου στους αιμοσταγείς δολοφόνους του εγχώριου μπολσεβικισμού ξεπερνά αχαλίνωτη κάθε όριο φαντασίας και ψυχοπαθολογίας), οι υμνογράφοι (άρρενες, θήλεις και ενίοτε αρρενόθηλεις) φροντίζουν επιτηδευμένα με… κακιασμένη διάθεση να «βγάλουν το άχτι τους» κατά των... φασιστικών κτηνών. Κονδυλοφόροι και πτερωτοί (δλδ… με φτερά)  κάλαμοι μορφοποιούν σε κείμενα και άρθρα το τρέχον - ανανεωμένο σύνθημα των συγχρόνων «αντιεξουσιαστών-αντιφασιστών»: «ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΜΕΛΙΓΑΛΑΣ».


Το όλο σκηνικό προσομοιάζει με βαλκάνια παραλλαγή σοσιαλρεαλιστικού splatter. Αφιερώματα όλο λαϊκοαπελευθερωτικό μπαρόκ, μπόλικο ΕΑΜ. άφθονους (γενειοφόρους και... νταβραντισμένους πάντα) ελασίτες - κατά  προτίμηση Μαυροσκούφηδες- μπόλικη «λεβέντικη» συμπεριφορά και αντιστασιακή τάχα «παλληκαριά». Επευφημίες κι επικρότηση για ειδεχθή εγκλήματα σε βάρος Ελλήνων, μεγάλο μέρος των οποίων ήταν γυναικόπαιδα και άμαχοι ηλικιωμένοι.  Αποπατώντας πάνω στην Ιστορική Αλήθεια, διάφοροι ανάλγητοι ψευδολόγοι γράφουν παριστάνοντας  τον ιστοριοδίφη σωρείες ανακριβειών, αυθαιρεσιών  και στρεβλωμένων ημιαληθειών, όπως πολύ πρόσφατα, οπότε ειδικά για το ερυθρό έγκλημα του Μελιγαλά ένας «έγκριτος» θεράπων της «πληροφόρησης» έγραψε  ότι «…σε ποσοστό 97% τα εθνικόφρονα θύματα της πενθήμερης μάχης και σφαγής ήταν άνδρες μάχιμης ηλικίας, με ελάχιστες γυναίκες ή ηλικιωμένους και απολύτως κανένα παιδί».
Για τα μεταπολιτευτικά ορφανά οντά-ογλάν του Μαρξ  ο Μελιγαλάς αποτελεί ανζωπυρωμένη «έμπνευση», «επαναστατική κληρονομιά»,  «πρότυπο αντιφασιστικής νίκης», ενώ  στην δεκαετία του 2000 ο Μελιγαλάς «διεκδικείται ρητά» και ως «συμβολικό θετικό υπόδειγμα», ως πρότυπο «μοντέλο»  «μιας αποφασιστικής στάσης απέναντι στον ντόπιο φασισμό».  Δηλαδή ως... πρότυπο, συμβολικό θετικό υπόδειγμα και... αποφασιστική στάση  νοηματοδοτείται απροκατάληπτα η σφαγή αθώων αιχμαλώτων ανθρώπων που διέταξε ο παράφορος κίναιδος Βελουχιώτης και αναπαράγουν μαξιμαλιστικά τα διάφορα φοβικά σύγχρονα υποκείμενα - θαυμαστές του.
Οι ποικίλοι βολεμένοι ψευτοεπαναστάτες της μεταπολιτευτικής υστερίας, σημερινοί χορτάτοι – αχόρταγοι μεσήλικες κονδυλοφόροι, συναθροισμένοι σε θλιβερές ιοβόλες αντεθνικές παρεούλες «καταξιωμένων», που ανήγαγαν το «ρουφιανιλίκι» σε κοινωνική επιστήμη, κάτω από τον μανδύα της ελευθερίας του τύπου και της «δημοκρατικής» αρθρογραφίας. Αξεδιάλυτα συμπλεγματικοί και «ανορθόδοξοι ηδονιστές», ανθέλληνες κι ανθελληνίδες, οι οποίοι αδυνατώντας να κορέσουν τις όποιες νυκτερινές ενορμήσεις τους (πολιτικού και προσωπικού περιεχομένου), ασεβούν συστηματικά πάνω στη μνήμη των νεκρών του Έθνους και διαστρέφουν την ιστορική Αλήθεια! 
Όλο αυτό το παρφουμαρισμένο και ψωραλέο σκυλολόϊ της παραδιανόησης, αποτελεί ένα καλοπληρωμένο αντεθνικό εσμό που έχει πάρει «εργολαβία» την δυσφήμιση της Πατρίδας, την υπεράσπιση των εχθρών του Ελληνισμού, την λαγνεία προς τους λαθρομετανάστες, το ανεξήγητο (;) ενδιαφέρον για τα «ιερά δικαιώματα» των ομοφυλοφίλων.  Είναι εδώ μαζί μας «καταξιωμένοι», «σπουδαίοι» και «έγκριτοι». Ανυπόστατες σκιές ανθρώπων που θεωρούν θρασύτατα πως όλος ο κόσμος κινείται στον αρρωστημένο μικρόκοσμο των ναρκισσιστικών συντεχνιών τους και δεν καταλαβαίνουν ότι αιωρούνται ατάλαντα στις παραισθήσεις της μαρξιστικής του παραζάλης.
Στέκουν μπροστά μας προκλητικοί και πρόστυχοι: Οι κόκκινοι κουραδόμαγκες, οι νταήδες των καταλήψεων, οι παρτιζάνοι  της δημοσιογραφίας, οι... άντρακλες κι οι «φρεγάτες», που δεν παραλείπουν να κόβουν ακάματα λαρύγγια φασιστών στα γραφόμενά τους, ή για να είμαστε πιο ακριβείς, ν΄ αποθεώνουν εκείνους τους «γενναίους» που το έκαναν στο παρελθόν.  Η φρασεολογία τέτοιων σκληρών «ανδρών» παραπέμπει στους υφέρποντες κι ανομολόγητους παραφιλικούς πόθους τους  για μια σύγχρονη επανάληψη της σφαγής του Μελιγαλά.
Εξ άλλου είναι ιστορικά γνωστό πως οι ατρόμητοι μαχητές του αντιφασισμού, δεν «κωλώνουν» πουθενά και οραματίζονται ζηλωτικά τον δρόμο που περπάτησε ο «πρωτοκαπετάνιος» Άρης, ο «Mιζέριας» (γνωστός και ως... Σουλτάνα). Οι διεστραμμένοι οραματισμοί ανθρωποσφαγών είναι χαρακτηριστικοί ενός μακρινού παρελθόντος, τόσο μακρινού όσο τα.. οπισθογεμή όπλα. Αποτελούν δε συνηθέστατα προβολές ανεκπλήρωτης libido πρωκτικών σαδιστών.
Οπότε, επειδή θα μπορούσε να παρερμηνευτεί η προτροπή μας «να έρθουν με φόρα» (και εν τέλει να οδηγηθούν σε άλλες ατραπούς), τους λέμε ξεκάθαρα κι ευγενικά:  Όλα μαζί τα…καλόπαιδα, απολογητές, κήρυκες και δράστες της διεθνιστικής τρομοκρατίας, δεν μπορούν πλέον να εκδηλώνουν ανενδοίαστα τα μισάνθρωπα κόμπλεξ τους σε βάρος ανήμπορων και αθώων. Αν το αποτολμήσουν, υπάρχουν σήμερα εκείνοι που θα τοποθετήσουν τα δολοφονικά σύνεργα των εγκληματιών... όπου δει.  Ας καταλάβουν λοιπόν τα ανθρωπάκια ότι οι καιροί άλλαξαν οριστικά και αμετάκλητα.

 ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΛΑΜΑΝΟΣ

Πηγή: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/sunergasia-otan-aneuthunoi-anandroi-h-agurtes-umnoun-dolofonous#.UfuUuH_Zwqw#ixzz2aoGUOdCC

Ο Βαγγέλης Μαγγανάς στην κατοχική Μεσσηνία

 Ο Βαγγέλης Μαγγανάς έγινε γνωστός κυρίως για την δράση του ως επικεφαλής ένοπλου αποσπάσματος που δρούσε στην Μεσσηνία το 1945-46. Για αυτήν του την δράση έχουν γραφτεί πολλά και δεν έχουμε να προσθέσουμε κάτι περισσότερο, ενώ ξεφεύγει και απ΄την θεματολογία του ιστολογίου που επικεντρώνεται στα του 1941-44.

 Ο συγγραφέας Ιωάννης Μπουγάς στο εξαιρετικό έργο του "Ματωμένες μνήμες 1940-45" αναφέρει κάποια πολύ ενδιαφέροντα, και εν πολλοίς άγνωστα, στοιχεία για την κατοχική δράση του μετέπειτα αποσπασματάρχη Βαγγέλη Μαγγανά.

 Ο Μαγγανάς γεννήθηκε στο χωριό Κρεμμύδια κοντά στην Πύλο, και ασχολούταν με γεωργικές και κτηνοτροφικές εργασίες όπως οι περισσότεροι χωρικοί της εποχής. Η πρώτη σύγκρουσή του με το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ήταν όταν του κατέσχεσαν τα προϊόντα του που μετέφερε με το κάρο. Ο λόγος ήταν ότι δεν είχε άδεια απ΄την τοπική επιτροπή του ΕΑΜ για να μετακινηθεί εκτός του χωριού του.
 Όπως είχαμε δει π.χ. και στην περίπτωση του Βαλτετσίου, στις εαμοκρατούμενες περιοχές για να μετακινηθεί κάποιος εκτός των ορίων του χωριού του έπρεπε να πάρει άδεια απ΄τους κατα τόπους υπευθύνους του ΕΑΜ που έλυναν και έδεναν.
 Ο Μαγγανάς δεν είχε πάρει σχετική άδεια, οι κομμουνιστές τον σταμάτησαν στον δρόμο, αυτός αντέδρασε, τον ξυλοκόπησαν και του κατέσχεσαν και το εμπόρευμα. Προφανώς από τότε η παραμονή του στο χωριό κατέστη λίαν επικίνδυνη και έφυγε για την Καλαμάτα.
 Εκεί εντάχθηκε σε μία μικρή ένοπλη ομάδα που σχηματίστηκε μετά την ιταλική συνθηκολόγηση τον Σεπτέμβριο του '43 και ήταν πιθανότατα υπό την ανεπίσημη ηγεσία του γιατρού Περρωτή που ανέλαβε λίγο μετά νομάρχης Μεσσηνίας. Η ομάδα αυτή αποτέλεσε λίγο αργότερα τον πυρήνα του Τάγματος Ασφαλείας Καλαμάτας που συγκροτήθηκε τον Φεβρουάριο του 1944.

 Το Τ.Α της Καλαμάτας όντας αρκετά αδύναμο από στρατιωτική άποψη δεν άντεξε στην επίθεση του ΕΛΑΣ κατά της μεσσηνιακής πρωτεύουσας την 9η Σεπτεμβρίου 1944. Μετά την αναμενόμενη κατάρρευση της άμυνας, πολλοί ταγματασφαλίτες, χωροφύλακες και άμαχοι μπόρεσαν και έσπασαν το κλοιό των ελασιτών και διέφυγαν προς το Μελιγαλά. Ο Μαγγανάς που είχε τραυματιστεί κατά την διάρκεια της μάχης, ήταν ανάμεσα σε αυτούς.

 Στην μετέπειτα μάχη του Μελιγαλά, ο Μαγγανάς πιθανότατα δεν συμμετείχε λόγω του τραυματισμού του. Μετά την πτώση του Μελιγαλά, ο Μαγγανάς όπως και χιλιάδες κόσμος συνελλήφθη απ΄τους ελασίτες και περίμενε την μοίρα του, δηλαδή την εκτέλεση.
 Κατάφερε όμως και γλίτωσε.
 Σύμφωνα με την επικρατέστερη φημολογία, έτυχε και ήταν απ΄τους τελευταίους -χρονικά- προς εκτέλεση, οι οποίοι εκτελούνταν με σφαίρες και όχι με μαχαίρι, για εξοικονόμηση χρόνου. Προφανέστατα οι εκτελέσεις ήταν ομαδικές, έτσι μπόρεσε και έπεσε στην Πηγάδα μαζί με τους εκτελεσθέντες χωρίς όμως να υποστεί ο ίδιος θανάσιμο τραύμα. Εκεί καλύφθηκε από πτώματα και αργότερα κατάφερε και βγήκε ζωντανός.
 Την παραπάνω εκδοχή την υποστήριζε τόσο ο ίδιος ο Μαγγανάς, όσο και κάτοικοι της περιοχής, και μπορεί να εμπεριέχει το στοιχείο της υπερβολής, αλλά όχι του ολοκληρωτικού ψέμματος.

 Κανείς δεν μπορεί να γνωρίζει με βεβαιότητα το πως ακριβώς γλίτωσε τότε ο Μαγγανάς.
 Το μόνο σίγουρο είναι ότι ως αιχμάλωτος ταγματασφαλίτης δεν υπήρχε καμμία περίπτωση να του χαριστεί ο ΕΛΑΣ. Πόσο μάλλον απ΄την στιγμή που είχε προηγούμενα μαζί του. 

 Επίσης, για να γίνει αρχηγός ενός ιδιαίτερα πολυμελούς (έφτασε μέχρι και τα 1000 άτομα) αντικομμουνιστικού αποσπάσματος της Μεσσηνίας μεταπολεμικά, σημαίνει ότι έχαιρε κύρους ανάμεσα στους ντόπιους. Κανείς δεν μπορεί στα καλά καθούμενα να ηγηθεί σκληροτράχηλων ενόπλων.
Ο Μαγγανάς όμως δεν ήταν ούτε αξιωματικός, ούτε πρώην οπλαρχηγός, ούτε κάποια διακεκριμένη προσωπικότητα της περιοχής, ώστε να εξηγείται αυτή η λαϊκή αποδοχή. Ένας απλός χωρικός ήταν. Συνεπώς, το κύρος του βασιζόταν στην ιστορία με το πως σώθηκε απ΄την Πηγάδα του Μελιγαλά, η οποία προφανώς και έγινε πιστευτή απ΄τους ντόπιους.
 Και δεν μπορεί να έγινε πιστευτή επειδή απλά και μόνο την έλεγε ο ίδιος. Υπήρχαν και άλλοι που επιβεβαίωναν τα λεγόμενά του.
 
Βάσει αυτών, και βάσει συγκεκριμένων μαρτυριών που παραθέτει ο Ιωάννης Μπουγάς στο έργο του, το πιθανότερο είναι ότι ο Μαγγανάς ήταν επιζών απ΄την Πηγάδα.
  Το πως ακριβώς σώθηκε το ήξερε μόνο ο ίδιος.


                                Γεια σου Μαγγανά μου, γεια σου...
                                με τους χίτες τα παιδιά σου.
                                γεια σας ταγματασφαλίτες, χωροφύλακες και χίτες!

Η ομαδική σφαγή στο Μελιγαλά

Γράφει ο Γιάννης-2

Η κωμόπολη του Μελιγαλά, κτισμένη σ’ένα ύψωμα της άνω Μεσσηνίας, στο σταυροδρόμι των διαβάσεων Καλαμάτα-Πύργος, Καλαμάτα-Τρίπολη, και Κυπαρισσία-Τρίπολη, αλλά και σε ίση απόσταση από τα βουνά της Ιθώμης, του Ταϋγέτου και της ορεινής Ολυμπίας, είχε μεγάλη στρατηγική αξία στην Κατοχή. Γιά μιά περίοδο, οι σύμμαχοι ήθελαν να πείσουν τους Γερμανούς ότι οι κόλποι της Καλαμάτας και της Κυπαρισσίας ήταν πιθανοί προορισμοί απόβασης στα Βαλκάνια, ώστε να προωθήσουν τις δυνάμεις τους νοτιότερα στα Βαλκάνια. Από τον Μάϊο του 1941, οι Ιταλοί είχαν εγκαταστήσει στον Μελιγαλά πλήρη λόχο, και οι Γερμανοί μικρό απόσπασμα με πυροβόλα και ασυρμάτους. Μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, η Γερμανική φρουρά αυξήθηκε σημαντικά σε άνδρες (70-80) αλλά κυρίως σε βαριά όπλα που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν από νεοφερμένες δυνάμεις, και διοικείτο από ταγματάρχη που γνώριζε την Ελληνική γλώσσα.

Ο Παναγιώτης Στούπας

Ένας από τους πρωταγωνιστές στα γεγονότα της Μεσσηνίας το 1943-44 ήταν ο ταγματάρχης Παναγιώτης Στούπας. Γεννηθείς το 1894 στο χωριό Λεύκη κοντά στους Γαργαλιάνους, είχε καταταγεί στο στρατό το 1914 να υπηρετήσει τη θητεία του, αλλά στη συνέχεια μονιμοποιήθηκε και το 1916 έλαβε τον βαθμό του ανθυπολοχαγού. Έλαβε μέρος στον πόλεμο της Μικράς Ασίας, και τραυματίστηκε τρεις φορές. Αποστρατεύθηκε το 1923 με τον βαθμό του υπολοχαγού ως βασιλόφρονας, αλλά πήρε τους βαθμούς του λοχαγού (1925) και του ταγματάρχη (1935) ως έφεδρος. Ως απόστρατος ζούσε στην Ξάνθη, και ησχολείτο με το εμπόριο ξυλείας. Έλαβε μέρος στον πόλεμο του ’40 ως εθελοντής, υπό τον μετέπειτα αρχηγό των ΤΑ στη νότια Πελοπόννησο, τον συνταγματάρχη Παπαδόγκωνα, διοικητή της Μεραρχίας Κρητών στην Ήπειρο που κατέλαβε την Τρεμπεσίνα.

 Η συνέχεια εδώ