Ο Άρης, οι Άγγλοι και η προκήρυξή του προς τους Γερμανούς

 Aναδημοσίευση από εδώ: http://panosz.wordpress.com/2012/01/05/civil_war-126/


Απόσπασμα από έκθεση του Ανδρέα Τζήμα, προς την ΚΕ του ΚΚΕ (1951)
…
Τάση του Άρη. Από κάθε άποψη σαφέστατη προοπτική. Έβλεπε την ανάγκη να βάλουμε ζήτημα εξουσίας (γι’ αυτό και τη δημιουργούσε από την πρώτη στιγμή), ολοκάθαρα έβλεπε, πως θα χρειαστεί να συνεχίσουμε με τα όπλα τον αγώνα μετά την απελευθέρωση για να υπερασπίσουμε τις κατακτήσεις του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, πως υπερασπίζοντας τις κατακτήσεις μας θα ‘ρθούμε αναπόφευκτα σε σύγκρουση με τους Άγγλους, ότι για τη σύγκρουση αυτή πρέπει από τώρα να προετοιμαστούμε όχι μόνο ιδεολογικά μα και πρακτικά. …
Όταν τον άκουσα να μιλά στο πρώτο χωριό, τα Κρώρα, στο υψίπεδο των Σκούρτων, στην Αττική, κοντά στην Αθήνα, αναρωτήθηκα αν είναι δικός μας ή αν είναι πράκτορας των Γερμανών σταλμένος για αντιαγγλική δουλειά και διάσπαση του αγώνα. Τον άφησα να μιλήσει σε δυο ακόμη χωριά, για να βεβαιωθώ για την πολιτική του γραμμή και κατόπιν τον έκοψα. Άρχισα να εμφανίζομαι εγώ. Τέτοιο ήταν το κτύπημα, που ο Άρης το ‘ριξε στο κλάμα και στο πιοτό. Κι έκανε μια απεγνωσμένη προσπάθεια για να με κατακτήσει. Τότε κατάλαβα στην εντέλεια, γιατί όλη η αντίδραση και οι Άγγλοι ξεσήκωσαν ένα τέτοιο θόρυβο, για τον Άρη. Μα δεν ήταν αυτό για το οποίο πονούσε η αντίδραση και οι Άγγλοι. (Μας είπε αργότερα καθαρά την αλήθεια η ίδια η Αγγλική κυβέρνηση με την πρώτη της νότα. Ήταν το ζήτημα της εξουσίας).
Οι αυθαιρεσίες και οι άλλες αδυναμίες του Άρη βοηθούσαν από κάθε άποψη την αντίδραση και τους Άγγλους, εφ’ όσον μας απομόνωναν από λαϊκές συμπάθειες. Ήταν κατά βάθος σωστή και πολύ αποτελεσματική δουλειά του Άρη, που πνίγονταν από τον πολιτικό του συναισθηματισμό. Κι όταν έφτασα στη Ρούμελη μαζί του το Μάρτη του 1943 είδα, όταν η Ελλάδα συγκλονίζονταν από τ’ όνομά του, ότι έχει δημιουργήσει μια κατάσταση ανυπόφορη, ασφυκτική. Και το χειρότερο, βρήκα μια προκήρυξη, πολύ καλά διατυπωμένη, συνταγμένη κατά πάσαν πιθανότητα από τον ίδιο – τη βρήκα στο αρχείο του- που απευθύνονταν στους Γερμανούς κατακτητές  και τους έλεγε ότι εμείς οι αντάρτες δεν έχουμε τίποτα μαζί σας, παρά μόνον με τους Ιταλούς. Εσείς να γυρίσετε με το καλό στα σπίτια σας. Την ίδια μέρα όμως που διάβασα αυτό, ο καπετάν Θάνος είχε φέρει καμιά 50ριά αιχμαλώτους Γερμανούς (άλλους τόσους είχε σκοτώσει επιτόπου στη σύγκρουση) και ο Άρης, παρά την εντολή μου, εν απουσία μου (…) τους εξετέλεσε όλους (…) Η δική μου εντολή ήταν να τους εκτελέσει μόλις οι Γερμανοί προβούν σε αντίποινα, αυτός τους εκτέλεσε προκαταβολικά. (…) Για όλα τα πιο πάνω, διαστρέβλωση της κομματικής γραμμής, προκήρυξη στους Γερμανούς κλπ, κλπ, αυστηρώ δικαίω, δεν χωρούσε τίποτα παρά καθαίρεση από το πόστο του και στρατοδικείο.

*
Πηγή: Γρηγόρης Φαράκος, Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο Αρχείο – Άγνωστα Κείμενα. Εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 5^η εκδοση, σελ. 197 κ.ε.

*
Ο Φαράκος αναφέρει ότι η προκήρυξη για την οποία γίνεται λόγος δε βρέθηκε ποτέ και θεωρεί πιθανότερο ότι δεν είχε κυκλοφορήσει και, μετά τις παρατηρήσεις του Τζήμα, ο Άρης την κατάστρεψε. Για τις ομιλίες του Άρη στα χωριά, ο Φαράκος επισημαίνει ότι σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, είχαν εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο από αυτό που αναφέρει ο Τζήμας.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον έχει η αντίδραση του Άρη, μόλις ο Τζήμας του «έβαλε πάγο»: Τέτοιο ήταν το κτύπημα, που ο Άρης το ‘ριξε στο κλάμα και στο πιοτό. Κι έκανε μια απεγνωσμένη προσπάθεια για να με κατακτήσει. Και ο Τζήμας δεν διαστάζει να ομολογήσει ότι ο Άρης είχε δίκιο (μεν) αλλά για τη διαστρέβλωση της γραμμής του Κόμματος θα έπρεπε να καθαιρεθεί και να περάσει στρατοδικείο (δε).
Ωστόσο, μεγαλύτερη σημασία έχει η απερίφραστη παραδοχή ότι ο ΕΛΑΣ υπό τον Βελουχιώτη προετοίμαζε από κάθε άποψη τις συνθήκες για την κατάληψη της εξουσίας μετά την απελευθέρωση. Με τις ευλογίες του Κόμματος, εννοείται. Εδώ ακριβώς βρίσκονται οι ρίζες του Εμφυλίου πολέμου, που ξεκίνησε μέσα στη Κατοχή και τελείωσε στα 1949.

Τι έγραψε ο Άρης για τον Ψαρρό και τη σύγκρουση με το 5/42

 Αναδημοσίευση από εδώ: http://panosz.wordpress.com/2012/01/04/civil_war-125/

Οι βιογράφοι / αγιογράφοι του Άρη Βελουχιώτη επιμένουν ότι ο ίδιος δεν είχε καμιά σχέση με τη δολοφονία του Ψαρρού. Να όμως που έρχεται ό ίδιος ο Άρης, με έκθεσή του για το δίμηνο Απριλίου – Μαϊου 1944, να διεκδικήσει το …δίκιο του. Το απόσπασμα της έκθεσης δημοσιεύει ο Φαράκος, στο βιβλίο του Αρης Βελουχιώτης. Το χαμένο Αρχείο – Άγνωστα Κείμενα, εκδ. Ελληνικά Γράμματα, 5^η εκδοση, σελ. 289 κ. ε.  Γράφει ο Άρης Βελουχιώτης:
"Εις το σχέδιον αυτό δεν αντέδρασε κανείς και απεφασίσθη την νύκτα της 16-17.ΙV.44 – ώρα 1^η πρωινή – να εκτελεσθή η επίθεσίς μας. Ελήφθησαν όλα τα τεχνικά μέτρα. Το πρωί κατά τας 10-11 μας ανήγγειλε ο Ψαρρός δι’ εγγράφου του, με μασημένα λόγια, την επιτυχίαν της προσπαθείας των από ΒΑ και Α ενεργουσών δυναμεών μας…
Ο Ψαρρός εις τον οποίον η Ταξ/ρχία δι’ εγγράφου της είχεν προτείνει παράδοσιν αμαχητί, απαντούσεν με τάσιν παρελκύσεως της εκκρεμότητος ίνα ενισχυθεί δια κινήσεως αναλόγων γερμανικών δυνάμεων κατόπιν συνεννοήσεώς του. …
Δεν συνέφερε αναβολή ούτε στιγμής εις την αποφασισθείσαν ενέργειαν. Υπ’ ευθύνη μου διετάχθη η Ταξ/ρχία να απαντήσει εις τον Ψαρρόν ότι  αι εν τη επιστολή του διατυπούμεναι απόψεις θα εγνωρίζοντο εις το Γενικόν Στρατηγείον από το οποίον θα ελαμβάναμε απάντησιν. Έτσι ο αιφνιδιασμός μας θα εξασφαλίζετο πλήρως, όπως και το αποτέλεσμα. Αναμονή μέχρις ότου έλθουν αι γερμανικαί ενισχύσεις ή διαφυγή δια μίαν ακόμα φοράν των καθαρμάτων του 5/42 και ιδιαίτερα του εθνοπροδότου Συν/χου Ψαρρού Δ, θα ήτο πράξις εγκληματικώς ασύμφορος. Την νύχταν εγένετο η επίθεσις και εις διάστημα δύο ωρών είμεθα απολύτως κύριοι του πεδίου της μάχης. …
Παραδέχομαι ότι επέδρασα εξαιρετικά και ερυμούλκησα την Ταξ/ρχίαν προς την γραμμήν τοιαύτης ταχείας και ανηλεούς εξοντώσεως. Πιστεύω όμως ότι ενήργησα απολύτως προς το συμφέρον του αγώνος και αναλαμβάνω ακεραίαν την ευθύνην."

Το κείμενο του Άρη Βελουχιώτη δεν χρειάζεται σχολιασμό – μιλάει από μόνο του…
 Αξίζει όμως να αναφερθεί μια άλλη έκθεση, του Θύμιου Ζούλα (Φαράκος, σελ. 296) στην οποία παραδέχεται ότι σκότωσε ο ίδιος τον Ψαρρό, όταν τον έπιασε αιχμάλωτο. Ο λόγος καταγράφεται με σαφήνεια:  
 "Φοβόμουν μήπως ο Μπακιρτζής τον γλύτωνε και θα μου δημιουργούσαν μια ανασύσταση του 5/42, σοβαρά ζητήματα στην περίπτωση που το 36 Σ/γμά μου κατέβαινε κατόπιν για Αθήνα. …
Για την εκτέλεση του Ψαρρού είμαστε σύμφωνοι με τον Άρη.
Από τον Σιάντο δεν είχα καμιά οδηγία για τον Ψαρρό…"
2-3-1951

Και τα λεγόμενα του Ζούλα είναι σαφή, ειδικά όταν συνδυαστούν με εκείνα του Βελουχιώτη, για τον "εθνοπροδότη Ψαρρό". Βέβαια, ο Βελουχιώτης ισχυρίζεται ότι ο Ψαρρός σκοτώθηκε στη μάχη, ενώ ο Ζούλας ότι δολοφονήθηκε εν αιχμαλωσία. Έχει καμιά σημασία τι από τα δύο ισχύει;

Ιδρυτικό στέλεχος του ΕΑΜ καταγγέλει τις κομμουνιστικές μεθοδεύσεις

  Ο Διονύσης Μπενετάτος ήταν αγροτικός σοσιαλιστής και εκ των ιδρυτικών στελεχών το ΕΑΜ, απ’το οποίο απεχώρησε τον Οκτώβριο του 1942. Υπήρξε γραμματέας της Επιτροπής Πόλης (στην Αθήνα) του ΕΑΜ. Λόγω της θέσης του συνεργάστηκε με τους κομμουνιστές που ήταν ο ισχυρότερος πόλος του ΕΑΜ. Είχε όλη την καλή πρόθεση να συνεργαστεί με τους κομμουνιστές στα πλαίσια του ΕΑΜ και βίωσε καταστάσεις εκ των έσω. 
  Ακόμα και μετά την αποχώρησή του απ΄το ΕΑΜ, δεν στράφηκε εναντίον του αλλά επιχείρησε ανεπιτυχώς  να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ του ΕΑΜ και άλλων οργανώσεων. Παρέμενε σταθερά εχθρικός απέναντι στην "αντίδραση", στους "εθνικόφρονες", στους Άγγλους, στα Τάγματα Ασφαλείας, στην Χ, στην κατοχική κυβέρνηση, στην Ειδική Ασφάλεια κτλ…

      Ως εκ τούτου, η άποψή του σχετικά με τα τεκταινόμενα εντός του ΕΑΜ αλλά και για τον ρόλο που έπαιζε το ΚΚΕ έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

 Ας δούμε λίγο τι λέει στο έργο του "Σημειώσεις απ’την ιστορίαν της εθνικής διαίρεσης":

"Οι συζητήσεις των αντιπροσώπων των εαμικών κομμάτων για το δεύτερο καταστατικό μεγάλωσαν την παθολογική φιλυποψία του Χατζή για όλους τους εαμίτες που δεν ήσανε κομμουνιστές"
σελ.14

 Ο Χατζής, στον οποίο αναφέρεται, ήταν μεγαλοστέλεχος του ΚΚΕ και γ.γ του ΕΑΜ το μεγαλύτερο διάστημα της Κατοχής.

    "Ήδη από τις αρχές του 1942 η προσπάθεια του ΚΚΕ να μονοπωλήσει τον εθνικό αγώνα, άρχισε να διαφαίνεται. Οι διαφωνίες ορισμένων αντιπροσώπων των εαμικών κομμάτων με το ΚΚΕ ήταν τα ερείσματα του κόμματος επάνω στα οποία θα στήριζε αργότερα την συκοφαντική του εκστρατεία εναντίον εκείνων που τολμούσαν ν'αντιδράσουν στους σκοπούς και τα έργα του ΚΚΕ"

στο ίδιο, σελ.15

 "Έτσι και το ΕΑΜ στερήθηκε από κείνες τις δυνάμεις που ενώ θέλανε την συνεργασία με το ΚΚΕ για την διεξαγωγή του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα, δεν συμφωνούσαν όμως με την ηγεσία του κομμουνιστικού κόμματος που απέβλεπε στην κομματική συμφεροντολογιή εκμετάλλευση της αντίστασης και την μονόπλευρη καθοδήγηση του εθνικού αγώνα."

στο ίδιο, σελ.22

"Η κομμουνιστική αντιπροσωπεία του ΕΑΜ απέδειξε πως δεν επιθυμούσε συντρόφους στον αγώνα αλλά οργανέττα που να τα χρησιμοποιεί σαν κράχτες που θα προσήλκυαν οπαδούς."

στο ίδιο, σελ.23

"Αυτόν τον σκοπό είχανε και οι συζητήσεις με τον Ζέρβα πριν ακόμα πάει στο βουνό επιδιώκοντας την προσχώρηση του ΕΔΕΣ στο ΕΑΜ. Μα οι συζητήσεις πάντοτε σταματούσαν χωρίς κανένα αποτέλεσμα. Το ΚΚΕ με την συμπεριφορά του δημιούργησε την ατμόσφαιρα της δυσπιστίας προς το ΕΑΜ σ'όλες τις άλλες οργανώσεις και σόλους τους πολιτικούς παράγοντες."

στο ίδιο, σελ.24

 "Σαν να μην έφτανε η αρκετή φιλυποψία που ενισχύθηκε με τόσες πράξεις του ΕΑΜ, ήρθε και η αιχμαλωσία του Σαράφη για να συμβάλλει όχι μόνο στην δυσπιστία έναντι του ΕΑΜ αλλά και σ΄αυτήν την δημιουργία των ταγμάτων, δίνοντας έτσι κάποιο ηθικό έρεισμα στους αξιωματικούς και τους άντρες των για να καταταχθούν στα Τάγματα Ασφαλείας."

στο ίδιο, σελ.26

"Μετά το ξεκαθάρισμα της κατάστασης και αφού το ΚΚΕ εξασφάλισε την κυριαρχία της πολιτικής καθοδήγησης του ΕΑΜ (...)
 Τον Δεκέμβριο του 1942 τα μυστικά φύλλα του ΕΑΜ και ο Ριζοσπάστης μς τον πιο πανηγυρικό τρόπο γνωστοποιούσαν το ξεκαθάρισμα αυτής της κατάστασης (...)
Το "ξεκαθάρισμα" αυτό είχε λάβει αρκετή έκταση με τις τολμηρές συκοφαντίες του ΚΚΕ. Ο Ριζοσπάστης δημοσίευσε έναν κατάλογο δήθεν πρακτόρων της Γκεστάπο και του Γεωργίου που εχαρακτήριζε σαν γκεσταπίτες τα σοβαρότερα στελέχη του ΣΚΕ (σ.σ: το Σοσιαλιστικό Κόμμα Ελλάδας ήταν από τα ιδρυτικά κόμματα του ΕΑΜ), τον Χ.Χωμενίδη, Αχιλ.Γρηγορογιάννη, Θωμά Αποστολίδη κ.α. Το "ξεκαθάρισμα" αυτό έδειχνε το δρόμο που έπαιρνε το ΕΑΜ, ότε σε μία σειρά συσκέψεων που πήραν μέρος οι Χωμενίδης, Αποστολίδης, Γ.Οικονόμου, Μ.Κλαδάκης, Χρυσ.Καραμούζης, Αχ.Γρηγορογιάννης, Μπενετάτος κ.α. διαπιστώθηκε από τους συνελθόντας πως η κατάστασις αυτή δημιουργούσε προϋποθέσεις αναπόφευκτου εμφυλίου πολέμου στην περίοδον της κατοχής από τον οποίον θα είχαν να κερδίσουν μόνον οι κατακτητές."

στο ίδιο, σελ.27

 Για όποιον ενδιαφέρεται, το βιβλίο παρατίθεται εδώ σε ηλεκτρονική μορφή.




 Σε άλλο βιβλίο του γράφει:

 

"Η Αντίσταση χωρίς πέπλα" του Διονύση Μπενετάτου, σελ.23

 στο ίδιο, σελ.29

 

στο ίδιο, σελ.30

 

στο ίδιο, σελ.35

 

στο ίδιο, σελ.91

 Συνοψίζοντας λοιπόν, σύμφωνα με το πρώην στέλεχος του ΕΑΜ, μη-κομμουνιστή, Διονύση Μπενετάτο:

- Ήταν φανερό ότι απ’τις αρχές ακόμα του 1942 το ΚΚΕ ήθελε να μονοπωλήσει τον εθνικό αγώνα, και προς το τέλος του ιδίου έτους κατάφερε να κυριαρχήσει μες στο ΕΑΜ.

- Οι όποιες αντιρρήσεις των μη-κομμουνιστών μες στο ΕΑΜ λειτουργούσαν απλά σαν αφορμές προκειμένου να ξεκινήσει η προσπάθεια συκοφαντήσεώς τους απ΄το ΚΚΕ, όπως και έγινε. Πολλοί από αυτούς καταγγέλθηκαν αργότερα απ΄τον Ριζοσπάστη ως γκεσταπίτες.

- Ο Χατζής, κομμουνιστής και γ.γ του ΕΑΜ, ήταν παθολογικά φιλύποπτος με τους μη-κομμουνιστές του ΕΑΜ, και προσπάθησε κατ’εντολήν των Τσίπα (για λίγο διετέλεσε γ.γ του ΚΚΕ) και Ιωαννίδη (νο.2 του ΚΚΕ), να επιβάλλει στο ΕΑΜ ένα καθαρά κομμουνιστικό καταστατικό που τελικά όμως δεν πέρασε.

- Τελικά όμως πολλοί μη-κομμουνιστές απεχώρησαν (ή διεγράφησαν) απ΄το ΕΑΜ γιατί αν και δεν ήταν αντίθετοι με την συνεργασία με το ΚΚΕ, εντούτοις διαφωνούσαν με την κομμουνιστική συμφεροντολογική εκμετάλλευση της αντίστασης και την μονόπλευρη καθοδήγηση του εθνικού αγώνα.

- Το ΚΚΕ δεν επιθυμούσε συντρόφους στον αγώνα αλλά οργανάκια που θα τα χρησιμοποιούσε σαν κράχτες για να μαζέψει οπαδούς. Έτσι κατέληξε η ηγεσία του ΕΑΜ να είναι ωτακουστές του Ιωαννίδη και κατ’επέκταση του ΚΚΕ.

- Το ΚΚΕ με την συμπεριφορά του προκαλούσε την δυσπιστία όλων άλλων οργανώσεων και πολιτικών παραγόντων απέναντι στο ΕΑΜ, δημιουργούσε τις προϋποθέσεις για την έκρηξη του κατοχικού εμφυλίου (όπως και έγινε), και με την αιχμαλωσία του Σαράφη έδωσε ηθικό έρεισμα σε πολλούς να ενταχθούν στα Τάγματα Ασφαλείας.

- Στόχος των κομμουνιστών απ΄τον Αύγουστο ακόμα του 1943, ήταν η κατάληψη της εξουσίας