Γερμανόφιλες οργανώσεις της Κατοχής

Στην κατοχική Αθήνα είχαν ιδρυθεί και δρούσαν κάποιες μικρές γερμανόφιλες οργανώσεις. Σε προηγούμενες αναρτήσεις είχαμε δει κάποια πράγματα για την ΕΣΠΟ και την ΟΕΔΕ που ήταν απ’τις πιο γνωστές. Γενικώς οι πληροφορίες για αυτές τις οργανώσεις είναι πολύ λίγες. Άλλωστε δεν έπαιξαν κανέναν ιδιαίτερο ρόλο, αφού οι περισσότερες ήταν εξαιρετικά ολιγομελείς και με ασήμαντη δράση.

  

Εκτός απ’τις προαναφερθείσες ΕΣΠΟ και ΟΕΔΕ, άξιες λόγου ήταν ακόμα η Μπουντ και η ΕΕΕ:

-         

-          - Η Μπούντ (στα γερμανικά σήμαινε Σύνδεσμος) είχε επικεφαλείς τον Αγήνορα Γιαννόπουλο, την Κούλα Λιάκου και τον Ιωάννη Μπουρνιά. Ο πρώτος ήταν απ΄την προπολεμική ακόμη περίοδο πράκτορας των Γερμανών. Η Μπουντ συνεργαζόταν στενά με την ΟΕΔΕ, ήταν αμιγώς γερμανόφιλη και εθνικοσοσιαλιστική, και σκοπό είχε την δημιουργία φιλογερμανικού πνεύματος στην ελληνική κοινή γνώμη και την διαφώτιση του ελληνικού λαού σε ζητήματα που αφορούσαν  τον γερμανικό εθνικοσοσιαλισμό. Αρχικά ελεγχόταν απ’την γερμανική πρεσβεία αλλά μετά την ιταλική συνθηκολόγηση εργαζόταν για τις γερμανικές μυστικές υπηρεσίες. Το 1943 ενσωμάτωσε μία μικρότερη οργάνωση με την επωνυμία "Ένωσις Φίλων Χίτλερ" που είχε γραφεία στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη και συνεργαζόταν με την γερμανική υπηρεσία SD. 
      Η Μπουντ προσέφερε έναν λόχο από  Έλληνες εθελοντές που αρχικά εκπαιδεύτηκαν στα Βίλια της Αττικής από Γερμανούς αξιωματικούς και τον Δεκέμβριο του 1943 στάλθηκαν στο ανατολικό μέτωπο όπου και εντάχθηκαν στην μεραρχία Μπράντεμπουργκ. Οι Έλληνες εθελοντές πολέμησαν τόσο στην Ρωσία όσο και στην Βοσνία με μεγάλη επιτυχία. Τον Σεπτέμβριο του 1944 ο λόχος μετακινήθηκε στην Ρουμανία, και μετά ακολούθησε την γερμανική υποχώρηση στην Βιέννη. Εκεί είχε καταφύγει και ο Αγήνορας, όπου χάθηκαν τα ίχνη του.

-        - Το καλοκαίρι του 1941 ανασυστάθηκε με την συγκατάθεση των Γερμανών η οργάνωση Εθνική Ένωσις Ελλάδος (ΕΕΕ).  Η οργάνωση που είχε για κυριότερους επικεφαλείς τους Γούλα και Κοσμίδη στόχευε στην ανάδειξη στελεχών για ανάληψη κυβερνητικών θέσεων. Ο έντονος αντισημιτισμός ήταν το κυριότερο χαρακτηριστικό της. Κατάφερε να εξασφαλίσει κάποια γερμανική ενίσχυση και έτσι με την κατάλληλη προπαγάνδα απέκτησε έναν σεβαστό αριθμό οπαδών, κυρίως στην Θεσσαλία. Τον Αύγουστο του 1944, η ΟΠΛΑ σκότωσε τον Βασίλη Σκανδάλη, ηγετικό στέλεχος της ΕΕΕ στα τοπικά γραφεία της στου Ρέντη.  Η ΕΕΕ ειχε παράρτημα και στην Θεσσαλονίκη όπου δραστηριοποιήθηκε αρχικά ο συνταγματάρχης Πούλος πρωτού αποκηρυχθεί απ’την κεντρική διοίκηση των ΕΕΕ Αθηνών.     

      Γενικότερα η κατοχική ΕΕΕ αν και ποτέ δεν έφτασε την αίγλη της προπολεμικής περιόδου, υπήρξε η πιο σοβαρή γερμανόφιλη προσπάθεια. Οι Γερμανοί μόνο αυτήν αναγνώρισαν σαν έναν εθνικοσοσιαλιστικό πολιτικό σχηματισμό που θα μπορούσε να τους φανεί χρήσιμη στην μελλοντική διακυβέρνηση της χώρας. Ο Γούλας ήταν αυτός που είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη των Γερμανών, εν αντιθέσει με άλλους επίδοξους ηγέτες όπως ο Πούλος, ο Ζωγράφος κτλ. 

       Τελικώς όμως όλα αυτά έμειναν σχέδια επί χάρτου. Οι Γερμανοί αποχώρησαν τον Οκτώβριο του 1944 και τους ακολούθησαν τα σκληροπυρηνικά στελέχη των ΕΕΕ που ήλπιζαν να καταλάβουν κυβερνητικές θέσεις σε μία αμιγώς ελληνική εθνικοσοσιαλιστική κυβέρνηση.

      Γενικότερα, οι γερμανόφιλες οργανώσεις δεν κατάφεραν να διαδραματίσουν κάποιον σημαντικό ρόλο κατά την Κατοχή. Δεν κατάφεραν να ορίσουν ένα σαφές ιδεολογικό πλαίσιο του ελληνικού Εθνικοσοσιαλισμού, δεν μπόρεσαν να επηρεάσουν τις κατοχικές ελληνικές κυβερνήσεις (κάθε άλλο, ήταν μάλλον εχθρικές απέναντί τους), ούτε απέκτησαν κινηματικά χαρακτηριστικά. Απλά ταυτίστηκαν με τους Γερμανούς και παρέμειναν σταθεροί σε αυτήν την γραμμή ως το τέλος. Πλην των εθελοντών της Μπουντ που εντάχθηκαν στην μεραρχία Μπράντεμπουργκ, οι υπόλοιποι ήταν τελείως άκαπνοι. 
      Συμπερασματικά, αποτέλεσαν μία λεπτομέρεια της ιστορίας εκείνης της περιόδου.



       

      Πηγές:
      "Η Μαύρη σκιά στην Ελλάδα" του Ιάκωβου Χονδροματίδη
      "Έλληνες εναντίον Ελλήνων" του Στράτου Δορδανά
     "Οι γερμανικές υπηρεσίες στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου  και της Κατοχής" του Παναγιώτη Δημητράκη

Πως ο ΕΛΑΣ ξεκίνησε την εμφύλια σύρραξη στην βουλγαροκρατούμενη ζώνη

 Το κέντρο της ανάπτυξης του ΕΛΑΣ στην βουλγαροκρατούμενη ζώνη ήταν το όρος Παγγαίο που είναι σε τέτοιο σημείο που επέτρεπε και την επικοινωνία με την γερμανοκρατούμενη Μακεδονία δυτκά του ποταμού Στρυμόνα. Ως τον Σεπτέμβριο του 1943 η παρουσία του ΕΛΑΣ στην βουλγαροκρατούμενη ζώνη ήταν επιεικώς υποτονική. Τότε πέρασαν τον Στρυμόνα και εγκαταστάθηκαν στο Παγγαίο τμήματα του ΕΛΑΣ σπό την Νιγρίτα μαζί με αξιωματικούς. Έτσι στο Παγγαίο συγκροτήθηκε το 1ο τάγμα του 26ου συντάγματος του ΕΛΑΣ.
 Παράλληλα υπήρχε και μία μικρή μονάδα του ΕΛΑΣ στο Τσαλ Νταγ με την επωνυμία Ρήγας Φεραίος που εντάχθηκε ως λόχος στο 26ο σύνταγμα, και μία ακόμα στο Φαλακρό (γνωστό και ως Μποζ-Νταγ Σερρών).
 Επικεφαλής του ΕΛΑΣ στο Παγγαίο ήταν ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Επαμεινώνδας Σαριδάκης απ΄την Κρήτη.

 Μία απ΄τις πρώτες ενέργειες του ΕΛΑΣ ήταν να επιχειρήσει να ενσωματώσει τις διάφορες ένοπλες ομάδες που υπήρχαν στο Παγγαίο, στο Σύμβολο (δίπλα στο Παγγαίο) και στο Φαλακρό. Στο Σύμβολο και στο Φαλακρό, οι τοπικοί ανεξάρτητοι οπλαρχηγοί, Κάππας και Παπαδάκης αντίστοιχα, δέχτηκαν να συνεργαστούν (προσωρινά, απ΄ότι φάνηκε στην συνέχεια) με τον ΕΛΑΣ διατηρώντας όμως την αυτονομία τους.

 Στο Παγγαίο υπήρχαν δύο ανεξάρτητες ομάδες. Η μία είχε έδρα της την Ασκητότρυπα πάνω απ΄την Νικήσιανη Καβάλας και αποτελούταν από κατοίκους τοπικών χωριών. Δεν ήταν ομοιογενής ούτε όσον αφορά την πολιτική τοποθέτηση των ανταρτών ούτε όσον αφορά την καταγωγή τους. Υπήρχαν γηγενείς Μακεδόνες, Πόντιοι και Μικρασιάτες.
 Η άλλη ομάδα ήταν οι Μπαφραλήδες με έδρα τα Πηγαδίτσια (πόντιοι πρόσφυγες) με επικεφαλή τον Θοδωρή Τσακιρίδη που είχε συμμετάσχει και στο ποντιακό αντάρτικο παλιότερα. Πρωτού ακόμα συγκροτηθεί ο ΕΛΑΣ στο Παγγαίο τον Σεπτέμβριο του ΄43, οι κομμουνιστές είχαν προσεγγίσει τους Μπαφραλήδες με σκοπό την συνεργασία. Παρά την καχυποψία των Μπαφραλήδων απέναντι σε οτιδήποτε κομμουνιστικό, ο Τσακιρίδης δέχτηκε να υπάρχει συνεργασία, όχι όμως και ένταξη της ομάδας του στον ΕΛΑΣ. Το ίδιο ίσχυσε και για την ομάδα της Ασκητότρυπας, που ουσιαστικά ακολουθούσε τον Τσακιρίδη. Κοντά στους Μπαφραλήδες στα Πηγαδίτσια υπήρχε και μία ακόμη ομάδα ανταρτών απ΄την Ηλιοκώμη Σερρών. Αυτοί ήταν η εξαίρεση και οι περισσότεροι εντάχθηκαν στον ΕΛΑΣ.

 Παρά το ότι οι ανεξάρτητες ομάδες του Παγγαίου δεν είχαν εκδηλωθεί εχθρικά εναντίον του ΕΛΑΣ, στις αρχές Δεκεμβρίου του 1943 το Γραφείο Περιοχής Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης του ΚΚΕ που έδρευε στο Παγγαίο αποφάσισε την διάλυση των ανεξάρτητων ομάδων του Τσακιρίδη.
 Στις 14/12/1943 έγινε μία τελευταία συνάντηση για την ένταξή τους στον ΕΛΑΣ. Δεν υπήρξε αποτέλεσμα, και έτσι μετά από δύο μέρες τμήματα του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν στα λημέρια των ανταρτών του Τσακιρίδη σε Ασκητότρυπα και Πηγαδίτσια.Υπήρχε ένας νεκρός, δύο τραυματίες και αρκετοί συλληφθέντες οι οποίοι προσχώρησαν (θέλοντας και μη, προφανώς) στον ΕΛΑΣ.
  Ο Τσακιρίδης αντιλαμβανόμενος την κατάσταση εγκατέλειψε το Παγγαίο και μαζί με τους άντρες του πήγε στο Τσαλ Νταγ όπου ο ΕΛΑΣ δεν ήταν ισχυρός, ενώ εκεί υπήρχε και ο Φωστερίδης.

 Αυτή ήταν η απαρχή της κατοχικής εμφύλιας διαμάχης στην βουλγαροκρατούμενη ανατολική Μακεδονία και Θράκη. Η ευθύνη βαραίνει εξ'ολοκλήρου τους κομμουνιστές που εφάρμοσαν την ίδια τακτική μονοπώλησης της αντίστασης που εφάρμοσαν στην υπόλοιπη Ελλάδα.
 Η διαφορά όμως εδώ ήταν ότι οι ανεξάρτητες ομάδες ανταρτών αντέδρασαν άμεσα με αποτέλεσμα όχι μόνο να μην διαλυθούν αλλά και να φέρουν τον ΕΛΑΣ σε εξαιρετικά δύσκολη θέση.
 Θα τα δούμε σύντομα σε άλλες αναρτήσεις.



 Τα στοιχεία για την ανάρτηση προέρχονται απ'το βιβλίο του Τάσου Χατζηαναστασίου "Αντάρτες και καπετάνιοι"

Η "γενναιότητα" του Γεωργιάδη να υπερψηφίσει τα μέτρα

 Χθες υπερψηφίστηκε στην βουλή (μεγάλο μέρος του λαού την αποκαλεί "μπουρδέλο") από 153 εθνοπατέρες το μνημόνιο 3. Έτσι, ένας ακόμα κρίκος έρχεται να προστεθεί στην αλυσίδα των μνημονίων που διαλύουν την Πατρίδα μας και εξαθλιώνουν τους Έλληνες.
 Δεν έχει νόημα να κάνουμε περισσότερες αναλύσεις ούτε για τα αντιλαϊκά μνημονιακά μέτρα, ούτε για την αλλοπρόσαλλη στάση του Κουβέλη, ούτε για κάποιους τσάμπα μάγκες που κατοικοεδρεύουν στο υπο διάλυση ΠΑΣΟΚ και στην κωμικοτραγική ΝΔ (η οποία νομοτελειακά θα έχει και αυτή την μοίρα του ΠΑΣΟΚ), ούτε για το γενικότερο θέατρο σκιών που παίχτηκε χθες στον "ναό" της δημοκρατίας τους.

 Αυτό που είχε ενδιαφέρον ήταν η παρακάτω φράση του υπερμνημονιακού κραυγάζοντος τηλε-βιβλιοπώλη Άδωνι Γεωργιάδη:
  "Γενναίοι ήμασταν οι του «ναι». Για να λάβεις τη δύσκολη απόφαση χρειάζεται γενναιότητα και η δύσκολη ήταν «ΝΑΙ»" απάντησε ο Άδωνις Γεωργιάδης.
  http://www.inews.gr/180/adonis-georgiadis-gennaioi-imastan-emeis-pou-eipame-to-nai.htm


 Καταρχήν, ο κ.Γεωργιάδης θα έπρεπε να ξέρει -ως φιλίστωρ που είναι- ότι οι γενναίοι ποτέ δεν αυτοπροσδιορίζονται ως γενναίοι, αλλά  με τις πράξεις τους κάνουν τους υπολοίπους να τους χαρακτηρίσουν γενναίους. Και απ'ότι γνωρίζουμε ο λαός δεν θεωρεί καθόλου γενναίους αυτούς τους γιαουρτοεισπράκτορες υπερμνημονιακούς βουλευτές που με την πολιτική τους συμπεριφορά καταστρέφουν τον τόπο.

 Αυτός που κομπάζει λοιπόν στα κανάλια και στο διαδίκτυο ότι "είμαι γενναίος", δίχως κανείς να τον έχει χαρακτηρίσει έτσι, στην πραγματικότητα όχι μόνο δεν είναι γενναίος αλλά μάλλον αποδεικνύει το ακριβώς αντίθετο.
 Συγχρόνως, τέτοιοι πομπώδεις αυτοπροσδιορισμοί μαρτυρούν και έναν υπερτροφικό εγωισμό που ξεπερνά τα όρια της αλαζονίας και αγγίζει άλλες πιο προβληματικές καταστάσεις.

 
 Αυτά τα ολίγα για τον γενναίο Άδωνι Γεωργιάδη που εδώ και δυόμιση χρόνια "σώζει" τον ελληνικό λαό ψηφίζοντας τα μνημόνια.

Η πρώτη επίθεση του ΕΛΑΣ κατά του Κούκου, η ομηρία 158 κατοίκων του χωριού και η εκτέλεση της γυναίκας του Κισά Μπατζάκ

Ένα από τα πιο σκληροπυρηνικά αντικομμουνιστικά προπύργια της Μακεδονία ήταν το προσφυγικό χωριό Κούκος στην Πιερία. Οι κάτοικοί του, Πόντιοι απ΄την Σαμψούντα, αρχικά συνεργάστηκαν με την αντιστασιακή οργάνωση ΠΑΟ η οποία όμως απεδείχθη αδύναμη τόσο στρατιωτικά όσο και πολιτικά. Τον Σεπτέμβριο του 1943, τα τμήματά της ΠΑΟ στην Πιερία διαλύθηκαν απ΄τα χτυπήματα του ΕΛΑΣ .

 Όπως ήταν αναμενόμενο, η συμπόρευση των κατοίκων του Κούκου με την ΠΑΟ ενόχλησε το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Μετά την διάλυση της ΠΑΟ στην περιοχή, ξαναπροσπάθησε να τους προσεταιριστεί, αλλά οι Κουκιώτες δεν ενέδωσαν. Έτσι λοιπόν οι κομμουνιστές χρησιμοποίησαν την μόνη γλώσσα που ήξεραν καλά. Αυτήν της ωμής βίας.

 Τη νύχτα της 17^ης προς 18^η Νοεμβρίου 1943 έγινε η πρώτη μεγάλη επίθεση του ΕΛΑΣ κατά του Κούκου. Συμμετείχε όλος ο μόνιμος και εφεδρικός ΕΛΑΣ της περιοχής. 
 Αντί να στραφούν κατά των Γερμανών που ήταν στα επάκτια πολυβολεία του γειτόνικου  Κίτρους, αυτοί οι μεγάλοι "αντιστασιακοί" στρέφονταν κατά Ελλήνων…

 Μες στον Κούκο υπήρχαν όλοι κι όλοι δέκα ένοπλοι. Ο αναμφισβήτητος ηγέτης του χωριού Κισά Μπατζάκ και άλλοι εννιά. Το χωριό ήταν κυκλωμένο απ΄τους ελασίτες. Η επιθετική τακτική του ΕΛΑΣ όμως ήταν τουλάχιστον αξιοπερίεργη. 
 Αντί να εφορμήσουν κατά των λίγων ενόπλων του χωριού, έστειλαν την υποδειγματική ομάδα της ΕΠΟΝ να αναλάβει το βάρος της επίθεσης. Αυτή η ομάδα αποτελούταν από πιτσιρικάδες που δεν είχαν ιδιαίτερη πολεμική πείρα, πόσο μάλλον μέσα σε κατοικημένο τόπο απέναντι σε (έστω και πολύ λιγότερους) σκληροτράχηλους αντιπάλους που ήταν οχυρωμένοι στα σπίτια τους. Η επίθεση φυσικά απεδείχθη φιάσκο για τον ΕΛΑΣ που θρήνησε 40-50 νεκρούς. Όλοι ήταν χτυπημένοι στο κεφάλι, αφού οι Κουκιώτες ήταν εξαιρετικοί σκοπευτές. Οι απώλειες των αμυνομένων ήταν ένας χωρικός.

  

  Οι έμπειροι αντάρτες και η ηγεσία του τοπικού ΕΛΑΣ έστειλαν τα αμούστακα παιδιά της ΕΠΟΝ να βγάλουν το φίδι από την τρύπα και αυτοί κάθονταν εκ του ασφαλούς και παρακολουθούσαν την μάχη.

  Το μόνο που κατάφεραν οι επιτιθέμενοι ήταν να πάρουν μαζί τους υποχωρώντας σαν όμηρους 158 άοπλους Κουκιώτες. Μεταξύ αυτών ήταν 6 γυναίκες. Η μία ήταν η γυναίκα του Κισά Μπατζάκ και οι άλλες δύο οι κόρες του. Ο λόγος προφανής: Ήθελαν με τον τρόπο αυτό να εκβιάσουν τους Κουκιώτες για να παραδώσουν τον οπλισμό τους στον ΕΛΑΣ. Ο Κισά Μπατζάκ όμως αρνήθηκε.

 Η ομηρία των συγχωριανών τους εξόργισε τους Κουκιώτες που πλέον κατάλαβαν ότι είχαν να κάνουν με έναν αδυσώπητο εχθρό που έπρεπε να αντιμετωπίσουν πάση θυσία. Οργανώνονται με αρχηγό τον Κισά Μπατζάκ, υπαρχηγό τον Παύλο Ασλανίδη και όρισαν επικεφαλείς τμημάτων. Παράλληλα ο Κισά Μπατζάκ ήρθε σε επαφή με τους Γερμανούς για να εξασφαλίσει οπλισμό. Φυσικά σε καμμία περίπτωση δεν μπορεί να κατηγορηθεί γι’αυτό. Οι κομμουνιστές είχαν πάρει ομήρους την γυναίκα του, τις δύο κορές του και άλλους 155 συγχωριανούς του. 
 Όποιος θέλει να τον χαρακτηρίσει "προδότη", ας βάλει πρώτα τον εαυτό του στην θέση του Πόντιου οπλαρχηγού.

 Κοντά στα Χριστούγεννα του 1943 Κουκιώτες μαζί με Γερμανούς κινούνται προς την Ελαφίνα, όπου κρατούνταν οι όμηροι, προκειμένου να τους ελευθερώσουν. Οι ελασίτες φυσικά δεν συγκρούστηκαν μαζί τους, εγκατέλειψαν τις θέσεις τους και άφησαν ελεύθερους τους όμηρους πλην της γυναίκας του Κισά Μπατζάκ που εκτελέστηκε.

Οι κομμουνιστές αρέσκονταν στο να προβάλλουν αυτήν την απελευθέρωση των ομήρων σαν ένδειξη καλής θέλησης του ΕΛΑΣ απέναντι στους Κουκιώτες. Βέβαια, δεν λένε λέξη για την εν ψύχρω εκτέλεση μιας αιχμάλωτης άοπλης γυναίκας, της συζύγου του Κισά Μπατζάκ.

 Προφανώς οι κομμουνιστές δεν επιθυμούσαν να φτάσουν τα πράγματα στα άκρα από τόσο νωρίς. Μία σφαγή 158 άοπλων Ελλήνων χωρικών μόνο κακό θα έκανε στην "πατριωτική" εικόνα που προσπαθούσε να οικοδομήσει το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ, και θα ξεσήκωνε θύελλα αντιδράσεων.
  Θα ήταν επίσης πρακτικά αδύνατο να έχουν τους ομήρους συνέχεια μαζί τους, καθώς αυτό θα δυσχέραινε την κίνηση των αντάρτικων τμημάτων τους.

 Κάπως έτσι ξεκίνησε η ένοπλη αντιπαράθεση του ΕΛΑΣ με τους κατοίκους του Κούκου Πιερίας, που είχε πολλά αιματηρά επεισόδια και ολοκληρώθηκε με την καταστροφή του Κούκου τον Οκτώβριο του 1944. Γενεσιουργός αιτία αυτής της κόντρας ήταν η τάση του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ να μονοπωλήσει την αντίσταση είτε  εντάσσοντας στους κόλπους του κάθε άλλη ένοπλη ομάδα Ελλήνων, είτε διαλύοντάς την.



 Τα στοιχεία για την ανάρτηση προέρχονται απ'το βιβλίο "Κίσα Μπατζάκ ο Τραντέλλενας της Μακεδονίας - Βελουχιώτης ο Σταρ της Ρούμελης" του Γιώργου Ξανθόπουλου. Ο συγγραφέας στηρίζεται τόσο σε πηγές και των δύο πλευρών όσο και σε μαρτυρίες επιζώντων.

Ρεσιτάλ ψεύδους από τα ηγετικά στελέχη του ΚΚΕ, Τζήμα και Ρούσσο.

 Έχουμε δει σε αρκετές περιπτώσεις ότι τα στελέχη του ΚΚΕ/ΕΑΜ/ΕΛΑΣ δεν είχαν και τις καλύτερες σχέσεις με την αλήθεια. Κάποια παραδείγματα έχουν δοθεί εδώ, εδώ και εδώ, αλλά και σε άλλες αναρτήσεις του ιστολογίου.

 Τα αρχεία των σοβιετικών μυστικών υπηρεσιών που αφορούν την Ελλάδα είναι επίσης ενδεικτικά καθώς σε αυτά συμπεριλαμβάνονται αναφορές και τηλεγραφήματα στελεχών του ΚΚΕ που βρίθουν ψεμμάτων και παραποιήσεων της αλήθειας.

 Σε τηλεγράφημα που είχε σταλεί απ΄την Ελλάδα (προφανώς απ'το Γ.Σ του ΕΛΑΣ) ως απάντηση προς τον Ανδρέα Τζήμα ο οποίος τότε βρισκόταν σαν αντιπρόσωπος του ΕΛΑΣ στο αρχηγείο του Τίτο αναφέρονται τα εξής:

          ( "1931-1944 Φάκελλος ΕΛΛΑΣ - Τα αρχεία των μυστικών σοβιετικών υπηρεσιών", σελ.121)


Η παραπληροφόρηση είναι εξόφθαλμη. Του λένε ότι ο Ψαρρός σκοτώθηκε στην μάχη, ενώ η αναμφισβήτητη πραγματικότητα ήταν ότι εκτελέστηκε εν ψυχρώ όντας αιχμάλωτος. Το ίδιο συνέβη και με πολλούς αντάρτες και αξιωματικούς του 5/42. Φυσικά ο Ψαρρός όχι μόνο δεν επιτέθηκε απρόκλητος στον ΕΛΑΣ, αλλά δέχτηκε την τρίτη (και τελευταία) επίθεση απ΄τον ΕΛΑΣ μέσα σε έναν χρόνο.

 

 Για το ίδιο θέμα, του Ψαρρού, ο Τζήμας στην πολιτική του έκθεση προς τους σοβιετικούς τον Ιανουάριο του 1944 έγραφε:

                                           (στο ίδιο, σελ.130)

  Εδώ ο Τζήμας έγραφε συνειδητά ψέμματα προς τους σοβιετικούς λέγοντας ότι η οργάνωση του Ψαρρού διαλύθηκε δύο φορές απ'τους κατακτητές, ενώ η αλήθεια είναι ότι μες στο 1943 όντως το 5/42 είχε διαλυθεί δύο φορές, όχι όμως απ΄τους κατακτητες, αλλά απ'τον ΕΛΑΣ...


 Στην ίδια έκθεση του ο Τζήμας έγραφε σχετικά με τον ΕΔΕΣ:

                                              (στο ίδιο, σελ.126)

 Τυπική λασπολογία απ΄τον Τζήμα σε βάρος του ΕΔΕΣ. Ποτέ ο ΕΔΕΣ δεν διεξήγαγε κοινές επιχειρήσεις κατά του ΕΛΑΣ μαζί με Γερμανούς και Τάγματα Ασφαλείας. Κάτι τέτοιο άλλωστε δεν θα μπορούσε να γίνει, διότι στην Ήπειρο όπου δρούσαν τα αντάρτικα τμήματα του ΕΔΕΣ, δεν υπήρχαν Τάγματα Ασφαλείας. Ο Τζήμας όμως το παραβλέπει αυτό, προκειμένου να κατηγορήσει τον ΕΔΕΣ.
            
                                  
  Πάλι για τον ΕΔΕΣ, έλεγε παρακάτω:

                                          (στο ίδιο, σελ.129)

  Εδώ ο Τζήμας πιάνεται αδιάβαστος, καθώς ήταν φύσει αδύνατον να "ήταν η πάλη κατά του ΕΑΜ μοναδικός σκοπός της δημιουργίας του ΕΔΕΣ", καθώς όπως είναι γνωστό ο ΕΔΕΣ ιδρύθηκε πριν το ΕΑΜ...


 Παρόμοια ψέματα με τον Τζήμα, έλεγε και ο Πέτρος Ρούσσος, έτερο σημαίνον στέλεχος του ΚΚΕ.
 Σε πληροφορίες που διαβίβασε προς τους Βούλγαρους κομμουνιστές και στην συνέχεια διοχετεύτηκαν προς τους σοβιετικούς, ο Ρούσσος έλεγε:

                                           (στο ίδιο, σελ.207)

 Καταρχήν προσπαθούσε να πείσει τους συντρόφους του ότι "ο ελληνικός λαός χάρη στον αγώνα κάτω από την σημαία του ΕΑΜ, έδιωξε με τις δικές του δυνάμεις τους Γερμανούς εισβολείς".
 Φυσικά αυτό είναι τεράστια ανακρίβεια. Η ιστορική αλήθεια είναι ότι οι Γερμανοί απεχώρησαν μόνοι τους όταν εκείνοι έκριναν λόγω της αρνητικής γι'αυτούς έκβασης του πολέμου. 
 Κανένα ΕΑΜ και κανένα ΚΚΕ δεν τους έδιωξε.


  Παρακάτω ο Ρούσσος έλεγε:

                                            (στο ίδιο, σελ.210)

  Χαρακτηρίζει ως "εθνικοσοσιαλιστές" την Ορεινή Ταξιαρχία. Πληροφοριακά, να τονίσουμε ότι η 3η Ορεινή Ταξιαρχία ήταν γνωστή και ως Ταξιαρχία του Ρίμινι λόγω της επιτυχίας της στην μάχη του Ρίμινι κατά των Γερμανών, δρούσε υπό τις διαταγές των Συμμάαχων και ήταν πιστή στην κυβέρνηση εθνικής ενότητας του Γ.Παπανδρέου στην οποία για κάποιους μήνες συμμετείχε και το ΕΑΜ.
 Τώρα, από που και ως που οι της Ταξιαρχίας του Ρίμινι ήταν εθνικοσοσιαλιστές, δηλαδή ναζί, μόνο ο Ρούσσος το ήξερε...



  Επίσης ο Ρούσσος στρεφόταν και κατά του Ιερού Λόχου, ξεχνώντας ότι την ίδια εποχή οι Ιερολοχίτες απελευθέρωναν τα νησιά του Αιγαίου απ΄τους Γερμανούς..


 Πάντως, μετά από τόσα ψέματα, τους ξέφευγε και κάποια αλήθεια σαν την παρακάτω φράση του Τζήμα:

                                          (στο ίδιο, σελ.131)

  Όπου παραδεχεται την μη-ανάληψη επιθετικών επιχειρήσεων κατά των κατακτητών.



  Μετά από τέτοιους οχετούς ψευδολογίας και παραπληροφόρησης, τα περισσότερα σχόλια είναι μάλλον περιττά.