Οι 'Ελληνες Εθνικιστές μετά την σύλληψη της Ηγεσίας τους... σιγά μην φοβηθούν!

 Το προφανές ερώτημα που είναι στο μυαλό όλων ημών μετά τις χθεσινές συλλήψεις του Ν.Μιχαλολιάκου και άλλων στελεχών της Χ.Α είναι το τι μέλλει γενέσθαι. Τις ώρες αυτές είναι φύσει αδύνατον να δωθεί σαφή και ξεκάθαρη απάντηση στο παραπάνω ερώτημα. Έχουν ακουστεί πολλές και διάφορες αναλύσεις και εκτιμήσεις από εχθρούς και φίλους.
Δεν έχει νόημα να αναφερθούμε σε όλα αυτά τα σενάρια επί σεναρίων.

 Αυτό που μπορεί να γίνει είναι να αναφερθούν κάποια συμπεράσματα τα οποία σε συνδυασμό με άλλες παραμέτρους που σίγουρα δεν γνωρίζουμε αλλά και με αστάθμητους παράγοντες που δεν μπορεί να γνωρίζει κανείς, θα αποτελέσουν την βάση των ερχόμενων εξελίξεων.

 Δεν υπάρχει πλέον η παραμικρή αμφιβολία ότι η Χρυσή Αυγή είναι ο απόλυτος εχθρός του ελλαδικού και παγκόσμιου σιωνιστικού κατεστημένου. Οι ταυτόχρονοι πανηγυρισμοί εκπροσώπων του ντόπιου κατεστημένου, Ευρωπαίων, Εβραίων, Αμερικάνων, Τούρκων, Σκοπιανών για τις χθεσινές συλλήψεις πιστοποιούν του λόγου το αληθές. Κάτι γελοίες απόψεις του τύπου "η Χ.Α είναι το μακρύ χέρι το συστήματος", "η Χ.Α θα σοβαρευτεί και θα συγκυβερνήσει με τη ΝΔ για να μην έρθει ο ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία" κτλ ήταν ανέκαθεν μπούρδες ολκής και πλέον ακούγονται σαν άναρθρες κραυγές τελειωμένων πρεζάκηδων.

 Όσον αφορά το ελλαδικό πολιτικό σύστημα, πιστεύουμε ότι άπαντες συνειδητοποίησαν ότι ο χειρότερος εχθρός του ελληνικού εθνικισμού είναι το κόμμα της Συγγρού, η ΝΔ. Όσοι ξέρουμε πέντε πράγματα γύρω απ΄την σύγχρονη ευρωπαϊκή πολιτική ιστορία γνωρίζουμε πολύ καλά ότι η καθεστωτική δεξιά ήταν ανέκαθεν ο πλέον ορκισμένος εχθρός των λαϊκών εθνικιστικών κινημάτων για διάφορους λόγους. Ε, τώρα ελπίζουμε ότι το εμπέδωσαν και οι υπόλοιποι.
 Αν υπάρχουν κάποιοι "εθνικιστές" που επιμένουν να θεωρούν την ΝΔ συγγενές κόμμα, τότε καλύτερα να σταματήσουν να ασχολούνται με τα του ελληνικού εθνικισμού. Είναι άκρως επικίνδυνοι λόγω ηλιθιότητας.
 Αν υπάρχουν κάποιοι απλοί νεοδημοκράτες που μας βλέπουν με συμπάθεια αλλά παραμένουν ψηφοφόροι/οπαδοί της ΝΔ, τότε καλά θα κάνουν να ξεκαθαρίσουν κάποια πράγματα μες το μυαλό τους.

 Ακόμα και να υπάρχουν στα σώματα ασφαλείας άνθρωποι φιλικά προσκείμενοι στους εθνικιστές, τα αντικειμενικά γεγονότα έχουν αποδείξει κατ'επανάληψη με τον πλέον απόλυτο τρόπο ότι αυτοί είναι πρωτίστως εντολοδόχοι των ανωτέρων τους (οι οποίοι κάθε άλλο παρά φιλικά προσκείμενοι είναι) και μετά είναι οτιδήποτε άλλο. Συνεπώς ας μην καλλιεργούνται ψευδαισθήσεις περί "δικών μας" και άλλες ιστορίες για αγρίους. Οι πραγματικά δικοί μας φαίνονται με πράξεις και όχι με λόγια.
Ούτε βέβαια στέκει η δικαιολογία "τα παιδιά την δουλειά τους κάνουνε". Χαίρω πολύ. Και ο Σαμαράς την δουλειά του κάνει, και ο Πρετεντέρης την δουλειά του κάνει και η τρόικα την δουλειά της κάνει. Όλοι την δουλειά τους κάνουνε εκτός απ΄τους ανέργους που δεν έχουν δουλειά.  
Το ερώτημα είναι ποιοι κάνουν το καθήκον τους απέναντι στο Έθνος και στην Πατρίδα.

 Θεωρούμε ότι αντικειμενικός σκοπός του καθεστώτος δεν ήταν βέβαια η εξάρθρωση της δήθεν "εγκληματικής οργάνωσης" (!!!) Χρυσή Αυγή. Πολλοί έγκριτοι νομικοί που δεν έχουν καμμία ιδεολογικοπολιτική σχέση μαζί μας (το αντίθετο μάλιστα) έχουν υποστηρίξει ότι το κατηγορητήριο δεν στέκει με τίποτα.
Θεωρούμε ότι αντικειμενικός τους σκοπός δεν ήταν ούτε καν η μείωση της εκλογικής επιρροής της Χρυσής Αυγής (αμφίβολο άλλωστε αν το κατάφεραν), ούτε η ανάσχεση της δυναμικής της υποψηφιότητας Κασιδιάρη για τον δήμο της Αθήνας.
Οι καθεστωτικοί γνωρίζουν πολύ καλά ότι οι αντικειμενικές συνθήκες ευνοούν και θα συνεχίσουν να ευνοούν την ανάπτυξη του λαϊκού εθνικιστικού κινήματος. Μία αμφίβολη προσωρινή μείωση των ποσοστών της Χ.Α, που θα βασίζεται στα -απαξιώμενα στα μάτια του λαού- ΜΜΕ δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Δεν μπορεί να μην το ξέρουν αυτό. Το ξέρουν. 
 Που στοχεύουν τότε;

 'Αποψή μας είναι ότι ο αντικειμενικός τους σκοπός είναι άλλος. 
 Θέλουν να δείξουν ότι αυτοί είναι τα απόλυτα αφεντικά και ότι οποιαδήποτε αντίσταση εναντίον τους είναι μάταιη. Θέλουν να κατατρομοκρατήσουν τους εθνικιστές ώστε να φοβηθούμε και να λουφάξουμε. 
 Η εικόνα του Αρχηγού και των υπολοίπων με χειροπέδες σε συνδυασμό με την επαναφορά του αντιρατσιστικού νομοσχεδίου και άλλων διώξεων, εκεί αποσκοπεί. Στην άσκηση άγριας ψυχολογικής βίας σε βάρος του συνόλου των εθνικιστών με σκοπό την καλλιέργεια κλίματος πανικού στις τάξεις μας, διότι ως γνωστόν ο πανικός είναι κακός σύμβουλος. 
Ένα Κίνημα με την ηγεσία του στην φυλακή, τον κομματικό του μηχανισμό μουδιασμένο και την λαϊκή του βάση πανικοβλημένη μπορεί κάλλιστα να αυτοεξουδετερωθεί.
  Με δυό λόγια: Στοχεύουν στο μυαλό μας.  
 Πρόκειται για καθαρά ψυχοκοινωνικά τεχνάσματα και τίποτα περισσότερο.

Δεν χρειάζεται λοιπόν ούτε πανικός, ούτε φόβος, ούτε τίποτα παρόμοιο.
Πως το είχε πει ο μακαρίτης ο Φύσσας; "Σιγά μην φοβηθώ".. ε κάπως έτσι..

 Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα πρέπει να ξεχάσουμε την εικόνα με την σιδεροδέσμια ηγεσία της Χρυσής Αυγής. Το ακριβώς αντίθετο.
 Την εικόνα αυτή δεν πρέπει να την ξεχάσουμε ποτέ. 
 Όχι για να μας τρομάζει, αλλά για να μας θυμίζει...
 
Ξέρουμε ότι έχουμε το δίκιο με το μέρος μας, ξέρουμε ότι οι συνθήκες είναι 1000% ευνοϊκές για εμάς, ξέρουμε ότι αυτοί εκπροσωπούν ένα σάπιο διεφθαρμένο καθεστώς και ότι εμείς εκπροσωπούμε το νέο που έρχεται. Αυτή είναι η αντικειμενική πραγματικότητα.
  Αυτοί λοιπόν είναι σε πανικό, όχι εμείς. Και αυτό φαίνεται απ΄τους έξαλλους πανηγυρισμούς τους και τα συγχαρητήρια που δίνουν ο ένας στον άλλον, θυμίζοντας καταπιεσμένα ανθρωπάκια που βρήκαν επιτέλους την ευκαιρία να εκδηλωθούν τόσο προκλητικά. 
Ο κόσμος έξω υποφέρει απ΄την ανέχεια και την εγκληματικότητα και αυτοί στα κανάλια πανηγυρίζουν σαν χουλιγκάνια για τις συλλήψεις των χρυσαυγιτών. Αν είναι δυνατόν!
Έχουν και τόσους επικοινωνιολόγους, τρομάρα τους...

Σίγουρα πολλοί θα παρατήρησαν ότι υπήρξαν αρκετοί αριστεροί που εξέφρασαν σοβαρές αμφιβολίες για όλο αυτό το επικοινωνιακό σόου με τις συλλήψεις.
Κατά την γνώμη μας αυτό δεν συνέβη επειδή και καλά φοβήθηκαν ότι αυτοί μπορεί να είναι οι επόμενοι. Η αριστερά είναι το αγαπημένο παιδί του συστήματος, πόσο μάλλον της φοβικής ΝΔ (και δεν νομίζω να υπάρχει κανείς που να πήρε στα σοβαρά τα άσφαιρα αντικομμουνιστικά πυρά του "εθνικιστή" -εδώ γελάμε- Κρανιδιώτη). Ο λόγος της αντίδρασής τους έγκειται στο ότι υπάρχουν αριστεροί, ανεξαρτήτως κόμματος, που έχουν διατηρήσει κάποια ψήγματα ιστορικοπολιτικής γνώσης (εν αντιθέσει με τους αστοιχείωτους της δεξιάς) και ξέρουν πολύ καλά το πόσο κερδισμένη ηθικά και πολιτικά βγήκε η Χρυσή Αυγή απ΄την ιστορία των συλλήψεων.

 
 

ΕΡΕΥΝΑ ΚΑΙ ΣΕ BLOGS ΠΟΥ ΥΠΟΣΤΗΡΙΖΑΝ ΤΗΝ ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ...

 Χωρίς περισσότερα σχόλια αναδημοσιεύουμε την παρακάτω είδηση:

                               X     O     Y     N     T     A

...ΜΕ ΕΝΤΟΛΗ ΒΟΥΡΛΙΩΤΗ ΣΤΗ ΔΙΩΞΗ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΟΥ ΕΓΚΛΗΜΑΤΟΣ

Σε εξέλιξη είναι από το απόγευμα έρευνα για τους διαχειριστές blogs που υποστήριζαν την Χρυσή Αυγή μετά τη δολοφονία Φύσσα. 

Έρευνα διεξάγεται και σε ιστολόγια τα οποία υιοθέτησαν τις θέσεις της Χρυσής Αυγής και προέβαλαν...

γεγονότα που αφορούσαν δολοφονίες αλλοδαπών. 

Η έρευνα διεξάγεται με εντολή του αντιεισαγγελέα Βουρλιώτη στην Υπηρεσία Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.



Πηγή

ΤΑ «ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΒΕΡΜΑΧΤ»

 του Σπύρου Μοσκόβου (διευθυντής του ελληνικού προγράμματος της Deutsche Welle)

Η ιστορικός και ψυχολόγος Κerstin Μuth σπάει το ταμπού των παιδιών που γεννήθηκαν από ελληνίδες μητέρες και από άντρες του στρατού κατοχής

Η συγγραφέας Kerstin Μuth, η οποία ερεύνησε το θέμα των «παιδιών τής Βέρμαχτ» στην Ελλάδα

Η γερμανική ιστοριογραφία δίνει έστω και έπειτα από δεκαετίες φωνή στα «παιδιά» τα οποία στις πατρίδες τους ήρθαν αντιμέτωπα με την κοινωνική κατακραυγήκαι κυρίως την εσωτερικευμένη ντροπή για ένα ανομολόγητο κρίμα που δεν είχαν διαπράξει. Το 2005 εκδόθηκε το βιβλίο της Εbba Drolshagen με ιδιαίτερη έμφαση στα νόθα παιδιά Γερμανών με Νορβηγίδες και την ίδια χρονιά ημελέτη των Jean-Ρaul Ρicaper και Ludwig Νorz για τα «μπάσταρδα» των Γαλλίδων. Στη Νορβηγία το ζήτημα έλαβε μεγάλη έκταση καθώς νόθα κόρη γερμανού φαντάρου ήταν και η τραγουδίστρια των Αbba Αnni-Frid Lyngstad. Στη Γαλλία τα «παιδιά» αυτά που είναι πια ηλικιωμένοι οργανώθηκαν και διεκδικούν συμβολικά το γερμανικό διαβατήριο. Αυτό το ταμπού επρόκειτο να σπάσει και στην Ελλάδα μια Γερμανίδα, η ιστορικός και ψυχολόγος Κerstin Μuth, με το βιβλίο τηςΗ Βέρμαχτ στην Ελλάδα και τα παιδιά της.Από τα 12 παιδιά που εντόπισε δέχθηκαν να της μιλήσουν μόνο τα έξι. Διηγούνται την ιστορία τους κρυμμένα πίσω από ψευδώνυμα. Εξι ιστορίες ανθρώπων εσωτερικά ακρωτηριασμένων με την ίδια τυπολογία: μεγάλωσαν χωρίς πατέρα - αυτός συνήθως είχε εξαφανιστεί στο ανατολικό μέτωπο ή είχε επιστρέψει στη Γερμανία-, οι μητέρες τους συνήθως τα απέρριπταν και ο περίγυρος τα χλεύαζε. Η συγγραφέας μάς μιλάει για την έρευνά της.

- Το θέμα των «παιδιών της Βέρμαχτ» αντιμετωπίζεται στην Ελλάδα διαφορετικά από ό,τι σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες;

«Νομίζω ότι η αντιμετώπιση του θέματος έχει να κάνει με τις διαφορετικές κοινωνίες. Στον τομέα αυτόν η ελληνική κοινωνία είναι κάπως καθυστερημένη θα τολμούσα να πω σε σύγκριση με τη νορβηγική ή τη γαλλική. Πριν από λίγα χρόνια ο κ. Ρicaper, ο οποίος έχει τη γαλλική εμπειρία, μου είχε πει να κάνω για το θέμα μου ένα φιλμ και να είμαι σίγουρη ότι τα “παιδιά της Βέρμαχτ” στην Ελλάδα θα χτυπάνε την πόρτα μου το ένα μετά το άλλο. Το έκανα όντως μέσω ενός ιδιωτικού καναλιού στην Ελλάδα και μάλιστα πρόβαλαν και τον αριθμό του τηλεφώνου μου. Με τη διαφορά ότι το τηλέφωνό μου δεν χτύπησε ούτε μία φορά. Εξάλλου ο εντοπισμός μέσω αρχείων είναι εξαιρετικά δύσκολος επειδή οι παπάδες αρνούνταν συχνά να βαφτίσουν τα “μιαρά” αυτά παιδιά ή τα βάφτιζαν μόνο με το μικρό τους, όπως στην περίπτωση της “Αννας”. Οσον αφορά το τραυματικό υπόστρωμα των παιδιών αυτών, είναι παρόμοιο με αυτών στις άλλες χώρες που βρέθηκαν υπό γερμανική κατοχή».

Η Μαρίζα Κωχ μόλις τα τελευταία δύο-τρία χρόνια έχει αρχίσει να μιλάει δειλά γι΄ αυτό το θέμα
 

- Ορισμένα «παιδιά» εντοπίστηκαν και στην ίδια τη Γερμανία όπου ζουν σήμερα,έτσι δεν είναι;

«Η έρευνά μου στην Ελλάδα ήταν εξαιρετικά δύσκολη και πολύπλοκη. Πάντως, όταν γράφτηκαν κάποια πράγματα γι΄ αυτήν στον ελληνικό Τύπο, δέχθηκα κάποια μέρα ένα αναπάντεχο τηλεφώνημα από τη Γερμανία. Ηταν ο ετεροθαλής αδελφός του “Χέρμαν”, ενός “παιδιού της Βέρμαχτ” από την Ελλάδα που στα 14 του είχε έρθει με τη γιαγιά στη Γερμανία και μεγάλωσε υπό δύσκολες συνθήκες στη Δρέσδη και στην Ανατολική Γερμανία. Μου έδωσε μάλιστα και το τηλέφωνό του. Ο “Χέρμαν” ζούσε στο μεταξύ στο Μόναχο, όπως κι εγώ. Στα τέλη Απριλίου θα παρουσιάσουμε μαζί το βιβλίο μου σε εκδήλωση στην Κολονία». 

Δεξιά,ο πατέρας του «Γιώργου». «Οταν τα άλλα παιδιά με κοροϊδεύανε ότι είχα πατέρα Γερμανό,τους έλεγα: Φτιάξτε πρώτα κι εσείς τέτοιες αυτοκινητάρες σαν των Γερμανών και μετά τα ξαναλέμε» λέει ο «Γιώργος»

 
- Από τα 12 «παιδιά» που εντοπίσατε τελικά σας μίλησαν έξι.Είναι δικαιολογημένη η φοβία να μιλήσουν για το παρελθόν τους; «Στην Ελλάδα παραμένει ακόμη πρόβλημα όταν γίνει γνωστό ότι κάποιος είναι “παιδί της Βέρμαχτ”. Η “Αννα”, π.χ., η περίπτωση της οποίας περιγράφεται αναλυτικά στο βιβλίο μου, εμφανίστηκε στο φιλμ που σας είπα χωρίς να δεχθεί παραμόρφωση των χαρακτηριστικών της και στη συνέχεια είχε τρομερές δυσκολίες με τη γειτονιά».
- Από τη σκοπιά σας πώς ερμηνεύετε τις ελληνικές δυσκολίες με το ιδιαίτερο αυτό κεφάλαιο της Ιστορίας;

«Πιστεύω ότι συνολικά η ιστορία των ελληνογερμανικών σχέσεων είναι εξαιρετικά πολύπλοκη, όπως φαίνεται αυτόν τον καιρό, πάλι με αφορμή τη δημοσιονομική κρίση στην Ελλάδα. Κατ΄ αρχάς η Βέρμαχτ και τα SS αιματοκύλισαν την Ελλάδα και ακολούθησε ο εμφύλιος, που κατά τη γνώμη μου δεν έχει εσωτερικά ξεπεραστεί εντελώς. Σε αυτά προστίθεται και ο πατριαρχικός χαρακτήρας της κοινωνίας στις αγροτικές περιοχές. Η οικογένεια π.χ. ενός “παιδιού της Βέρμαχτ” στα Μάταλα της Κρήτης του απαγόρευσε να μου μιλήσει, προφανώς από φόβο για τον κοινωνικό περίγυρο». - Και ποιο ήταν το δικό σας κίνητρο να ασχοληθείτε ειδικά με την Ελλάδα; «Ασχολήθηκα με την Ελλάδα όταν συνειδητοποίησα ότι στη γερμανική βιβλιογραφία δεν υπήρχε ούτε νύξη για το σκοτεινό αυτό κεφάλαιο. Το πρώτο “παιδί της Βέρμαχτ” που εντόπισα στην Ελλάδα ήταν η “Μαρίζα” και αυτό από σύμπτωση. Σε μια κοινωνική συνάθροιση εδώ στη Γερμανία ένας ιστορικός των γερμανικών ενόπλων δυνάμεων μου έδωσε την πληροφορία ότι η “Μαρίζα” είχε αποταθεί στην Ευαγγελική Κοινότητα Θεσσαλονίκης αναζητώντας την ετεροθαλή αδελφή της στο Αμβούργο».

Η «Αννα» με τον γερμανό πατέρα της.«Μου διηγήθηκε ότι συμπαθούσε πολύ τους Ελληνες, ότι τους βοηθούσε τον καιρό του πολέμου»

- Μήπως το ότι είστε Γερμανίδα έκανε τα «παιδιά» διστακτικά απέναντί σας;

«Οχι, αυτή την εντύπωση δεν την είχα σε καμία περίπτωση, εκτός και αν κάνω τόσο μεγάλο λάθος. Σε μια περίπτωση μάλιστα το γεγονός ότι είμαι Γερμανίδα βοήθησε κιόλας. Ο “Γιώργος”, π.χ., που ψάχνει τον γερμανό πατέρα του, στήριξε πάνω μου πολλές ελπίδες ότι θα τον βοηθήσω να τον βρει. Δυστυχώς δεν τα κατάφερα. Πάντως η εμπειρία δείχνει ότι μέσω των συνεντεύξεων αυτών το παλιό τραύμα επανέρχεται για λίγο στην επιφάνεια, αλλά η εξομολόγηση έχει λυτρωτική επίδραση. Το πιο σημαντικό είναι να καταφέρουν να εντάξουν το τραγικό αυτό κομμάτι της ζωής τους στην υπόλοιπη βιογραφία τους. Και, κατά δεύτερον, να αποκτήσουν μια θέση στην κοινωνία σαν αυτό που είναι, σαν “παιδιά της Βέρμαχτ”. Δεν είναι τυχαίο που η Μαρίζα Κωχ μόλις τα τελευταία δύο-τρία χρόνια έχει αρχίσει να μιλάει γι΄ αυτό δειλά».

 Πηγή

Επιχείρηση «επιστροφή στο μαντρί»

 
Η επιχείρηση «επιστροφή στο μαντρί» ξεκίνησε. Οι δυνάμεις του «συνταγματικού τόξου» σε περιμένουν στοργικά να επιστρέψεις στη «νομιμότητα» και να πέσεις στην ανοιχτή αγκαλιά τους, αφού πρώτα γράψεις για τιμωρία 100 φορές «δεν θα το ξανακάνω» και «οι Τροϊκανοί είναι φίλοι μας».

Δεν έχει σημασία αν είσαι άνεργος, αν σε απέλυσαν, αν δεν έχεις να πληρώσεις το νοίκι, (και το ρεύμα και το τηλέφωνο και τα έξοδα του φροντιστηρίου του γιου σου και την ασφάλεια του αυτοκινήτου – αν και τώρα που τα λέμε χθες στο πήρε η Τράπεζα το αυτοκίνητο), και αν σου έχουν σπάσει τα νεύρα, και αν έχεις χρέη και δεν ξέρεις τι να κάνεις, και αν από κάτι τέτοια και χειρότερα ο κυρ Μπάμπης που μένει στον 4^ο βούτηξε από το παράθυρο, και αν δεν έχεις φάρμακα για την μάνα σου και αν πρέπει να πληρώσεις 25 ευρώ για να πας Νοσοκομείο (εκτός να σε λένε Αχμέντ) και αν διέρρηξαν το σπίτι σου για 8^η φορά (μάλλον η παρέα του Αχμέντ) και αν την κυρά Τασούλα στο πιο κάτω στενό την σάπισαν στο ξύλο για 10 ευρώ, και αν φοβάσαι να κυκλοφορήσεις στην γειτονιά σου, και αν ξεπούλησαν την χώρα σου και την έκαναν προτεκτοράτο, και αν σε ταπείνωσαν και σε τσαλαπάτησαν και αν άλλα πολλά … εσύ δεν πρέπει να ανησυχείς αγαπητό μου παιδί, για τέτοιες μικρολεπτομέρειες. Πρέπει να τα ξεχάσεις όλα αυτά και να αφουγκρασθείς τον τιτάνιο αγώνα που δίνει το αγαπημένο σου «συνταγματικό τόξο». Τον υπέρ πάντων αγώνα κατά φιδιών και αυγών ή κάτι τέτοιο. Όπως το είπε και η εκ της λαϊκής και δοκιμαζόμενης συνοικίας της Εκάλης ορμώμενη, συντρόφισσα Λιάνα «φασίστας δεν θα μείνει». Και επειδή ο «φασίστας», αν δεν το κατάλαβες, είσαι εσύ, αν θες «να μείνεις» πρέπει να αποφασίσεις και να ενταχτείς στο «τόξο».

«Ή είσαι μαζί μας ή είσαι εναντίον μας», όπως είπε πριν χρόνια, ένας παρεξηγημένος ηγέτης που μου διαφεύγει αυτή τη στιγμή το όνομά του. Πρέπει να εκλέξεις. Και επειδή σε βλέπω λίγο «ντάουν» αυτόν τον καιρό, άστο σε εμάς που είμαστε χρόνια στο κουρμπέτι και ξέρουμε από «δημοκρατικές διαδικασίες». Μέσα σε ένα λεπτό αφού διαπιστώσουμε τα «δημοκρατικά» σου φρονήματα και το απλανές σου βλέμμα, θα σε έχουμε εντάξει στο μαντρί. 

Για αυτό ηρέμησε. Δεν πρέπει να αγχώνεσαι. Ευαγγελάτοι, Πρετεντέρηδες, Καψήδες, Τρέμηδες, Στάηδες, Καμπουράκηδες και όλη η αγαπημένη σου παλιοπαρέα θα είναι από εδώ και μπρος οι καθοδηγητές σου. Οι ινστρούχτορές σου. Οι γκουρού σου. Θα σκέφτονται αυτοί για σένα. Θα αποφασίζουν αυτοί για σένα. Θα μιλάνε αυτοί για σένα. Άλλωστε αυτοί όταν μιλάνε (και μιλάνε πολύ) έχουν γνώμη, έχουν άποψη. Εσύ όταν μιλάς τι έχεις; Ένα «παραλήρημα». Αυτοί είναι "σοβαροί αναλυτές". Εσύ "φασισταριό". Αυτοί έχουν μυαλό. Εσύ έχεις φιδοκέφαλο που πρέπει να σπάσει.     

Για αυτό άσωτό μου παιδί, γύρνα στο μαντρί. Στο αγαπημένο σου μαντρί που έζησες τόσα χρόνια πριν αρχίσεις εκείνα τα «ακραία». Έλα πίσω χωρίς αντίσταση, χωρίς κουβέντα, χωρίς κιχ.

Η επιχείρηση «επιστροφή στο μαντρί» ξεκίνησε. Και αν δεν μπεις στη σειρά με το καλό, δεν πειράζει. Το «συνταγματικό τόξο» έχει προβλέψει και εναλλακτική «δημοκρατική» λύση. Σου έχει από τώρα κλείσει θέση με το λεωφορείο για το πλησιέστερο γκουλάγκ.

ΑΠΟΦΘΕΓΜΑΤΑ:

-  «Ή είσαι μαζί μας ή είσαι εναντίον μας» - Γκεόργκι Μπούσωφ (ο και τζούνιορ), ιδεολογικός ιντρούχτούρας.

-  «Εγκρίνεται κατά πλειοψηφία» - λαϊκό γνωμικό.

Πηγή: http://redskywarning.blogspot.gr/2013/09/blog-post_25.html

Κάποιες σκέψεις για το περιστατικό στο Κερατσίνι

 Έχει περάσει σχεδόν μία βδομάδα από το περιστατικό του Κερατσινίου, και το θέμα της Χρυσής Αυγής, ή πιο σωστά ο πολιτικοδημοσιογραφικός κανιβαλισμός σε βάρος της Χρυσής Αυγής, παραμένει στην επικαιρότητα.

 Ίσως να είναι η στιγμή να καταγραφούν κάποιες σκέψεις γι’αυτήν την υπόθεση, διατηρώντας παράλληλα κάθε λογική επιφύλαξη:

  Α) Το 1000% σίγουρο είναι ότι η Χ.Α δεν επιθυμούσε σε καμμία περίπτωση να γίνει αυτό που έγινε. Ακόμα και ΑΝ κάνουμε την αυθαίρετη παραδοχή ότι έγινε κινητοποίηση μάχιμων μελών απ΄την τοπική Νικαίας (κάτι βέβαια που δεν έχει αποδειχτεί), αυτή θα έγινε με σκοπό τον εκφοβισμό των αναρχοαριστερών, και άντε το πολύ-πολύ να ’πεφτε καμιά σφαλιάρα και λίγο κυνηγητό. Μέχρι εκεί. Όποιος θέλει να σκοτώσει, υποθέτουμε ότι δεν στέλνει θορυβώδεις ομάδες των 20-30 ατόμων με μηχανάκια σε πολυσύχναστα μέρη. Είναι πιο ασφαλές και πιο πρακτικό να στείλει 2-3 γνώστες του αντικειμένου να διεκπεραιώσουν την υπόθεση και να εξαφανιστούν όσο πιο αθόρυβα γίνεται. 

 Συνεπώς τα περί ευθύνης της Χ.Α, και ειδικότερα της τοπικής Νικαίας, για την δολοφονία είναι ιστορίες για αγρίους.

Β) Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τον βαθμό εμπλοκής του Ρουπακιά με την Χ.Α. 

 Σίγουρα υπάρχουν φωτογραφίες που τον δείχνουν να συμμετέχει σε εκδηλώσεις του κόμματος, αλλά αυτό από μόνο του δεν σημαίνει τίποτα. Ο Ρουπακιάς είναι 45 χρονών και φαίνεται ότι ασχολείται με την Χ.Α εδώ και 2 χρόνια, δηλαδή εντάχθηκε σε ηλικία 43 ετών. Είναι δηλαδή ένας απ΄τους όψιμους νεοφώτιστους εθνικιστές που -προφανώς λόγω κρίσης- είδαν το "φως το αληθινό" σε σχετικά μεγάλη ηλικία και "ανένηψαν". Η δε στάση του στο περιστατικό του Κερατσινίου (σύμφωνα με τις μαρτυρίες τουλάχιστον) δείχνει μάλλον επιπολαιότητα και κραυγαλέα προχειρότητα παρά σωστή αξιολόγηση της κατάστασης και μαχιμότητα.

  Θεωρείται όμως αδιανόητο ένας άνθρωπος με τέτοια χαρακτηριστικά να έχει οποιαδήποτε άλλη σχέση πέραν αυτής του απλού οπαδού, με ένα κόμμα που φημίζεται για τα στεγανά του και τα αυστηρά κριτήρια στην επιλογή μελών.

 Συνεπώς η όποια πράξη του βαρύνει μόνο τον ίδιο.

Γ) Ένας άγραφος κανόνας των πεζοδρομιακών συμπλοκών είναι ότι ποτέ οι εμπλεκόμενοι δεν ανακατεύουν την αστυνομία. Σύμφωνα όμως με τις μαρτυρίες το θύμα ο ακροαριστερός αντιφασίστας Παύλος Φύσσας κατέδωσε τον Ρουπακιά στους αστυνομικούς λέγοντας:

  "Αυτός με μαχαίρωσε, πιάστε τον". 

 Αν δεν είχε πεθάνει, κάποιος μπορεί να τον χαρακτήριζε ευθέως ρουφιάνο. 

 Επειδή όμως έχει πεθάνει τέτοιοι χαρακτηρισμοί είναι περιττοί και μάλλον απρεπείς διότι καλό είναι να σεβόμαστε την μνήμη κάθε νεκρού, όποιος και να είναι αυτός. 

 Δεν είναι όμως περιττή η αναφορά σε στίχους τραγουδιού του όπου καλούσε τους θαυμαστές/ακροατές του να "γαμήσουν και να πατήσουν τους φασίστες"…

Δ)Δεν μπορούμε να προβλέψουμε ποιο θα είναι το μέλλον της Χρυσής Αυγής μετά από αυτόν τον σάλο και τον πρωτοφανή πόλεμο που δέχεται. Το καθεστώς έχει λυσσάξει είτε να την βγάλει εκτός νόμου είτε να την χαρακτηρίσει εγκληματική οργάνωση. Υπό κανονικές συνθήκες τέτοιες επιδιώξεις δεν θα είχαν καμμία τύχη. Επειδή όμως στο μνημονιακό ελλαδιστάν ο όρος "νομιμότητα" έχει καταντήσει πολύ σχετικός, και επειδή οι πιέσεις προς την Δικαιοσύνη αναμένεται να είναι αφόρητες, δεν έχει νόημα να κάνουμε προβλέψεις. Μάντης δεν είναι κανένας.

 Το μόνο σίγουρο είναι πως οι αντικειμενικές συνθήκες ευνοούν και θα συνεχίσουν να ευνοούν ακόμα περισσότερο την περαιτέρω ανάπτυξη του λαϊκού εθνικιστικού κινήματος. 

 Το καθεστώς έχει σαπίσει και αυτό φαίνεται απ΄τα γελοία επικοινωνιακά μέσα που χρησιμοποιεί (π.χ. συνεντεύξεις ανώνυμων "πρώην χρυσαυγιτών" σε μνημονιακές εφημερίδες μεγαλοεργολάβων, ξήλωμα αστυνομικών για δημιουργία εντυπώσεων κτλ).

 Συνεπώς ότι και να κάνουν οι κρατούντες, στην καλύτερη γι’αυτούς περίπτωση απλά μεταθέτουν για αργότερα την πολιτική τους συντριβή, αν και αυτό αμφίβολο είναι αν θα το καταφέρουν…

Κριτική σε άρθρο του Χ.Χαρίτου για την ΠΕΑΝ

 Σε αυτήν την διεύθυνση δημοσιεύτηκε ένα άρθρο του Χ.Χαρίτου σχετικά με την ΠΕΑΝ και την ανατίναξη της ΕΣΠΟ. Το άρθρο αυτό είναι ακόμα ένας κρίκος στην αλυσίδα της μάταιας προσπάθειας πολλών να ανακαλύψουν εθνικιστές εκεί που δεν υπήρχαν.

 Πριν περάσουμε στο κυρίως θέμα, θα τονίσουμε δύο ανακρίβειες του συντάκτη.
 Λέει:
α)  "20 Σεπτεμβρίου 1942, ένας εκκωφαντικός θόρυβος συνταράσσει την Αθήνα. Τα γραφεία της προδοτικής φιλο-ναζιστικής οργανώσεως ΕΣΠΟ ανατινάσσονται στην Πατησίων. Μέσα από τα ερείπιά τους ανασύρονται νεκροί 70 Γερμανοί και 30 Έλληνες συνεργάτες τους."

 Είναι απορίας άξιον από που προκύπτει ο αριθμός των 70+30=100 νεκρών. Ειδικά ο αριθμός των 70 υποτιθέμενων νεκρών Γερμανών είναι προϊόν φαντασιοπληξίας.
 Ούτε οι ίδιοι οι πεανίτες δεν μιλούσαν για τέτοιους υπερβολικούς αριθμούς. Ο σύνηθης ισχυρισμός των πεανιτών ήταν για 43 νεκρούς Γερμανούς και 29 νεκρά μέλη της ΕΣΠΟ.
 Όπως όμως έχουμε γράψει και εδώ: http://www.istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/01/blog-post_12.html
η μόνη σίγουρη απώλεια ήταν ο αρχηγός της ΕΣΠΟ Στεροδήμος.
 Η παραφιλολογία περί 43 νεκρών Γερμανών αναμφίβολα έγκειται στην τακτική όλων των αντιστασιακών οργανώσεων να μεγιστοποιούν σε βαθμό προκλητικής υπερβολής τις απώλειες που προκαλούσαν στους εχθρούς τους. Ακόμα και ο ιστορικός Ευάνθης Χατζηβασιλείου στο έργο του "ΠΕΑΝ (1941-1945)" αποφεύγει να υιοθετήσει τους ισχυρισμούς των πεανιτών για τις υποτιθέμενες γερμανικές απώλειες.

β) "Ποιος μπορούσε να κάνει αυτό το σαμποτάζ στο κέντρο της Αθήνας, στο απόγειο της ισχύος του Γερμανικού στρατού; Ο ΕΔΕΣ, η ΕΚΚΑ και ο ΕΛΑΣ εκείνη την περίοδο υπάρχουν μόνο στα χαρτιά."

 Όταν κάποιος αναφέρεται σε ιστορικά γεγονότα θα πρέπει να είναι σχετικός. Με την παραπάνω φράση του ο Χαρίτος αποδεικνύει μάλλον το αντίθετο. Ενημερωτικά:
 Την περίοδο εκείνη, Σεπτέμβριος του ΄42, ο Ζέρβας είχε ήδη κλείσει δύο μήνες στα ορεινά του Βάλτου Αιτωλοακαρνανίας και κατόπιν στην ΄Ηπειρο (23/07/1942 έφυγε απ΄την Αθήνα) οργανώνοντας το αντάρτικο του ΕΔΕΣ ο οποίος είχε ήδη κάνει αισθητή την παρουσία του και στα πλαίσια των αθηναϊκών αντιστασιακών οργανώσεων.
 Απ΄τον Μάιο του 1942 είχε ξεκινήσει και η οργάνωση του αντάρτικου του ΕΛΑΣ απ΄τον Βελουχιώτη σε Φθιώτιδα και Ευρυτανία.
Επίσης, μικρά αντάρτικα τμήματα προσκείμενα στον Ψαρρό της ΕΚΚΑ υπήρχαν ήδη απ΄τα μέσα του 1942 στην Φωκίδα: http://www.istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/11/542.html


 Αυτό όμως που προκαλεί την μεγαλύτερη εντύπωση είναι η επιμονή του Χαρίτου να χαρακτηρίζει ως εθνικιστές τα μέλη της ΠΕΑΝ. Οι ίδιοι οι πεανίτες όχι μόνο δεν δήλωσαν ποτέ εθνικιστές αλλά απεναντίας ήταν μάλλον αρνητικοί απέναντι στην συγκεκριμένη έννοια.
Στο ιδεολογικό τους κείμενο "Τι πιστεύουμε" έγραφαν:
 "Πιστεύουμε στον Εθνισμό ως την πηγή κάθε πνευματικής ζωής και ως θεμελιώδη προϋπόθεση για την δημιουργία μιας υπερεθνικής κοινωνίας. Δυστυχώς, η έννοια του Εθνισμού συνεχέετο εις το παρελθόν με τον παθολογικό εθνικισμό που εξεδηλώνετο ως σωβινισμός και υπό την μορφήν αυτήν εγινόταν πρόξενος μεγάλων καταστροφών για την ανθρωπότητα"
 

Ενημερωτικά, η ΠΕΑΝ, και η Ιερά Ταξιαρχία, αποκαλούνταν κανελλοπουλικές οργανώσεις, διότι ήταν γνωστό ότι τουλάχιστον τα ηγετικά στελέχη της είτε συνδέονταν με το Εθνικό Ενωτικό Κόμμα (ΕΕΚ) του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, είτε ήταν -το λιγότερο- φιλικά προσκείμενοι σε αυτό. Το ΕΕΚ ήταν ένα κεντρώο δημοκρατικό φιλελεύθερο κόμμα και δεν είχε απολύτως καμμία σχέση με το ελληνικό εθνικιστικό κίνημα του Μεσοπολέμου, και το ίδιο φυσικά ισχύει και για τους πεανίτες. Η ΠΕΑΝ βέβαια ήταν 100% αυτόφωτη οργάνωση και δεν εξαρτιόταν απ΄το ΕΕΚ, αλλά η ιδεολογική συγγένεια ήταν αναμφισβήτητη.

 Γενικότερα για το θέμα των εθνικιστών στην Κατοχή έχουμε γράψει εδώ: http://www.istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/02/1941-44.html
 Ακόμα και με την ευρύτερη μη-ιδεολογική έννοια που είχε αποκτήσει τότε ο όρος εθνικισμός (κατά την Κατοχή εθνικιστές αποκαλούνταν γενικώς οι μάχιμοι αντικομμουνιστές, και όχι οι οπαδοί ενός συγκεκριμένου ιδεολογικοπολιτικού ρεύματος), η ΠΕΑΝ δεν μπορούσε να χαρακτηριστεί εθνικιστική.
 Παρά τις συνεχείς συκοφαντικές επιθέσεις του ΕΑΜ εναντίον της, η ΠΕΑΝ επιθυμούσε να αποφύγει πάση θυσία την εμφύλια διαμάχη και επιδίωκε την συνεργασία με το ΕΑΜ για την οποία προσπάθησε, χωρίς όμως αποτέλεσμα εξαιτίας της τακτικής των κομμουνιστών. 
 Ήταν φανατικά εναντίον της κατοχικής κυβέρνησης και των Ταγμάτων Ασφαλείας και μόλις τον Φεβρουάριο του 1944 ξεκίνησε η συνεργασία της με δεξιότερες οργανώσεις στα πλαίσια του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Συνασπισμού. Η ΠΕΑΝ προέβη σε αυτήν την συνεργασία κυρίως λόγω του αντίκτυπου, ή ακόμα και του φόβου, που είχε προκαλέσει η δολοφονία του Κίτσου Μαλτέζου απ΄την ΟΠΛΑ. Αργότερα η ΠΕΑΝ, λόγω της ψύχρανσής της με τον Κανελλόπουλο, στράφηκε προς τον Γεώργιο Παπανδρέου και μετά τον Πόλεμο ο αρχηγός της Αλεξιάδης εντάχθηκε στο κόμμα του (Δημοκρατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα).

Τελειώνοντας, πρέπει να τονίσουμε ότι είναι απολύτως θεμιτό το να επιθυμεί κάποιος να τιμήσει την ΠΕΑΝ για τον αγώνα της. Αυτό όμως σε καμμία περίπτωση δεν συνεπάγεται ότι πρέπει οι πεανίτες να βαφτιστούν εθνικιστές 70 χρόνια μετά προκειμένου να ταυτιστούν ιστορικο-πολιτικά με τους σημερινούς εθνικιστές! 
Αυτός ο κατόπιν εορτής προκρούστειος ετεροπροσδιορισμός είναι πέραν κάθε λογικής, μακριά απ΄την ιστορική αλήθεια και δεν αντέχει σε καμμία κριτική.
Άλλωστε, όπως είχε πει και ο εθνικός μας ποιητής:  Εθνικόν είναι το αληθές.


  Τα ιστορικά στοιχεία προέρχονται απ΄το αναφερθέν βιβλίο του Ευάνθη Χατζηβασιλείου.

Ο εμφύλιος δεν είναι τόσο απλή υπόθεση, ούτε ξεκινάει όσο εύκολα επιθυμούν οι κάθε λογής παράφρονες και προδότες

 Από χθες το πρωί και με αφορμή το περιστατικό του Κερατσινίου βλέπουμε πολλούς και διάφορους να μιλάνε για κίνδυνο εμφύλιας σύρραξης. Επειδή η θεματολογία του ιστολογίου μας σχετίζεται άμεσα με τον εμφύλιο του 1943-44 (το 1946-49 ήταν συμμοριτοπόλεμος, και όποιος σπάζεται με αυτήν την λέξη, πρόβλημά του), είμαστε σε θέση να εκφέρουμε άποψη επί του θέματος.

 Καταρχήν, ας ξεκινήσουμε με την θεμελιώδη παραδοχή ότι όποιος σιωπηλά ή ανοικτά επιθυμεί την πρόκληση εμφυλίου είναι ή παράφρων ή προδότης ή και τα δύο. Κανείς φυσιολογικός άνθρωπος δεν επιθυμεί την πρόκληση εμφυλίου που είναι εξ'ορισμού ο πλέον άγριος πόλεμος με απρόβλεπτες συνέπειες και μακροχρόνιες πληγές στο σώμα του έθνους και της κοινωνίας.

Υπάρχει η θεωρία ότι αυτοί που επιθυμούν σιωπηλά την πρόκληση εμφυλίου ρίχνοντας τεχνηέντως λάδι στην φωτιά, είναι οι εκπρόσωποι του πολιτικο-οικονομικο-δημοσιογραφικού κατεστημένου διότι θεωρούν ότι με τον τρόπο αυτό θα διατηρήσουν τα κεκτημένα τους εφόσον θα παρουσιαστούν σαν εγγυητές της "ομαλότητας" απέναντι στους "ακραίους".
 Σίγουρα αυτή η θεωρία δείχνει να έχει κάποια βάση, παρά το ότι δεν μπορεί να στοιχειοθετηθεί με χειροπιαστές αποδείξεις, παρά μόνο με ενδείξεις.

 Παράλληλα όμως υπάρχουν και αυτοί που με τα έργα και τα λόγια τους ωθούν ανοικτά σε πρόκληση εμφυλίου. Αυτοί ανήκουν στην ευρύτερη αριστερά. Είναι αυτοί που κραυγάζουν για κρεμάλες, Μελιγαλάδες κτλ. Τα πλέον πρόσφατα πολιτικά παραδείγματα είναι κάποιες γραφικές φιγούρες που εκτόξευαν στην βουλή και στα κανάλια απειλές του τύπου:
"απ΄το Πέραμα ως το Κερατσίνι κανείς φασίστας δεν θα μείνει"
 "τον φασισμό βαθιά κατάλαβέ τον, δεν θα πεθάνει μόνος τσάκισέ τον"

 Φαίνεται πως οι αριστεροί που εκτοξεύουν ελαφρά τη καρδία τέτοιες ατάκες και προβαίνουν σε σχετικές πράξεις δεν έχουν ακόμα χωνέψει την ήττα τους την δεκαετία του '40 και δείχνουν να επιθυμούν κάποιου τύπου ρεβάνς.
Το συμπέρασμα είναι ότι οι άνθρωποι δεν είναι στα καλά τους. Με δύο λόγια: Έχουν κάψει φλάντζα.
 Τους έχουν μείνει τόσα ψυχολογικά απωθημένα απ΄την ήττα τους τα οποία εκφράζουν με γραφικότητες και άναρθρες κραυγές που προτρέπουν στην ωμή βία κατά των εθνικιστών.

 Λοιπόν, για να τελειώνουμε με αυτήν την παραφιλολογία περί εμφυλίου στην Ελλάδα του 2013, καλό θα είναι να ξεκαθαριστούν κάποια πράγματα:
 Εμφύλιο δεν έχεις όταν πέφτουν μερικές σφαλιάρες, πέτρες, μολοτόφ ή έστω και άμα πέσει κάποιος μαχαιρωμένος.
 Γενικά θα μπορούσε να πούμε ότι ο εμφύλιος προϋποθέτει:
 α) την ύπαρξη δύο διαμετρικά αντίπαλων παρατάξεων, η σύγκλιση μεταξύ των οποίων είναι αδύνατη, 
 β) οι οπαδοί αυτών των παρατάξεων να είναι αποφασισμένοι για τα πάντα και να είναι εξοπλισμένοι.
 
Ας δεχτούμε ότι το πρώτο μπορεί και να ισχύει και δεν χρειάζεται ανάλυση.
Το δεύτερο όμως απέχει πολύ απ΄την πραγματικότητα.
 Απ΄τις κραυγές και τις μεμονωμένες πεζοδρομιακές συγκρούσεις μέχρι το σημείο να πάρουν κάποιοι ομαδικά τα όπλα και να τα στρέψουν κατά των πολιτικών τους αντιπάλων υπάρχει μεγάλη απόσταση. Πολύ μεγάλη. Τόσο μεγάλη που είναι εξαιρετικά αμφίβολο αν θα βρεθούν έστω και ελάχιστοι πρόθυμοι να την διανύσουν.
 Ας μην ξεχνάμε ότι ο ελληνικός λαός είναι ένας λαός χωρίς καμμία πολεμική εμπερία απ΄το 1949 και μετά (οι περιπτώσεις της Κορέας και της Κύπρου αφορούσαν ελάχιστους από μαχητικής άποψης), δεν είναι δα και ο πλέον σκληραγωγημένος λαός του κόσμου (το αντίθετο μάλλον...) και έχει γαλουχηθεί με μία εξαιρετικά ατομικίστικη νοοτροπία που δεν ευνοεί την έκθεση του ατόμου σε σοβαρούς κινδύνους.

 Καλό είναι επίσης να θυμόμαστε ότι εντονότατες πολιτικές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις υπήρχαν και παλιότερα στην Ελλάδα. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα ηταν η διαμάχη μεταξύ βενιζελικών-βασιλικών που είχε διχάσει ακόμα και το στράτευμα, κάτι που δημιουργούσε σοβαρούς κινδύνους εμφύλιας ρήξης. Κανείς εμφύλιος δεν έγινε όμως, παρά το ότι η εποχή εκείνη ήταν πολύ πιο σκληρή από κάθε άποψη. 
 Ο εμφύλιος που έγινε μετά, την δεκαετία του '40, έγινε διότι προέκυψε η Κατοχή και οι συνέπειές της. Οι συνθήκες όμως της σημερινής Ελλάδας διαφέρουν αισθητά, ακόμα τουλάχιστον, απ΄τις κατοχικές. Κανείς βέβαια δεν μπορεί να γνωρίζει τι μας επιφυλάσσει το μέλλον, αλλά προς το παρόν τα περί εμφυλίου είναι μπουρδολογίες.

 Ας σταματήσουν λοιπόν οι διάφοροι απατεώνες να τρομάζουν τον λαό με το σκιάχτρο του δήθεν εμφυλίου και ας πάνε εκεί που τους αρμόζει, δηλαδή στον σκουπιδοτενεκέ της ιστορίας..
 Όσο για τους διάφορους "φασιστοφάγους" της αριστεράς που ακονίζουν τα κονσερβοκούτια τους, μία φράση αρκεί:
 Σιγά μην σκίσετε κανα καλσόν ρε μάγκες...