Ένα ανυπόστατο άρθρο του Μπογιόπουλου για τα δεκεμβριανά

Σε αυτήν την διεύθυνση: http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/196184,Dekemvrhs_%E2%80%9844.html
δημοσιεύτηκε ένα άρθρο του γνωστού κομμουνιστή Νίκου Μπογόπουλου σχετικά με τα δεκεμβριανά.
Όλοι ξέρουμε ότι η συγκεκριμένη ιστοσελίδα ανήκει στον γνωστό κεντροδεξιό δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου. Φυσικά δεν προκαλεί καμμία εντύπωση ότι στην ειδησεογραφική ιστοσελίδα ενός κεντροδεξιού βρίσκει πρόσφορο έδαφος για παρα-ιστορική προπαγάνδα ένας αμετανόητος κομμουνιστής.

 Όπως ήταν αναμενόμενο, το άρθρο του Μπογιόπουλου δεν έχει ίχνος αντικειμενικότητας.
 Αυτό δεν εκπλήσσει, άλλωστε και ο ίδιος παραδέχεται τον υποκειμενισμό του, λέγοντας στον επίλογο:
 "Πολλοί θα πουν ότι τα παραπάνω συνιστούν την έκφραση μιας υποκειμενικής ιδεολογικής και πολιτικής θεώρησης της Ιστορίας. Έχουν δίκιο."

Εντυπωσιακή όμως είναι η αμέσως επόμενη φράση του:
 "Το ερώτημα είναι αν ο δικός τους υποκειμενισμός διαθέτει επιχειρήματα να την αντικρούσει…"

 Εδώ ο Μπογιόπουλος εμμέσως θεωρεί ότι η δική του υποκειμενική άποψη, όπως αυτή κατατίθεται στο άρθρο του, είναι άτρωτη από επιχειρήματα της άλλης πλευράς.
 Σε απλά ελληνικά αυτό λέγεται μεγαλομανία...
 Πόσο μάλλον απ΄την στιγμή που μιλάμε για ένα άρθρο που πιθανότατα γράφηκε στο άρπα-κόλλα.

Ο Μπογιόπουλος αρχίζει με μία σύντομη αναφορά στην συνάντηση Γ.Παπανδρέου-Τσώρτσιλ στην Ρώμη στις 21/08/1944 και ένα τηλεγράφημα του πρώτου στον δεύτερο έναν μήνα αργότερα, και μετά κάνει ένα εντυπωσιακό άλμα 2,5 περίπου μηνών για να φτάσει στο εαμικό συλλαλητήριο της 3ης Δεκεμβρίου 1944. Με τον τρόπο αυτό αποφεύγει να αναφερθεί σε κεφαλαιώδους σημασίας ζητήματα σχετικά με τα δεκεμβριανά. Το σημαντικότερο είναι η κυβερνητική κρίση του τέλους του Νοεμβρίου του 1944 που οδήγησε και στην παραίτηση των 6 εαμικών υπουργών απ΄την κυβέρνηση που απετέλεσε την αφορμή για την έκρηξη των δεκεμβριανών. 
 Αυτά τα κρίσιμα γεγονότα ο Μπογιόπουλος τα προσπερνάει.
 Προσπαθεί να δημιουργήσει την εντύπωση ότι όλα ήταν καλώς καμωμένα μέχρι την στιγμή που έτσι στα καλά καθούμενα χτυπήθηκε μία "ειρηνική διαδήλωση" (αναφέρεται στο εαμικό συλλαλητήριο). Σύμφωνα με τον Μπογιόπουλο, οι θύτες ήταν:
"Οι Εγγλέζοι με 60.000 στρατό και σε συνεργασία με τους δοσίλογους της Κατοχής, ο Τσόρτσιλ μαζί με τους χωροφυλάκους και με το ανδρείκελό του, τον Γεώργιο Παπανδρέου, έστρεψαν τα τανκς εναντίον των εκατοντάδων χιλιάδων αμάχων που διαδήλωναν στο Σύνταγμα."

Πάγια θέση της αριστεράς είναι ότι απολύτως υπεύθυνη για το αιματοκύλισμα εκείνης της μέρας ήταν η Αστυνομία του Έβερτ (ο οποίος παρεμπιπτόντως εκτός από πράκτορας των Άγγλων κατά την Κατοχή συνεργαζόταν και με το ΕΑΜ), ενώ απ΄την άλλη πλευρά υποστηρίζεται η εκδοχή της προβοκάτσιας ή της πρόκλησης από ενόπλους που συμμετείχαν στο εαμικό συλλαλητήριο.
  Όπως και να χει οι Άγγλοι δεν είχαν την παραμικρή ανάμειξη στα γεγονότα εκείνης της μέρας και αυτά που λέει ο Μπογιόπουλος περί 60.000 Άγγλων και περί τανκς που στρεφόντουσαν κατά αμάχων είναι παρα-ιστορική πρωτοπορία.
 Επιμένει όμως στο ίδιο τροπάριο φαντασιοπληξίας και παρακάτω ανακαλύπτει ότι οι Άγγλοι χτύπησαν και την επομένη τους οπαδούς του ΕΑΜ που παρευρισκόταν στην κηδεία των θυμάτων τους...

 Απ'το υπόλοιπο άρθρο του δεν κάνει εντύπωση η παντελής απουσία αναφοράς στα αποδεδειγμένα εγκλήματα των κομμουνιστών κατά τα δεκεμβριανά, ούτε η απουσία οποιασδήποτε κριτικής στην ηγεσία του ΚΚΕ που καθοδηγούσε τον ένοπλο αγώνα, ούτε η -μάλλον γραφική- προσπάθεια αγιοποίησης των ηττημένων πολιτικών του προγόνων.

 Ενδιαφέρον όμως έχει το παρακάτω απόσπασμα:
  "Ένα ερώτημα που συνήθιζε να επανέρχεται για δεκαετίες μετά τον Δεκέμβρη ήταν τούτο: Ναι αλλά «αν» τότε νικούσαν οι ηττημένοι και «αν» έχαναν οι νικητές, τι θα γινόταν; Που θα βρισκόταν σήμερα η Ελλάδα; Μερικές από τις πιο γνώριμες απαντήσεις είναι κι αυτές: «Αλβανία θα είχαμε γίνει», «θα πεινάγαμε», «δεν θα είχαμε ελευθερία», «θα είχαμε καταρρεύσει όπως οι άλλοι και οι γυναίκες μας θα είχαν γίνει πουτάνες»… Φυσικά η Ιστορία δεν γράφεται με «αν». Γι’ αυτό για εμάς δεν έχει σημασία να μπούμε στο φανταστικό σενάριο τι θα είχε γίνει «αν»"

  Εδώ ο Μπογιόπουλος καταλήγει λέγοντας ότι δεν έχει σημασία τι θα γινόταν αν είχαν νικήσει τότε οι κομμουνιστές. Δεν έχει σημασία δηλαδή ποια θα ήταν -υποθετικά έστω- η κατάσταση στην Ελλάδα αν τότε είχε νικήσει η παράταξή του. 
 Και το ερώτημα είναι: Αν δεν έχει σημασία αυτό, τότε τι έχει σημασία;
 Για ποιον λόγο πολέμαγαν τότε οι κομμουνιστές και οι συνεργάτες τους; Δεν πολέμαγαν για έναν κατ'αυτούς καλύτερο κόσμο; Και έρχεται τώρα ο Μπογιόπουλος και λέει ότι δεν έχει σημασία πως θα ήταν αυτός ο "καλύτερος κόσμος". Ε είμαστε σίγουροι ότι ακόμα και ο ίδιος καταλαβαίνει πως με τέτοιες ανούσιες υπεκφυγές απλά επιβεβαιώνει αυτούς που λένε για Αλβανίες και πουτάνες...

Αμέσως παρακάτω ακολουθεί ο καταπληκτικός ισχυρισμός του ότι "το ΕΑΜ έσωσε την Ελλάδα απ΄την πείνα μέσα στην Κατοχή"!!! Φυσικά ο Μπογιόπουλος δεν κάνει τον κόπο να εξηγήσει με ποιον μεταφυσικό τρόπο το κατάφερε αυτό το ΕΑΜ, ενώ θα ήταν μάλλον αφελής όποιος ζητούσε μία στέρεα ιστορική τεκμηρίωση αυτού του πραγματικά απίθανου ισχυρισμού.

 Θα μπορούσαμε να γράψουμε πολλά ακόμα γι'αυτό το άρθρο του Μπογιόπουλου, αλλά δεν έχει νόημα..

ΟΛΗ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ «ΚΟΚΚΙΝΟ ΔΕΚΕΜΒΡΗ» ΤΟΥ ’44

 

Γράφει ο Γ. Δημητρακόπουλος.

Ναι, δεν είναι σωστό να ξύνουμε παλιές πληγές. Ναι, πρέπει να υπάρξει εθνική συμφιλίωση. Ναι, πρέπει να υπάρξει λήθη του κακού παρελθόντος, που διχάζει τους Έλληνες. Ναι, αλλά η λήθη δεν μπορεί να είναι μονόπλευρη και να εμφανίζονται σήμερα οι προδότες ως ήρωες και οι ήρωες ως προδότες. Ναι, αλλά δεν μπορεί να ξεχάσουμε την Ιστορία μας, γιατί οι λαοί που ξεχνούν την Ιστορία τους πεθαίνουν. Η ανάδειξη, λοιπόν, της παραποιημένης ιστορικής αληθείας για τα γεγονότα του «Κόκκινου Δεκέμβρη του ’44», είναι η μόνη σκοπιμότης της σημερινής μας ιστορικής αναδρομής.

Μάιος 1944: Η Ελλάς στην βρετανική σφαίρα επιρροής.

Τον Οκτώβριο του ’44, οι Γερμανοί αποχωρούν από την Ελλάδα, ενώ ηττώνται σε όλα τα μέτωπα. Η τύχη του Μεγάλου Πολέμου έχει πλέον κριθεί, και μόνο ένα θαύμα μπορεί να αλλάξει τον ρου της Ιστορίας. Δύο εκ των «μεγάλων νικητών», οι Άγγλοι και οι Σοβιετικοί, είχαν ήδη κάνει τις συμφωνίες τους, για το μοίρασμα των ζωνών επιρροής. Η εκχώρηση της Ελλάδος στην βρετανική σφαίρα επιρροής, είχε συμφωνηθεί κατ’ αρχάς τον Μάιο του 1944, κατά την συνάντηση του Βρετανού υπουργού Εξωτερικών, Α. Ήντεν, με τον σοβιετικό πρεσβευτή στο Λονδίνο, Ι. Γκούσεφ. Απόδειξη της ισχύος των συμφωνηθέντων του Μαΐου, είναι ένα υπόμνημα του Α. Βισίνσκυ, Σοβιετικού αντιπροσώπου στο Συμβούλιο Ασφαλείας, στις 23/09/1944: «Η σοβιετική κυβέρνηση ενθυμείτε πως τον Μάιο του ’44, στις συνομιλίες του Ήντεν με τον σοβιετικό πρεσβευτή Γκούσεφ, συμφωνήθηκε ότι η Ελλάδα ανήκει στην βρετανική σφαίρα επιρροής και η Ρουμανία στην σοβιετική. Τηρώντας την συμφωνία μας, η σοβιετική κυβέρνηση επιβεβαιώνει ότι δεν έχει αντίρρηση για την αποστολή βρετανικών στρατευμάτων στην Ελλάδα και δηλώνει ότι δεν προτίθεται να στείλει δικά της στρατεύματα» (πηγή: «Το Βήμα», της 11/12/1994). Επίσης, μια ακόμη απόδειξη, είναι το γεγονός ότι ο Σοβιετικός στρατάρχης Τολμπούχιν σταμάτησε την προέλασή του στα σύνορα της Βουλγαρίας και δεν κατήλθε στην Ελλάδα, παρά τις… αγωνιώδεις προσκλήσεις των κουκουέδων.

Η «συμφωνία των ποσοστών», μεταξύ Τσώρτσιλ και Στάλιν.

Η πρώτη συμφωνία του Μαΐου, επικυρώθηκε την 9^η Οκτωβρίου 1944 (λίγες ημέρες προ της αποχωρήσεως των Γερμανών από την Ελλάδα), με την λεγομένη «συμφωνία των ποσοστών», κατά την συνάντηση Τσώρτσιλ-Στάλιν, στην Μόσχα. Ιδού πως περιγράφει τον ωμό διαμελισμό των Βαλκανίων σ’ ένα παλιόχαρτο, ο Τσώρτσιλ: «Δήλωσα: Ας τακτοποιήσουμε τις υποθέσεις μας στα Βαλκάνια. Τα στρατεύματά σας βρίσκονται στην Ρουμανία και στην Βουλγαρία. Έχουμε στις χώρες αυτές συμφέροντα, αποστολές, πράκτορες. Ας αποφύγουμε να συγκρουστούμε επί θεμάτων που δεν αξίζουν τον κόπο. Ως προς ότι αφορά την Μεγάλη Βρετανία και την Ρωσσία, τι θα λέγατε για μια υπεροχή κατά 90% υπέρ ημών στην Ελλάδα και για μια ισοτιμία 50% στην Γιουγκοσλαβία; Ενώ μετέφραζαν όσα είπα, έγραψα σε μισή κόλλα χαρτί: Ρουμανία: Ρωσσία 90% – Άλλοι 10%, Ελλάδα: Μεγάλη Βρετανία 90% – Άλλοι 10%, Γιουγκοσλαβία: 50%, Βουλγαρία: Ρωσσία 75% – Άλλοι 25%. Έσπρωξα το χαρτί μπρος στον Στάλιν, που είχε ήδη ακούσει τη μετάφραση. Επικράτησε μια μικρή σιγή και κατόπιν πήρε ένα μπλε μολύβι, έκανε στο χαρτί ένα χοντρό σήμα συμφωνίας, και κατόπιν το επέστρεψε. Το όλο θέμα τακτοποιήθηκε σε λιγότερο χρόνο απ’ ότι χρειάζεται κανείς για να γράψει τα παραπάνω…» (πηγή: Τσώρτσιλ, «Απομνημονεύματα»).

Το ΚΚΕ τα εγνώριζε όλα!

Ερώτηση: Εγνώριζε το ΚΚΕ περί των συμφωνιών του Μαΐου και του Οκτωβρίου; Σίγουρα τις εγνώριζε εγκαίρως! Η «γραμμή» από την Μόσχα έφθανε πάντα στην ώρα της! Αυτό αποδεικνύεται, κατ’ αρχάς, από το γεγονός ότι το ΚΚΕ απεδέχθη την νομιμότητα της εξορίστου κυβερνήσεως «εθνικής ενότητος» υπό τον Γ. Παπανδρέου, κατά την «Διάσκεψη του Λιβάνου» (29/07/44), ενώ προηγουμένως είχε αντιρρήσεις. Μάλιστα, το ΕΑΜ μετείχε στην κυβέρνηση Παπανδρέου με 6 υπουργούς. Η αλλαγή γραμμής οφείλεται στην επίσκεψη της σοβιετικής στρατιωτικής αποστολής υπό τον συνταγματάρχη Ποπώφ, στο ορεινό στρατηγείο των συμμοριτών στην Θεσσαλία, τέσσερις ημέρες ενωρίτερα. Δεύτερον, από την υπογραφή του στρατιωτικού ηγέτη του ΕΛΑΣ, Σ. Σαράφη, στην «Συμφωνία της Καζέρτας» (26/09/44), με την οποία όλες οι εν ενεργεία ανταρτικές ομάδες υπάγονταν στην υπό τον Γ. Παπανδρέου κυβέρνηση του Καΐρου, η οποία με την σειρά της τις έθετε υπό τας διαταγάς του Εγγλέζου στρατηγού Σκόμπυ, διοικητού των συμμαχικών δυνάμεων για την απελευθέρωση της Ελλάδος. Προφανώς, ο Σαράφης δεν θα αποτολμούσε να υπογράψει τέτοια συμφωνία, που στην ουσία ακύρωνε τα σχέδια του ΚΚΕ για βίαιη κατάληψη της εξουσίας, μετά την επικειμένη αποχώρηση των Γερμανών, χωρίς την σύμφωνη γνώμη της ηγεσίας του ΚΚΕ κι αυτή με την σειρά της χωρίς την σχετική εντολή από την Μόσχα. Τρίτον, από την αδράνεια που έδειξε το ΚΚΕ προς κατάληψη της εξουσίας, αμέσως μετά την αποχώρηση των Γερμανών, όταν η κυβέρνηση Παπανδρέου δεν είχε ακόμα κανένα ένοπλο στήριγμα και μ’ ένα φύσημα θα έπεφτε. Πράγματι, οι εθνικές δυνάμεις του Ζέρβα βρίσκονταν στην Ήπειρο, τα Τάγματα Ασφαλείας είχαν εξουδετερωθεί (όσοι άνδρες τους γλίτωσαν από το λεπίδι του Βελουχιώτη ήταν κρατούμενοι των Άγγλων, στο Γουδί και σε πρόχειρα στρατόπεδα συγκεντρώσεως στην επαρχία), ενώ οι πρώτες οργανωμένες εθνικές στρατιωτικές μονάδες της Μέσης Ανατολής, η «Ταξιαρχία του Ρίμινι» και ο «Ιερός Λόχος», κατέφθασαν στην Αθήνα στις 9 Νοεμβρίου.

Ξαφνικά, προκύπτει αδιέξοδο!

Υπ’ αυτές τις συνθήκες, ο Γ. Παπανδρέου ζήτησε την διάλυση όλων των ενόπλων σωμάτων (ΕΔΕΣ και ΕΛΑΣ), μέχρι το τέλος του έτους. Μετά από αρκετές αμφιταλαντεύσεις, στις 27 Νοεμβρίου, πραγματοποιήθηκε ευρεία σύσκεψη του Παπανδρέου με τους υπουργούς του ΕΑΜ που μετείχαν στην κυβέρνηση, για να επιτευχθεί οριστική συμφωνία. Πράγματι, συμφωνήθηκε η διάλυση όλων των ενόπλων σωμάτων και η δημιουργία Εθνικού Στρατού, στον οποίον θα ενσωματώνονταν η Ταξιαρχία του Ρίμινι, ο Ιερός Λόχος, μια μονάδα του ΕΔΕΣ και μια ταξιαρχία του ΕΛΑΣ. Την επομένη, ο Παπανδρέου ανακοίνωσε την επίτευξη της συμφωνίας. Όμως, το απόγευμα της ιδίας, ο αριστερός υπουργός Ζέβγος, κατ’ εντολήν του αρχηγού του ΚΚΕ, Γ. Σιάντου, επεσκέφθη τον Παπανδρέου και ζήτησε την ακύρωση της συμφωνίας, απαιτώντας τον αφοπλισμό της Ταξιαρχίας του Ρίμινι και του Ιερού Λόχου. Ο Παπανδρέου δεν εδέχθη τις εξωφρενικές αυτές απαιτήσεις. Το πρωί της 29^ης Νοεμβρίου, συνεκλήθη εκτάκτως σύσκεψη της Κ.Ε. του ΕΑΜ, χωρίς αποτέλεσμα. Οι εργασίες συνεχίστηκαν την επομένη και η κατάληξη ήταν η υιοθέτηση των αδιάλλακτων θέσεων του Σιάντου. Μετά την οριστική απόφαση του ΕΑΜ για απόρριψη της συμφωνίας, έγινε μια τελευταία συνάντηση Παπανδρέου-Σιάντου, στην οποία ο Παπανδρέου επέδειξε στον αρχηγό του ΚΚΕ τηλεγράφημα του Τσώρτσιλ, στο οποίο απέρριπτε τον αφοπλισμό του Ιερού Λόχου και της Ταξιαρχίας του Ρίμινι. Επρόκειτο για ένα μήνυμα, ότι η Βρετανία δεν θα έμενε απαθής στις όποιες εξελίξεις. Παρ’ όλα αυτά, ο Σιάντος επέμεινε στην στάση του. Την 1^η Δεκεμβρίου, ο Σκόμπυ εξέδωσε επίσημη ανακοίνωση, στην οποία καθιστούσε σαφές πως οι βρετανικές δυνάμεις στην Ελλάδα θα υπεράσπιζαν ενεργά την κυβέρνηση Παπανδρέου. Ούτε απ’ αυτό συγκρατήθηκε ο Σιάντος, ο οποίος ανακοίνωσε την πραγματοποίηση μεγάλου συλλαλητηρίου διαμαρτυρίας στο κέντρο των Αθηνών, για την 3^η Δεκεμβρίου, ενώ ακολούθησαν οι παραιτήσεις των 6 υπουργών του ΕΑΜ. Μετά κι απ’ αυτές τις ενέργειες, ήταν πλέον φανερό, πως το ΚΚΕ οδηγούσε τα πράγματα στα άκρα!

 Η συνέχεια εδώ 

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της προχειρότητας και της ασχετοσύνης των δεξιών

 Χθες Σαββάτο 30/11/2013 διοργανώθηκε με επιτυχία στο Σύνταγμα η εκδήλωση της Χρυσής Αυγής για τα φυλακισμένα ηγετικά στελέχη της. Δεν θα αναφερθούμε ιδιαίτερα σε αυτή καθεαυτή την εκδήλωση. Σχετική ενημέρωση υπήρξε άλλωστε και απ΄την ιστοσελίδα της Χρυσής Αυγής αλλά και από άλλους ιστότοπους.

 Θα σταθούμε κυρίως στην αρνητική στάση απέναντι σε αυτήν την εκδήλωση που κράτησε ένα γνωστό δεξιό ιστολόγιο που υποστηρίζει ανοικτά τον Σαμαρά και την Νέα Δημοκρατία.
 Για να γίνουμε συγκεκριμένοι αναφερόμαστε εδώ:
 http://dexiextrem.blogspot.gr/2013/12/blog-post_9390.html

 Είναι απολύτως λογικό ένα κομματικό νεοδημοκρατικό ιστολόγιο να προσπαθεί να υποτιμήσει μία ανοικτή εκδήλωση ενός ανταγωνιστικού πολιτικού σχηματικού. Αυτά είναι μες στο επικοινωνιακό παιχνίδι των πολιτικών εντυπώσεων. Σε πολλά σημεία όμως ξεφεύγει.

  Αρχικά προκαλεί έκπληξη ότι σχολιάζει αρνητικά το γεγονός ότι οι συγκεντρωμένοι κρατούσαν σημαίες. Σε πολιτική εκδήλωση πήγανε. Τι ήθελε να κρατάνε δηλαδή; Κρουασάν; Ή μήπως τον ενοχλούσε ότι κρατούσαν ελληνικές σημαίες;
 Στις συγκεντρώσεις της ΝΔ (όποτε αυτές γίνονται τέλοσπάντων...) δεν κρατάνε σημαίες;
 Εν πάσει περιπτώσει...

 Οι επαναλαμβανόμενες αναφορές του στον πασόκο συγκεντρωσιάρχη Μπιρσίμ είναι επίσης ακατανόητες. Τι σχέση έχει ο Μπιρσίμ με την Χ.Α; Αντιθέτως ο Μπιρσίμ είχε σχέση με το κόμμα με το οποίο συγκυβερνά η ΝΔ.
 Στην τελική, αν ο Μπιρσίμ ήταν καλύτερος στην δουλειά του απ΄τους αντίστοιχους συγκεντρωσιάρχες της ΝΔ την δεκαετία του '80, αυτό μάλλον σε βάρος των αρμόδιων στελεχών της ΝΔ είναι... Ας πρόσεχαν.

Το πλέον εντυπωσιακό στοιχείο της κριτικής του όμως έγκειται στο μουσικό σκέλος.
 Καταρχήν ανακάλυψε "εμβατήρια του Σφακιανάκη"!!!!!  Ουδέν σχόλιον.
 Μετά γράφει επί λέξη:
  "Εκεί δε που οι οργανωτές το τερμάτισαν είναι όταν έπαιξαν το "πότε θα κάνει ξαστεριά" να το τραγουδάει ο Ξυλούρης... όπως το τραγουδούσε και εναντίον της χούντας. Το «να 'τανε 21» του Κουγιουμτζή ήταν το κερασάκι στην τούρτα που την επόμενη φορά θα περιλαμβάνει Λοιζο και Ρίτσο..."

 Ενημερωτικά, το συγκεκριμένο τραγούδι του Ξυλούρη, όπως και άλλα του ιδίου καλλιτέχνη, ακούγονται εδώ και πολλά χρόνια σε εκδηλώσεις της Χ.Α.
 Και φυσικά το "Πότε θα κάνει ξαστεριά" δεν είναι τραγούδι των ανύπαρκτων αντιδικτατορικών αντιστασιακών.
  Επειδή ο συγκεκριμένος δεξιός ιστολόγος δεν μπήκε στον κόπο να το ψάξει, τον παραπέμπουμε σε  σχετικό σύνδεσμο που αναφέρεται στην ιστορία του τραγουδιού:
 

http://kriaras.com/wp/kriaras-12.php

 Όπως βλέπουμε, οι ιστορικές ρίζες του "Πότε θα κάνει ξαστεριά" ανάγονται πιθανότατα στο αντάρτικο των Ελλήνων της Κρήτης κατά των Τούρκων. Το ότι χρησιμοποιήθηκε 2 αιώνες μετά απ΄τους καραγκιόζηδες του ανύπαρκτου αντιδικτατορικού αγώνα, δεν τους δίνει κανένα δικαίωμα να το καπηλεύονται.

Τον ενόχλησε επίσης που ακούστηκε και το τραγούδι "Να'τανε το '21" του Κουγιουμτζή..
 Μα γιατί τον ενόχλησε; Μήπως το θεωρεί και αυτό αντιδικτατορικό τραγούδι; Μα το τραγούδι αυτό κυκλοφόρησε επί επταετίας, το 1970.

Ιδού οι στίχοι του τραγουδιού που ενόχλησε τον νεοδημοκράτη ιστολόγο:

Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα
να `τανε το 21 να `ρθει μια στιγμή
Να περνάω καβαλάρης στο πλατύ τ’ αλώνι
και με τον Κολοκοτρώνη να `πινα κρασί
Να πολεμάω τις μέρες στα κάστρα
και το σπαθί μου να πιάνει φωτιά
και να κρατάω τις νύχτες με τ’ άστρα
μια Τουρκοπούλα (ομορφούλα) αγκαλιά
Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα
να `τανε το 21 να `ρθει μια βραδιά
Πρώτος το χορό να σέρνω στου Μοριά τις στράτες
και ξοπίσω μου Μανιάτες και οι Ψαριανοί
Κι όταν λαβωμένος γέρνω κάτω απ’ τους μπαξέδες
να με ραίνουν μενεξέδες χέρια κι ουρανοί
Να πολεμάω τις μέρες στα κάστρα
και το σπαθί μου να πιάνει φωτιά
και να κρατάω τις νύχτες με τ’ άστρα
μια Τουρκοπούλα (ομορφούλα) αγκαλιά
Μου ξανάρχονται ένα ένα χρόνια δοξασμένα
να `τανε το 21 να `ρθει μια βραδιά


 Δυστυχώς ο κομματικός φανατισμός τυφλώνει...


Και τελευταία, αλλά όχι έσχατη, έρχεται η ειρωνική προτροπή του περί Λοϊζου και Ρίτσου..

Δυστυχώς γι'αυτόν, η βουλευτίνα του κόμματός του που έφυγε κακήν κακώς απ΄το Βίτσι, τους πρόλαβε όλους και χρησιμοποίησε στίχους του Ρίτσου και μάλιστα κατά της Χ.Α:

http://antipliroforisi.blogspot.gr/2013/09/blog-post_5460.html

Τα παράπονά του στην ίδια λοιπόν...


 Υ.Γ: Ρουφιάνοι της νουδούλας είσασταν οι πρώτοι που κάνατε μνημόσυνο στον Άρη Βελουχιώτη!

Η αναξιοπιστία των περιβόητων "μυστικών αρχείων της Βέρμαχτ" - μέρος Β'

 Εκεί που οι Γερμανοί τα είχαν χαμένα ήταν με την αριθμητική δύναμη των ανταρτών του Ζέρβα:

 - Η γερμανική αντικατασκοπία υπολόγιζε τον Νοέμβριο του 1943 τον αριθμό τους σε 30.000 (σελ.151)
 - Στις 15/01/1944 ο Γερμανός αρχιστράτηγος Θεσσαλονίκης έγραφε ότι ο Ζέρβας είχε 7-8.000 (σελ.151)
 - Τον Μάρτιο του 1944 η GFP τους υπολόγιζε σε 10.000 μάχιμους και 2.000 εφεδρικούς (σελ.151)
 - Τον Απρίλιο του 1944 η γερμανική αντικατασκοπία τους υπολογίζει σε 8.000 (σελ.151)
 - Τον Αύγουστο του 1944 οι Γερμανοί τους υπολόγιζαν σε 21.000 (σελ.152)
 - Σε έγγραφο με ημερομηνία 28/09/1944 αναφέρουν ότι είχε 25.000 (σελ.93)

 Ενδεικτικό της ασχετοσύνης των πληροφοριοδοτών των Γερμανών είναι κυρίως η πρώτη καταχώρηση όπου τον Νοέμβριο του 1943 οι αντάρτες του ΕΔΕΣ υπολογίζονταν σε 30.000! Εκείνη την χρονική περίοδο, ο Ζέρβας είχε απομείνει με διψήφιο αριθμό ανδρών και κινδύνευε να διαλυθεί εξαιτίας του διμέτωπου αγώνα απέναντι σε Γερμανούς και ελασίτες. Στην πορεία κατάφερε να ανασυγκροτηθεί. 
 Σε όλες τις παραπάνω πληροφορίες που είχαν οι Γερμανοί, απάντησε ένας απ΄τους πλέον αρμόδιους, ο υπαρχηγός του ΕΔΕΣ Κομνηνός Πυρομάγλου με επιστολή του που δημοσιεύτηκε στο παράρτημα του βιβλίου του Ενεπεκίδη όπου λέει ότι η αντάρτικη δύναμη του ΕΔΕΣ ποτέ δεν υπερέβη τις 7.000 (σελ.238).


Επίσης, σύμφωνα με τα περιβόητα γερμανικά αρχεία:

 - Οι ελασίτες εκτέλεσαν τον συνταγματάρχη Ψαρρό τον Μάιο του 1943 (σελ.41).
 Προφανώς ο πληροφοριοδότης των Γερμανών είχε μαντικές ικανότητες. Ο Ψαρρός εκτελέστηκε μεν απ΄τους ελασίτες, αλλά αυτό έγινε έναν περίπου χρόνο αργότερα...
- Τον Ιούνιο του 1944 ο Βελουχιώτης με 20 κομμουνιστές βουλευτές προκήρυξε την σοβιετική δημοκρατία Πελοποννήσου (σελ.74)
 Μπουρδολογίας το ανάγνωσμα. Ο όρος "σοβιετική δημοκρατία Πελοποννήσου" είναι προφανώς επινόηση κάποιου ευφάνταστου πράκτορα των Γερμανών, ενώ το ΚΚΕ μέχρι τότε ποτέ δεν είχε εκλέξει 20 βουλευτές.
 - Στις 15/01/1944 αναφέρθηκε ότι κάποιος Καρατάσος εκ Μακεδονίας που κατοικεί στην Σόφια χρίστηκε αρχηγός των βουλγαροελληνικών κομμουνιστικών οργανώσεων (σελ.85)
   Τυπική "πληροφορία" προϊόν φαντασιοπληξίας ανάξια σχολιασμού. Ο Καρατάσος ήταν απλά ένας αξιωματικός που είχε ενταχθεί στον ΕΛΑΣ της ανατολικής Μακεδονίας και τίποτα περισσότερο.
 - Ο Ζέρβας δήλωσε ότι θα αντισταθεί με όλα τα μέσα στην προέλαση των Ρώσων (σελ.77)
 Άγνωστη δήλωση του Ζέρβα που φυσικά δεν έγινε ποτέ, διότι ο άνθρωπος δεν ήταν ηλίθιος.
 Ο Ζέρβας με νύχια και με δόντια έμεινε όρθιος κόντρα στον ΕΛΑΣ και θα μπορούσε να προβάλλει αντίσταση στον πανίσχυρο Κόκκινο Στρατό; Και από γεωγραφικής άποψης δεν μπορούσε να το κάνει αυτό αφού ήταν περιορισμένος σε ένα μικρό κομμάτι της δυτικής Ελλάδας, ενώ οι Ρώσοι αν ήθελαν να μπουν στην Ελλάδα θα έμπαιναν μέσω Βουλγαρίας.
- Ο Ζέρβας συμπεριφέρθηκε νομιμοφρόνως απέναντι στις δυνάμεις κατοχής ως τον Αύγουστο του 1944 (σελ.93)
 Οι συγκρούσεις ΕΔΕΣ-Γερμανών σε Πάργα, Παραμυθιά, Αγίους Θεοδώρους κτλ τον Ιούνιο-Ιούλιο του 1944, και άλλες μικρότερης έκτασης τον Μάιο του 1944 προφανώς και δεν δείχνουν νομιμοφροσύνη απέναντι στις δυνάμεις κατοχής..
 - Μετά την αποχώρηση των Γερμανών ο Ζέρβας θα κινηθεί με όλες τις δυνάμεις του για να καταλάβει την Αθήνα (σελ.94)
 Όπως όλοι ξέρουμε τίποτα τέτοιο δεν έγινε. Οι Γερμανοί για μια ακόμη φορά τα κάνανε μαντάρα στις προβλέψεις που έκαναν βασιζόμενοι στις πληροφορίες που έπαιρναν απ΄τους πράκτορές τους.
- Ο Ζέρβας απολύθηκε απ΄το κρατητήριο στις 08/07/1944 και διέταξε να μην επιτίθενται κατά των Γερμανών. (σελ.95)
 Εδώ ο πράκτορας των Γερμανών ανακάλυψε σύλληψη του Ζέρβα (από ποιους;), εγκλεισμό του σε κρατητήριο και αποφυλάκισή του! Ολόκληρο μυθιστόρημα δηλαδή. Τα περί διαταγής του Ζέρβα για μη-επίθεση κατά των Γερμανών είναι αστειότητες αφού δεν υπάρχει καταγεγραμμένη καμμία τέτοια διαταγή και ειδικά το καλοκαίρι του 1944 είναι καταγεγραμμένες ευρείας κλίμακας συγκρούσεις του ΕΔΕΣ με Γερμανούς.
- Υπήρχαν "συμμορίες του ΕΔΕΣ στο Παγγαίον" (σελ.100)
Το Παγγαίον όρος βρίσκεται στην ανατολική Μακεδονία, πολύ μακριά απ΄τον χώρο δράσης του αντάρτικου ΕΔΕΣ που ουδέποτε αναπτύχθηκε εκεί.
- Ο Σβώλος ήταν ηγέτης των Ελλήνων εθνικιστών (σελ.108)
Ο Σβώλος ήταν ηγετικό στέλεχος του κόμματος ΕΛΔ που συμμετείχε στο ΕΑΜ, και ο ίδιος ανέλαβε πρωθυπουργός στην ελεγχόμενη απ΄τους κομουνιστές κυβέρνηση του βουνού, την ΠΕΕΑ. Ουδεμία σχέση δεν είχε με εθνικιστές.
 - Ο Κανελλόπουλος ήταν ηγέτης των κομμουνιστών διαννοουμένων (σελ.217)
  Ο Κανελλόπουλος ποτέ δεν υπήρξε κομμουνιστής.

- Υπήρξε συμφωνία ΕΔΕΣ-Μπαλιστών στην Πάργα στις 10/05/1944 (σελ.110)
 Μπαλιστές αποκαλούνταν τα μέλη της αλβανικής εθνικιστικής οργάνωσης Μπάλι Κομπετάρ. Αυτοί φυσικά δρούσαν στην Αλβανία και όχι στην... Πάργα, ενώ ήταν αδύνατο να υπάρξει συμφωνία μεταξύ αυτών και του ΕΔΕΣ. Ακόμα και αν υπήρχε τέτοια πρόθεση (πράγμα για το οποίο δεν υπήρχε ούτε καν υποψία) σαν αντίδραση στην συνεργασία ελασιτών και Αλβανών κομμουνιστών, το βορειοηπειρωτικό ζήτημα ήταν αρκετό για να καταστήσει απίθανη οποιαδήποτε σκέψη συνεννόησης μεταξύ τους.
- Τον Ιούλιο του 1944 γινόταν επιστράτευση στα χωριά της Αττικής για τον Ζέρβα, ο οποίος τότε είχε 20.000 άντρες εκ των οποίων 2.500 ήταν της ορεινής ταξιαρχίας (σελ.153)
 Ο Ζέρβας ποτέ δεν είχε αντάρτικες ομάδες στην Αττική, ούτε είχε ποτέ 20.000 αντάρτες και φυσικά η 3η Ορεινή Ταξιαρχία, στην οποία αναφέρονται προφανώς οι Γερμανοί, δεν υπαγόταν ποτέ στον ΕΔΕΣ. Ήταν μονάδα του στρατού της Μέσης Ανατολής και υπαγόταν στην κυβέρνηση του Καϊρου.
- Τον Ιούνιο του 1944 το ΚΚΕ διέταξε τον αφοπλισμό και τον εγκλεισμό σε στρατόπεδα συγκέντρωσης όσων ελασιτών δεν ήταν κομμουνιστές (σελ.161-2)

Ανοησίες. Το ΚΚΕ μπορεί να ήλεγχε τον ΕΛΑΣ, μπορεί να υπήρχε μία καχυποψία απέναντι σε "αντιδραστικούς" αξιωματικούς που είχαν ενταχθεί σε αυτόν αλλά ποτέ το ΚΚΕ δεν έβγαλε τέτοια παρανοϊκή διαταγή που θα ισοδυναμούσε με πολιτική αυτοκτονία.
- Όταν οι Άγγλοι κατάλαβαν ότι το ΕΑΜ είναι κομμουνιστική οργάνωση, σταμάτησαν να το ενισχύουν (σελ.193)
 Οι Άγγλοι ήξεραν απ΄την κάθοδο του Γούντχαουζ στην Αθήνα στις αρχές του 1943 ότι το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ ελεγχόταν απ΄το ΚΚΕ. Αυτό όμως δεν τους εμπόδισε να τον ενισχύουν, όπως ενίσχυαν π.χ και τους κομμουνιστές παρτιζάνους του Τίτο. Η ενίσχυση του ΕΛΑΣ απ'τους Άγγλους διεκόπη προσωρινά όταν αυτός επιτέθηκε στον ΕΔΕΣ τον Οκτώβριο του 1943. Μετά ξανάρχισε και συνεχίστηκε ως το τέλος της Κατοχής.


 Θα μπορούσαμε να κάνουμε πολλές αναρτήσεις με αυτά και άλλα παρόμοια "μαργαριτάρια" που αλίευαν οι Γερμανοί απ΄τους πράκτορές τους και τους πληροφοριοδότες τους. Δεν έχει όμως νόημα. Τα παραδείγματα που παρατέθηκαν είναι αρκούντως ενδεικτικά για να καταλάβει ο καθένας ότι τα λεγόμενα "μυστικά αρχεία της Βέρμαχτ" δεν ήταν τίποτα άλλο παρά συρραφές φημών και μη-διασταυρωμένων πληροφοριών.
 Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι όλα όσα αναφέρονταν σε αυτά τα αρχεία ήταν ανακρίβειες. Κάποιες από τις πληροφορίες που διοχετεύονταν στους Γερμανούς μπορεί να ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα. Για να διαπιστωθεί όμως η εγκυρότητά τους θα πρέπει πρώτα να διασταυρωθούν με συγκεκριμένα ιστορικά στοιχεία που έχουν βγει πλέον στο φως.
 Δυστυχώς όμως πολλοί δήθεν "έγκριτοι" και πολυδιαφημισμένοι αριστεροί ιστορικοί έσπευσαν να παπαγαλίσουν τις μπουρδολογίες των πρακτόρων των Γερμανών, στην απέλπιδα προσπάθειά τους να πλήξουν ηθικά τον Ναπολέοντα Ζέρβα. 
 Ούτε αυτό όμως δεν στάθηκαν ικανοί να καταφέρουν, διότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια.

Η αναξιοπιστία των περιβόητων "μυστικών αρχείων της Βέρμαχτ" - μέρος Α'

 Στους κύκλους κάποιων -όχι όλων- αριστερών ιστορικών που είχαν αναλάβει εργολαβικά την συκοφάντηση του Ναπολέοντα Ζέρβα, ήταν πολύ δημοφιλή τα λεγόμενα μυστικά αρχεία της Βέρμαχτ μέρος των οποίων δημοσίευσε ο Πολυχρόνης Ενεπεκίδης στο έργο του "Η ελληνική αντίστασις 1941-1944".

 Αυτά τα περιβόητα μυστικά αρχεία της Βέρμαχτ δεν είναι τίποτα άλλο απ΄το αρχείο του υπαξιωματικού Βέντε που υπηρετούσε στην υπηρεσία Ic (σελ.113-4).
 Η υπηρεσία Ic της Βέρμαχτ μπορεί κάλλιστα να παραλληλιστεί με το σημερινό 2ο γραφείο πληροφοριών των διαφόρων στρατιωτικών μονάδων. Ο εκάστοτε επιτελαρχης της Ιc είχε καθήκοντα συλλογής, ανάλυσης και διαχείρισης στρατιωτικών πληροφοριών.
 ("Οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες στην Ελλάδα του Μεσοπολέμου και της Κατοχής (1937-1945)" του Παναγιώτη Δημητράκη, σελ.18)

 Το πρόβλημα όμως με αυτήν την υπηρεσία, όπως και με όλες τις γερμανικές υπηρεσίες πληροφορίων ήταν ότι βασίζονταν στους διάφορους Έλληνες πράκτορές τους. Έτσι πολλές φορές βρίσκονταν μπροστά σε ψευδοπληροφορίες από συνεργάτες τους που ζητούσαν χρήματα. Μία σύγχρονη ελληνική πηγή έλεγε: "Οι Γερμανοί πιστεύουν ότι τους πούμε". 
(στο ίδιο, σελ.118)

 Κοινώς είχε στηθεί αυθόρμητα μία "βιομηχανία" παροχής δήθεν πληροφοριών από Έλληνες πράκτορες προς τους Γερμανούς, με σκοπό την λήψη οικονομικών ανταλλαγμάτων. Αυτό δεν είναι διόλου περίεργο, αν αναλογιστούμε την πονηριά του μέσου Έλληνα, τα τεράστια βιοποριστικά προβλήματα που αντιμετώπιζε ο ελληνικός λαός κατά την Κατοχή και το μη-ικανοποιητικό επίπεδο συνολικά των γερμανικών υπηρεσιών πληροφοριών κατά τον Β'Π.Π.

 Ειδικά όσον αφορά την παραφιλολογία περί δήθεν ανακωχής Ζέρβα-Γερμανών όπως αυτή παρουσιάζεται σε αυτά τα αρχεία, ο λοχαγός του ΕΛΑΣ Φοίβος Γρηγοριάδης έγραφε:
 "Στην εξαπολυθείσα τώρα κοντά συκοφαντική εκστρατεία κατά του ΕΔΕΣ περί δήθεν ανακωχών με τον εχθρό κλπ. Οι κρωγμοί στηρίζονται σε εκθέσεις πειναλέων πρακτόρων της εποχής εκείνης ή σε αναφορές πυροβολαρχών ή δεκανέων".
  ("Το αντάρτικο ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ-ΕΚΚΑ-5/42" του Φοίβου Γρηγοριάδη, τόμος Δ' σελ.516)

 Μία ματιά στο βιβλίο του Ενεπεκίδη όπου παρατίθενται πολλά στοιχεία από αυτό το αρχείο του Βέντε, αποδεικνύει ότι όντως η αξιοπιστία των πληροφοριών ήταν επιεικώς αμφισβητήσιμη, αν όχι ανύπαρκτη.
 Ως εκ τούτου, είναι εξαιρετικά επισφαλές τα συγκεκριμένα αρχεία να λαμβάνονται υπόψη σαν ιστορικά ντοκουμέντα.

 Ένα χαρακτηριστικό πεδίο πληροφοριών άσχετων με την πραγματικότητα που περιλαμβάνονται σε αυτά τα αρχεία, είναι η εμμονή με την παρουσία Ρώσων στην Ελλάδα απ΄το 1943 κιόλας!
 Είναι γνωστό ότι οι πρώτοι Σοβιετικοί αξιωματούχοι (Ποπώφ, Τσερνίσεφ κτλ) έφτασαν στην Ελλάδα τον Ιούλιο του 1944.

  Ιδού μερικά παραδείγματα, ενδεικτικά της φαντασιοπληξίας των πληροφοριοδοτών των Γερμανών, τα οποία οι τελευταία έπαιρναν στα σοβαρά και τα κατέγραφαν στις επίσημες εκθέσεις τους:

 - Στις 10/10/1943 έγινε στα Άγραφα σύσκεψη μεταξύ των αρχηγών των Ελλήνων ανταρτών, ενός Άγγλου και ενός Ρώσου αντιπροσώπου (σελ.69)
  Εκτός απ΄τους ανύπαρκτους Ρώσους αντιπροσώπους, ο πάροχος αυτής της πληροφορίας ξέχασε ότι στις 10/10/1943 είχε ήδη ξεκινήσει ο εμφύλιος ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ συνεπώς οποιαδήποτε τέτοια συνάντηση ήταν αδύνατον να γίνει.
 - Αξιόπιστος πράκτωρ ανέφερε στις 05/11/1943 ότι τις τελευταίες 14 ημέρες στην περιοχή της Καλαμάτας έπεσαν Ρώσοι με αλεξίπτωτα (σελ.69-70)
 Ρώσοι στην Καλαμάτα απ΄το 1943.... Πάλι καλά που οι Γερμανοί θεωρούσαν αξιόπιστο αυτόν τον πράκτορα που τους έλεγε αυτές τις μπούρδες. Φανταστείτε τι έλεγαν οι αναξιόπιστοι...
 - Ο πράκτορας με το ψευδώνυμο "Γκρύνερ" αναφέρει στις 15/01/1944 ότι στο ελασίτικο τμήμα που κινείται κοντά στην Βάβδο Χαλκιδικής, υπήρχαν δύο Ρώσοι αξιωματικοί που ήρθαν απ΄την Μόσχα, των οποίων τα ονόματα ήταν Νικόλας Πετρόφ και Κινιβάλοφ (σελ.71)
  Αυτός ο διαμόνιος πράκτωρ ήξερε και τα ονόματά τους...
 - Πάλι ο πράκτορας "Γκρύνερ" έλεγε ότι στις 11/02/1944 συναντήθηκε ο Ζέρβας με τον Τίτο λίγο έξω απ΄την Φλώρινα. Και φυσικά στην συνάντηση αυτή συμμετείχαν και Ρώσοι που είχαν έρθει είτε αεροπορικώς είτε μέσω Βουλγαρίας (σελ.72)
 Αυτός τελικά ο Γκρύνερ ήταν πολύ προχωρημένος. Ανακάλυψε συνάντηση Ζέρβα-Τίτο και μάλιστα στην Φλώρινα όπου κανείς απ΄τους δύο δεν είχε πατήσει κατά την Κατοχή...
 - Άλλος ανέφερε ότι υπήρχαν και 30 Ρώσοι στην Πίνδο που εκπαίδευαν τους αντάρτες (σελ.71)
 - Κάποιος πράκτορας με το ψευδώνυμο "Νόνι" έλεγε στις 30/06/1944  ότι αφίχθησαν Ρώσοι αξιωματικοί απ΄την Βουλγαρία, και ότι η κομμουνιστική προπαγάνδα διευθύνεται από κάποιον Ρώσο συνταγματάρχη ονόματι Κάρλος, με έδρα το Μαυροβούνι. (σελ.74-75)
 Το ότι η Βουλγαρία ήταν τότε ακόμη σύμμαχος των Γερμανών ήταν λετπτομέρεια για τον "πράκτορα Νόνι".. Το δε όνομα Κάρλος μάλλον δεν παραπέμπει σε Ρώσο..

 Αντίστοιχες πληροφορίες υπήρχαν και για Βούλγαρους:
 - Ο πράκτωρ "Γώγος" έλεγε στις 11/05/1944 ότι οι αντάρτες στην περιοχή του Βόλου ήταν υπό την επιρροή Βούλγαρων κομμουνιστών. (σελ.87)
 - Τον Μάιο του 1944 αποβιβάστηκαν με ιστιοφόρο 50 Βούλγαροι στην Εύβοια και επίσης στην Βυτίνα Αρκαδίας διαμένουν Βούλγαροι κομμουνιστές. (σελ.87)
 Κάποιοι ευφάνταστοι εκτός από Ρώσους έβλεπαν παντού και Βούλγαρους. Στον Βόλο, στην Εύβοια (όπου μάλιστα έκαναν και απόβαση από ιστιοφόρο!) ακόμα και στην Αρκαδία! Εντάξει, προφανώς και οι κομμουνιστές είχαν πολλά ράμματα για την γούνα τους όσον αφορά το μακεδονικό ζήτημα και κατ'επέκταση τις σχέσεις με την Βουλγαρία, αλλά απ΄το σημείο αυτό μέχρι να βλέπουν κάποιοι Βούλγαρους ακόμα και στην Αρκαδία, υπάρχει μεγάλη απόσταση!


 Στο δεύτερο μέρος της ανάρτησης θα δούμε και άλλες αντίστοιχης εγκυρότητας πληροφορίες που καταχωρούσαν οι Γερμανοί στα περιβόητα αρχεία τους..

Επιτέλους! Ένας παντελονάτος τους μίλησε στην γλώσσα τους: "Να πάνε να γ@μηθούνε!"

 Μεγάλο σάλο προκάλεσαν στα ΜΜΕ και στην εγχώρια "σόουμπιζ" οι δηλώσεις του Νότη Σφακιανάκη που ουσιαστικά χαρακτήρισε την Χρυσή Αυγή μοναδική ελπίδα των Ελλήνων και υποστήριξε ότι το καθεστώς της 21ης Απριλίου δεν ήταν διόλου χειρότερο απ΄το καθεστώς της μεταπολίτευσης.

 Καταρχήν να τονίσουμε ότι συμφωνούμε απολύτως με τις συγκεκριμένες τοποθετήσεις του δημοφιλούς τραγουδιστή, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι αποδεχόμαστε το σύνολο των απόψεων που κατα καιρούς έχει εκφράσει. Ο Νότης Σφακιανάκης έχει αποδείξει ότι δεν διστάζει να εκφράσει την γνώμη του αδιαφορώντας για τις αντιδράσεις, και είναι άτομο σκεπτόμενο και πολιτικοποιημένο.

 Αυτό όμως που έχει την μεγαλύτερη σημασία, κατά την γνώμη μας, είναι η απάντησή του στις αντιδράσεις που προκάλεσαν οι πρόσφατες δηλώσεις του υπέρ της Χρυσής Αυγής.
 Διάφοροι "επώνυμοι" γνωστοί και μη-εξαιρετέοι (Βανδή, Κωστόπουλος, Ακρίτα και τρέχα γύρευε) έσπευσαν να τον κατηγορήσουν, να τον λοιδωρήσουν και να τον ειρωνευτούν.

 Η πρόσφατη πολιτική εμπειρία έχει δείξει ότι μόλις κάποιος διάσημος κατηγορηθεί απ΄τους σύγχρονους ιεροεξεταστές για φιλο-χρυσαυγιτισμό λόγω κάποιων δηλώσεών του υπέρ της Χ.Α, τότε αυτός σπεύδει να απολογηθεί, να "διευκρινίσει", να αναθεωρήσει κτλ.
 Δυστυχώς ζούμε σε μία εποχή αντίστοιχη της τουρκοκρατίας όπου "τα σκίαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά".
 Ο Νότης Σφακιανάκης όμως απεδείχθη πρωτοπόρος στο συγκεκριμένο ζήτημα. Δεν βγήκε να κάνει βλακώδεις δηλώσεις του τύπου "τα λόγια μου παρερμηνεύτηκαν", ούτε έκανε δηλώσεις μετάνοιας, ούτε προέβη σε πράξεις και δηλώσεις αυτοτιμωρίας, όπως έκανε π.χ ένας αφελής νεαρός ποδοσφαιριστής της ΑΕΚ πριν από μερικούς μήνες.
 Πέρασε στην αντεπίθεση, και είπε στους κατήγορούς του το αυτονόητο:
   "Να πάνε να γ@μηθούνε από όπου και αν προέρχονται"

 Δεν θα μπορούσε να κάνει καλύτερη δήλωση.
 Και αυτό διότι τους μίλησε στην γλώσσα τους. Η σύγχρονη καθωσπρεπίστικη καθεστωτική και γκλαμουρίστικη αλητεία που λυμαίνεται την Πατρίδα μας και διαφθείρει την νεολαία, μόνο σε αυτήν την γλώσσα καταλαβαίνει. Την γλώσσα του πεζοδρομίου.
 Όταν έχεις να κάνεις με αληταριό, πόσο μάλλον με γκλαμουράτο αληταριό, τότε μόνο σε αυτήν την γλώσσα πρέπει να του μιλάς για να γίνεις κατανοητός.
 Δεν παίρνουν χαμπάρι διαφορετικά. Ως γνήσιοι θρασύδειλοι τις διάφορες δηλώσεις μετάνοιας τις εκλαμβάνουν -δικαίως- ως αδυναμία και αποθρασύνονται περισσότερο.
 Αυτό ας το έχουν κατά νου άπαντες, πολιτικοί και μη.


  Επειδή τα πολλά λογια είναι φτώχεια, κλείνουμε με μερικούς στίχους από ένα εξαιρετικό τραγούδι του εν λόγω καλλιτέχνη:

  

 Πού είστε παλικάρια
γιατί και πώς μπορείτε να είστε ξεχασμένοι
αυτό είναι το παράπονο που οργή στα χείλη φέρνει.
Στης Ελλάδας τον κόρφο ως πότε θα φωλιάζουν ηγέτες προδότες.

Οι περίεργες εσωτερικές διαδικασίες στον ΕΛΑΣ για την απόδοση ευθυνών για την δεύτερη επίθεση στον Ψαρρό

 Σε αυτήν την ανάρτηση είχαμε δει πως εξελίχτηκαν τα γεγονότα που οδήγησαν στην δεύτερη διάλυση του 5/42 Συντάγματος Ευζώνων του Δημήτριου Ψαρρού.
 Η διαταγή για την επίθεση στο 5/42 δόθηκε απ΄τον ταγματάρχη Ζούλα του ΕΛΑΣ και κυριότερος αρμόδιος για την εκτέλεσή της ήταν ο λοχαγός Φοίβος Γρηγοριάδης.
 Αυτά τα γεγονότα προκάλεσαν την αντίδραση της ηγεσίας του ΕΛΑΣ. Την εποχή εκείνη ο ΕΛΑΣ δεν επιθυμούσε προστριβές με άλλες οργανώσεις, καθώς βρισκόταν στις συζητήσεις με την Βρετανική Στρατιωτική Αποστολή και τον ΕΔΕΣ για την υπογραφή του Συμφώνου των Εθνικών Ομάδων και την συγκρότηση του Κοινού Γενικού Στρατηγείου των Ανταρτών. Συνεπώς, τέτοιες διασπαστικές ενέργειες, όπως η επίθεση στο 5/42, μόνο κακό μπορούσαν να προκαλέσουν από πολιτικής άποψης στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.

 Γι'αυτόν τον λόγο, ο επικεφαλής της επίθεσης στο 5/42, λοχαγός Φοίβος Γρηγοριάδης βρέθηκε κατηγορούμενος ενώπιον της ηγεσίας του ΕΛΑΣ. Σε αυτήν την ολιγόλεπτη "δίκη" του Γρηγοριάδη, παρευρίσκονταν οι Σαράφης, Βελουχιώτης, Παντελής Σίμος-Καραγκίτσης (γνωστός και με το ψευδώνυμο Ορφέας Βλαχόπουλος), Μανιάτης και Ζούλας.
 Πριν μπει στον χώρο του πειθαρχικού συμβουλίου ο Γρηγοριάδης, τον πλησίασε ο Βελουχιώτης και του είπε:
 "Άκου τώρα. Όλοι μέσα θα σου ριχτούνε άτεγκτοι και αυστηροί. Θ'ακούσεις πολλά μα μην χάνεις το κουράγιο σου. Καλά έκανες και ασ'τους να λένε".
 
 Ο Βελουχιώτης λοιπόν ενέκρινε και με το παραπάνω την δεύτερη επίθεση κατά του 5/42, ακόμα και αν δεν συμμετείχε ο ίδιος. Για μία ακόμη φορά, ο Βελουχιώτης έδειχνε τον υπέρμετρο φανατισμό του όταν επρόκειτο για επιθέσεις εναντίον άλλων ελληνικών οργανώσεων.
  Ούτε καν ο ίδιος ο Γρηγοριάδης δεν ήταν υπερήφανος για το ότι ηγήθηκε της επίθεσης στον Ψαρρό, όπως προκύπτει απ΄τα γραπτά του. Παρ'ολ'αυτά, ο Βελουχιώτης τον συνέχαιρε...

 Πραγματικά, σε αυό το πειθαρχικό συμβούλιο ο Γρηγοριάδης αντιμετώπισε τα πυρά των ανωτέρων του. Ο ίδιος όμως ήταν ψύχραιμος και όταν τελείωσαν απλά τους έδειξε την διαταγή που του είχε σταλεί απ΄τον Ζούλα για την επίθεση στο 5/42. Την διαταγή την είδαμε στην προαναφερθείσα ανάρτηση και ήταν η εξής:
  "Γνωστής ούσης της θέσεως ημών έναντι των μη υπογραψασών το συμφωνητικόν μας οργανώσεων, δύνασθε επιδιώξη την διάλυσιν 5/42. Προσοχή από ενέδρας Ιταλών ή Ψαρριανών. Για το Γενικό Αρχηγείο Στερεάς, υπογραφή: Ζούλας ταγματάρχης."

 Οι παρευρισκόμενοι εξεπλάγησαν και έδειχναν ότι δεν είχαν ιδέα. Ο Ζούλας, που ήταν παρών, δεν έλεγε τίποτα. Αφού εξακριβώθηκε η γνησιότητα της διαταγής, ο Γρηγοριάδης απαλλάχτηκε απ΄τις κατηγορίες.

 Mετά από αυτά, ο καθένας θα περίμενε ότι η λογική εξέλιξη θα ήταν η απόδοση ευθυνών στον ταγματάρχη Ζούλα προκειμένου να διευερυνθεί για ποιον λόγο έβγαλε αυτήν την διατάγή που ήταν αντίθετη με την τότε γραμμή του ΕΛΑΣ.
 Δεν έγινε όμως τίποτα. Ο Ζούλας ουδέποτε λογοδότησε, πράγμα το οποίο δείχνει ότι σίγουρα τύγχανε μίας προκλητικά προνομιακής μεταχείρισης.
Για την ασυλία που έχαιρε ο Ζούλας γενικότερα έχουμε γράψει εδώ:
 http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2013/03/blog-post_28.html

 Ένα ακόμα εντυπωσιακό στοιχείο είναι η δικαιολογία που επικαλέστηκε ο Ζούλας όταν τον ρώτησε ο Γρηγοριάδης γιατί έβγαλε αυτήν την διαταγή. Η απάντηση του Ζούλα ήταν:
 "Όλοι έχετε τις τρέλες σας, ας έχω και εγώ καμμιά, εγώ που είμαι πιο δικαιολογημένος από σας. Εγώ έζησα και δεκαπέντε χρόνια με γυναίκα ψυχοπαθή."

 Αυτή ήταν η "δικαιολογία" του Ζούλα για την απαράδεκτη έκδοση διαταγής επίθεσης κατά του 5/42.
 Και καλά αυτός, μπορεί να είχε τους προσωπικούς του λόγους για να μισεί τον Ψαρρό.
 Οι ανώτεροι του γιατί τον ανέχονταν και τον είχαν συνεχώς στο απυρόβλητο;

 Σε αυτό το ερώτημα δεν έχει δοθεί μέχρι σήμερα πειστική απάντηση από κανέναν ιστορικό της αριστεράς.


 Πηγή: "Το αντάρτικο ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ-ΕΚΚΑ-(5/42)" του Φοίβου Γρηγοριάδη