Μία ανάρτηση ενός συριζαίου κατά της αστυνομίας, η αντιφατική στάση κάποιων εθνικιστών και "τα παιδιά που κάνουν την δουλειά τους"

Πριν μερικές μέρες ο ΣΥΡΙΖΑ ανακοίνωσε τους υποψήφιους που θα στηρίξει στις επερχόμενες αυτοδιοικητικές εκλογές σε Αθήνα και Αττική. Στην Αθήνα υποστηρίζει τον υποψήφιο δήμαρχο Γαβριήλ Σακελλαρίδη, ένα παντελώς άγνωστο στέλεχός του που ως μόνο προσόν του έχει το ότι είναι νέος. Δεν μας πέφτει λόγος να κρίνουμε αυτήν την επιλογή του ΣΥΡΙΖΑ, ούτε μας ενδιαφέρει άλλωστε.

 Θα σταθούμε λίγο στην κριτική που ασκήθηκε στον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ σχετικά με μία ανάρτηση που είχε κάνει στο facebook. Η ανάρτηση έλεγε: "Μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι" και έγινε τις μέρες των ταραχών του Δεκεμβρίου του '08 με αφορμή τον θάνατο του Γρηγορόπουλου.

 Λόγω αυτής της ανάρτησης βγήκαν πολλοί πατριώτες και εθνικιστές και κατηγορούσαν τον υποψήφιο του ΣΥΡΙΖΑ ότι βρίζει την αστυνομία.

Ζούμε σε μία εποχή όπου έχει πλέον καταστεί παραπάνω από σαφές δεκάδες φορές ότι η ΕΛ.ΑΣ είναι εκτελεστικό όργανο του ανθελληνικού καθεστώτος όταν αυτό θέλει να καταστείλει την δικαιολογημένη οργή του λαού ενάντια στα ανθελληνικά αντιλαϊκά μέτρα. Υπό την έννοια αυτή, η ΕΛ.ΑΣ είναι απόλυτα συνένοχη εφόσον υπερασπίζεται τους μνημονιακούς προδότες. Σε αυτό δεν χωρά αμφισβήτηση.

 Οι βλακώδεις δικαιολογίες του τύπου "τα παιδιά την δουλειά τους κάνουνε" λέγονται από ανεγκέφαλους και απευθύνονται σε καθυστερημένους.

 Όπως έχουμε ξαναγράψει: Σε αυτήν την δύσμοιρη χώρα, και ο Σαμαράς την δουλειά του κάνει, και ο Πρετεντέρης την δουλειά του κάνει, και η τρόικα την δουλειά της κάνει. Όλοι την δουλειά τους κανούνε, εκτός απ΄τους άνεργους που δεν έχουν δουλειά. 

Το ζητούμενο λοιπόν δεν είναι το ποιος κάνει την δουλειά του.

Το ζητούμενο είναι ποιος κάνει το καθήκον του απέναντι στο Έθνος και την Πατρίδα. 

Το μόνο σίγουρο είναι πως η υπεράσπιση με νύχια και με δόντια του ανθελληνικού μνημονιακού καθεστώτος εκ μέρους της ΕΛ.ΑΣ δεν συνάδει με την ορθή τέλεση του καθήκοντος των Σωμάτων Ασφαλείας απέναντι στο Έθνος και την Πατρίδα.

 

 Εδώ μοιραία θα αναρωτηθεί κάποιος: Δηλαδή εγκρίνετε το σύνθημα "μπάτσοι γουρούνια δολοφόνοι";

  Άποψή μας είναι ότι αυτό το αντιμπατσικό σύνθημα είναι εξαιρετικά ρηχό και ανούσιο και θυμίζει περισσότερο χουλιγκανίστικες καταστάσεις και μία λανθάνουσα εφηβική/μετεφηβική ψευδοεπαναστατικότητα που εξαντλείται σε πεζοδρομιακό υβρεολόγιο, άντε και σε κανα κλεφτοπόλεμο με τα ΜΑΤ. Σε καμμία περίπτωση δεν αποτελεί πολιτική θέση, ούτε έχει καμμία σοβαρή πολιτική προέκταση. Είναι απλά μέρος μίας ανούσιας απολίτικης εκτόνωσης και τίποτα περισσότερο. Είναι στείρα άρνηση. Δεν είναι θέση. Και οι ιδέες εκφράζονται με θέσεις, όχι με αρνήσεις. Δηλαδή, τι θα κάνει π.χ. ο ΣΥΡΙΖΑ όταν αναλάβει την εξουσία; Θα απολύσει τους "μπάτσους-γουρούνια-δολοφόνους" και θα καταργήσει π.χ. τα ΜΑΤ; Χλωμό ακούγεται... Μάλλον τότε είναι που θα πέσει το ξύλο της αρκούδας...

 Δεν υπάρχει λοιπόν κανένας λόγος για ένα στοιχειωδώς σκεπτόμενο ον να υιοθετήσει ένα τέτοιο χαβαλετζίδικο απολίτικο σύνθημα.

 Όμως όταν βγαίνει κάποιος και κατηγορεί τον τάδε αριστερό ως "υβριστή της αστυνομίας" επειδή έκανε την γνωστή ανάρτηση στο facebook, τότε ουσιαστικά λειτουργεί ως αυτόκλητος υπερασπιστής της εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσης ΕΛ.ΑΣ.

 Και οκ, είναι λογικό για έναν υπερ-συντηρητικό δεξιό να σκέφτεται και να πράττει έτσι. Τόσα ξέρει, τόσα λέει. Ας μην έχουμε υπερβολικές απαιτήσεις από πολιτικώς αστοιχείωτα όντα.

 Ένας εθνικιστής όμως δεν έχει καμμία δουλειά να υπερασπιστεί την σημερινή αστυνομία κατά κανένα τρόπο.

 Δεν γίνεται απ΄την μία να διαμαρτυρόμαστε -απολύτως δικαιολογημένα- για την απαράδεκτη δοσιλογική στάση της ΕΛ.ΑΣ και απ΄την άλλη να την υπερασπιζόμαστε μόλις τους επιτεθεί κάποιος αριστερός. Δεν στέκει με τίποτα αυτό.

Η πολιτική αμνησία ποτέ δεν έκανε καλό.  

Υποθέτουμε ότι δεν χρειάζεται να υπενθυμίσουμε τον υπερβάλλοντα ζήλο που έδειξαν οι καθεστωτικοί πραιτωριανοί στις πρόσφατες άδικες διώξεις κατά εθνικιστών.

Α, ξέχασα... "τα παιδιά την δουλειά τους κάνανε"....

Και αυτός ο τρισάθλιος ελεγκτής που κάλεσε την αστυνομία για να πάρει στο τμήμα μία μητέρα με το παιδί της, την δουλειά του έκανε. 

Και ο εφοριακός που στέλνει κατασχετήρια την δουλειά του κάνει.

Και ο υπάλληλος της εισπρακτικής εταιρείας που παρενοχλεί και απειλεί συμπατριώτες μας την δουλειά του κάνει.

 Ποια είναι η δουλειά όλων αυτών; Η εξυπηρέτηση του ανθελληνικού καθεστώτος και η εξαθλίωση του ελληνικού λαού. Αυτή είναι η ωμή πραγματικότητα.

  Στο λογικοφανές ερώτημα: "Τι θέλετε να κάνουν; Να μην υπακούσουν στις εντολές και να χάσουν την δουλειά τους;", η απάντηση είναι ότι νοιαζόμαστε γι'αυτούς όσο νοιάζονται και αυτοί για τα "θύματά" τους. Έτσι είναι η ζωή. Ότι δίνεις, παίρνεις.

 Κλείνοντας και για να επανέλθουμε στο θέμα μας, τονίζουμε πως -δόξα τω Θεώ- οι αριστεροί έχουν πολλά ράμματα για την γούνα τους και είναι υπόλογοι για πλείστες όσες ανθελληνικές θέσεις και πράξεις τους (εθνικά θέματα, μεταναστευτικό κτλ).

 Ας τους χτυπήσουμε εκεί και ας αφήσουμε την αντιαισθητική και λανθασμένη αυτόκλητη υπεράσπιση των αντιπαθέστατων πραιτωριανών που "απλά κάνουν την δουλειά τους"...

 

Οι βίαιες μεθοδεύσεις των κομμουνιστών για να ελέγξουν τα φοιτητικά συσσίτια στην κατοχική Αθήνα

 Όπως όλοι ξέρουμε στην κατοχική Αθήνα ένα απ΄τα κυριότερα προβλήματα για τον μέσο άνθρωπο ήταν αυτό του επισιτισμού το οποίο άλλοτε ήταν λιγότερο και άλλοτε ήταν περισσότερο έντονο.
Αυτό είχε σαν φυσική συνέπεια να αποκτήσουν τα συσσίτια πολύ μεγάλη κοινωνική σημασία.
 Ως εκ τούτου η οργάνωση που θα κατάφερε να τα ελέγξει, αυτομάτως αποκτούσε ένα συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντι στους υπόλοιπους. Ο ελέγχος των συσσιτίων παρείχε σε αυτόν που θα τον κατείχε την ευκαιρία να παρουσιάζεται σαν δημιουργός και οργανωτής τους, να προωθεί τις θέσεις του και να στρατολογεί μέλη.

 Βάσει αυτού του σκεπτικού κινήθηκαν οι κομμουνιστές που ήλεγχαν το ΕΑΜ με σκοπό τον έλεγχο των συσσιτίων. Το μεγάλο πλεονέκτημά τους ήταν ότι είχαν την γνώση και την πείρα των συνδικαλιστικών διεκδικήσεων και των τρόπων της επικράτησης σε επιτροπές (τα συσσίτια τότε διοργανώνονταν από διάφορες επιτροπές κατοίκων).

 Χαρακτηριστικό είναι το παράδειγμα του καπελώματος απ΄τους κομμουνιστές των φοιτητικών συσσιτίων, ο έλεγχος των οποίων είχε ιδιαίτερη σημασία διότι απευθύνονταν στην φοιτητόκοσμο που τότε ήταν (σε αντίθεση με τους σημερινούς βουτυρομπεμπέδες φοιτητορεμπεσκέδες) απ΄τα δυναμικότερα τμήματα της κοινωνίας.

 Απ΄το καλοκαίρι ακόμα του 1941 λειτουργούσε το πρώτο φοιτητικό συσσίτιο στα Πευκάκια. Αρχικά απευθυνόταν σε φοιτητές απ΄τις περιοχές εκτός Αθηνών που δεν μπορούσαν να επιστρέψουν στα μέρη τους αλλά στην πορεία λόγω της ογκούμενης εξαθλίωσης επεκτάθηκε στο σύνολο των φοιτητών και έγινε τόπος συγκέντρωσης και ζύμωσης του φοιτητόκοσμου. Το συσσίτιο είχε δημιουργηθεί με πρωτοβουλία συζύγων πανεπιστημιακών καθηγητών. Πρόεδρος της επιτροπής ήταν ο απόστρατος υποστράτηγος Γεώργιος Φεσσόπουλος, αντικομμουνιστής και πρώην αξιωματούχος του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου.
 Οι κομμουνιστές της ΟΚΝΕ (νεολαία του ΚΚΕ) προσφέρονται να βοηθήσουν στην λειτουργία του συσσιτίου και με σκληρή δουλειά ουσιαστικά το παίρνουν στα χέρια τους. Αναγκάζουν σε παραίτηση τον Φεσσόπουλο για λόγους ευθιξίας όταν τον κατηγόρησαν ότι έδινε στους φοιτητές σάπιες ντομάτες. Τον Φεσσόπουλο διαδέχεται στην προεδρία της επιτροπής η Άννα Γαλανού σύζυγος καθηγητή της Χημείας στο Πανεπιστήμιο. Αυτήν την κατηγόρησαν ότι έκλεβε το φαγητό των φοιτητών και το πουλούσε στην μαύρη αγορά.
 Γίνονταν συνεχώς καταγγελίες σε βάρος της, παρενέβη η εισαγγελική αρχή ενώ γίνονταν και επεισόδια. Σ'ένα από αυτά κάποιος Τριανταφυλλίδης -πιθανότατα κομμουνιστής- ρίχνει το σύνθημα: "Κάτω η τσαρίνα Γαλανού! Το συσσίτιο στους φοιτητές!". Η πραγματικότητα είναι ότι οι κατηγορίες για καταχρήσεις είχαν βάση αλήθειας αλλά αφορούσαν κυρίως μικροκλοπές απ΄το προσωπικό παρασκευής του συσσιτίου και όχι αυθαιρεσίες της Γαλανού.
 Το αποτέλεσμα όλων αυτών ήταν ότι η Γαλανού εγκατέλειψε οριστικά το συσσίτιο τον Φεβρουάριο του 1942.
 Ένας αρχιμανδρίτης που βλέποντας την επικράτηση των κομμουνιστών απειλούσε πως "δεν θα επιτρέψει να γίνει το συσσίτιο σοβιέτ" αντιμετωπίστηκε βίαια και απεχώρησε τραυματισμένος απ΄το συσσίτιο χάρη στην επέμβαση της Αστυνομίας.
 Έτσι αυτό το φοιτητικό συσσίτιο πέρασε υπό πλήρη κομμουνιστικό έλεγχο και την άνοιξη του 1942 μεταφέρθηκε στο πανεπιστημιακό γυμναστήριο στο κέντρο της Αθήνας, μεταξύ Μαυρομιχάλη και Χαριλάου Τρικούπη.

 Ακόμα χειρότερα ήταν τα πράγματα με το ΤΑΦ (Ταμείο Άπορων Φοιτητών). Το ΤΑΦ ήταν ένα σωματείο που ιδρύθηκε τον Μάιο του 1942 από τροτσκιστές διαγραμμένους πρόσφατα απ΄το ΚΚΕ (Ισιδωρίδης, Ράδοβιτς, Βλασσόπουλος κτλ) που δεν παρέλειψε φυσικά να τους συκοφαντήσει αναλόγως. Σκοπός του σωματείου ήταν η ενίσχυση των άπορων φοιτητών του Πανεπιστημίου. Οι υπεύθυνοι του ΤΑΦ κατάφεραν και εξασφάλισαν μεγάλες ποσότητες τροφίμων για τις ανάγκες των συσσιτίων του Πανεπιστημίου. Γενικώς το ΤΑΦ παρήγαγε έργο υπέρ των φτωχών φοιτητών και οι ιθύνοντές του, αν και τροτσκιστές, απέφυγαν να χρωματίσουν πολιτικά το σωματείο.
 Οι της ΟΚΝΕ φυσικά δεν έμειναν άπραγοι και αποφάσισαν να αλώσουν το ΤΑΦ. Μετά από κάποιες πρώτες αποτυχημένες προσπάθειες εισοδισμού και έμμεσης τρομοκράτησης, το Νοέμβριο του 1942 η ΟΚΝΕ αποφάσισε να ακολουθήσει τον δρόμο της βίας.
 Τις ημέρες εκείνες του Νοεμβρίου ήταν προγραμματισμένες να γίνουν εκλογές για την ανάδειξη διοικητικού συμβουλίου στο ΤΑΦ. Οι κομμουνιστές επεμβαίνουν δυναμικά χτυπούν τους τροτσκιστές που το ήλεγχαν και τους πετούν έξω. Η κίνησή τους βέβαια ήταν σχεδόν εκ του ασφαλούς αφού ο καθηγητής Γ. Γεωργαλάς, επόπτης των συσσιτίων, ήταν ενταγμένος στο ΕΑΜ και όταν προσήλθε στο χώρο των επεισοδίων "τα βρήκε όλα ομαλά"! Οι εκλογές φυσικά αναβλήθηκαν και μέλη της ΟΚΝΕ, όπως οι Μολφέσης και Νικολετόπουλος ανέλαβαν ντε φάκτο την ηγεσία του ΤΑΦ. Μάλιστα παράλλαξαν ελαφρώς και το όνομά του βαφτίζοντάς το Ταμείο Αλληλεγγύης Φοιτητών.

 Οι εκλογές ορίσθηκαν για άλλη μέρα. Τότε αποφάσισαν να διεκδικήσουν την ηγεσία του ΤΑΦ εκπρόσωποι της ΠΕΑΝ και της Ιεράς Ταξιαρχίας, των λεγόμενων "κανελλοπουλικών" οργανώσεων. Για να συμμετέχουν έπρεπε να πάρουν ψηφοδέλτια που υπήρχαν στο  γραφείο του Γεωργαλά. Εκεί όμως τους είχαν στήσει παγίδα οι κομμουνιστές που τους ξυλοκόπησαν και αυτούς. Με τον τρόπο αυτό, μετά τους τροτσκιστές τέθηκαν εκτός ΤΑΦ και οι εκπρόσωποι της ΠΕΑΝ και της Ιεράς Ταξιαρχίας.

 Αυτά τα θλιβερά επεισόδια σηματοδότησαν και το τέλος της παρουσίας του Κίτσου Μαλτέζου στην ΟΚΝΕ. Ο Μαλτέζος σε καμμία περίπτωση δεν επιθυμούσε την σύρραξη με άλλους Έλληνες και αποδοκίμαζε αυτήν την διχαστική τακτική της οργάνωσής του, μέχρι τελικά να αποχωρήσει στις αρχές του '43. Για τον Μαλτέζο έχουμε γράψει αναλυτικά εδώ.

 Η έστω και βίαιη επικράτηση των κομμουνιστών στα φοιτητικά συσσίτια τους έδωσε ένα συγκριτικό πλεονέκτημα απέναντι στις εθνικές οργανώσεις. Δεν σήμανε όμως και την απόλυτη κυριαρχία τους στα κατοχικά πανεπιστημιακά ιδρύματα όπως πιθανώς θα ήλπιζαν. Αυτά όμως θα τα δούμε σε άλλη ανάρτηση.
 

 Πηγή: "Κίτσος Μαλτέζος. Ο αγαπημένος των θεών" του Πέτρου Μακρή-Στάικου

ΤΑ ΤΖΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΚΑΤΟΧΗ - ΟΙ ΔΟΣΙΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΤΑ ΕΝΟΧΑ ΜΥΣΤΙΚΑ ΤΗΣ ΚΑΤΟΧΗΣ

Του Δημοσθένη Κούκουνα

 

Στον σύγχρονο νομικό πολιτισμό δεν αναγνωρίζεται η συλλογική ή η οικογενειακή ευθύνη. Και καλώς, θα έλεγα. Υπάρχει όμως ένα ζήτημα, τουλάχιστον στην ελληνική πραγματικότητα, με την κληρονομική διαδοχή των πολιτικών οικογενειών. Δεν είναι τωρινό φαινόμενο, ούτε καν περιορίζεται στην Ελλάδα. Είναι σχεδόν καθιερωμένο οι πολιτικές οικογένειες να διαιωνίζονται και να ασκούν εξουσία. Υπό μία οπτική γωνία θα πρόσθετα μάλιστα ότι είναι και ένδειξη δημοκρατικής λειτουργίας. Δεν πρέπει να δίνονται σε όλους ίσες ευκαιρίες; Γιατί να μην παρέχεται και στους γόνους των πολιτικών οικογενειών η δυνατότητα να σταδιοδρομήσουν στην πολιτική;

Αλλά αυτά δεν είναι παρά ένας καλοπροαίρετος θεωρητικός προβληματισμός. Όπως και να το κάνουμε, υπάρχουν στη χώρα μας πολιτικά τζάκια και επιβιώνουν μέσα από την κληροδοσία ενός προνομιακού «δαχτυλιδιού», όπως επίσης υπάρχουν και μεγαλοεπιχειρηματικά τζάκια. Και τα δύο είδη ανακυκλώνονται αενάως…

Έχει διαπιστωθεί ότι οι πολιτικοί και οι μεγαλοεπιχειρηματίες έχουν μια ιδιότυπη αντίληψη περί του νομίμου και του ηθικού. Ιδίως κατά τα τελευταία χρόνια, από του έτους 2010 και εξής, έχουν παραμερισθεί πολλές αναστολές που σε προηγούμενες εποχές είχαν μια κάποια αξία. Το γεγονός ότι πραγματικά και νομοθετικά η χώρα μας έχει περιέλθει σε μια υποτελή σχέση θα κριθεί ιστορικά εν καιρώ – υποθέτω ενδελεχώς.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η νεώτερη Ελλάδα φθάνει στη χρεοκοπία, ούτε η πρώτη φορά που χάνει την εθνική κυριαρχία της. Και βεβαίως ούτε η πρώτη φορά που μια μειοδοτική έως προδοτική πολιτική εξουσία αυθαιρετεί και επιβάλλει ασφυκτικά δεσμά στον λαό μας.

Έχοντας ασχοληθεί ιδιαίτερα με τη σύγχρονη ιστορία και ειδικά με την περίοδο της Κατοχής 1941-44, διαπιστώνω πολλά κοινά σημεία εκείνης της εποχής με τη σημερινή. Το ζήτημα είναι ότι αίφνης συναντώ συνεπώνυμα πρόσωπα να κυριαρχούν σήμερα όπως και τότε. Και εδώ ακριβώς ανακύπτει το μέγα ερώτημα: Πόσο συμπτωματικό είναι το γεγονός είναι ότι οδηγηθήκαμε στη σημερινή κατάσταση από τα ίδια «επώνυμα»;

Στον χώρο του Τύπου σήμερα το πιο ισχυρό συγκρότημα είναι ο ΔΟΛ, ο οποίος μεταξύ άλλων ελέγχει και ορισμένα ηλεκτρονικά μέσα. Ακριβώς μια παρόμοια ισχύ είχε και επί Κατοχής. Όπως αναλύω λεπτομερέστερα στο βιβλίο μου «Η ελληνική οικονομία κατά την Κατοχή και η αλήθεια για τα κατοχικά δάνεια» (Εκδόσεις Ερωδιός), το Συγκρότημα Λαμπράκη είχε ευθέως συνεταιρισθεί από τις πρώτες μέρες της γερμανικής κατοχής με τη γερμανική ημικρατική εταιρία «Mundus», η οποία ανήκε κατά 50% στο υπουργείο Προπαγάνδας του Γκαίμπελς και κατά 50% στο υπουργείο Εξωτερικών του Ρίμπεντροπ. Τόσο απλά. Η πλευρά Λαμπράκη κατείχε το 49% της ελληνικής εταιρίας που ιδρύθηκε και η Mundus το 51%. Ο αείμνηστος Δημήτριος Λαμπράκης διά των εντολοδόχων του, των Γ. Συριώτη, Α. Ζαφειρόπουλου και Ι. Τζαρτίλη (διευθυντικών στελεχών του Συγκροτήματος πριν, κατά και μετά την Κατοχή), είχε επιτύχει έτσι ένα σημαντικό οικονομικό όφελος, χωρίς να χάσει την επιχείρησή του. Με την εκχώρηση του μεριδίου στους Γερμανούς μπόρεσε να αποκτήσει το γνωστό ακίνητο της οδού Αναγνωστοπούλου.

 

Οι Γερμανοί που έστειλε ο Γκαίμπελς στην Ελλάδα μόλις η χώρα μας κατακτήθηκε είχαν και άλλες επιτυχείς δράσεις. Συνεταιρίσθηκαν με τον Ελευθερουδάκη και τον Κάουφμαν για να ελέγξουν τη διανομή βιβλίων, ενώ ο συνεταιρισμός τους με τον Λαμπράκη εξασφάλιζε την εκτύπωση ελληνόγλωσσων και ξενόγλωσσων εφημερίδων και εντύπων. Ακόμη, συνεταιρίσθηκαν προνομιακά με τον Όθωνα Πικραμμένο και τη χήρα Τσιβόγλου (την πεθερά της Μαρίας Ρεζάν) για να ελέγχουν πλήρως τη διανομή των εφημερίδων και περιοδικών, ελληνικών και ξένων. Δημιουργήθηκε έτσι ένα νέο πρακτορείο εφημερίδων και η οικογένεια Πικραμμένου από την εκχώρηση μεριδίου μπόρεσε να αγοράσει το ακίνητο της οδού Ακαδημίας. Τα ονόματα αυτά δεν είναι φανταστικά, είναι αληθινά. Ούτε και τόσο απόμακρα από τη σημερινή πραγματικότητα, αν λάβουμε υπόψη ότι το Συγκρότημα Λαμπράκη εξακολουθεί να δεσπόζει, ο δε υιός Πικραμμένος είναι εκείνος που διεξήγαγε τις τελευταίες εθνικές εκλογές.

Κάπως έτσι το 1941 είχε ήσυχο το κεφάλι του ο Γκαίμπελς στο Βερολίνο για ό,τι είχε να κάνει με την προπαγάνδα του στη μακρινή κατεχόμενη Ελλάδα. Χωρίς την παραμικρή δυσκολία τα είχαν ρυθμίσει καλά οι άνθρωποί του, ενώ για τα θέματα του χαρτιού υπήρχε ο έμπιστος των Γερμανών από την προπολεμική περίοδο Γιάννης Πετσόπουλος, ο οποίος παράλληλα δεν έπαυε να έχει την ιδιότητα του …μέλους του ΚΚΕ!

 Η συνέχεια εδώ:  http://www.aera2012.blogspot.gr/2014/01/blog-post.html

Εθνική Αυγή: η απάντηση των Ελλήνων Εθνικιστών και Πατριωτών στις παράνομες μεθοδεύσεις της μνημονιακής χούντας

Στην αποψινή μεγαλειώδη συγκέντρωση για τα Ίμια παρουσιάστηκε για πρώτη φορά το νόμιμο πολιτικό κόμμα "Εθνική Αυγή" που ιδρύθηκε πρόσφατα κατόπιν πρωτοβουλίας Ελλήνων πατριωτών και εθνικιστών. Η "Εθνική Αυγή" μπορεί να μετάσχει σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις, σε περίπτωση που η μνημονιακή χούντα προχωρήσει σε νέο πραξικόπημα και θέσει εκτός νόμου το νόμιμο πολιτικό κόμμα "Λαϊκός Σύνδεσμος - Χρυσή Αυγή".
Το κείμενο που ακολουθεί διανεμήθηκε σε δεκάδες χιλιάδες αντίτυπα στους συγκεντρωμένους Έλληνες.
Η Εθνική Αυγή καταδικάζει την στημένη πολιτική δίωξη εις βάρος του «ΛΑΪΚΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ – ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ» και ζητά την άμεση αποφυλάκιση του Αρχηγού, των βουλευτών και των στελεχών του Εθνικιστικού Κινήματος.
Καταγγέλουμε την διεφθαρμένη συγκυβέρνηση Βενιζέλου-Σαμαρά που έχει καταλύσει το Σύνταγμα των Ελλήνων και την λαϊκή κυριαρχία, στερώντας το δικαίωμα της ψήφου από βουλευτές που εξέλεξε ο Ελληνικός λαός.
Εάν επιχειρηθεί με παράνομες μεθοδεύσεις να περιοριστεί περαιτέρω η πολυφωνία, η ελεύθερη λειτουργία των πολιτικών κομμάτων, η κοινοβουλευτική ομαλότητα και να τεθεί η Χρυσή Αυγή εκτός νόμου, η Εθνική Αυγή θα δώσει το παρόν στην εκλογική διαδικασία για να εκφράσει τα εκατομμύρια των Ελλήνων εθνικιστών και πατριωτών.
Η Εθνική Αυγή είναι ένα νόμιμο πολιτικό κόμμα, αναγνωρισμένο από τον Άρειο Πάγο και μπορεί να διεκδικήσει την ψήφο των Ελλήνων πολιτών σε κάθε εκλογική διαδικασία.
Ιδρύθηκε το 2014 από Έλληνες πατριώτες που αντιδρούν στην αντεθνική πολιτική του μνημονίου και στις παράνομες πολιτικές διώξεις εις βάρος όσων αντιστέκονται στην παράδοση της χώρας στους ξένους τοκογλύφους.

 

 Πηγή: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/ethnikh-augh-h-apanthsh-twn-ellhnwn-ethnikistwn-kai-patriwtwn-stis-paranome

Η υπερβολική και λανθασμένη θέση ότι "οι Άγγλοι έφταιγαν για τον εμφύλιο" ήταν κομμουνιστική έμπνευση με συγκεκριμένη ιστορικοπολιτική στόχευση

 Ένα βασικό αρνητικό γνώρισμα των περισσοτέρων ανθρώπων είναι ότι αρέσκονται στο να μεταθέτουν αλλού τις ευθύνες για τα κακώς κείμενα, προκειμένου να μην παραδεχτούν ότι έσφαλλαν οι ίδιοι. Αυτό φυσικά δεν θα μπορούσε να περάσει απαρατήρητο και αναξιοποίητο απ΄τους διάφορους πολιτικούς προπαγανδιστές. Ο κατάλληλος επηρεασμός των μαζών με φρασεολογία που τους χαϊδεύει τα αυτιά είναι μία διαχρονικά αποτελεσματική μέθοδος, αρκεί φυσικά να μην ξεπεράσει κάποια όρια οπότε καταντάει φτηνός λαϊκισμός με σύντομη ημερομηνία λήξης.

  Αυτή η εύκολη λύση της μετάθεσης αλλού των ευθυνών βρήκε πρόσφορο έδαφος στην Ελλάδα όσον αφορά το οπτικό πρίσμα υπό το οποίο ο λαός βλέπει τις εμφύλιες συγκρούσεις της δεκαετίας του '40. Το πιο βολικό ήταν να θεωρηθεί ο ξένος παράγοντας ως αποκλειστικός υπεύθυνος για τα όσα θλιβερά τότε συνέβησαν, όπερ και εγένετο. Έτσι κατέστη κοινός τόπος ότι οι Άγγλοι "μας έβαλαν να σκοτωθούμε μεταξύ μας", πράγμα που προφανώς συνεπάγεται ότι οι Έλληνες ήταν βλάκες και έπεσαν στην παγίδα τους..

 Δεν θα αναλύσουμε σε αυτήν την ανάρτηση τον βαθμό στον οποίο όντως ευθύνονται οι Άγγλοι για τον αλληλοσπαραγμό. Άποψη του γράφοντος είναι ότι σαφέστατα οι Άγγλοι διέπραξαν τεράστια λάθη και ότι οι διάφορες υπηρεσίες τους (Φόρειν Όφις, Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, SOE κτλ) είχαν εν πολλοίς αντιφατική τακτική που προκαλούσε γενικότερη σύγχυση, αλλά από πουθενά δεν προκύπτει ότι ήθελαν να μας βάλουν να σκοτωθούμε μεταξύ μας. Υπάρχουν αναρίθμητα επεισόδια ενδο-ελληνικών συρράξεων κατά την Κατοχή, στα οποία ο εγγλέζικος παράγοντας απουσίαζε παντελώς. 
 Επίσης δεν είναι σαφές για ποιον λόγο οι Άγγλοι να ήθελαν να προκαλέσουν εμφύλιες συρράξεις.
 Για να βάλουν -εν μέσω της δίνης του Β' Π.Π- ακόμα έναν μπελά στο κεφάλι τους;
 Για να κινδυνέψουν να χάσουν την Ελλάδα απ΄την σφαίρα επιρροής τους; Που τελικά την έχασαν, αλλά όχι απ΄την ΕΣΣΔ όπως φοβόντουσαν αλλά απ΄τις ΗΠΑ, και όχι το 1944 αλλά το 1947.

 Τα λάθη που έκαναν οι Άγγλοι κυρίως στο χειρισμό του αντάρτικου είναι αναμφισβήτητα (και κάποια από αυτά είναι ασυγχώρητα), αλλά είναι άλλο πράγμα τα λάθη που ρίχνουν λάδι στην φωτιά που εχει ήδη ανάψει, και άλλο πράγμα η πρόθεση που ανάβει την φωτιά.

 Αυτή η τακτική της μετάθεσης των ευθυνών στους Άγγλους ήταν πολύ βολική για όλους από ένα σημείο και μετά. Όποια διαφωνία και να υπήρχε, η φράση "μας έβαλαν οι Άγγλοι να σκοτωθούμε" ήταν αρκετή για να θεωρηθεί το θέμα λήξαν. Αυτό βέβαια χαρακτήριζε κυρίως τους δεξιούς και "εθνικόφρονες", και λιγότερο τους αριστερούς διότι οι δεύτεροι στα χρόνια της μεταπολίτευσης ήταν πολύ πιο απόλυτοι και σκληροπυρηνικοί στις θέσεις τους.
 Όπως και να 'χει όμως η μετάθεση των ευθυνών στους Άγγλους και εν μέρει και στους Αμερικάνους (λόγω της εμπλοκής τους στην ελληνική υπόθεση απ΄το 1947 και μετά) ήταν μία γενικώς αποδεκτή θέση που βόλευε τους πάντες.

 Από που προέκυψε όμως αυτή η πεποίθηση;
 Υποθέτουμε ότι αρκετός κόσμος πιθανότατα δεν γνωρίζει πως αυτή η παράλογη δοξασία είναι καθαρά κομμουνιστικής προέλευσης.
 Συγκεκριμένα, στην προγραμματική διακήρυξη του ΚΚΕ προς τον ελληνικό λαό τον Φεβρουάριο του 1957 αναφερόταν ότι:
 "να τελειώνουμε μια για πάντα με τα παλιά μίση και τα πάθη, να μονοιάσουμε όλοι οι Έλληνες, αριστεροί και δεξιοί, να ενωθούμε όλοι οι πατριώτες. Οι ξένοι ιμπεριαλιστές είναι εκείνοι που επιδίωκαν και επιδιώκουν πάντα να χωρίζουν τους Έλληνες, να στρέφουν την μία μερίδα ενάντια στην άλλη, να οργανώνουν κινήματα και εμφυλίους πολέμους για να μειώσουν την δύναμη αντίστασης του έθνους" ("Γιασιασίν Μιλιέτ. Ζήτω το έθνος" του Νίκου Μαραντζίδη, σελ.243)

 Σύμφωνα δηλαδή με το ΚΚΕ, για τα κινήματα, τον διχασμό και τις εμφύλιες συρράξεις υπεύθυνοι ήταν οι ξένοι ιμπεριαλιστές. Το "κόμμα του λαού" (και γενικότερα η αριστερά) απαλλασσόταν έτσι από κάθε ευθύνη.
 Πραγματικά, πανέξυπνη η τακτική των κομμουνιστών. Λέγανε στον λαό ότι εκείνος ήθελε να ακούσει: Ότι δηλαδή ήταν άμοιρος ευθυνών και ότι υπεύθυνοι για την αλληλοσφαγή της δεκαετίας του '40 ήταν οι ξένοι ιμπεριαλιστές, και στην περίπτωσή μας οι Άγγλοι.
 Ακούγεται πολύ ωραίο, εύκολα γίνεται πιστευτό απ΄τις μάζες ανεξαρτήτως πολιτικών πεποιθήσεων και φυσικά εξυπακούεται ότι αφού οι ένοχοι για τα κακώς κείμενα είναι οι Άγγλοι, τότε το ΚΚΕ είναι φυσικά αθώο του αίματος. Και αφού οι απολύτως υπεύθυνοι ήταν οι Άγγλοι, τότε η μπάλα των ευθυνών συμπαρασύρει και αυτούς που συνεργαζόνταν στενότερα μαζί τους, π.χ. τον Ζέρβα, τον Τσαούς Αντών, την Ταξιαρχία του Ρίμινι, τον Ιερό Λόχο κτλ, τους σκληρότερους εχθρούς του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ δηλαδή... Μ'ένα σμπάρο, πολλά τρυγόνια!

 Η αποτελεσματικότητα της κομμουνιστικής προπαγάνδας απεδείχθη απ΄το ότι αυτή η επινόηση περί απόλυτης ευθύνης των Άγγλων μπορεί να πρωτακούστηκε το 1957, αλλά ακριβώς λόγω του ότι στόχευε στα χαμηλότερα λαϊκά ένστικτα, στην πορεία έγινε γενικώς αποδεκτό.
 Φυσικά θα ήταν αστείο να περίμενε κανείς απ΄τους δεξιούς να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν αυτήν την αριστερή προπαγάνδα. Αυτοί διαχρονικά ήταν, είναι και θα είναι για τα πανηγύρια από επικοινωνιακής/προπαγανδιστικής άποψης. Πιθανότατα οι "εθνικόφρονες" της δεξιάς δεν πήραν χαμπάρι τίποτα, και αυτό φαίνεται απ΄το ότι και αυτοί στο σύνολό τους απεδέχθησαν την κομμουνιστική επινόηση ότι οι Άγγλοι έφταιγαν για όλα...

 Επαναλαμβάνουμε ότι δεν αμφισβητείται η ευθύνη των Άγγλων για ότι θλιβερό συνέβη τότε, αλλά η ευθύνη τους είναι πεπερασμένη και αποτέλεσμα λανθασμένων εκτιμήσεών τους, και σε καμμία περίπτωση δεν αναιρεί τις πολύ μεγαλύτερες ευθύνες των κομμουνιστών που ήταν οι κύριοι ένοχοι για το αιματοκύλισμα της Πατρίδας.

Αποκαλυπτικές αναφορές για την δράση του Βελουχιώτη από στελέχη του ΚΚΕ

 Ο Βελουχιώτης με την εν πολλοίς ανεξέλεγκτη δράση του είχε προκαλέσει μεγάλη δυσαρέσκεια στο κόμμα του, το ΚΚΕ, και κατ'επέκταση στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.
 Αυτήν του την δράση καυτηρίαζαν υψηλόβαθμα κομματικά στελέχη που είχαν άμεση εικόνα της δημιουργηθείσας κατάστασης και δεν ήταν διατεθειμένοι να του χαριστούν. Άλλωστε αυτός έφερε το στίγμα του δηλωσία.
 Ο κομμουνιστής Γρηγόρης Φαράκος στο έργο του "Άρης Βελουχιώτης. Το χαμένο αρχείο - Άγνωστα κείμενα" παραθέτει ενδιαφέρουσες αναφορές στελεχών του ΚΚΕ σχετικά με το θέμα.

  Ας δούμε τι έλεγε ο Παντελής Σίμος-Καραγκίτσης, περισσότερο γνωστός με το ψευδώνυμο Ορφέας Βλαχόπουλος, μέλος της Κ.Ε του ΚΚΕ απ΄το 1935 και του Πολιτικού Γραφείου του κόμματος το 1942-3, σε έκθεσή του με ημερομηνία 03/07/1943 (σελ.180):

 Ο γνωστός Ανδρέας Τζήμας, γνωστός και με το ψευδώνυμο Βασίλης Σαμαρινιώτης και μέλος της ηγετικής τριανδρίας του ΕΛΑΣ, έλεγε σε έκθεσή του που γράφτηκε το 1951 (σελ.198):

 Και τελειώνουμε με την άποψη του Βασίλη Βενετσανόπουλου, που ήταν μόνιμος αξιωματικός, στέλεχος του ΚΚΕ και υπηρέτησε για μεγάλο διάστημα στο Γ.Σ του ΕΛΑΣ (σελ.249):

 Είναι απ΄τις περιπτώσεις που δεν υπάρχει λόγος να προσθέσουμε τίποτα.
 Τα γραπτά των συναγωνιστών του Βελουχιώτη είναι αρκούντως ενδεικτικά.
 Όλοι αυτοί έλεγαν ψέματα; Μήπως κατασκεύαζαν αυτές τις κατηγορίες κατά του Βελουχιώτη απ΄το μυαλό τους; Δύσκολο φαίνεται, ειδικά για τον Τζήμα που σύμφωνα με όλες τις πηγές ήταν αυτός χάρη στον οποίο ο Βελουχιώτης διατήρησε την θέση του στον ΕΛΑΣ (και λίγο αργότερα προήχθη κιόλας σε καπετάνιο του Γ.Σ), παρά την αρχικά αντίθετη απόφαση της ηγεσίας του ΚΚΕ.
 Ιδιαίτερη έμφαση αξίζει να δοθεί στο πρώτο κείμενο που αφορά την έκθεση του Καραγκίτση διότι αυτή γράφτηκε τον Ιούλιο του 1943 δηλαδή μες στην καρδιά των γεγονότων που περιγράφει.
 

Ο οπλαρχηγός Παντελής Κυριακόπουλος, γνωστός και ως καπετάν-Παντελής

 Ο Παντελής Κυριακόπουλος ήταν αρμενόφωνος Μικρασιάτης απ΄την Βιθυνία. Είχε συμμετάσχει ενεργά στο αντάρτικο του Πόντου όπου λόγω της δράσης του έλαβε το προσωνύμιο καπετάν-Παντελής. Όταν ήλθε στην κυρίως Ελλάδα με την γνωστή ανταλλαγή πληθυσμών έμεινε στον οικισμό Μελίσσια στα πεδινά της Κοζάνης.
 Κατά την θητεία του στον στρατό πήρε τον βαθμό του λοχαγού εξ.απονομής. Όταν το 1934 έγιναν γνωστές οι διώξεις των Ελλήνων της Βορείου Ηπείρου απ΄το αλβανικό καθεστώς, ο καπετάν-Παντελής ήταν ανάμεσα σε αυτούς που δήλωσαν πρόθυμοι να εκστρατεύσουν με τα δικά τους ένοπλα σώματα (αρκετοί τότε απ΄τους πρόσφυγες στην επαρχία είχαν όπλα, φυσικό επακόλουθο της αντάρτικης παράδοσης απ΄τον Πόντο) κατά της γειτονικής χώρας.
 Από κοινωνικής και επαγγελματικής άποψης ήταν ιδιαίτερα δραστήριος. Ήταν επικεφαλής του γεωργικού συνεταιρισμού του χωριού του και συμμετείχε στο διοικητικό συμβούλιο της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών Κοζάνης. Για ένα διάστημα είχε διατελέσει και πρόεδρος αυτής της Ένωσης.
 Πολιτικά δεν ξέφευγε απ΄τον κανόνα της συντριπτικής πλειοψηφίας των προσφύγων. Άνηκε στον βενιζελικό φιλελεύθερο χώρο και αντιμετώπισε με σκεπτικισμό το καθεστώς του Ιωάννη Μεταξά.

 Σε πρώτη φάση στην Κατοχή παρέμεινε αμέτοχος, παρά το ότι ήταν εμπειροπόλεμος. Δεν εντάχθηκε στην τοπική οργάνωση ΕΚΑ όπως θα ήταν ίσως αναμενόμενο λόγω της ιδιότητάς του ως έφεδρος αξιωματικός. Απεναντίας, η πρώτη του επαφή με το αντιστασιακό κίνημα ήταν με το ΕΑΜ. Ανταποκρινόμενος σε πρόσκληση του εαμικού μητροπολίτη Κοζάνης Ιωακείμ με τον οποίον είχε σχέσεις από παλαιότερα συμμετείχε ως ακροατής στην συνδιάσκεψη του ΕΑΜ Μακεδονίας στα Πιέρια τον Οκτώβριο του 1943.
 Παρ'ολ'αυτά δεν εντάχτηκε στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Κάθε άλλο. Δεν άργησε να έρθει σε ρήξη με τους κομμουνιστές, πιθανότατα λόγω των βεβιασμένων κινήσεων των ελασιτών να τον εντάξουν στις γραμμές τους. Έχει αναφερθεί ότι οι ελασίτες επιχείρησαν και να τον δολοφονήσουν, προφανώς μετά την τελεσίδικη άρνησή του να συνεργαστεί μαζί τους.
  Τα πραγματικά αίτια της ρήξης του καπετάν-Παντελή με τους ελασίτες αν και δεν έχουν διευκρινιστεί απολύτως, προφανώς είχαν να κάνουν με την απώλεια της στρατιωτικής αυτονομίας του και της τοπικής εξουσίας του που θα έπρεπε να υποστεί αν εντασσόταν στον ΕΛΑΣ. Και ο καπετάν-Παντελής ως σκληροτράχηλος παραδοσιακός οπλαρχηγός -όπως και πολλοί άλλοι πρόσφυγες- δεν ήταν διατεθειμένος να απωλέσει αυτά τα προνόμια που είχε αποκτήσει, για χάρη του ΕΛΑΣ.
 Απ΄την άλλη πλευρά, οι κομμουνιστές δεν ήταν διατεθειμένοι να ανεχτούν οποιοδήποτε αυτόνομο καπετανιλίκι στις τάξεις τους. Η διάφορα αντιλήψεων ήταν δεδομένη και η ρήξη αναπόφευκτη.

 Φυσική συνέπεια των παραπάνω ήταν η ένταξη του καπεταν-Παντελή στον ΕΕΣ, αφού τότε (τέλος '43 αρχές '44) δεν υπήρχε άλλη αντιεαμική οργάνωση στην δυτική Μακεδονία. Τα τοπικά αντάρτικα τμήματα της ΠΑΟ είχαν ήδη εκδιωχθεί απ΄τον ΕΛΑΣ.
 Στον ΕΕΣ ανεδείχθη τετράρχης, δηλαδή επικεφαλής των φρουρών τεσσάρων χωριών (Μελίσσια, Κοίλα, Μαυροδένδρι, Δρέπανο) και είχε υπό τις διαταγές του 200 οπλίτες.
 Το ένοπλο τμήμα του διακρίθηκε ιδιαίτερα στην παντελώς αποτυχημένη επίθεση του ΕΛΑΣ κατά του χωριού Κλείτος τον Αύγουστο του 1944, όπου έσπευσαν ενισχύσεις του ΕΕΣ από γειτονικά χωριά προς ενίσχυση των αμυνομένων. Ο καπετάν-Παντελής συμμετείχε επίσης στις επιθέσεις κατά του σλαβόφωνου εαμικού χωριού Ερμακιά τον Μάρτιο του '44 (άνηκε στα τμήματα του ΕΕΣ που συμμετείχαν επικουρικά στις συγκεκριμένες επιχειρήσεις όπως είχαμε δει εδώ) και σε βοηθητικό ρόλο των Γερμανών κατά τις εκκαθαριστικές επιχειρήσεις που έκαναν οι τελευταίοι στο Βέρμιο τον Απρίλιο-Μάιο του 1944.

 Τον Σεπτέμβριο του ιδίου έτους χτυπήθηκε κατά λάθος από άντρες του καπετάν-Παντελή ένα τμήμα Άγγλων έξω απ΄το Μαυροδένδρι. Τους είχαν περάσει για ελασίτες. Σκοτώθηκε ένας Άγγλος και ο Έλληνας οδηγός του και οι υπόλοιποι συνελλήφθησαν. Με παρέμβαση του καπετάν-Παντελή οι συλλήφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι, και τους επεστράφη ο οπλισμός, διαβεβαιώνοντάς τους ταυτόχρονα ότι μοναδικός εχθρός των αντρών του ΕΕΣ ήταν οι κομμουνιστές και όχι οι Άγγλοι.
 Λίγες μέρες μετά, συνοδεύοντας τον Μιχάλαγα συμμετείχε στην συνάντηση μεταξύ εκπροσώπων ΕΛΑΣ-ΕΕΣ με την μεσολάβηση των Άγγλων. Σχετικά είχαμε δει εδώ: http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/01/blog-post_18.html

 Μετά την επικράτηση του ΕΛΑΣ σε βάρος του ΕΕΣ στα πεδινά της Κοζάνης τέλος Νοεμβρίου '44 ο καπετάν-Παντελής συνελλήφθη και κρατήθηκε, όπως και πολλοί άλλοι, στο στρατόπεδο της Κοζάνης. Αργότερα απελευθερώθηκε. Επί συμμοριτοπολέμου διακρίθηκε σε επιχειρήσεις κατά των κομμουνιστών, όντας επικεφαλής μεταβατικού αποσπάσματος χωροφυλακής.

 Ο Παντελής Κυριακόπουλος ήταν απ'τις κυριότερες φυσιογνωμίες του ΕΕΣ στην δυτική Μακεδονία. Σκληρός πολεμιστής, πρακτικός άνθρωπος, με έρεισμα στην τοπική κοινωνία όπως οι περισσότεροι οπλαρχηγοί του ΕΕΣ. Η διάθεσή του για στρατιωτική αυτονομία ήταν απαγορευτικό στοιχείο για την ένταξή του στον ΕΛΑΣ, και αυτό είχε σαν φυσική συνέπεια την ένταξή του στο αντίπαλο στρατόπεδο. "Μέση οδός" δεν υπήρχε τότε...


 Πηγή: "Οι άλλοι καπετάνιοι", συλλογικό έργο