Εγκλήματα κομμουνιστών: το τέλος του 5/42 και του Ψαρρού

70 έτη μετά τη μεγάλη σφαγή, η γη της Δωρίδος στέκει ως ένας ακόμη αδιάψευστος μάρτυρας της κομμουνιστικής θηριωδίας την οποία γνώρισε η Πατρίδα μας τον περασμένο αιώνα. Θηριωδία την οποία στρατευμένοι καθηγητάδες της μαρξιστικής πανούκλας ονόμασαν καταχρηστικά «εμφύλιο», θαρρώντας πως ήταν τούτο αρκετό για να διαγραφούν τα τερατώδη, αντεθνικά τους εγκλήματα. Στα «ανδραγαθήματα» ή «αντιστασιακά παράσημα» του κομμουνιστικού ΕΑΜ-ΕΛΑΣ περίοπτη θέση καταλαμβάνει ο αφανισμός του ενδόξου 5/42 Συντάγματος Ευζώνων, του οποίου ηγείτο ο Συνταγματάρχης Ψαρρός.
Την άνοιξη του 1944, η κατάσταση στην Στερεά Ελλάδα είναι έκρυθμη. Το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ έχει αποφασίσει να προχωρήσει στην αφομοίωση ή στην εκρίζωση των εθνικών αντάρτικων ομάδων, δια της ιδρύσεως της ΠΕΕΑ. Η ΕΚΚΑ (Εθνική και Κοινωνική Απελευθέρωση), πολιτικό σκέλος του αντάρτικου του Ψαρρού, πρέπει είτε να τεθεί υπό την ΠΕΕΑ είτε να διαλυθεί. Μέχρι τότε, έχει τηρήσει μια μέση, ουδέτερη στάση μεταξύ των άλλων δύο αντάρτικων οργανώσεων, του ΕΔΕΣ και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ο Σόλων Γρηγοριάδης γράφει σχετικά: «στα μάτια του ΚΚΕ, η ταραντέλα αυτή της ΕΚΚΑ έπαιρνε μιαν ανησυχητική όψη: το 5/42 Σύνταγμα, ή έπρεπε να ταχθεί υπό την ΠΕΕΑ, ή να διαλυθεί. Γιατί, αν δεν προσχωρούσε στην ΠΕΕΑ, θα εντασσόταν, αργά ή γρήγορα, στο κοινό μέτωπο με τον ΕΔΕΣ. Και -όπως- είπαμε θα εμφανιζόταν τότε ο ΕΛΑΣ, μαζί με όλη την Αριστερά, απομονωμένος».
 Ο Ψαρρός είναι διστακτικός, όμως ο λοχαγός του Δεδούσης και το μεγαλύτερο τμήμα των ανταρτών του 5/42 είναι κάθετα αντίθετοι σε μια τέτοια προοπτική.
Στις 12 Απριλίου, ο ταγματάρχης του ΕΛΑΣ Ζούλας, απαιτεί από τον Ψαρρό την προσχώρηση της ΕΚΚΑ στην ΠΕΕΑ και την παραπομπή του Δεδούση σε ανταρτοδικείο. Μόλις μια εβδομάδα νωρίτερα, ο μέχρι τότε υποδιοικητής του 5/42 Κ. Λαγγουράνης, προσχωρεί στον ΕΛΑΣ και στρέφεται δι' ανακοινώσεως κατά του Δεδούση. Ο Ψαρρός αναζήτησε μάταια συμβιβαστική λύση. Διακρίνοντας το αδιέξοδο των συζητήσεων, διέταξε την συγκέντρωση του 5/42 στο Κλήμα Δωρίδος. Το δεύτερο τελεσίγραφο του ΕΛΑΣ αποστέλλεται στον Ψαρρό στις 14 Απριλίου.
Την 14η Απριλίου, ο λοχαγός του 5/42 Δεδούσης μεταβαίνει με καΐκι στο Γαλαξείδι με στόχο να συγκεντρώσει νέους αντάρτες. Στις 16 Απριλίου, Μεγάλο Σάββατο, ο ίδιος και οι άνδρες του αναπαύονται στα Τριζόνια, όπου και δέχονται την αιφνιδιαστική επίθεση τμημάτων του ΕΛΑΣ, προτού επιστρέψουν ασφαλείς στο Κλήμα. Στο Κλήμα οι επιθέσεις των συμμοριτών έχουν ξεκινήσει από τις 13 Απριλίου, δίχως εντυπωσιακά αποτελέσματα και παρά το γεγονός πως οι συμμορίτες έχουν ενισχυθεί σημαντικά από το ΙΙΙ/36 (τάγμα θανάτου) και τους μαυροσκούφηδες του σφαγέα Βελουχιώτη καθώς και από την 5η Ταξιαρχία Αττικοβοιωτίας.
Στις 17 Απριλίου, οι συμμορίτες εξαπολύουν την γενική τους επίθεση. Η μάχη είναι σφοδρότατη και διαρκεί περί την μισή ώρα. 1500 συμμορίτες επιτίθενται με λύσσα στους 500 γενναίους άνδρες του 5/42. Ο λοχαγός του ΕΛΑΣ Κώστας Γιαννακουλόπουλος, στρατιωτικός διοικητής του ΙΙΙ/36 τάγματος  αναφέρει σε έκθεσή του για την μάχη του Κλήματος: "αν δεν τελειώσουμε σε ένα λεπτό, τότε χάσαμε ή μάλλον χαθήκαμε», δείγμα της ρευστότητας για το μέρος προς το οποίο θα κλίνει η θεά της Νίκης κατά την κρίσιμη καμπή της μάχης. Δυστυχώς όμως, στον συνταγματάρχη Ψαρρό έχει υπερισχύσει η απογοήτευση από την αποτυχία των διαπραγματεύσεων έναντι της θέλησης να επιβληθεί επί των εχθρών του Έθνους. Δίχως επιχειρησιακό σχέδιο. Ο Ι. Παπαθανασίου στο έργο «Αντιστασιακή Οργάνωση ΕΚΚΑ 1941-1944» είναι εξόχως αποκαλυπτικός: «Ο φόβος του είχε να κάνει με το ενδεχόμενο πλαγιοκόπησής τους απ' τις δυνάμεις του Καπετζώνη που βρισκόταν στ' αριστερά του. Η επίθεση του Καπετζώνη όμως δεν έγινε επειδή ο Ψαρρός δεν είχε ετοιμάσει σχετικό επιχειρησιακό σχέδιο.  Δεν είχε καθορίσει την αποστολή των τμημάτων του και δεν συντόνιζε τις ενέργειές τους».
Συνέπεια αυτής της αδράνειας ήταν να υποστεί τεράστιο βάρος της επίθεσης ο 4ος Λόχος Δεδούση στο λόφο Ανάληψη, χωρίς να υπάρχουν οι απαραίτητες εφεδρείες προς ενίσχυση των αμυνομένων. Υπό το βάρος της σφοδρής επίθεσης, διατάσσεται υποχώρηση προς τη Σκάλα Καραΐσκου, όπου συναντάται με τον Ψαρρό. Ο τελευταίος έχει αποφασίσει να παραδοθεί μαζί με τους άντρες του, απόφαση την οποία δεν συμμερίζεται ο Δεδούσης ο οποίος κατορθώνει να διαφύγει -παρά τον ασφυκτικό κλοιό των συμμοριτών που τον αναζητούν μανιωδώς- προς Άμφισσα και ακολούθως προς Αθήνα.
Ο συνταγματάρχης Ψαρρός συλλαμβάνεται μαζί με 30 άνδρες του, από τους συμμορίτες του Βελουχιώτη. Οι τελευταίοι περιφέρουν με σοβιετικό μίσος το πολεμικό τους λάφυρο, μέχρις ότου αναλάβει «αντιστασιακό έργο» ο ταγματάρχης του ΕΛΑΣ Ζούλας. Εκείνος εξυβρίζει σκαιά τον συνταγματάρχη Ψαρρό προσβάλλοντάς τον χυδαία επί λίγα λεπτά της ώρας, προτού τον καταστήσει κοινωνό του σοβιετικού «ανθρωπισμού». Ο αιχμάλωτος τον συμμοριτών Παπαγιαννόπουλος, αναφέρει στο βιβλίο του με τίτλο «5/42-Ψαρρός»: «Ο Ζούλας εβύθισε στο λαιμό του ημιθανούς Ψαρρού, τη μάχαιρά του με τόση λύσσα, ώστε οι χείρες του εβάφηκαν με το αίμα του θύματος». Την τύχη του αρχηγού τους, είχαν και οι περισσότεροι άνδρες του 5/42 στις πλαγιές του Κλήματος Δωρίδος.
Οι απόγονοι των πρωταγωνιστών της κομμουνιστικής θηριωδίας, είναι σήμερα συνομιλητές και συμμέτοχοι της πολιτικής δίωξης της αντεθνικής Χούντας Βενιζέλου-Σαμαρά εις βάρος του Λαϊκού Συνδέσμου-Χρυσή Αυγή. Οι μεγάλοι ηττημένοι του συμμοριτοπολέμου, κατέχουν ελέω της πατριδοκάπηλης και ψοφοδεούς δεξιάς τον ρόλο του «προστάτη» του Λαού μας. Η επάρατος δεξιά τους χαϊδεύει και τους εκλιπαρεί, οι Εθνικιστές όμως δεν έχουν δικαίωμα να επιτρέψουν να ξεχαστούν τα αντεθνικά τους εγκλήματα. Κι εάν εν έτει 2014 φρονούν πως εκδικητικά θα δικάσουν το Λαϊκό Εθνικιστικό Κίνημα υπό μορφή «ρεβάνς» για το 1949, τότε ας γνωρίζουν πως ο Ελληνικός Λαός και η Ιστορία δεν έχουν ακόμη πει την τελευταία τους λέξη.

Ευάγγελος Καρακώστας

Πηγή: http://www.xryshaygh.com/index.php/enimerosi/view/egklhmata-kommounistwn-to-telos-tou-5-42-kai-tou-psarrou#ixzz2z2LFRga3

Ήταν προδότες τα μέλη των γερμανόφιλων οργανώσεων της Κατοχής;

 Πριν μερικές μέρες ένας καλοπροαίρετος αναγνώστης ορμώμενος από σχετικές αναρτήσεις μας, ρώτησε αν θεωρούμε προδότες τα μέλη των διαφόρων γερμανόφιλων οργανώσεων που δραστηριοποιούνταν στην Ελλάδα επί Κατοχής.
 Όταν μιλάμε για γερμανόφιλες οργανώσεις, εννοούμε εκείνους τους ολιγομελείς σχηματισμούς που είχαν συγκεκριμένο πολιτικό προσανατολισμό ( ΕΕΕ, ΕΣΠΟ, ΟΕΔΕ, Μπούντ, Εθνικοσοσιαλιστικό Κόμμα Μακεδονίας-Θράκης κτλ) και όχι τα ένοπλα τμήματα Ελλήνων διαφόρων πολιτικών προελεύσεων (Τάγματα Ασφαλείας, ΕΕΣ) που εξοπλίστηκαν με την στήριξη ή την ανοχή των Γερμανών προκειμένου να αυτοπροστατευτούν απέναντι στους ελασίτες.

 Αρχικά πρέπει να διευκρινίσουμε ότι προδότης είναι αυτός που βλάπτει ενσυνείδητα το έθνος του και την Πατρίδα του, είτε για να εξυπηρετήσει συμφέροντα ξένων, είτε για ιδιοτελείς σκοπούς (βλ. πλουτισμό, εξουσία κτλ), είτε και για τα δύο, είτε για οποιονδήποτε άλλο λόγο.
 Σε αυτό προφανώς συμφωνούν όλοι.

 Σίγουρα μες στις τάξεις των γερμανόφιλων την εποχή εκείνη, υπήρχαν άνθρωποι που κινούνταν από καιροσκοπισμό και ιδιοτέλεια και προσέγγισαν τους Γερμανούς με σκοπό να αποκομίσουν πάσης φύσεως οφέλη. Γι'αυτούς η ετυμηγορία της Ιστορίας είναι δεδομένη και τελεσίδικη.
 Πρόκειται για παράσιτα που σπεύδουν να ταυτιστούν με τον εκάστοτε ισχυρό, και άνετα μπορούν να χαρακτηριστούν προδότες.
 Κάποιοι από αυτούς δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να αλλάξουν στρατόπεδο όταν διαφαινόταν πλέον η ήττα του Άξονα και η αποχώρηση των Γερμανών απ΄την Ελλάδα.
 Σχετικά παραδείγματα είχαμε δει εδώ και εδώ.

 Είναι εξίσου σίγουρο όμως ότι υπήρχαν και πολλοί γερμανόφιλοι που κινούνταν από ιδεολογικά ελατήρια. Πίστευαν ότι το μέλλον της Ευρώπης, και φυσικά και της Ελλάδας, θα ήταν πολύ καλύτερο αν το Γ' Ράιχ κέρδιζε τον πόλεμο. Θαύμαζαν τον Αδόλφο Χίτλερ και θεωρούσαν ότι ο Εθνικοσοσιαλισμός ήταν ένα σύστημα πολύ καλύτερο τόσο απ'την καπιταλιστική αστική δημοκρατία όσο και απ΄τον κομμουνισμό. Υπό το πρίσμα αυτό πίστευαν ότι έπρεπε οι Έλληνες να συνδράμουν τον αγώνα του Γ΄Ράιχ ακόμα και αν έπρεπε να πληρώσουν το τίμημα της προσωρινής στρατιωτικής κατοχής, η οποία θα μπορούσε να θεωρηθεί και σαν φυσική συνέπεια της αγγλοφιλίας του ελληνικού κατεστημένου.
 Ο καθένας μπορεί να συμφωνεί ή να διαφωνεί με τις συγκεκριμένες ιδεολογικοπολιτικές προσεγγίσεις τους. Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. 
Το θέμα είναι ότι αυτό το τίμημα της στρατιωτικής κατοχής ήταν πολύ βαρύ.
 Πολύ βαρύτερο του αναμενομένου:
 - Άγρια βουλγαρική κατοχή σε ανατολική Μακεδονία και Θράκη με σκοπό την ντε φάκτο προσάρτηση αυτών των εδαφών στην Βουλγαρία.
- Αντίστοιχες κινήσεις των Ιταλών για ντε φάκτο προσάρτηση των Επτανήσων.
- Ενίσχυση ανθέλληνων αυτονομιστών (Τσάμηδων, λεγεωνάριων, κομιτατζήδων) εκ μέρους των Ιταλών
 - Διάλυση της οικονομίας, λεηλασία του όποιου πλούτου της χώρας, μεγάλα προβλήματα επισιτισμού, πείνα, λιμός. Για τα προβλήματα επισιτισμού βέβαια δεν ευθύνονταν μόνο οι κατακτητές αλλά μεγάλο μερίδιο ευθύνης είχαν και οι Άγγλοι με το ναυτικό αποκλεισμό που επέβαλλαν το 1941-42.

 Βάσει των παραπάνω, φαίνεται ότι σε ενδεχόμενη νίκη του Άξονα η Πατρίδα μας μπορεί να ακρωτηριαζόταν χάριν Ιταλών και Βουλγάρων. Η πραγματικότητα βέβαια είναι ότι ο Χίτλερ ποτέ δεν έδωσε την συγκατάθεσή του για την επίσημη προσάρτηση των Επτανήσων στην Ιταλία και της ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης στην Βουλγαρία, παρά μόνο είχε αρκεστεί να αφήσει τα θέματα ανοικτά για διευθέτηση μετά το τέλος του πολέμου.

Όπως και να'χει όμως ήταν μάλλον παρακινδυνευμένο για έναν Έλληνα να ευχόταν νίκη του Άξονα, μετά την κατάληψη της Ελλάδας απ΄τα κατοχικά στρατεύματα.
 Αν υπήρχαν κάποιοι γερμανόφιλοι που αδιαφορούσαν για τον πιθανό ακρωτηριασμό της Ελλάδας, τότε προφανώς και ήταν προδότες.
 Αντιθέτως, δεν μπορεί να χαρακτηριστούν αναλόγως όσοι εξ'αυτών βασιζόταν στον θεωρητικό φιλελληνισμό του Αδόλφου Χίτλερ και ήλπιζαν ότι μεταπολεμικά θα απαγόρευε την προσάρτηση ελληνικών εδαφών στην Ιταλία και την Βουλγαρία. 
Η Γερμανία όμως έχασε τον πόλεμο οπότε κανείς δεν ξέρει τι θα γινόταν στην περίπτωση αυτή.

 Συνοψίζοντας, το σίγουρο είναι ότι οι ιδεολόγοι εθνικοσοσιαλιστές γερμανόφιλοι την περίοδο της Κατοχής βρέθηκαν σε αδιέξοδο, έστω και αν δεν το παραδέχονταν.
 Αν δεν υπήρχαν οι ανθελληνικές αξιώσεις των Ιταλών και Βουλγάρων συμμάχων των Γερμανών, τότε τα πράγματα γι'αυτούς θα ήταν πολύ πιο απλά. Δεν ήταν όμως. 
 Και ποτέ δεν είναι απλά όταν οι ιδεολογικές κατευθύνσεις διαπλέκονται με στρατιωτικές συμμαχίες ή -πολύ περισσότερο- όταν έρχονται σε αντίθεση με αυτές. 

 Αυτό δεν το κατάλαβαν και έτσι βρέθηκαν εκτεθειμμένοι και με την ρετσινιά του προδότη.
 Δικαίως σε κάποιες περιπτώσεις, αδίκως σε κάποιες άλλες. 

ΕΑΜ-ΕΛΑΣ από τον μύθο στην πραγματικότητα. Τα μέλη της ΒΣΑ αναιρούν την κομματικά στρατευμένη αριστερή ιστοριογραφία

  Η ιστορία της Εθνικής Αντίστασης διακρίνεται για την αμφιλεγόμενη ταυτότητά της, λόγω των διαφορετικών απόψεων που υπάρχουν. Μια εποχή σχετικά κοντινή στο σήμερα εξακολουθεί να διχάζει. Αυτό γίνεται περισσότερο έντονο όταν η συγγραφή της ιστορίας γίνεται μέσα από την κομματική στράτευση. Στην ιστοριογραφία της περιόδου 1941-1949, συγκεκριμένα σε εκδόσεις μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1970, βλέπουμε ότι σε πολλές περιπτώσεις ισχύει η συγγραφή βιβλίων με αμιγώς κομματικά συμφέροντα και όχι ιστορικά τεκμήρια. Η μονόπλευρη αυτή προβολή των γεγονότων έφτασε στο σημείο να θεωρείται μοναδική αλήθεια για τα γεγονότα της περιόδου. Κάθε διαφορετική άποψη χαρακτηριζόταν ακόμη και με ύβρεις από προπαγανδιστές ιστορικούς της αριστερής ιστοριογραφίας (όχι βεβαίως απ΄ όλους). Έτσι ενώ τον Αύγουστο του 1949 ο εμφύλιος έληξε με οριστική ήττα των δυνάμεων της κομμουνιστικής άκρας αριστεράς, ειδικά μετά την μεταπολίτευση το ΚΚΕ κατάφερε να επιβάλει τις προπαγανδιστικές απόψεις του μέσα από πολλαπλές εκδόσεις αλλά και από τα Πανεπιστήμια, μέσω καθηγητών που ανήκουν στην λεγόμενη "αναθεωρητική σχολή". Ο Νίκος Μαραντζίδης πολύ εύστοχα έγραψε "[..] η αναθεωρητική σχολή, που κυριάρχησε στα χρόνια της μεταπολίτευσης και χαρακτηρίστηκε από τη "φιλοαριστερή" κλίση πολλών υποστηρικτών της, που σε κάποιες περιπτώσεις πήρε το χαρακτήρα της πολιτικής στράτευσης μέσω της επιστήμης" (1). Στο άρθρο αυτό θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας στη δράση του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και συγκεκριμένα στο πώς παρουσιάζεται η εν λόγω οργάνωση από τους συμμάχους αξιωματικούς της Συμμαχικής αποστολής, ούτε από εδεσίτες ούτε από ελασίτες.

Έντυ Μάγιερς.

 
Είναι αληθές ότι όλα αυτά τα χρόνια η αριστερά οργανωμένα έχει καταφέρει την υπερβολική εξύμνηση της εαμικής αντίστασης σε τέτοιο βαθμό, που προκαλεί απορίες για την αντικειμενικότητα των ερευνών. Υπό το κομμουνιστικό πρίσμα, η δράση του ΕΛΑΣ ήταν κρυστάλλινη και αν έγιναν κάποια λάθη αυτά δικαιολογούνται. Από την πλευρά των μη κομμουνιστικών και αντικομουνιστικών οργανώσεων επισημαίνονται τα πολλά σφάλματα του εαμικού κινήματος, συχνά ίσως με υπερβολικό τρόπο. Γι΄αυτό όπως προανέφερα, θα ασχοληθώ περισσότερο με τα όσα περιγράφουν τα μέλη της Βρετανικής Συμμαχικής Αποστολής για τον ΕΛΑΣ. Και αυτό γιατί αφενός θεωρούνται και είναι ουδέτερες - αντικειμενικές πηγές και γιατί αφετέρου δεν προβάλλονται τόσο όσο θα έπρεπε για την ακριβή κατανόηση των γεγονότων της εποχής. Τον Οκτώβριο του 1995, ο πρώτος αρχηγός της Βρετανικής αποστολής, Ταξίαρχος Έντυ Μάγιερς έδωσε μία συνέντευξη στον "Οικονομικό Ταχυδρόμο" με κύριο τίτλο "Ψευδής η ιστορία της αντίστασης που διδάσκεται σήμερα στην Ελλάδα". Σε ερώτηση του δημοσιογράφου για το αν τα ντοκουμέντα που θα κυκλοφορούσαν τότε, με αφορμή τη συμπλήρωση 50 ετών από την απελευθέρωση, θα απέδιδαν την ιστορική αλήθεια ο Μάγιερς απαντά: "Η σύντομη απάντηση στο ερώτημα είναι: Όχι. Κάθε άλλο. Μεγάλο μέρος των αναμνήσεων που γράφτηκαν και των στοιχείων που επιλεκτικά παρουσιάζονται απεικονίζουν αποκλειστικά την άποψη των συμβάντων από την διαστρεβλωμένη άποψη των κομμουνιστών. Δεν αποδίδουν τη συνολική εικόνα της Εθνικής Αντιστάσεως στην Ελλάδα, η οποία περιελάμβανε αρκετές άλλες αντιστασιακές οργανώσεις εκτός από το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Ελάχιστα στοιχεία αναφέρουν την συμβολή του ΕΔΕΣ. Δεν γίνεται σχεδόν καμμία μνεία για την ΕΚΚΑ της οποίας ο Αρχηγός Δημ. Ψαρρός δολοφονήθηκε από τον ΕΛΑΣ. Ακόμη ελάχιστα αναφέρονται για την πλατειά αντίθεση του κόσμου προς τον κομμουνισμό. Εάν ο ΕΔΕΣ δεν είχε κατορθώσει να επιζήσει μέχρι την αποχώρηση των Γερμανών από την Ελλάδα οι κομμουνιστές θα βρίσκονταν σε πάρα πολύ ισχυρή πολιτική θέση για να καταλάβουν την εξουσία με τη βοήθεια του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ".
      
Σε άλλο σημείο της συνέντευξης ο Μάγιερς ερωτώμενος για τον αν τελικά μόνο οι κομμουνιστές έκαναν αντίσταση - όπως συχνά προπαγάνδιζαν στελέχη της αριστεράς- δίνει την εξής απάντηση:  "Αυτό δεν είναι καθόλου ακριβές. Θα αναφερθώ στις προσωπικές μου εμπειρίες μια και ήμουνα τότε αρχηγός της Βρεταννικής Στρατιωτικής Αποστολής στην Ελλάδα, από το φθινόπωρο του 1942 έως το καλοκαίρι του 1943.Ο ΕΛΑΣ, το στρατιωτικό σκέλος του ΕΑΜ, δεν ήταν κατ’ ουδένα τρόπο ο μόνος που πολέμησε κατά των Γερμανών. Ο ΕΔΕΣ και η ΕΚΚΑ πολέμησαν εξ ίσου γενναία και πολύ συχνά η συνεισφορά τους, στην πολεμική προσπάθεια των Συμμάχων ήταν πιο σημαντική από την προσφορά του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Κι αυτό γιατί το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ περίμενε πάντα τις πολιτικές οδηγίες για το τι συνέφερε την ηγεσία να κάνουν ώστε να βρεθούν κατά το τέλος του πολέμου στην καλύτερη δυνατή θέση και να καταλάβουν την εξουσία. Αντίθετα ο ΕΔΕΣ και η ΕΚΚΑ ενδιαφέρονταν κυρίως να βοηθήσουν τους συμμάχους να κερδίσουμε τον πόλεμο". Ιδιαίτερη αξία έχει και ένα ακόμη μέρος της συνέντευξης του Ταξίαρχου Μάγιερς που αναφέρεται στην προπαγάνδα της αριστεράς: "[...] Το γεγονός ότι σήμερα, νεαροί καθηγητές Πανεπιστήμιων και δυστυχώς νεαροί δάσκαλοι διδάσκουν σε πανεπιστήμια και σχολεία ότι το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ ήταν η μόνη ανιστασιακή οργάνωση που πολέμησε κατά των Γερμανών με θλίβει βαθύτατα, γιατί σαφώς δεν είναι αλήθεια. Όλος ο ελληνικός λαός, στο σύνολο του, πολέμησε κατά του εχθρού και αρκετοί από αυτούς κάτω από την αιγίδα του ΕΔΕΣ και της ΕΚΚΑ, αντιστασιακές οργανώσεις που συνεισφέρανε συχνά πολύ περισσότερα στην πολεμική προσπάθεια των Συμμάχων από τον ΕΛΑΣ. Τούτο δεν σημαίνει ότι υποτιμώ τις προσπάθειες του ΕΛΑΣ. Υπήρχαν περιπτώσεις που οι μαχητές έδειξαν μεγάλη γενναιότητα. Δυστυχώς, όμως, οι ηγέτες τους – όπως εξήγησα ήδη – δρούσαν πάντοτε υπολογίζοντας τι θα τους βοηθούσε ώστε να καταλάβουν την εξουσία μετά το τέλος του πολέμου, για να εγκαθιδρύσουν ένα κομμουνιστικό καθεστώς. Εν πάση περιπτώσει, ουσιαστικά, ολόκληρο το ελληνικό έθνος αντιστάθηκε στον εχθρό".

Ουίλλιαμ Τζόρνταν.

   
Εξαιρετικής σημασίας πρωτογενής πηγή είναι και το βιβλίο του Ουίλλιαμ Τζόρνταν "ΕΑΜ η αλήθεια για το Ελληνικό δράμα", που κυκλοφόρησε το 1947. Ο Τζόρνταν ή Ταγματάρχης Μπίλ - όπως έμεινε γνωστός στο αντάρτικο- ήρθε στην Ελλάδα της κατοχής λίγο μετά την ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου. Δεκαπέντε μήνες έδρασε στα βουνά της Ηπείρου και της Αιτωλοακαρνανίας γνωρίζοντας από πρώτο χέρι πρόσωπα και οργανώσεις. Βλέποντας τη στάση των τμημάτων του ΕΛΑΣ που άφηναν στο απυρόβλητο τους κατακτητές έγραψε στο βιβλίο του: "Οι κομμουνιστές δεν είχανε καμμιάν όρεξη να χρησιμοποιήσουνε τους στρατιώτες τους για την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς. Φυλάγανε τις δυνάμεις τους για κάτι που θεωρούσανε πολύ σπουδαιότερο: την κατάληψη της εξουσίας στην κατάλληλη στιγμή. Θέλανε προ παντός να είναι σε θέση να επιβάλουνε τη δική τους κυβέρνηση στην Ελλάδα ως τετελεσμένο γεγονός όταν θα έφευγαν οι Γερμανοί" (2). Συνεχίζοντας αναφέρεται και στο διμέτωπο του Ζέρβα με Γερμανούς και ελασίτες: " Κάθε φορά όπου οι δυνάμεις του Ζέρβα εμπλέκονταν σε αγώνα με τους Γερμανούς, οι συμμορίες του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ χτυπούσανε προδοτικά τους μαχόμενους πατριώτες στα νώτα. Κάθε φορά όπου οι Γερμανοί εξαπέλυαν επίθεση εναντίον του Ζέρβα, επίθεση εναντίον του εξαπέλυαν ταυτόχρονα και οι κομμουνιστές" (3).  Ηχηρή απάντηση στα ψεύδη της ηγεσίας του ΕΛΑΣ περί συνεργασίας Ζέρβα - Γερμανών. Ο Τζόρνταν αναφέρεται αναλυτικά στην πολιτική του ΚΚΕ-ΕΑΜ περί κατασπίλωσης όλων όσων δεν συμφωνούσαν με τους σκοπούς του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η περίπτωση του Στέφανου Σαράφη. Από συνεργάτης των Ιταλών, φυλακισμένος από τον ΕΛΑΣ με διαπομπεύσεις, εξευτελισμούς, φτυσιές, με διασπορά φημών περί αποδεικτικών στοιχείων συνεργασίας του με τις δυνάμεις κατοχής που βεβαίως ήταν ανύπαρκτα, κατέληξε Στρατιωτικός αρχηγός του ΕΛΑΣ! Μέσα σε μία νύχτα οι κατηγορίες αποσιωπήθηκαν, ο Σαράφης μετατράπηκε σε λαϊκό αγωνιστή και οι κατηγορίες εναντίον του χαρακτηρίστηκαν ως λάθη και παρεξηγήσεις. Και ο Τζόρνταν τα αναφέρει αυτά, για να τονίσει το πόσο εύκολα η τότε κομμουνιστική προπαγάνδα δεν ήταν τίποτα άλλο πέρα από λασπολογία. Με την ίδια προπαγάνδα στράφηκε ο ΕΛΑΣ και κατά του Ζέρβα. Είχαν προηγηθεί τρεις περιπτώσεις προσέγγισης του αρχηγού του ΕΔΕΣ, από ηγετικά στελέχη του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ μεταξύ των οποίων και ο Άρης Βελουχιώτης, με σκοπό να απορροφηθεί ο Ζέρβας, δίνοντάς του τη θέση που αργότερα πήρε ο Σαράφης. Ο Ζέρβας λοιπόν μετά την άρνησή του λοιδορήθηκε σαν συνεργάτης των κατοχικών δυνάμεων.
Ο Τζόρνταν που πολεμούσε την ίδια περίοδο με τις δυνάμεις του ΕΔΕΣ έγραψε: "Το αίμα μου βράζει και η αγανάκτηση με πνίγει όταν διαβάζω άρθρα ή ανταποκρίσεις ασυνείδητων, πουλημένων ή αμαθών δημοσιογράφων, που τόσο εύκολα δέχονται να επαναλάβουν το άτιμο κομμουνιστικό ψέμμα πως τα παλληκάρια ακριβώς εκείνα που πολεμήσανε τον εχθρό στην Ελλάδα, είναι Κουίσλινγκς και προδότες. Εγώ όμως τα γνώρισα από κοντά τα γενναία παιδιά του Ζέρβα. Τα είδα να αγωνίζονται και τα θαύμασα. Τα είδα ξυπόλητα, πεινασμένα, με κουρελιασμένα ρούχα, βρεμένα ως το κόκκαλο, να έρχωνται από κάθε γωνιά και άκρη της Ελλάδος, διασχίζοντας λόγγους και δάση και περνώντας πάνω από χιονισμένες βουνοκορφές, για να πολεμήσουνε τους Γερμανούς. Ωστόσο το μόνο επιχείρημα που μπορέσανε να προβάλλουν οι κομμουνιστές για να δικαιολογήσουνε την προδοσία τους, ήτανε πως οι ήρωες αυτοί "συνεργάζονταν" με τον εχθρό. Τί άλλο μπορούσανε να πούν; Δεν μπορούσαν, βέβαια, να ομολογήσουνε πως είχαν εξαπολύσει τον εμφύλιο πόλεμο στην Ελλάδα επειδή η ψηφοδόχος είχε αποδείξει πως ο Ελληνικός Λαός δεν ήθελε τον Κομμουνισμό" (4). Κάνοντας λόγο για ψηφοδόχο ο Τζόρνταν αναφέρεται στις εκλογές που έλαβαν χώρα στην Ελεύθερη Ελλάδα την περίοδο Αυγούστου-Σεπτεμβρίου 1943, όπου απέδειξαν τη μικρή υποστήριξη του λαού στο ΕΑΜ ακόμη και σε περιοχές ολοκληρωτικά ελεγχόμενες από αυτό.
       Ο Τζόρνταν όμως δεν μένει μόνο εκεί. Αναφέρεται και στις προμήθειες που στάλθηκαν από τους Βρετανούς, σε λίρες, οπλισμό και πυρομαχικά. Είναι γνωστό σήμερα ότι μεγάλο μέρος του οπλισμού που χρησιμοποιήθηκε από τον ΕΛΑΣ στη μάχη της Αθήνας, τον Δεκέμβρη του 1944, είχε αποθηκευθεί από την πρώτη στιγμή για τον σκοπό αυτό. Δεν χρησιμοποιήθηκε δηλαδή για πόλεμο κατά των Γερμανοιταλών. Μας ενημερώνει ο Τζόρνταν: "Εμείς που αγωνιστήκαμε στην Ελλάδα κατά την κατοχή, ξέραμε πως ο ΕΛΑΣ ζητούσε όπλα και πυρομαχικά μόνο για τον εμφύλιο πόλεμο που προετοίμαζε.[...] Το σφάλμα του Τσώρτσιλ ήτανε που επέτρεψε να δοθούν όπλα και σφαίρες σε μιάν εγκληματική συμμορία, στο προδοτικό ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Εμείς ξέραμε πολύ καλά πως το μεγαλύτερο μέρος των όπλων και πυρομαχικών που ρίχνανε τ΄αεροπλάνα μας, αποθηκεύονταν για την κόκκινη "Μεγάλη Μέρα". Γι΄αυτό αποκαλώ το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ προδοτική οργάνωση. Γι΄αυτό καταγγέλω τους κομμουνιστές ως συμμάχους των Γερμανών. Αν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ είχε αληθινά αγωνιστή με τις ανταρτικές ομάδες του εναντίον των Γερμανών, οι Γερμανοί θα βρίσκονταν στην ανάγκη να συγκεντρώσουνε διπλάσιες στρατιωτικές δυνάμεις στην Ελλάδα. Την εποχή όμως εκείνη, δεν ήταν σε θέση ν΄αποσύρουν ούτε ένα λόχο από τ΄άλλα μέτωπα. Έτσι, θα υποχρεώνονταν να εγκαταλείψουνε την Ελλάδα ένα χρόνο τουλάχιστον νωρίτερα. Οι Έλληνες κομμουνιστές πρέπει να καθίσουν στο σκαμνί για την παράταση της γερμανικής κατοχής στην Ελλάδα" (5).  Σχετικά με τη δράση του ΕΛΑΣ, ο Θέμης Μαρίνος στο εξαιρετικά τεκμηριωμένο έργο του "Ο Εφιάλτης της Εθνικής Αντίστασης" αναφέρει την περιορισμένη δράση του ΕΛΑΣ κατά των κατακτητών ήδη από τις αρχές του 1943. Επιπλέον, στο θέμα των εξοπλισμών των οργανώσεων ο κ. Μαρίνος επισημαίνει πως ο ΕΛΑΣ κατά περιόδους είχε μικρότερο ποσοστό εξοπλισμού προερχόμενο από την Βρετανική Αποστολή ακριβώς για τον λόγο ό,τι δεν παρουσίαζε σοβαρές πολεμικές επιχειρήσεις στη δυτική Ελλάδα. Για την ακρίβεια ο κ. Μαρίνος έγραψε: "... ο ΕΛΑΣ δεν είχε σοβαρές πολεμικές δραστηριότητες εκτός από περιστασιακές μικροσυμπλοκές. Σχετικά, ο Τόμ Μπάρνες αναφέρει στην εμπιστευτική έκθεσή του προς το ΓΣΜΑ (CCA/108/13.6.44 - σελ. 4) ότι ο ΕΛΑΣ τις μεγαλοποιούσε στα χαρτιά και στην προπαγάνδα του. Και συνεχίζει: " σε μια επιδρομή 200 Γερμανών από την Γκότιστα στη Χώσεψη ο ΕΛΑΣ διεκδίκησε ότι σκότωσε 1200 ενώ είδα να φεύγει ο ΕΛΑΣ χωρίς να ρίξει ντουφεκιά" (6). Για την αποφυγή μαχών με τον εχθρό, που μετά η κομμουνιστική προπαγάνδα παρουσίασε ως σκληρές και αιματηρές μάχες του ΕΛΑΣ κάνει λόγο και ο Καπετάν Έκτορας στην έκθεσή του, που δημοσιεύθηκε αυτούσια από την Γρηγόρη Φαράκο στο β' τόμο του έργου του "Ο ΕΛΑΣ και η εξουσία". Δεν θα επεκταθώ γιατί στο άρθρο αυτό, όπως έγραψα, θα ασχοληθούμε μόνο με βρετανικές μαρτυρίες.

Θέμης Μαρίνος.

    
Η αντισυμμαχική στάση του ΕΛΑΣ στον αγώνα κατά του ολοκληρωτισμού, φαίνεται ξεκάθαρα στην πολιτική που ακολούθησε η ηγεσία του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ την περίοδο του φθινοπώρου του 1943. Μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας, ο ΕΛΑΣ εξαπέλυσε γενικό εμφύλιο πόλεμο. Ο Γουντχάουζ εξιστορεί αναλυτικά στο Μήλο της Έριδος (σελ. 240-257) όλη τη στάση του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ, καθώς και τη συμφωνία εκεχειρίας του με τους Γερμανούς με στόχο να τελειώνει και με τον Ζέρβα κάτι που τελικά δεν κατόρθωσε. Αναλυτικά αποσπάσματα έχω παραθέσει στα άρθρα περί της δήθεν συνεργασίας του Ναπολέοντα Ζέρβα με τους Γερμανούς. Την ίδια όμως περίοδο (Οκτώβριος '43) οι Βρετανοί αντέδρασαν έντονα στη συμπεριφορά αυτή του ΕΛΑΣ. Τόσο ο ίδιος ο Τσώρτσιλ μέσα από την Βουλή των Κοινοτήτων, όσο και άλλα πρόσωπα της κυβέρνησης όπως ο Άντονυ Ήντεν μέσα από το BBC κατηγόρησαν το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και συγκεκριμένα τον Βελουχιώτη σαν εγκληματία πολέμου. Μάλιστα, όπως γράφει ο Θέμης Μαρίνος το ΕΑΜ που έλεγχε απόλυτα τα ραδιόφωνα δεν άφηνε να περάσουν αυτές οι ειδήσεις (7). Ο Έλληνας αξιωματικός της Συμμαχικής αποστολής αναφέρει ξεκάθαρα πως "οι σχέσεις της Αποστολής με το ΕΑΜ είχαν βυθισθεί στο κατώτερο σημείο, αφού κατήγγειλε δημόσια τον ΕΛΑΣ για εξευτελισμό της αντιστάσεως κατά του κοινού εχθρού" (8). Ανάλογες αντιδράσεις υπήρξαν από τον στρατηγό Ουίλσον, τον Έντυ Μάγιερς μέσω τηλεγραφημάτων. Μέχρι και ρίψεις προκηρύξεων από συμμαχικά αεροσκάφη, προς τους αντάρτες του ΕΛΑΣ, πραγματοποιήθηκαν ώστε να στρέψουν τα όπλα κατά των Γερμανών και να πάψουν να υπακούν στις διαταγές του Γενικού Στρατηγείου του ΕΛΑΣ που ευθυνόταν για τον πρώτο εμφύλιο πόλεμο.
      Βλέπουμε λοιπόν, ότι το ΕΑΜ-ΕΛΑΣ αγιοποιήθηκε σε υπερβολικό βαθμό από την κομματικά στρατευμένη ιστοριογραφία. Η επιλεκτική παράθεση και η προβολή μόνο εαμικών πηγών αποδεικνύει τους σκοπούς της αριστερής ιστοριογραφίας που έχει ως στόχο τη διαστρέβλωση της αλήθειας προφανώς για πολιτικά κίνητρα. Δεν εξηγείται αλλιώς η πλήρης αποσιώπηση των συμμαχικών πηγών. Εκτός και αν κάποιοι διαλέγουν με κριτήρια ποιες πηγές εξ υμνούν τον ΕΛΑΣ και ποιες όχι. Κατά τη γνώμη μου είναι απαράδεκτο από τον οποιονδήποτε να μπερδεύει τα πολιτικά-κομματικά οφέλη με την ιστορία.


Πηγή: http://ellhnikaxronika.blogspot.gr/2014/04/blog-post.html

Κριτική σε άρθρο του Νίκου Χιδίρογλου για την ΠΑΟ

Πριν από ένα μήνα περίπου, ο συγγραφέας Νίκος Χιδίρογλου έγραψε αυτό το ενδιαφέρον άρθρο που δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της εφημερίδας "Ελεύθερη Ώρα" σχετικά με την αντιστασιακή οργάνωση ΠΑΟ.
 Παρά το ενδιαφέρον του θέματος, απεδείχθη για ακόμα μία φορά το πόσο επιπόλαιοι είναι οι δεξιοί τύπου Χιδίρογλου όταν επιλέγουν να ασχοληθούν με τέτοια ζητήματα.

Πριν ασχοληθούμε όμως με το θέμα, παραπέμπουμε τους αναγνώστες σε δύο άρθρα του ιδίου σχετικά με την υπόθεση Μπαλτάκου: εδώ και εδώ.
Όπως είναι προφανές απ΄τα δύο παραπάνω άρθρα του, ο κ.Χιδίρογλου τάσσεται αναφανδόν υπέρ της μνημονιακής ΝΔ και στρέφεται με ιδιαίτερο φανατισμό εναντίον της Χρυσής Αυγής.
 Αυτήν την στάση του την αφήνουμε στην κρίση των αναγνωστών.

 Όσον αφορά το άρθρο του για την ΠΑΟ, ο Χιδίρογλου προσπαθεί σε γενικές γραμμές να την ηρωοποιήσει. Γράφει κάποια σωστά πράγματα υπέρ της, που έχουν να κάνουν με την καθοριστική συμμετοχή αξιωματικών της ΠΑΟ στην μεγαλειώδη μάχη του Φαρδύκαμπου, με την δολοφονική δράση του ΕΛΑΣ κατά της ΠΑΟ αλλά και με την σπίλωση των μελών της ακόμα και μετά θάνατον εκ μέρους της αριστερής παρα-ιστοριογραφίας.
 Σε αυτά έχει δίκιο και καλώς τα αναφέρει. Δεν ανακαλύπτει βέβαια και την Αμερική, αλλά κάθε σωστή ιστορική αναφορά είναι ευπρόσδεκτη.

 Εκεί που πέφτει σε τοίχο ο Χιδίρογλου είναι όταν προσπαθεί να αναλύσει βαθύτερα το ζήτημα.
 Γράφει, αναφερόμενος στο συλλογικό έργο "Οι άλλοι καπετάνιοι" που ήταν σε επιμέλεια Νίκου Μαραντζίδη:
 "Στο ίδιο βιβλίο διαβάζουμε πως όσοι συμμετείχαν στις εθνικές αντιστασιακές οργανώσεις, πολεμούσαν μέχρι το τέλος «σε έναν διμέτωπο αγώνα ενάντια στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ» (σελ. 19)."

 Για να δούμε όμως τι έγραφε ο Νίκος Μαραντζίδης στην σελ.19:
 " Κάτω απ΄τον τίτλο του αντικομμουνιστή ενόπλου παρουσιάζονται τρεις βασικές κατηγορίες καπεταναίων:
 α) αυτοί οι οποίοι συμμετείχαν  σε αντιστασιακές οργανώσεις πολεμώντας μέχρι το τέλος της Κατοχής σε έναν διμέτωπο αγώνα ενάντια στους στρατούς κατοχής και απ΄το 1943 ενάντια στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ
β) όσοι συνεργάστηκαν αμέσως με τις δυνάμεις κατοχής συγκροτώντας ένοπλα σώματα, όπως ο Πούλος
γ) αυτοί που, ξεκινώντας να δημιουργήσουν αντιστασιακές ομάδες, οδηγήθηκαν μέσω της εμφύλιας σύγκρουσης του 1943-44 σε σταδιακή συνεργασία με τους Γερμανούς, αναγορεύοντας σε σημαντικότερο παράγοντα τον κίνδυνο κυριαρχίας του ΕΑΜ και του ΚΚΕ στο μεταπολεμικό πολιτικό σκηνικό"

Βλέπουμε ότι ο Χιδίρογλου αναφέρθηκε μόνο στην πρώτη κατηγορία (δηλαδή σε αυτούς που έκαναν διμέτωπο αγώνα απέναντι στο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ και στους κατακτητές), και αποσιωπεί τις άλλες δύο.
 Μόνο που αυτή η πρώτη κατηγορία έχει να κάνει κυρίως με την ΕΔΕΣ του Ζέρβα και με τις ΕΑΟ/ΕΣΕΑ του Τσαούς Αντών. Αυτές ήταν οι εθνικές αντιστασιακές οργάνωσεις που επιδόθηκαν σε διμέτωπο αγώνα ως το τέλος της Κατοχής κατά κατακτητών και ελασιτών.
 Για την ΠΑΟ, η αλήθεια είναι ότι δεν πρόλαβε να εμπλακεί σε έναν εκτεταμμένο διμέτωπο αγώνα διότι δεν μπόρεσε να αποκτήσει την απαραίτητη δυναμική που θα της επέτρεπε να κάνει κάτι τέτοιο.
 Μοναδική εξαίρεση ήταν το (ισχυρότερο συγκριτικά) τμήμα της ΠΑΟ που δρούσε στην περιοχή του Κιλκίς με επικεφαλείς τους Μήτσου-Τζαμαλούκα και πολεμούσε ταυτόχρονα ελασίτες και κατακτητές εώς τον Ιανουάριο του 1944 οπότε και αυτοδιαλύθηκε λόγω ελλείψεως πυρομαχικών.

Η πραγματικότητα είναι ότι ο όποιος διμέτωπος αγώνας της ΠΑΟ δεν κράτησε ως το τέλος της Κατοχής. Άλλωστε τον Ιανουάριο του 1944 η οργάνωση ανακοίνωσε επισήμως την διάλυση των ένοπλων τμημάτων της.
 Γενικότερα, οι μαχητές της ΠΑΟ κατά κανόνα ανήκαν στην τρίτη κατηγορία, κατά Μαραντζίδη. Δηλαδή ήταν αυτοί που ενώ ξεκίνησαν αρχικά με διάθεση για αγώνα κατά των κατακτητών, στην πορεία προχώρησαν σε σταδιακή συνεργασία με τους Γερμανούς προκειμένου να αντισταθούν στο κομμουνιστοκίνητο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ. Και η γνώμη μας είναι ότι ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΕΚΑΝΑΝ, διότι ήταν το μόνο που μπορούσαν να κάνουν προκειμένου να επιβιώσουν απέναντι στους κομμουνιστές.
 Ο Χιδίρογλου όμως αυτό δεν τολμάει να το γράψει, από φόβο -προφανώς- μην τυχόν και χαρακτηριστεί ως "υμνητής αυτών που εξοπλίστηκαν απ΄τους Γερμανούς". Οι τυπικές φοβίες των απανταχού δεξιών...
 Αντ'αυτού προβαίνει σε επιλεκτικές αναφορές απ΄τα γραπτά του Μαραντζίδη και προσπαθεί να παρουσιάσει την ΠΑΟ σαν οργάνωση που έκανε διμέτωπο αγώνα ως το τέλος της Κατοχής, κάτι ανακριβές που δεν μπορεί να σταθεί σε ιστορική κριτική.

Σε κάποιο άλλο σημείο προσπαθεί να χρωματίσει πολιτικά την ΠΑΟ, όταν αναπαράγει άπο διαδικτυακή πηγή (που δεν κατονομάζει) τα εξής:
  "Ιδρύθηκε στις 10 Ιουλίου 1941 στη Θεσσαλονίκη (αρχικά, ως Υ.Β.Ε.), από πατριώτες αξιωματικούς του κεντροδεξιού πολιτικού χώρου." 

 Όντως η ΠΑΟ ιδρύθηκε αρχικά ως ΥΒΕ στην Θεσσαλονίκη στις 10/07/1941, αλλά αυτό το περί κεντροδεξιού χώρου δεν κολλάει πουθενά.
 Καταρχήν, τότε ο όρος κεντροδεξιά ήταν άγνωστος, και φυσικά κανείς εκ των 4 ιδρυτών αξιωματικών των ΥΒΕ (μετέπειτα ΠΑΟ) δεν δήλωνε κεντροδεξιός. Δεν βλέπουμε για ποιον λόγο θα πρέπει να πιστωθούν πολιτικά στην κεντροδεξιά (δηλαδή στην ΝΔ) 73 χρόνια μετά...

 Προφανώς ο Χιδίρογλου πιστεύει ότι οι ιδρυτές της ΥΒΕ/ΠΑΟ άνηκαν στον χώρο των λαϊκών/βασιλοφρόνων που μπορεί να θεωρηθεί ως πρόγονος της πολυαγαπημένης του ΝΔ.
 Όμως για τους 3 εκ των 4 ιδρυτών της ΥΒΕ/ΠΑΟ, δηλαδή τους Δόρτα, Σακελλαρίδη, Μπάρμπα, δεν υπάρχουν στοιχεία για τις πολιτικές τους πεποιθήσεις την εποχή εκείνη.
 Ενώ ο τέταρτος, ο Ιωάννης Παπαθανασίου, που ως παλιότερος αξιωματικός ήταν και ο άτυπος επικεφαλής της ΥΒΕ στην ίδρυσή της, ήταν φανατικός βενιζελικός δημοκρατικός με ενεργό συμμετοχή στο κίνημα της Εθνικής Αμύνης. Αυτό το λέει τόσο ο γιος του Παρμενίων Παπαθανασίου ("Για τον ελληνικό βορρά", σελ.170) όσο και ο έτερος ιστοριογράφος της ΠΑΟ Αθανάσιος Φροντιστής ("ΠΑΟ Ιστορία και προσφορά της στην εθνική αντίσταση 1941-1945" σελ.26).
 Στις ίδιες πηγές αναφέρεται ότι στο βενιζελικό κίνημα της Εθνικής Αμύνης συμμετείχαν, ως ένθερμοι δημοκρατικοί που ήταν, και οι επιτελάρχες της ΠΑΟ Αργυρόπουλος και Αβδελάς, καθώς και ο Γιώργος Θέμελης.
 Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι η ΠΑΟ ήταν χρωματισμένη πολιτικά. Σε καμμία περίπτωση.
 Σημαίνει όμως ότι συνιστά μέγιστη ανακρίβεια να ισχυρίζεται κάποιος ότι ιδρύθηκε από ....κεντροδεξιούς....


 Υ.Γ: Χθες το βράδυ στην εκπομπή του Στέφανου Χίου, ένας άλλος δεξιός (ο οποίος είναι ΔΥΣΤΥΧΩΣ και υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος με την "Ελληνική Αυγή για την Αθήνα"), ο Χρήστος Γούδης χαρακτήρισε εθνικιστή τον Κ.Καραμανλή (όχι τον κουρασμένο της Ραφήνας, τον άλλο.. τον θείο...) και εθνικιστικό κόμμα την ΕΡΕ!!! 
 Από σεβασμό και μόνο στον ευρύτερο αγώνα της Χρυσής Αυγής, συγκρατούμε -έστω και με δυσκολία- τα σχόλια για τον κ.Γούδη...

Απρίλιος του 1941: Όταν οι σύμμαχοι(;) Βρετανοί πρότειναν στην Τουρκία να καταλάβει νησιά του βορείου Αιγαίου

Την εποχή της κατάρρευσης του ελληνικού μετώπου τον Απρίλιο του 1941 υπήρχε ένα έντονο διπλωματικό παρασκήνιο το οποίο δυστυχώς δεν εξυπηρετούσε τα ελληνικά συμφέροντα. Χαρακτηριστικό ήταν το παράδειγμα της υπόθεσης που άνοιξε σχετικά με την τύχη των τριών νησιών του βορείου Αιγαίου. Της Χίου, της Μυτιλήνης και της Λήμνου.

Αποκαλυπτικός είναι ο Β.Παπαδάκης στο έργο του "Διπλωματική ιστορία του ελληνικού πολέμου 1940-1945".
 Ας δούμε τι έλεγε (σελ.199-200):


  







Πραγματικά εντυπωσιακός ο ισχυρισμός του Φόρειν Όφις. Οι ιθύνοντές του θεωρούσαν ότι ήταν προς το συμφέρον και των Ελλήνων να καταλάβουν οι Τούρκοι αυτά τα νησιά, "προσωρινά"..
Φυσικά, όλοι ξέρουν ότι στις περιπτώσεις αυτές, ισχύει το "ουδέν μονιμότερον του προσωρινου"...

 Οι Τούρκοι δεν άφησαν την ευκαιρία να πέσει κάτω και προέβησαν σε σχετικό αίτημα προς τους Γερμανούς:
 
  Οι Τούρκοι δηλαδή ζήτησαν την συγκατάθεση των Γερμανών, ώστε να καταλάβουν αυτά τα τρία νησιά, και είχαν το θράσος να παρουσιάζουν αυτήν την κίνηση ως "υπηρεσία" προς την ελληνική πλευρά!

Ευτυχώς οι Γερμανοί δεν έλαβαν σοβαρά υπόψη τους αυτές τις τουρκο-βρετανικές προτάσεις και κατέλαβαν τα νησιά.
 Είναι απ΄τις περιπτώσεις που μπορούμε να πούμε ότι η γερμανική κατάληψη ελληνικών εδαφών περισσότερο καλό έκανε παρά κακό. Αν σε κάποιους αυτό φαίνεται οξύμωρο, ας σκεφτούν ποια θα ήταν η εξέλιξη της ιστορίας αν υλοποιούνταν τα παραπάνω σχέδια Βρετανών και Τούρκων.
 Οι Τούρκοι θα εγκαθίσταντο στα νησιά, ο ντόπιος ελληνικός πληθυσμός θα ήταν στο έλεος τους και φυσικά μετά την λήξη του πολέμου θα διεκδικούσαν ντε φάκτο δικαιώματα επ'αυτών.
Το πιθανότερο είναι ότι η Χίος, η Μυτιλήνη και η Λήμνος θα είχαν την τύχη της Ίμβρου και της Τενέδου..