Ο ρόλος του Ιβάν Μιχαήλωφ στο μακεδονικό ζήτημα - μέρος β'

 Το εγχείρημα των Ιταλών με τους κομιτατζήδες απέτυχε, η Ιταλία λίγο αργότερα συνθηκολόγησε και οι Γερμανοί τους αντικατέστησαν σε ρόλο κατοχικών δυνάμεων στην δυτική Μακεδονία.
 Ο Μιχαήλωφ δεν αδράνησε. Απ΄τον Αύγουστο του '43 είχε προσεγγίσει τους Γερμανούς (αναφέρεται ότι επισκέφτηκε το Βερολίνο και ήρθε σε επαφή με τον Χάινριχ Χίμλερ) και τους πρότεινε την συγκρότηση ένοπλων τμημάτων της ΕΜΕΟ που θα δρούσαν στο πλάι των κατοχικών δυνάμεων κατά των ανταρτών στην δυτική Μακεδονία. Εκτός απ΄το στρατιωτικό σκέλος, ο Μιχαήλωφ μέσω των επαφών του με Γερμανούς αξιωματούχους προσπαθούσε να προετοιμάσει το έδαφος για την ίδρυση της "Μεγάλης Μακεδονίας".
 Το ενδεχόμενο όμως της δημιουργίας μιας "Μεγάλης Μακεδονίας", θα ξεσήκωνε θύελλα αντιδράσεων σε Ελλάδα και Αλβανία, αλλά κυρίως στη Βουλγαρία η οποία αποτελούσε και τον ισχυρότερο σύμμαχο της γερμανικής πολιτικής στα Βαλκάνια. Επομένως, παρ’ όλη την ανάγκη για έμψυχο δυναμικό στο χώρο της Μακεδονίας και τα στρατιωτικά οφέλη από μια πιθανή συνεργασία με την ΕΜΕΟ, ο γερμανός υπουργός Εξωτερικών Ρίμπεντροπ θεώρησε απαραίτητο να διακοπεί κάθε είδους υποστήριξη προς τον Μιχαήλωφ.

 Στο πλαίσιο της γερμανικής εξωτερικής πολιτικής στα Βαλκάνια η Βουλγαρία ήταν το κυριότερο στήριγμά της και θα έπρεπε να αποφευχθεί κάθε ενέργεια η οποία θα μπορούσε να επιφέρει προβλήματα στις σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών, Γερμανίας- Βουλγαρίας.
 Η γερμανική συνεργασία στη δημιουργία ανεξάρτητης Μακεδονίας ήταν σίγουρο ότι θα δυσαρεστούσε τη βουλγαρική κυβέρνηση η οποία θα θεωρούσε την κίνηση αυτή ως στρεφόμενη εναντίον της. Τα επιπρόσθετα κατοχικά βάρη που είχε επωμιστεί άλλωστε η Βουλγαρία σε Σερβία και Ελλάδα την τελευταία περίοδο δεν άφηναν περιθώρια ελιγμών στην γερμανική κυβέρνηση.
  Πρωταρχικό ρόλο στην παρούσα φάση έπαιζε η διασφάλιση των καλών σχέσεων με τη σύμμαχο Βουλγαρία και άρα η γερμανική κυβέρνηση δεν θα υποστήριζε τη θέση για ανεξάρτητη Μακεδονία ή την ένωση του ευρύτερου μακεδονικού χώρου με τη Βουλγαρία για να εξασφαλίσει τη στρατιωτική συνεργασία με τη ΕΜΕΟ. Υπό το βάρος όλων αυτών των παραγόντων, ο Χίτλερ δεν ενέκρινε τις πρωτοβουλίες που είχαν αναλάβει οι γερμανικές μυστικές υπηρεσίες και δεν συναίνεσε στην ανακήρυξη μιας ανεξάρτητης Μακεδονίας.

 Παρ'όλ'αυτά, σιωπηρά οι Γερμανοί εκπαίδευσαν στελέχη της ΕΜΕΟ στο Ζάγκρεμπ και το Βερολίνο και τους απέστειλαν στην βόρεια Ελλάδα όπου εντάχτηκαν στην Οχράνα. Οι επαφές με τον Μιχαήλωφ διακόπηκαν -επιφανειακά τουλάχιστον- για να αποφευχθεί η σύνδεση της γερμανικής πολιτικής με την προπαγάνδα υπέρ της ανεξάρτητης Μακεδονίας, ωστόσο οι Γερμανοί συνεργάζονταν με τον Ντίμιταρ Τσίλεφ, μέλος της ΕΜΕΟ και έναν από τους πιο έμπιστους ανθρώπους του Μιχαήλωφ.
 Μόλις το καλοκαίρι του 1944 συγκροτήθηκαν τρία "μακεδονικά τάγματα" σε  Έδεσσα, Καστοριά και στο Ξυνό Νερό της Φλώρινας. Η βάση τους ήταν οχρανίτες (όσοι από αυτούς δεν είχαν μεταπηδήσει στο κομμουνιστικό αυτονομιστικό ΣΝΟΦ) και στελέχη της ΕΜΕΟ. Εξοπλίστηκαν απ΄τους Γερμανούς και ήταν υπό την διοίκησή τους. Σημαντικό ρόλο στην οργάνωση αυτών των μονάδων έπαιξε ο απόστρατος βούλγαρος αξιωματικός Γκιόργκι Ντίμτσεφ που ήταν στενός συνεργάτης του Μιχαήλωφ.

 Ούτε αυτό το εγχείρημα όμως είχε κάποιο αποτέλεσμα. Με δεδομένο ότι η τροπή του πολέμου ήταν μη-αναστρέψιμη και η ήττα του Άξονα αναπόφευκτη, πολλοί εκ των εξοπλισμένων βουλγαρίζοντων διαπραγματεύονταν την μεταπήδησή τους στον ΕΛΑΣ. Μεταξύ αυτών ήταν ακόμα και ο Ντίμτσεφ που είδαμε παραπάνω.
 Ο Μιχαήλωφ μετά από διαβουλεύσεις με συνεργάτες του κατάλαβε πλέον ότι η ίδρυση ανεξάρτητου μακεδονικού κράτους όπως ο ίδιος το επιδιωκε ήταν ανέφικτη. Πέραν όλων των άλλων, υπήρχαν πλέον και οι παρτιζάνοι του Τίτο οι οποίοι μπορεί επίσης να μιλούσαν για αυτόνομη Μακεδονία ενταγμένη όμως στην ομοσπονδιακή Γιουγκοσλαβία. Ο Μιχαήλωφ ακολούθησε τους Γερμανούς στην αποχώρησή τους απ΄τα Βαλκάνια.


 Αυτή ήταν περιληπτικά η πορεία του φανατικού βουλγαρομακεδόνα Ιβάν Μιχαήλωφ. Επρόκειτο για μία ιδιάζουσα περίπτωση βούλγαρου ηγέτη που ησχολείτο αποκλειστικά και μόνο με το μακεδονικό, με αποτέλεσμα να μπορεί να χαρακτηριστεί περισσότερο τοπικιστής παρά εθνικιστής.
 Οι επιδιώξεις του περί δημιουργίας "Μεγάλης Μακεδονίας" ήταν εκτός πραγματικότητας καθώς ουσιαστικά στρεφόταν εναντίον όλων των εθνικών και πολιτικών στρατοπέδων της νότιας βαλκανικής, ενώ και από στρατιωτικής άποψης η οργάνωσή του ΕΜΕΟ ποτέ δεν απέκτησε αξιοσημείωτη δυναμική. Ο ίδιος δεν προσέγγισε τους κομμουνιστές, εν εντιθέσει με το σύνολο των κομιτατζήδων/οχρανιτών, και παρέμεινε σταθερά αντικομμουνιστής και γερμανόφιλος.
 Το μόνο που κατάφερε ήταν να ρίξει περισσότερο λάδι στην φωτιά του πολέμου και να συνεισφέρει ακουσίως στην ενίσχυση του τιτοϊκού "μακεδονισμού" που διέφερε ουσιωδώς απ΄τον βουλγαρομακεδονισμό που πρέσβευε ο ίδιος.

 Ένα πολύ ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι οι απόψεις του αντικομμουνιστή γερμανόφιλου Ιβάν Μιχαήλωφ περί ανεξάρτητης Μακεδονίας ταυτίζονται με τις απόψεις των Βούλγαρων κομμουνιστών πάνω στο θέμα:  http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2014/03/blog-post_28.html


 Τα στοιχεία για τις δύο αναρτήσεις προέρχονται απ΄το έργο: "Πτυχές της δράσης της Οχράνα με βάση νεότερες βουλγαρικές πηγές (1941-1943)" της Όλγας Μπελεγάκη.

Ο ρόλος του Ιβάν Μιχαήλωφ στο μακεδονικό ζήτημα - μέρος α'

Ο Ιβάν Μιχαήλωφ ήταν ένα απ΄τα πρόσωπα που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στον ευρύτερο μακεδονικό χώρο, όχι μόνο κατά την διάρκεια του Β'Π.Π. και της Κατοχής αλλά και από νωρίτερα.
 Το 1924 ανέλαβε την ηγεσία του εθνικιστικού τμήματος της Εσωτερικής Μακεδονικής Επαναστατικής Οργάνωσης (ΕΜΕΟ, στα σλάβικα λέγεται VMRO και εξακολουθεί να υφίσταται σήμερα ως κυβερνόν κόμμα των Σκοπίων) μετά την κρίση στους κόλπους της συγκεκριμένης βουλγάρικης οργάνωσης. Σκοπός της ΕΜΕΟ ήταν η προσάρτηση της Μακεδονίας στην Βουλγαρία, αλλά αν αυτό δεν ήταν εφικτό τότε αποδεχόταν και την ιδέα της αυτονόμησης της Μακεδονίας ως πρελούδιο της προσάστησής της στην Βουλγαρία.
 Ο Μιχαήλωφ ήταν εναντίον κάθε βουλγαρογιουγκοσλαβικής προσέγγισης που επιχειρούσε η βουλγάρικη κυβέρνηση, και είχε έρθει σε επαφή με την Ιταλία του Μουσσολίνι που βρισκόταν σε ανταγωνισμό με την Γιουγκοσλαβία για διάφορα ζητήματα, καθώς και με τους Κροάτες εθνικιστές Ουστάσι του Πάβελιτς.

Από τις αρχές του 1930 η Μιχαηλωφική ΕΜΕΟ, έχοντας τον απόλυτο έλεγχο στη βουλγαρική Μακεδονία, απομακρύνθηκε από την πολιτική ιδέα της αυτονομίας της Μακεδονίας που θα αποτελούσε μέσο προσάρτησης στη Βουλγαρία και προπαγάνδιζε την ίδρυση ενός ανεξάρτητου κράτους στο χώρο της Μακεδονίας με βουλγαρικό χαρακτήρα. Για την ΕΜΕΟ η πολιτική ταυτότητα «Μακεδών» ήταν απόλυτα συμβιβάσιμη με την εθνική ταυτότητα Βούλγαρος.
  Όταν ο Μιχαήλωφ συνειδητοποίησε ότι τα συμφέροντα του βουλγαρικού κράτους δεν συνέπιπταν με αυτά των Βουλγαρομακεδόνων, επιδίωξε την ίδρυση ενός νέου κράτους δηλαδή, ενός δεύτερου βουλγαρικού κράτους στη Μακεδονία. Το κράτος αυτό θα είχε προνομιακές σχέσεις με τη Βουλγαρία, αλλά παράλληλα θα ακολουθούσε μια πολιτική ανεξάρτητη από εκείνη της Σόφιας επιζητώντας ταυτόχρονα και την πολιτική αυτονομία του βουλγαρικού τμήματος της Μακεδονίας.
  Αυτή η νέα θέση της ΕΜΕΟ είχε προκαλέσει σοβαρές αντιδράσεις στο εσωτερικό της Βουλγαρίας, με αποτέλεσμα το 1934 η καινούρια βουλγαρική κυβέρνηση του Γκεοργκίεφ να διαλύσει βιαίως την ΕΜΕΟ. Ο Μιχαήλοφ κατέφυγε αρχικά στην Τουρκία.

 Μετά την κατάληψη της Γιουγκοσλαβίας απ΄τα γερμανικά στρατεύματα και την διάλυσή της το 1941, ο Μιχαήλωφ εγκαταστάθηκε στο Ζάγκρεμπ στα πλαίσια της συνεργασίας του με τους Ουστάσι. Παρά την αμνηστία που του χορηγήθηκε απ΄την βουλγαρική κυβέρνηση δεν επέστρεψε στην Βουλγαρία και σιγά-σιγά διαχώριζε την θέση του από αυτή. Ο λόγος ήταν ότι έβλεπε ότι η επιδιωκόμενη ένωση ολόκληρης της Μακεδονίας με τη Βουλγαρία δεν θα πραγματοποιούνταν και ότι ο ντόπιος πληθυσμός της σέρβικης Μακεδονίας (σημερινά Σκόπια) εξέφραζε πλέον ανοιχτά τη δυσαρέσκειά του προς τη βουλγαρική κατοχική διοίκηση. Συγχρόνως ο Μιχαήλωφ έβλεπε ότι η εξέλιξη του πολέμου δεν ήταν υπέρ του Άξονα.
 Έτσι η ΕΜΕΟ επανήλθε στο σύνθημα "Ενιαία και ανεξάρτηση Μακεδονία", χωρίς όμως να υποστηρίζει τη ύπαρξη μακεδονικού έθνους, καθώς θεωρούσε ότι η Μακεδονία αποτελούσε απλά μια γεωγραφική έννοια, μη αναγνωρίζοντας το Μακεδονικό έθνος σαν εθνογραφική οντότητα. Για τον Μιχαήλωφ οι Μακεδόνες δεν ήταν τίποτα άλλο παρά Μακεδόνες Βούλγαροι. 
 Αυτό που προείχε για τον Μιχαήλωφ σε κάθε περίπτωση, ήταν η προώθηση των βουλγαρομακεδονικών συμφερόντων και όχι το σύνολο της βουλγαρικής εξωτερικής πολιτικής. Στο γεγονός αυτό οφείλεται σε σημαντικό βαθμό και η διαφοροποίηση της πολιτικής της ΕΜΕΟ από την επίσημη βουλγαρική πολιτική. Για τον Μιχαήλωφ αποτελούσε απαραίτητη προϋπόθεση η ενοποίηση ολόκληρου του μακεδονικού χώρου.

 Όσον αφορά την Ελλάδα, ο Μιχαήλωφ έπαιξε σημαντικό παρασκηνιακό ρόλο στον εξοπλισμό των βουλγαρίζοντων σλαβόφωνων της δυτικής Μακεδονίας το 1943. Κατόπιν πιέσεών του, και με την μεσολάβηση του ηγέτη της Κροατίας Άντε Πάβελιτς, πείστηκαν οι Ιταλοί να επιτρέψουν τον εξοπλισμό των βουλγαρίζοντων. Σημαντικό ρόλο σε αυτά τα γεγονότα έπαιξαν Βούλγαροι αξιωματικοί όπως οι Κάλτσεφ και Μλαντένωφ και ο βουλγαρόφιλος Ιταλός υπολοχαγός Ραβάλι.
 Έτσι ιδρύθηκε τον Μάρτιο του 1943 στην Καστοριά το "Βουλγαρο-Μακεδονικό Επαναστατικό Κομιτάτο παρά τω Άξονι", που λεγόταν και  Αξονομακεδονικό Κομιτάτο ή απλά Κομιτάτο, και τα μέλη του έμειναν γνωστοί ως κομιτατζήδες ή οχρανίτες (Οχράνα ήταν η ονομασία της "αστυνομίας" του Κομιτάτου).
 Η βουλγαρική κυβέρνηση ήταν επιφυλακτική απέναντι στον εξοπλισμό των κομιτατζήδων, εν αντιθέσει με την ΕΜΕΟ του Μιχαήλωφ που στήριζε ανοιχτά το Κομιτάτο.

Οι κρατούμενοι των ανταρτών στη Δυτική Μακεδονία: 1941 -1949

 του Αθανασίου Καλλιανιώτη

Αναλύοντας θεωρητικά το φαινόμενο της κράτησης ανθρώπων από ανθρώπους, υποθέτει κανείς ότι και οι αντάρτες της Δυτικής Μακεδονίας στην περίοδο της δεκαετίας του ΄40 δεν αποτελούσαν εξαίρεση: με την αρωγή της εμπειρικής έρευνας αποδεικνύεται της θεωρίας το αληθές. Για να ερμηνευτούν οι αιτίες, να τοποθετηθεί το θέμα στο ιστορικό του πλαίσιο, να συγκριθεί με τα παρελθόντα και τα επιόντα κλπ. τα 20΄ της σημερινής εκφώνησης δεν είναι αρκετά, οπότε θα ξοδευτούν αυτά σε απλούστερα ζητήματα:
α) στην ανάλυση του τίτλου
β) στη σκιαγράφηση των κινήτρων και
γ) στο σκόρπισμα πάνω στο τραπέζι ορισμένων λεπτομερειών του παιχνιδιού μεταξύ κρατούντων και κρατουμένων.
Τα υπόλοιπα αποτελούν τμήμα ενός ευρύτερου έργου, το οποίο συν τοις άλλοις ιχνηλατεί τις ομοιότητες και τις διαφορές μεταξύ των ομάδων στην προσπάθειά τους για την κατάκτηση ή τη διατήρηση της εξουσίας. Σ΄ αυτό αριθμούνται ονομαστικά όλοι οι φονευθέντες της δεκαετίας του ΄40 στη Δυτική Μακεδονία και η χαρτογράφηση αυτών προβλέπεται ότι θα ξεριζώσει εσφαλμένες αντιλήψεις, που ως ζιζάνια ταλαιπωρούν το γόνιμο έδαφος της ιστορίας.

Ιστορικές διασαφηνίσεις
Τα εννέα χρόνια της αντάρτικης δραστηριότητας δεν είναι ομοιογενή. Φθινόπωρο του 1941 πυκνώνει στην  περιοχή η ένοπλη άρνηση εναντίον των οργάνων του κράτους με αποκορύφωμα τη σύλληψη και ολιγοήμερη κράτηση μιας ομάδας χωροφυλάκων στις στάνες του ΒΔ Βερμίου από ενόπλους του χωριού Μεσόβουνο. Το επόμενο έτος δεν συναντώνται φανερές κινήσεις ενόπλων, εκτός από ελάχιστους δραπέτες των κρατητηρίων της Καστοριάς, που δεν παρουσίασαν ουδεμία δράση. Το 1945 καταγράφονται κρατήσεις και φόνοι στην περιφέρεια της Φλώρινας, αλλά πώς οι σλαβόφωνοι «εκδικητές» του ΝΟΦ που τις διαπράττουν να θεωρηθούν Έλληνες; Οι λίγοι τέλος ένοπλοι Πολιτικοί Επίτροποι του ΔΣΕ των ετών 1950 και 1951 που παρέμειναν στην περιοχή γυρνούσαν περισσότερο σαν κυνηγημένα αγρίμια, παρά σαν επαναστάτες ισχύος και αποδοχής.

Επιλέχτηκε προς εξέταση η Δυτική Μακεδονία, διότι ο γράφων ζει και κατάγεται από αυτή αλλά και για λόγους ερευνητικής πληρότητας. Η περιοχή αυτή αποτελούσε μία κλειστή περιφέρεια και σχεδόν ολόκληρη είχε τη δική της εθιμική κι οικονομική ζωή, αν εξαιρέσουμε μερικά ορεινά χωριά που επαφίονταν και με τη Θεσσαλία ή την Ήπειρο. Την όποια αίγλη της διαφοράς με την υπόλοιπη Ελλάδα απέκτησε το έτος 1949, όταν η καρδιά του ΔΣΕ χτύπησε ζωηρά στη χερσόνησο Άφρικα των Πρεσπών, μια σταθερά ανταρτοκρατούμενη περιοχή.


Κάτω από τη λέξη αντάρτες στεγάζονται όλα τα είδη των αρνητών και των ενόπλων της περιοχής, οι οποίοι διεκδικήθηκαν κατά την πορεία ή εκ των υστέρων από ποικιλώνυμες οργανώσεις, όπως η «Ελευθερία» των κομουνιστών του ΜΓ και των αξιωματικών της ομάδας Ψαρρού, η ΥΒΕ των ταγματαρχών της Θεσσαλονίκης, το ΕΑΜ του ΚΚΕ της Αθήνας, η ΕΚΑ των εμπόρων της Κοζάνης, η ΠΑΟ των τουρκόφωνων προσφύγων, το ΣΝΟΦ των γκρεκομάνων Σλαβομακεδόνων, οι ΟΔΕΚ και ο ΔΣΕ του ΚΚΕ. Δράση ανταρτών του ΕΔΕΣ δεν γνώρισε η Δυτική Μακεδονία, διότι όσοι κάτοικοί της εκδηλώθηκαν υπέρ του αναγκάστηκαν άμεσα και βίαια να σταδιοδρομήσουν στην Ήπειρο.


Κι όμως κρατούμενοι
Φτάνοντας στην αρχική λέξη του τίτλου, εγείρεται το ερώτημα: διατηρούσαν ή όχι οι αντάρτες, ειδικότερα του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, μόνιμα ή παροδικά κρατουμένους; Αν απαντήσουμε θετικά,  θα αντιλογήσουμε με την κατεστημένη άποψη ότι «όλος ο λαός» στήριζε ένθερμα το αντάρτικο, πράγμα που σημαίνει ότι πρέπει να θέσουμε υπό αναθεώρηση αρκετές εκατοντάδες βιβλία και συγγράμματα. Αν παραδεχθούμε ότι κρατούμενοι δεν υπήρχαν, τότε πρέπει να αρνηθούμε την ύπαρξη των δραστηριοτήτων της Διεύθυνσης Δικαστικού του ΕΛΑΣ και του ΔΣΕ, της ΥΤΟ (Υπηρεσία Τάξης Ομάδας) του Μπούλκες, της ΥΣΑ (Υπηρεσία Στρατιωτικής Ασφάλειας), της Επαγρύπνησης, των μονίμων φυλακών του ΕΛΑΣ στον Πεντάλοφο και των αντίστοιχων του ΔΣΕ στο χωριό Γράμμος (Γράμμουστα) και στις Κρανιές Πρεσπών μετέπειτα. Πού άραγε κρύβεται η αλήθεια;

Σκύβοντας καλύτερα πάνω στο ζήτημα, βλέπουμε ότι κρατητήρια και φυλακές διατηρούσαν στις πόλεις και κωμοπόλεις της περιοχής τόσο τα κοινοβουλευτικά προπολεμικά καθεστώτα όσο και η δικτατορία Μεταξά. Με τον ερχομό των Ιταλών και των Γερμανών δημιουργήθηκαν και νέα, όπως π.χ. το Στρατόπεδο Κοζάνης, στο οποίο κλείνονταν πολίτες και αντάρτες και κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου Πολέμου. Μέχρι χτες υπήρχαν φυλακές με πολιτικούς ή θρησκευτικούς κρατούμενους –για εν μέρει πολιτικούς χτίζονται. Θεωρητικά λοιπόν θα ήταν λογικά αδύνατο να διαφοροποιηθούν οι «σταυραετοί των βουνών», εκτός αν δεχόμασταν ότι τόσο η ηγεσία όσο και η βάση τους συνίστατο από ξεχωριστής ποιότητας ανθρώπους, πράγμα που θα μας ανάγκαζε να ολισθήσουμε από την πεδιάδα της Ιστορίας στην επικλινή σαθρότητα της φαντασίας, του επιθυμητού, και, γιατί όχι, της προπαγάνδας. Η ύπαρξη λοιπόν της μακράς δομής και των ανθρώπινων συνεχειών επιτρέπει την υπόθεση ότι οι αντάρτες όλων των αποχρώσεων, ανάλογα βέβαια με τη δύναμη της ακτινοβολίας των, ποτέ δεν έπαψαν να διατηρούν φυλακές και κρατουμένους.

 Η συνέχεια εδώ:  http://blogs.sch.gr/thankall/?p=930#more-930

Ο ελασίτης πατέρας της κυβερνητικής εκπροσώπου Σοφίας Βούλτεψη

 Πριν μερικές μέρες ανέλαβε καθήκοντα κυβερνητικού εκπροσώπου η βουλευτίνα της ΝΔ Σοφία Βούλτεψη. Όλοι όσοι την έχουν ακούσει να μιλάει, έχουν σίγουρα παρατηρήσει το αντιεθνικιστικό και αντιχρυσαυγίτικο μένος της. Είναι αυτό που λέμε "ο σωστός άνθρωπος στην σωστή θέση"...
Αρκετοί γνωρίζουν ότι η Σοφία Βούλτεψη είναι κόρη του αριστερού "αγωνιστή" και μετέπειτα δημοσιογράφου Γιάννη Βούλτεψη.
 Εδώ μπορείτε να δείτε ένα σύντομο βιογραφικό του από καθεστωτική εφημερίδα:
 http://www.protothema.gr/politics/article/253919/poios-htan-o-giannhs-voyltepshs/

 Ο Βούλτεψης στα νιάτα του υπήρξε ελασίτης, και αυτό δεν είναι μυστικό. Το 1983 έγραψε ένα σχετικό βιβλίο με τίτλο "Συναγωνιστής Ακέλας" (Ακέλας ήταν το ψευδώνυμό του στον ΕΛΑΣ) που περιγράφει την ζωή και την δράση του λίγο πριν τον πόλεμο του ΄40 και φυσικά στο αντάρτικο.
 Έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δούμε κάποια αποσπάσματα από αυτά που έγραφε ο ίδιος ο Βούλτεψης στο εν λόγω έργο του.

 Καταρχήν, αν και αριστερός, αναγνωρίζει ότι το ΟΧΙ ανήκει στον Ιωάννη Μεταξά.
 Λέει χαρακτηριστικά:
 "Ας μην είμαστε μικρόψυχοι. Ύστερα από 43 χρόνια, ας ξαναδώσουμε στον Μεταξά αυτό που του ανήκει" (σελ.33)

 Ο Βούλτεψης ποτέ δεν συμμετείχε στον πόλεμο του '40-41, όπως ψευδώς αναφέρεται, και δεν θα μπορούσε γιατί ήταν μόλις 17 ετών. Απλά στα πλαίσια της πολιτικής και οικονομικής επιστρατεύσεως της χώρας διατάχθηκε να παρουσιαστεί στην Περιφερειακή Υπηρεσία Αλληλεγγύης Μετώπου (ΠΥΑΜ), που ήταν μία υπηρεσία που ιδρύθηκε για να συγκεντρώνει και να στέλνει στο μέτωπο ότι πρόσφερε ο πληθυσμός. (σελ.35)

 Τον Ιούλιο του 1943 έφυγε απ΄την Κεφαλλονιά και πέρασε στην δυτική Στερεά με σκοπό να ενταχθεί στο αντάρτικο. Εκεί υπήρχαν τότε ένοπλες ομάδες τόσο του ΕΛΑΣ όσο και του ΕΔΕΣ. Επέλεξε να ενταχθεί στον ΕΛΑΣ διότι -όπως λέει- οι ελασίτες ήταν ξυπόλητοι, ενώ οι του ΕΔΕΣ ήταν μισθοφόροι (σελ.70).
 Η εμπάθειά του για τον ΕΔΕΣ φαίνεται απ΄τον τρόπο που δικαιολογεί και τους αφοπλισμούς μικρών εδεσίτων τμημάτων απ΄τους ελασίτες:
 "Γιατί τους αφοπλίζουμε; Μα είναι απλό. Οι Άγγλοι ρίχνουν σ'αυτούς όπλα, λίρες και ιματισμό, όσα θέλουν. Σε μας με το σταγονόμετρο (...) Ας ρίχνουν λοιπόν στους Ζερβικούς και μεις θα τα παίρνουμε" (σελ.81)
 
 Ο Βούλτεψης εντάχθηκε στο 2/39 σύνταγμα του ΕΛΑΣ και ανέλαβε το δικαστικό γραφείο του συντάγματος (σελ.80), δηλαδή διετέλεσε στρατοδίκης του ΕΛΑΣ. Ο ίδιος φυσικά ισχυρίζεται ότι έσωσε πολλούς αθώους από θάνατο, αλλά με δεδομένα τα έργα και τις ημέρες των ελασίτικων στρατοδικείων, θα πρέπει να είμαστε επιφυλακτικοί για τους ισχυρισμούς του.
Δεν παραλείπει πάντως να περιγράφει βασανιστήρια κρατουμένων από άλλους ελασίτες (σελ.94).
 Αρκετά γρήγορα, πριν τον Σεπτέμβριο του '43, έγινε και μέλος του ΚΚΕ (σελ.117) και σαν φυσική συνέπεια διορίστηκε πολιτικός υπεύθυνος σε διμοιρία του λόχου μηχανημάτων του 2/39 (σελ.127)

 Σε άλλο σημείο επιβεβαιώνει και αυτός ότι οι ελασίτες δεν σήκωναν το κεφάλι τους να κοιτάξουν γυναίκες, σε σημείο του να τους λένε τα κορίτσια: "Μα δεν είσαστε άντρες εσείς;" (σελ.149)


 Τον Φεβρουάριο του 1944 τον έστειλαν στην σχολή εφέδρων αξιωματικών του ΕΛΑΣ στην Ρεντίνα (σελ.142), απ'όπου αποφοίτησε.

 Οι περιγραφές των μαχών στις οποίες λέει ότι συμμετείχε δεν διαφέρουν απ΄τον κανόνα του μέσου βετεράνου ελασίτη. Δηλαδή υπερβολές και αναπόδεικτοι ισχυρισμοί για εντυπωσιακές νίκες εναντίον πολυπληθέστερων Γερμανών.
Σε μία μάχη ο Βούλτεψης λέει ότι 20 ελασίτες μετριότατης μαχιμότητας (ο ίδιος τους χαρακτηρίζει "μπουλούκι από είκοσι σκόρπιους")  συγκρούστηκαν με ένα τάγμα 500 αντρών της Βέρμαχτ και του προκάλεσαν απώλειες 50 νεκρών και 70 τραυματιών (σελ.124)!!!
 Σε άλλη μάχη λέει ότι οι Γερμανοί είχαν 93 νεκρούς και τραυματίες (σελ.134)!!!

Συμμετείχε και στην μάχη της Αμφιλοχίας τον Ιούλιο του 1944, για την οποία (αν και σε γενικές γραμμές αποφεύγει τις αναπόδεικτες θριαμβολογίες άλλων αριστερών που μιλάνε για εκατοντάδες νεκρούς Γερμανούς) λέει ότι καλώς εξοντώθηκαν όλοι οι (Έλληνες) χωροφύλακες της πόλης μέχρι τον τελευταίο (σελ.190).

 Μετά την Απελευθέρωση συμμετείχε στις επιχειρήσεις κατά του Ζέρβα στην Ήπειρο. Συμμετείχε στην πολύνεκρη μάχη της Άρτας τον Δεκέμβριο του '44 μεταξύ ΕΛΑΣ-ΕΔΕΣ όπου και τραυματίστηκε ελαφρά (σελ.257).


 Όλα τα παραπάνω ενδεικτικά τίθενται στην κρίση του καθενός, προκειμένου να σχηματιστεί μία εικόνα για το ποιος ήταν ο Γιάννης Βούλτεψης, πατέρας της σημερινής κυβερνητικής εκπροσώπου.
 Υπενθυμίζουμε ότι ένα χρόνο μετά την έκδοση του βιβλίου του "Συναγωνιστής Ακέλας" απ΄το οποίο αντλήσαμε πληροφορίες, ο Βούλτεψης διορίστηκε διευθυντής του γραφείου τύπου της Νέας Δημοκρατίας...

Τα ονόματα των εκτελεσθέντων αποφοίτων της Σχολής Αστυνομίας απ΄τους ελασίτες

 Στην προηγούμενη ανάρτηση αναφερθήκαμε στην σφαγή που διέπραξαν οι κομμουνιστές στο Σωληνάρι της Κορινθίας.
 Το κακό για τους κομμουνιστές είναι πως τα θύματα των εγκληματικών τους ενεργειών έχουν όνομα και επώνυμο και δεν είναι προϊόν ούτε φαντασιοπληξίας ούτε περιπτώσεις... Ηλένιας.

 Παρακάτω μπορείτε να δείτε τον κατάλογο των εκτελεσθέντων απ΄τους ελασίτες, όπως αναφέραμε στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση:

 Παπαδημητρόπουλος Νικόλας
 Μουντούρος Σπύρος
 Δημακόπουλος Παναγιώτης
 Σταματόπουλος Γρηγόριος
 Σιδέρης Γεώργιος
 Αγγελόπουλος Γεώργιος

 Αυτοί οι 6  εκτελέστηκαν νωρίτερα απ'τους υπολοίπους επειδή ως τραυματίες δεν άντεχαν την κοπιαστική διαδρομή.

Οι υπόλοιποι ήταν οι:

 Μπολέτσης Σπύρος
 Βλάχος Ιωάννης
 Δημητρόπουλος Αν.
 Καφεζάς Ιωάννης
 Μουδάκης Κυριάκος
 Ανδρεόπουλος Αν.
 Αγγελόπουλος Α.
 Αθανασόπουλος Ι.
 Αδαμόπουλος Λάμπρος
 Βάρκας Χρήστος
 Γκρούτσης Βασίλειος
 Γυφτάκης Ιωάννης
 Ευσταθίου Αλέξανδρος
 Ευσταθόπουλος Π.
 Ζησιμόπουλος Γεώργιος
 Ζάχος Σπυρίδων
 Καραπαναγιώτης Ασημ.
 Καρβούνης Κωνσταντίνος
 Καραγιάννης Νικόλαος
 Κουτσογιάννης Δ.
 Κουλάκος Νικόλαος
 Κωνσταντινίδης Γ.
 Μπιρμπίλης Αντώνιος
 Παπαδάκης Γ.
 Παπαδοπετράκης Ευθύμιος
 Παναγέας Νικόλαος
 Πετρινιώτης Ευάγγελος
 Ρατκάκης Κωνσταντίνος
 Ρέκος Γ.
 Σταυρόπουλος Αλκιβιάδης
 Τομαράς Κωνσταντίνος
 Ταμπουραντζής Παναγιώτης
 Τραυλός Κωνσταντίνος
 Φειδάς Βασίλειος
 Φωτόπουλος Αντώνιος
 Χαλέβας Κωνσταντίνος
 και ένας χωροφύλακας άγνωστων στοιχείων

 Μοναδικός διασωθείς ήταν κάποιος Παπαδάς Μιχάλης που κατάφερε και έφτασε στην Πάτρα.

Η πηγή είναι το προαναφερθέν έργο του Κοσμά Αντωνόπουλου (σελ.1142-1145).

Υ.Γ: Δεν γνωρίζουμε αν η σύγχρονη ΕΛ.ΑΣ έχει ασχοληθεί ποτέ με το να τιμήσει την μνήμη των εκτελεσθέντων. Το πιθανότερο είναι πως όχι. Και που να προλάβει άλλωστε. Έχει να ασχοληθεί με "σοβαρότερα" πράγματα. Την προστασία των πολιτικών, το ξυλοφόρτωμα καθαριστριών και λοιπών καθημερινών συμπατριωτών μας, τις διώξεις εθνικιστών κ.ο.κ.

Η σφαγή νεαρών αποφοίτων της Σχολής Αστυνομίας απ΄τους ελασίτες το Πάσχα του 1944

 Το Πάσχα του 1944 στην κατοχική Ελλάδα σημαδεύτηκε απ΄την οριστική διάλυση του 5/42 Συντάγματος του Ψαρρού και την σφαγή του τελευταίου και πολλών αντρών του την ίδια και την επόμενη μέρα.
 Δεν ήταν όμως το μόνο μαζικό έγκλημα που διέπραξαν οι κομμουνιστές εκείνες τις γιορτινές μέρες.

 Στις 09/04/1944 η Αστυνομία Πόλεων έστειλε σιδηροδρομικώς προς την Πάτρα 47 αστυνομικούς, έναν υπαστυνόμο Β΄, 6 αρχιφύλακες, 33 αστυφύλακες και 2 χωροφύλακες. Αυτοί προορίζονταν για την Πάτρα και την Κέρκυρα προκειμένου να ενταχθούν σε τοπικές αστυνομικές υπηρεσίες.
  Ήταν νεαροί Έλληνες που είχαν μόλις αποφοιτήσει απ΄την Σχολή Αστυνομίας.

 Οι ελασίτες, έχοντας προφανώς πληροφορηθεί για την διέλευση της αμαξοστοιχίας, διενεργούν δολιοφθορά στις σιδηροδρομικές ράγες στο Δερβένι Κορινθίας και επιτυγχάνουν τον εκτροχιασμό του τραίνου. Αρκετοί επιβάτες σκοτώνονται. Οι ελασίτες επιτίθενται στους αστυνομικούς και τραυματίζουν 6 από αυτούς. Συλλαμβάνουν συνολικά 43 και τους παίρνουν μαζί τους ως αιχμαλώτους.
 Από αυτούς τους 43 αιχμαλώτους οι 6 τραυματίες εκτελέστηκαν λίγο αργότερα γιατί δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν την εξαντλητική πορεία σε δύσβατα ορεινά εδάφη.
 Οι υπόλοιποι μεταφέρονταν καθόλη την διάρκεια της Μεγάλης Εβδομάδας από χωριό σε χωριό της Κορινθίας, όπου οι κομμουνιστές τους έβριζαν με τον χειρότερο τρόπο. Νηστικοί, ξεγυμνωμένοι, ταλαιπωρημένοι οι αιχμάλωτοι πορεύονταν προς το αναπόφευκτο τέλος τους.

 Την Κυριακή του Πάσχα, 16 Απριλίου 1944, φτάνουν στην περιοχή Σωληνάρι, κοντά σε μία χαράδρα στο Αφροδίσιο όρος. Εκεί όλοι οι αιχμάλωτοι εκτελέστηκαν, πλην ενός που κατάφερε να ξεφύγει και να φτάσει στην Πάτρα.

 Ένα από τα πολλά στυγερά εγκλήματα πολέμου των κομμουνιστών σε βάρος Ελλήνων κατά την διάρκεια της Κατοχής, που φυσικά πέρασε στην ιστορική λήθη.

 Γιατί το έκαναν αυτό οι κομμουνιστές; Τι είχαν να κερδίσουν; 
 Οι αιχμάλωτοι ήταν νεαροί απόφοιτοι της Σχολής Αστυνομίας. 
 Δεν ήταν μπαρουτοκαπνισμένοι σκληροπυρηνικοί αντικομμουνιστές των σωμάτων Ασφαλείας, ώστε να δικαιολογείται τόσο μίσος εναντίον τους απ΄τους ελασίτες. 
 Νεαρά παιδιά ήταν προερχόμενα προφανώς από λαϊκά στρώματα. 
 Επίσης, σε καμμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν δυνητική απειλή για τον ΕΛΑΣ, διότι ο εξοπλισμός της Αστυνομίας Πόλεων ήταν υποτυπώδης εώς ανύπαρκτος, και μερικές δεκάδες άπειρων αποφοίτων της σχολής Αστυνομίας δεν θα μπορούσαν βέβαια να κάνουν την διαφορά.
 Απλά οι ελασίτες είχαν γαλουχηθεί με ένα τυφλό μίσος εναντίον όλων όσων δεν ήταν μαζί τους, με φυσική συνέπεια να σφάζουν αδιακρίτως.

 Η ειρωνεία είναι ότι στην συγκεκριμένη υπηρεσία που άνηκαν οι εκτελεσθέντες, την Αστυνομία Πόλεων, η επιρροή του ΕΑΜ ήταν ιδιαιτέρως έντονη και η προπαγάνδα του είχε βρει διόλου αμελητέα απήχηση. Εν αντιθέσει π.χ. με την Χωροφυλακή που ήταν και παρέμεινε σταθερά αντικομμουνιστική σε πολύ μεγάλο ποσοστό.



 Τα ιστορικά στοιχεία προέρχονται απ΄το έργο "Εθνική Αντίστασις 1941-1945" του Κοσμά Αντωνόπουλου, β' τόμος γ' μέρος.

Το Τάγμα Ευζώνων Κορίνθου

 Το Τάγμα Ευζώνων Κορίνθου συγκροτήθηκε σε πρώτη φάση στις αρχές Απριλίου του 1944 ως 4ο Τάγμα Ασφαλείας με διοικητή τον ταγματάρχη Γεώργιο Κοντοστάνο. Γρήγορα αυτοδιαλύθηκε και ανασυγκροτήθηκε στην Τρίπολη. Προς το τέλος του ίδιου μήνα, το Τάγμα επανασυγκροτήθηκε με την επωνυμία 3ο Τάγμα Ασφαλείας και υπαγόταν στο 2ο Σύνταγμα Ευζώνων που είχε έδρα την Πάτρα. Διοικητής του ήταν ο αντισυνταγματάρχης Σπανός. Ένας λόχος του είχε έδρα το Ναύπλιο με διοικητή τον λοχαγό Μουστακόπουλο.

 Σε συγκρούσεις με τους ελασίτες το καλοκαίρι του 1944 στην περιοχή Αργολίδας και Κορινθίας το Τάγμα είχε συνολικές απώλειες 23 αντρών, είτε βεβαιωμένα νεκρών είτε εξαφανισθέντων. Οι εξαφανισθέντες πιθανότατα είχαν πιαστεί αιχμάλωτοι απ΄τους ελασίτες και φυσικά η μοίρα τους ήταν προδιαγεγραμμένη.
 
 Στις 25 Αυγούστου 1944 ανέλαβε την διοίκηση του Τάγματος ο αντισυνταγματάρχης Γεώργιος Οικονόμου, κατόπιν σχετικής διαταγής απ΄το 2ο Σύνταγμα Ευζώνων. Ο Οικονόμου αναδιοργάνωσε το Τάγμα απολύοντας κάποιους οπλίτες που δεν διακρίθηκαν για την μαχιμότητά τους και φέρνοντας άλλους απ΄την επαρχία της Κορίνθου που είχαν πληγεί απ΄την δράση του ΕΛΑΣ.
 Συνολικά το Τάγμα έφτασε να έχει 400 οπλίτες και 30 αξιωματικούς, με 10 πολυβόλα, 7 οπλοπολυβόλα, 3 ατομικούς ολμίσκους και 1 όλμο. Δηλαδή, σε καμμία περίπτωση δεν θα μπορούσε να θεωρηθεί ισχυρή αποτρεπτική δύναμη για τον πολύ καλύτερα εξοπλισμένο ΕΛΑΣ.

  Ως εκ τούτου, το Τάγμα απέφευγε τις επιθετικές ενέργειες στην ύπαιθρο και επικεντρώθηκε στην οργάνωση της άμυνας της Κορίνθου σε συνεργασία με τους 150 χωροφύλακες της πόλης.

 Στα μέσα Σεπτεμβρίου 1944, οι Γερμανοί παρέδωσαν στο Τάγμα Κορίνθου περίπου 400 φυλακισμένους που κρατούνταν προληπτικά, προφανώς επειδή ήταν ύποπτοι για φιλοεαμικά αισθήματα. Ο διοικητής συνταγματάρχης Οικονόμου απελευθέρωσε όσους εξ'αυτών κατάγονταν από μακρινές περιοχές και τους έστειλε σπίτια τους, και κράτησε φυλακισμένους τους υπολοίπους ώστε  να μην χρησιμοποιηθούν ως πέμπτη φάλαγγα απ΄τους ελασίτες.

 Η καταδίκη των Ταγμάτων Ασφαλείας απ΄την κυβέρνηση του Καϊρου, ώθησε την ηγεσία του Τάγματος της Κορίνθου να αυτοανακυρηχτεί σε ένοπλο τμήμα του ΕΔΕΣ. Η μετονομασία έγινε μετά την αποχώρηση των Γερμανών απ΄την Κόρινθο στις αρχές Οκτωβρίου.
 Αυτή η μετονομασία όμως δεν έγινε αποδεκτή από Άγγλο λοχαγό που έφτασε στην πόλη μετά την αποχώρηση των Γερμανών. Η συμφωνία της Καζέρτα που είχε υπογραφεί μερικές μέρες πριν δεν προέβλεπε συγκρότηση τμημάτων του ΕΔΕΣ στην Πελοπόννησο, και το μόνο που μπορούσε να κάνει το Τάγμα ήταν να παραδώσει τον οπλισμό του στους Άγλους και οι άντρες του να μεταφερθούν συνοδευόμενοι από Άγγλους και ελασίτες σε μέρος της αρεσκείας τους. Άλλωστε τις μέρες εκείνες του Οκτωβρίου του '44 τα Τάγματα Ασφαλείας της Πελοποννήσου, και όχι μόνο, είτε είχαν αφοπλιστεί ειρηνικά είτε είχαν διαλυθεί βιαίως απ΄τον ΕΛΑΣ.
 Κατόπιν διαπραγματεύσεων και με την παρέμβαση του αντιπρόεδρου της κυβέρνησης Κανελλόπουλου που είχε ήδη φτάσει στην Πελοπόννησο, το Τάγμα Ευζώνων της Κορίνθου συμμορφώθηκε με τις επιταγές της κυβέρνησης του Καϊρου και των Άγγλων. Οι κρατούμενοι φιλοεαμικοί αφέθηκαν ελεύθεροι, το Τάγμα παρέδωσε τον οπλισμό του και οι άντρες του μεταφέρθηκαν με πλοιάρια στις Σπέτσες (εκεί είχαν μεταφερθεί αφοπλισμένοι ταγματασφαλίτες και από άλλες πόλεις, π.χ. Τρίπολη) όπου παρέμειναν φρουρούμενοι από Άγγλους και ελασίτες ως τις 30 Οκτωβρίου.

 Τότε με διαταγή της κυβέρνηση εθνικής ενότητας μεταφέρθηκαν στον Πειραιά και από εκεί στους στρατώνες στο Γουδί. Συμμετείχαν στα δεκεμβριανά είτε ενισχύοντας τον αγώνα της Ταξιαρχίας του Ρίμινι στην κρίσιμη σύγκρουση στο Γουδί, είτε εντασσόμενοι στην νεοσύστατη εθνοφυλακή.


 
Τα στοιχεία για την ανάρτηση προέρχονται απ΄την έκθεση του διοικητή του Τάγματος Ευζώνων Κορίνθου συνταγματάρχη Γεώργιου Οικονόμου. Στο διαδίκτυο μπορείτε να την βρείτε εδώ.