Ερώτηση προς κ.Πολάκη: Ποιους μαυραγορίτες κυνήγησε το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ κατά την Κατοχή; Πείτε μας, έστω και έναν...

Χθες, ο γνωστός "πολλά-βαρύς" συριζαίος Π.Πολάκης ξαναχτύπησε γράφοντας τα εξής:

"Οι κομμουνιστές στην κατοχή κυνηγούσαν μαυραγορίτες και δοσίλογους"

Καταρχήν, η χρήση του όρου δοσίλογος απ΄τον Πολάκη στερείται νοήματος διότι τότε το κομμουνιστοκίνητο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ αποκαλούσε προδότες και δοσίλογους όλους αυτούς που δεν ήταν μαζί του.
Κοινώς ακολουθούσε την λογική "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας."
Ο τότε γ.γ. του ΚΚΕ Γιώργης Σιάντος το είχε πει ξεκάθαρα: Πας μη εαμίτης γκεσταπίτης.

Συνεπώς τα περί δοσίλογων είναι ιστορίες για αγρίους.


Αυτό όμως που έχει πολύ ενδιαφέρον είναι η αναφορά του Πολάκη στους μαυραγορίτες της Κατοχής.
Πέραν πάσης αμφισβήτησης, οι κατοχικοί μαυραγορίτες ήταν οι πλέον κατάπτυστοι, αφού το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι τους λιμοκτονούντες συμπατριώτες τους.

Αφού λοιπόν ο Πολάκης είπε ότι οι κομμουνιστές στην Κατοχή κυνηγούσαν τους μαυραγορίτες, ας κάνει τον κόπο να πει και κάποια σχετικά παραδείγματα με την απαιτούμενη ιστορική τεκμηρίωση.
Ας πει κάποια ονόματα μαυραγοριτών που κυνηγήθηκαν η ακόμα και εκτελέστηκαν απ΄τον ΕΛΑΣ.
Μιλάμε φυσικά για ανθρώπους που ήταν ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ μαυραγορίτες.


Το μόνο σίγουρο είναι ότι η σχεδόν απόλυτη πλειοψηφία των θυμάτων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ άνηκε στα φτωχότερα λαϊκά στρώματα..
Κάποια σχετικά στοιχεία έχουμε αναφέρει εδώ: http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_28.html

 Και αφού αναφερθήκαμε και στο ταξικόν στοιχείον της υπόθεσης, υπενθυμίζουμε ότι ο Πολάκης ήταν η πιο πρόσφατη ζωντανή επιβεβαίωση του ρητού: 

                   "Σαμπάνια χαβιάρι και Βελουχιώτη Άρη"!

     http://www.iefimerida.gr/news/266330/o-polakis-giortase-ta-genethlia-toy-me-toyrta-sokolata-kai-afrodi-oino-se-fonto-ari

«Φτου - φτου!», «χτύπα ξύλο!» και άλλα χρήσιμα σλόγκαν - ξόρκια για να αποτρέψετε νέο τρομοκρατικό κτύπημα

Η εποχή μας είναι υποτίθεται μία εποχή μετα-χριστιανική (και εν πολλοίς αντι-χριστιανική) και αυτό, σύμφωνα με τους ινστρούχτορες της νέας εποχής, είναι δείγμα «προόδου» και «εξέλιξης» της κοινωνίας μας. Σε μια τέτοια εποχή η πίστη χλευάζεται και οι άνθρωποι της πίστης (και για να είμαστε ειλικρινείς της χριστιανικής πίστης) σαρκάζονται, εξοβελίζονται από την δημόσια σφαίρα, περιθωριοποιούνται και στιγματίζονται ως «σκοταδιστές».



Κι όμως η πολιτικά ορθή / νεοταξική / αριστερή «χοντρή κυρία» που έχει κάτσει στο σβέρκο μας, μας βαράει με το καμουτσίκι και μας σέρνει στον γκρεμό, έχει συστήσει δικές της θρησκευτικές νόρμες, αλάθητα, ιερά σεβάσματα, δεισιδαιμονίες, ξόρκια και ξεματιάσματα.


Πάρτε παράδειγμα το τι ακολουθεί μετά από κάθε νέο τρομοκρατικό κτύπημα. Τα ίδια και τα ίδια χιλιοειπωμένα σλόγκαν γράφονται και ακούγονται από επώνυμους και ανώνυμους. «Δεν φοβόμαστε», «Είμαστε ενωμένοι», «Η αγάπη θα νικήσει», «Όχι στο μίσος» κλπ. Δεν ξέρω αν ξέχασα τίποτε. Φυσικά, παρακάμπτω το γεγονός ότι κάθε είδους ανάλογο σλόγκαν είναι ουδετεροποιημένο ιδεολογικά, άχρωμο και άγευστο, κάτι που δεν συμβαίνει, όταν υπάρχει (ή ακόμα και όταν δεν υπάρχει) κάποιο βίαιο επεισόδιο από τον χώρο της «ακροδεξιάς». Εκεί δεν αρκεί μια γενικόλογη, ουδέτερη αναφορά στο «μίσος», αλλά οι ταμπέλες βοούν και οι όχλοι ουρλιάζουν «όχι στους φασίστες», «όχι στους ναζί», «όχι στους λευκούς» (!) κλπ


Επανερχόμαστε στα ξόρκια. Γιατί περί ξορκιών μιλάμε. Ξόρκι είναι υποτίθεται μία λέξη ή φράση που θεωρείται ότι διώχνει το κακό πνεύμα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το κακό πνεύμα είναι οι «ενσωματωμένοι» τρομοκράτες της διπλανής πόρτας ή εισαγόμενοι που βρήκαν ανοιχτή την πόρτα (“open borders!”) και μπήκαν. Όλοι αυτοί που κινούνται στο σκοτάδι ετοιμάζοντας το νέο τους κτύπημα, υποτίθεται ότι εάν ακούσουν ανάλογα τρομακτικά και παντοδύναμα σλόγκαν / ξόρκια θα νεκρώσουν από τον φόβο τους (πιθανόν και να κατουρηθούν πάνω τους) και κάθε κακή τους σκέψη ή «αρνητική ενέργεια» θα διωχθεί.


Εγώ λοιπόν ο άπιστος και αιρετικός που δεν πιστεύω στα ξόρκια και στα ξεματιάσματα του νεοταξικού αριστερού νεο-σκοταδισμού, αμφισβητώ τους σοφούς του κόσμου τούτου και θέτω σε εξέταση με βάση την λογική (!) όλα τους τα κλισέ σλόγκαν – ξόρκια.


«Είμαστε ενωμένοι». Πολύ ωραία θα πει κι ο Αχμέντ της διπλανής πόρτας. Μαζευτείτε, συγκεντρωθείτε, να σας καθαρίσω καλύτερα. Δηλαδή, για να μιλήσουμε σοβαρά, ας υποθέσουμε ότι εισβάλει ένας αλαχακμπάρης κραδαίνοντας φαλτσέτα στο σπίτι μου, με σκοπό να κόψει σε φέτες εμένα, την γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Εάν του πω «εμείς εδώ είμαστε ενωμένοι» θα γλιτώσω το πετσόκομα;






Εάν του πω «η αγάπη θα νικήσει», θα τον πείσω; Μήπως εάν τοποθετούσα στην είσοδο του σπιτιού μια κόκκινη καρδούλα, ένα ροζ κεράκι και ένα χαριτωμένο αρκουδάκι; Για να μιλήσουμε σοβαρά. Είναι υποχρεωμένος ο άλλος να δεχτεί και να συμφωνήσει ότι η αγάπη θα νικήσει; Γιατί δηλαδή, σώνει και καλά, θα νικήσει η αγάπη; Στημένο είναι το ματς; Εάν ο άλλος με την "διαφορετική κουλτούρα" (και με την φαλτσέτα), υποστηρίζει και γουστάρει το μίσος, δεν ακούγεται όλο αυτό το «η αγάπη θα νικήσει» λίγο μονοδιάστατο, απόλυτο, «φασιστικό» - και ναι! ρατσιστικό; Μην ξεχνάτε ότι είμαστε σε καιρούς εξύμνησης του σεβασμού στη "διαφορετικότητα". Σαν λες του φανατικού οπαδού μιας ποδοσφαιρικής ομάδας ότι σώνει και καλά θα νικήσει ο αιώνιος αντίπαλός του. Έχεις δικαίωμα να το κάνεις αυτό; (Βεβαίως για να μιλήσουμε ακόμα πιο σοβαρά, οι έννοιες «αγάπη» και «μίσος» είναι σχετικές και ερμηνεύονται κατά το δοκούν. Και ο άλλος θα σου πει ότι αγαπάει τον Αλλάχ και το νόμο του, ενώ εσύ ο άπιστος μισείς την Σαρία. Κάνοντάς σε φέτες λοιπόν σε κάνει να φύγεις από αυτό το «μίσος» και να έρθεις στην αληθινή «αγάπη». Μπορεί να μην ταιριάζει στην δική σου κοσμοαντίληψη, αλλά ο πιστός μιας θρησκείας θεωρεί τον εαυτό του κάτι σαν απόστολο της αγάπης…).


Τα παραπάνω ισχύουν και για το σλόγκαν / ξόρκι «Όχι στο μίσος».



Και πάμε στο «Δεν φοβόμαστε». Εδώ έχουμε, υποτίθεται, μια δήλωση θάρρους. Είναι όμως έτσι; Εάν σε σύρουν στο εκτελεστικό απόσπασμα και ετοιμάζεσαι να ακούσεις το πυρ, μπορείς να κάνεις τέτοιες δηλώσεις, εάν το λέει η καρδιά σου. Εάν όμως λάβεις μία πληροφορία ότι έρχεται ένα τσουνάμι σε λίγες ώρες και θα κτυπήσει την παραλιακή πόλη που βρίσκεσαι και παρόλα αυτά εσύ επιλέγεις να κάθεσαι ανέμελος κάτω από την ομπρελίτσα σου στην παραλία, κρατώντας σφικτά μαζί σου τα παιδιά σου, απαγγέλλοντας κάθε δυο δευτερόλεπτα, εν είδει μάντρα, το «δεν φοβόμαστε», δεν είσαι ατρόμητος, είσαι ηλίθιος και στην συγκεκριμένη περίπτωση δολοφόνος των παιδιών σου. Όχι μόνο παραμελείς να εποπτεύσεις και να προστατεύσεις τα παιδιά σου, αλλά εν γνώσει σου εκθέτεις ανθρώπινες υπάρξεις που σε εμπιστεύονται και για τις οποίες έχει απόλυτη ευθύνη, σε άμεσο κίνδυνο. Και ενώ σε νομικό επίπεδο, σε ολόκληρο τον σύγχρονο κόσμο, τέτοιες συμπεριφορές είναι ποινικά κολάσιμες, σε πολιτειακό / κοινωνικό επίπεδο, όταν ένα κράτος εκθέτει εν γνώσει του σε άμεσο κίνδυνο την ζωή των υπηκόων του, για τους οποίους υποτίθεται μεριμνά, όχι μόνο δεν δικάζεται, όχι μόνο δεν ανατρέπεται (!), όχι μόνο δεν στιγματίζεται, αλλά επαινείται (!!!) ως «δημοκρατικό», «προοδευτικό», «ανοιχτό» κλπ.


Τα δε τρομοκρατικά χτυπήματα, όλοι αυτοί οι εγκληματίες πολιτικάντηδες (σε αρραγή συνεργασία με τους κολαούζους τους καναλάρχες - mediaκράτορες και αντάμα με τους διάφορους «ακτιβιστές»), προσπαθούν να τα περάσουν ως «αναγκαίο κακό», σαν κάποιο ακραίο καιρικό φαινόμενο, κάτι σαν ένα χτύπημα της φύσης ή της «μοίρας». Εξ ου και η ανάγκη των ξορκιών.


Μόνο που στο επόμενο χτύπημα (που θα σπεύσουν να «καταδικάσουν» όλοι οι ηγέτες του «σύγχρονου κόσμου»), μπορεί να είναι το παιδί μου και το παιδί σου. Εσύ ή εγώ. Τι λες, θα έχει πιάσει το ξόρκι;


Η εγνωσμένη αποτελεσματικότητα των «φτου –φτου!», «μακριά από εμάς» και «χτύπα ξύλο» ως εγγυημένων αποτρεπτικών μέσων δυσμενών εξελίξεων στην ζωή μας εγγυάται ότι θα πιάσουν.

 Πηγή: http://redskywarning.blogspot.gr/2017/08/blog-post_21.html

Η βία είναι ο χρυσός κανόνας

«Χτίστε γέφυρες, όχι τείχη»

Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες εβδομάδες, μουσουλμάνοι τρομοκράτες έπληξαν το Λονδίνο. Αυτή τη φορά το κτύπημα έγινε με ένα λευκό φορτηγό που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα κατά μήκος της Γέφυρας του Λονδίνου, χτύπησε πεζούς, και μετά βγήκαν μέσα από αυτό τρομοκράτες και άρχισαν να μαχαιρώνουν με μανία ανθρώπους αδιάκριτα. Επτά δολοφονήθηκαν, ενώ άλλοι 50 βρίσκονται στο νοσοκομείο σοβαρά τραυματισμένοι. Μόλις έφτασαν ένοπλοι αστυνομικοί εκεί, τρεις από τους επιτιθέμενους πυροβολήθηκαν.

Είναι σίγουρο ότι οι ισλαμιστές θα καταφύγουν σε κάθε μέσο που είναι διαθέσιμο για να προκαλέσουν όσο το δυνατό περισσότερες δολοφονίες. Και καθώς ο αριθμός των επιθέσεων θα αυξάνεται στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες, η πίεση στις δυνάμεις ασφαλείας θα καταστεί ανυπέρβλητη, με αποτέλεσμα οι τρομοκράτες να χρησιμοποιούν ολοένα και πιο θανατηφόρα όπλα στους επόμενους στόχους τους.

Στην συγκεκριμένη επίθεση, υπάρχει ένα βίντεο που δείχνει κάποιους ανθρώπους να προσπαθούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους και να επιτεθούν στους δολοφόνους ρίχνοντας καρέκλες. Ένας Ρουμάνος σεφ έχει γίνει ο ήρωας της επίθεσης του Λονδίνου, καθώς επιτέθηκε σε ένα δράστη και έσωσε 20 άτομα. Στην Κολωνία το βράδυ των μαζικών σεξουαλικών επιθέσεων από μουσουλμάνους μετανάστες, ήρωας αναδείχθηκε ένας Κροάτηςθυρωρός ξενοδοχείου. Στην τρομοκρατική επίθεση με φορτηγό στο Μόναχο ήρωας που πάλεψε άοπλος με νύχια και με δόντια με τον μακελάρη και έσωσε ζωές, ήταν ο Πολωνός οδηγός του φορτηγού. Ρουμάνος, Κροάτης, Πολωνός. Είναι αυτό ένα τυχαίο δείγμα ή δείχνει το πόσο μαλθακοί και ακίνδυνοι έχουν γίνει οι δυτικοευρωπαίοι άνδρες και πόσο ανθεκτικοί από την νεοταξική μόλυνση είναι ακόμη οι ανατολικοί; Ερώτημα θέτω.



Από την πλευρά τους οι δυτικές κυβερνήσεις έχουν την πεποίθηση ότι η υιοθέτηση μιας σκληρής προσέγγισης θα "αποξενώσει" τους μουσουλμάνους και θα ωθήσει κι άλλους στην αγκαλιά των φανατικών. Είτε πρόκειται περί πεποίθησης, είτε περίσυγκεκριμένης πολιτικής ατζέντας (προφανώς το δεύτερο), τα σημάδια αδυναμίας που εκπέμπονται από τους δυτικούς ηγέτες φαίνεται να ενθαρρύνουν περαιτέρω επιθέσεις, όπως το ίδιο κάνει βέβαια και η αξιολύπητη θέση της δυτικής ανθρωπομάζας, που δείχνει να δέχεται πλέον μοιρολατρικά (ή ακόμα και πιο διεστραμμένα, «εξαγνιστικά») το πολυπολιτιστικό της«πεπρωμένο», τονίζοντας μετά από κάθε τρομοκρατικό χτύπημα το πόσο «ανεκτική» είναι και πόσο «αγάπη» έχει.


Το παρακάτω βίντεο είναι χαρακτηριστικό της κατάστασης. Μελαμψός ασιάτης (!) σε εκπομπή του BBC εξεγείρεται φωνάζοντας «δεν είναι αυτή η Αγγλία που ξέραμε», «δεν βλέπετε ότι η μετανάστευση καταστρέφει την χώρα;», «βάλτε αυστηρά όρια στην μετανάστευση» και αποδοκιμάζεται. Αμέσως μετά μια λευκή κυρία πολιτικός (που ανήκει μάλιστα, στο "αντιμεταναστευτικό" UKIP!) αντιδράει μειλίχια ξεστομίζοντας το «πόσο ωφέλιμη είναι η μετανάστευση» και γνωρίζοντας την... αποθέωση από το κοινό(δείτε εδώ). Σημεία των καιρών.





Ένα από τα θύματα της επίθεσης στην Γέφυρα του Λονδίνου ήταν η Καναδή Christine Archibald. Πέθανε στα χέρια του αρραβωνιαστικού της.



Η οικογένεια της Archibald (η οποία βοηθούσε άστεγους) σε δήλωσή της παρότρυνε τους ανθρώπους να προσφέρουν εθελοντικά σε άστεγους καταφύγια στη μνήμη της. Η 30χρονη Archibald, η οποία πέθανε στη γέφυρα του Λονδίνου, «δεν μπορούσε να κατανοήσει τη σκληρότητα που προκάλεσε το θάνατό της», έλεγε η δήλωση.


Ο αδελφός του αρραβωνιαστικού της δήλωσε: «Αυτές οι άσκοπες πράξεις τρόμου πρέπει να σταματήσουν! Τι κάνει κάποιους να θέλουν να καταστρέψουν την ζωή των άλλων; Παρακαλώ ας ζήσει ο καθένας τη ζωή του στο έπακρο, είναι τόσο εύθραυστη και μπορεί να φύγει την οποιαδήποτε στιγμή»…


Μη σκέφτεσαι, μην ζητάς από κανέναν τον λόγο, μην ενεργείς. Απλά να είσαι «καλός άνθρωπος» και να ζήσεις την ζωή σου μέχρι ο τζιχαντιστής της γειτονιάς σου σε λιώσει κάτω από τις ρόδες του φωνάζοντας «αλλάχ ακμπάρ». (Αλλά και τότε θα αναρωτιέσαι "Μα γιατί να μην μπορούμε να ζήσουμε όόόλοι αγαπημένοι";)

Οι παραπάνω δηλώσεις συγγενών θυμάτων λένε πολλά. Δεν μπορούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν. Προσωπικά πιστεύω ότι ο ψυχισμός του δυτικού ανθρώπου έχει υποστεί κάποιου είδουςμετάλλαξη και δεν υπάρχει θεραπεία πλέον. Για αυτό καταλήγει σε ανούσιες «ευχές», τσιτάτα και παραμύθια της χαλιμάς, λες και αυτά θα εμποδίσουν (ή έστω θα προβληματίσουν!) τον επόμενο δολοφόνο.

Όλες αυτές οι θλιβερές προσευχές και οι ολονυκτίες με κεράκια, καρδούλες και αρκουδάκια είναι μια κραυγαλέα απόδειξη - και λειτουργούν και ως σινιάλο - προς τους τρομοκράτες ότι επιτίθενται σε μια αδύναμη χώρα που είναι ώριμη για κατάκτηση.

Μόνο ένας αφελής μπορεί να πιστέψει ότι η βρετανική κοινωνία θα ξυπνήσει ξαφνικά και θα αρχίσει να υιοθετεί λύσεις κοινής λογικής, ακριβώς επειδή επτά ακόμα ψυχές προστέθηκαν στην λίστα των θυμάτων. Όχι, η σκληρή αλήθεια είναι ότι αυτή η επίθεση δεν θα αλλάξει τίποτα. Ας είμαστε ρεαλιστές. Και ας προετοιμαζόμαστε ήδη για το επόμενο χτύπημα. Τα έχουμε ήδη πει αυτά.

Ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας ότι «ξαφνικά» θα ξεσηκωθεί ο κόσμος στην Βρετανία. Το ίδιο ισχύει και για την Γαλλία, την Γερμανία, το Βέλγιο, την Σουηδία και γενικά όλη την Δύση.

Όσοι περίμεναν ότι οι απανωτές δολοφονικές επιθέσεις φανατισμένων μωαμεθανών θα πυροδοτούσαν μια οργή και έναν«ξεσηκωμό» των Ευρωπαίων κατά της μουσουλμανικής εισβολής αλλά και κατά των πολιτικών τους που έκαναν κόλαση την ζωή τους,έπεσαν έξω.

Τίποτα δεν έγινε και προφανώς δεν θα γίνει. Και σε παιδικό σταθμό να μπουν αύριο τζιχαντιστές την ίδια αντίδραση θα δούμε. Κλάματα, «παγκόσμιο σοκ», αρκουδάκια και συναυλίες για την «αγάπη»..




Οι λαοί της Δυτικής Ευρώπης θέλουν να κατακτηθούν και να καταστραφούν από το Ισλάμ. Αυτό θέλουν. Μπορείτε να τα βάλετε με την πλύση εγκεφάλου, την προπαγάνδα, την τηλεόραση, τους πολιτικούς, την αριστερά, την Μέρκελ, τον Σόρος, τους Μασόνους, τους Εβραίους, και οτιδήποτε άλλο, αλλά η πραγματικότητα είναι αυτή.

Αυτό επέλεξαν οι άνθρωποι. Ή τουλάχιστον η πλειοψηφία των ανθρώπων που παίρνει στο λαιμό της και τους υπόλοιπους.


Το να προσποιούμαστε ότι η "Ευρώπη πρόκειται να ξυπνήσει τελικά" δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα.


Αλλά η επίθεση αυτή είχε και ένα, ας το πούμε, οξύμωρο.



Ένα αγαπημένο σύνθημα των λίμπεραλ / αριστερών είναι το"Χτίστε γέφυρες, όχι τοίχους" (“Build Bridges not Walls”). Το ειρωνικό είναι ότι οι δύο τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο τις τελευταίες εβδομάδες πραγματοποιήθηκαν και οι δύο σε γέφυρες! Λέτε οι τρομοκράτες να κορόιδευαν τους λίμπεραλ; Μάλλον.


Πριν από λίγες εβδομάδες είχαμε έναν ισλαμιστή τρομοκράτη να χτυπάει ανθρώπους στη Γέφυρα του Γουέστμινστερ και στη συνέχεια να προσπαθεί να μπει στο Κοινοβούλιο, πριν πυροβοληθεί. Αυτή τη φορά η επίθεση είναι ουσιαστικά η ίδια: περισσότεροι νεκροί σε άλλη γέφυρα. Ένας τρόπος ανάγνωσης αυτών των περιστατικών είναι ότι οι τρομοκράτες μας λένε να σπάσουμε τις γέφυρες και να χτίσουμε τοίχους! Θα έπρεπε να τους ακούσουμε.


 Πηγή: http://redskywarning.blogspot.gr/2017/06/blog-post_6.html

Φωνάξτε την Φρουρά!

Κι αν σου κάτσει;

Άρχισαν τα όργανα...
Σίγουρος ο Μακρόν...
Θα πάρει απάντηση η Λεπέν από τους Ευρωπαίους δημοκράτες...

Τρία πουλάκια κάθοταν

Ποιοι είναι αυτοί οι σίγουροι που λένε πως θα βγει ο Μακρόν;
Οι ίδιοι μήπως που έλεγαν πως θα χάσει το BREXIT;
ή μήπως αυτοί που έλεγαν πως θα επικρατήσει η Χίλαρυ;

Και αλήθεια...γιατί τόσος πόνος για το αν θα βγει ο Μακρόν;
μήπως γιατί υποστηρίζουν τόσο πολύ την "δήθεν" δημοκρατία τους;
ή μήπως φοβούνται πως αν συμβεί και στην Γαλλία αυτό που συνέβη με BREXIT και Τραμπ τότε δεν είμαστε πολύ μακριά από το ντόμινο που θα ξηλώσει τις φάμπρικες που έχουν στήσει τα τελευταία 40 χρόνια;

Γιατί τόσος πόνος των Γερμανών στο να χάσει η Λεπέν;
Τι έπαθαν οι Βρυξέλλες και βρίσκονται με κομμένη την ανάσα για το αν θα κερδίσει ο Μακρόν;
τους νοιάζει τι κάνει η Γαλλία;
η φοβούνται τι θα κάνουν αυτοί με τα μικρομάγαζα τους;

Θυμάστε μήπως πόσο σίγουροι ήταν με την επικράτηση της Χίλαρυ;
Θυμάστε μήπως τι έλεγαν για τον Τράμπ;
ποιον Τράμπ; μήπως αυτόν που παρακαλάνε τώρα να τους συναντήσει έστω και για μια φωτογραφία;
Θυμάστε τι έλεγαν τα εδώ παπαγαλάκια;
Φασίστας, ακροδεξιός, συντηρητικός και χίλια δύό άλλα....θυμάστε πόσες μέρες τους πήρε για να κάνουν τούμπες;
και τώρα είναι απλά...ο πλανητάρχης

Και πάλι βιάζονται....να βγάζουν νικητές...
και δεν σκέφτονται πως μπορεί να την ξαναπατήσουν
μετά τι θα λένε;

Τι είναι ο Μακρόν;
ένας Γάλλος Στουρνάρας είναι...τίποτα παραπάνω....τίποτα λιγότερο
ένας Γάλλος θιασώτης της παγκοσμιοποίησης και του νεοφιλευθερισμού

αλλά τι τους νοιάζει; ούτως η άλλως οι ίδιοι που τον στηρίζουν ήταν αυτοί που πριν μερικά χρόνια στήριζαν τον Ολάντ
Τον Ολάντ που έλεγαν πως θα αλλάξει την Ευρώπη
Και το μόνο που άλλαξε ήταν να αρχίσει η VESPA να σκέφτεται πως πρέπει να μεγαλώσει τις σέλες στα μοντέλα της ειδικά για κα@λωμένους προέδρους

Αυτοί στηρίζουν και τον Μακρόν...
Πολιτικοί και ΜΜΕ...

Και άντε ρε παλικάρια και τον βγάλατε τον Μακρόν...τι θα καταφέρετε; τι θα αλλάξει;
το μόνο που θα περιμένουμε είναι την επόμενη φορά που θα αναγκαστούμε να βάζουμε ως τίτλο "Je suis Paris"...και να συλλυπούμαστε τα θύματα της πολιτικής των ανοικτών συνόρων και της παγκοσμιοποίησης...τόσο καλά...

Γιατί όλα αυτά τα ζοφερά που βλέπουμε να έρχονται στο μέλλον της Ευρώπης δεν θα σταματήσουν αν δεν αλλάξουμε

Αλλά πως να αλλάξουν τα πράγματα;

Σήμερα το πρωί άκουσα από Έλληνα δημοσιογράφο να απορεί..."γιατί κάποιοι αντιστέκονται στην παγκοσμιοποίηση; τι θα καταφέρουν; είναι σαν να πηγαίνουν στην άκρη της θάλασσας και να διαμαρτύρονται πως δεν θέλουν παλίρροια...τι θα καταφέρουν;"

Μπορεί να έχει και δίκιο...αλλά εγώ θα το αντιστρέψω το παράδειγμα
άντε και δεν βγει η Λεπεν...άντε να πάρει 35% ή 40%...ε και;...στις επόμενες εκλογές θα την πάρει την προεδρία, ότι και να κάνουν....είναι σαν να πηγαίνουν οι ψευτοδημοκράτες μπροστά στην θάλασσα και να διαμαρτύρονται πως έχει παλίρροια! τι θα καταφέρουν...

Πηγή: http://www.greekalert.com/2017/04/blog-post_57.html

ΗΠΑ: Μαθήματα από τη «Μάχη του Μπέρκλεϊ». “The Times They Are A-Changin’” (αλλά από την άλλη)

Άρθρο του Michael Sebastian (Return of Kings)

Επεξήγηση όρων εις την ελληνικήν για καλύτερη κατανόηση: Όπου δείτε στο κείμενο «Δεξιά» (ή «Νέα Δεξιά»), βάλτε «ακροδεξιά». Όπου «συντηρητικοί», βάλτε «(ελαφρο)δεξιοί-νεοφιλελέ», όπου «λίμπεραλ» βάλτε «αριστεροί» και όπου «αριστεροί» βάλτε... «αριστεροί» ή έστω «ακρο-αριστεροί».




Η στιγμή που μια θηλυκιά antifa γρονθοκοπείται έχει γίνει viral. Πριν το νοκ-άουτ, είχε βγει στο facebook και είχε καυχηθεί ότι θα πάει στο Berkeley και θα πάρει "100 ναζιστικά σκάλπ"…




Το ιστορικό: Το περασμένο Σαββατοκύριακο ομάδες "antifa" επιτέθηκαν σε μία (ακόμη) ειρηνική συγκέντρωση οπαδών του Trump στο Berkeley της Καλιφόρνια. Ο στόχος της επίθεσης ήταν να στερηθούν οι υποστηρικτές του Trump του συνταγματικού τους δικαιώματος του συναθροίζεσθαι. Στο παρελθόν, οι «συντηρητικοί» βασίζονταν αποκλειστικά στις δυνάμεις επιβολής του νόμου για την προστασία τους. Για κάποιο λόγο, η αστυνομία του Μπέρκλεϊ δεν έκανε τίποτα. Έτσι έμειναν οι υποστηρικτές του Trump με μια επιλογή – να βάλουν την ουρά στα σκέλια και να φύγουν τρέχοντας ή να σταθούν και να πολεμήσουν ενάντια στους antifag. Σε αντίθεση με τους «συντηρητικούς» προκατόχους τους που θα είχαν υποχωρήσει, οι νέοι άνδρες ενός νέου εθνικιστικού κινήματος αντεπιτέθηκαν και σημείωσαν μια ιστορική νίκη.



Κάποια συμπεράσματα βγαίνουν από την «Μάχη του Μπέρκλεϊ» για το τι θα συμβεί στο μέλλον.




1. Οι ΗΠΑ έχουν τώρα ένα πραγματικό δεξιό κίνημα

Θρήνος στο twitter : "Οι Militias, οι alt right, οι nazi κλπ κέρδισαν σήμερα στο Μπέρκλεϊ. Ξεπέρασαν σε αριθμούς την αντιπολίτευση (αντισυγκέντρωση), ανταπέδωσαν και κράτησαν το κέντρο της πόλης. Η σημερινή Αμερική".





Ακολουθήστε
Shane Bauer
✔@shane_bauer


Militias, alt-right, nazis etc won today in Berkeley. They outnumbered the opposition, pushed it back, and held downtown. Today's America.
2:28 π.μ. - 16 Apr 2017

1.5921.592 Retweet
1.6821.682 "μου αρέσει"




Μέχρι πρόσφατα, οι ΗΠΑ δεν είχαν ένα πραγματικό δεξιό κίνημα. Ναι, είχαμε το Συντηρητικό Κίνημα, αλλά αυτό το κίνημα περιγράφεται με μεγαλύτερη ακρίβεια ως μια πιο μετριοπαθής εκδοχή του προοδευτικού κινήματος. Ο συντηρητισμός του σήμερα είναι ο λιμπεραλισμός πριν από δέκα χρόνια. Ένα αληθινό δεξιό κίνημα έχει ως στόχο όχι μόνο να διαφυλάξει όσα εξακολουθούν να υπάρχουν, αλλά να καταργήσει τον προοδευτισμό.

Η διαδήλωση του Μπέρκλεϊ αποδεικνύει ότι έχει σχηματιστεί ένα δεξιό κίνημα και ότι είναι αρκετά μεγάλο για να συγκεντρώσει μια σημαντική δύναμη για να πάρει μια πόλη που υπήρξε οχυρό της αριστεράς εδώ και δεκαετίες. Υπάρχουν κάποιοι που θέλουν να υποβαθμίσουν αυτό το κίνημα, με την ελπίδα ότι θα διαλυθεί ήσυχα. Κάνουν όνειρα.

2. Οι άνδρες είναι πλέον πρόθυμοι να μείνουν όρθιοι - κυριολεκτικά – και να υπερασπιστούν αυτό που πιστεύουν




Νέος θρήνος στο twitter : «Ελπίζω ότι η αριστερά συνειδητοποιεί ότι δεν έχει το πάνω χέρι στο Μπέρκλεϊ. Το είχε κάποτε. Τώρα.

Προβολή εικόνας στο Twitter



Ακολουθήστε
Shane Bauer
✔@shane_bauer


Charlie from Castro Valley: "I hope that the left realizes it doesn't have a stranglehold" on Berkeley. "They used to. Now
12:52 π.μ. - 16 Apr 2017

119119 Retweet
166166 "μου αρέσει"




Οι συντηρητικοί είναι πρόθυμοι να παρακολουθήσουν πατριωτικές ομιλίες, να ακούσουν ραδιοφωνικές συζητήσεις της all-right, ακόμη να κάνουν δωρεές σε συντηρητικούς χωρίς δράση, αλλά δεν ήταν ποτέ πρόθυμοι να σταθούν και να αντιμετωπίσουν την αριστερά στην πραγματικότητα.

Ένα πρόσφατο παράδειγμα της συντηρητικής ανικανότητας εμφανίστηκε στο Middlebury College. Ο Δρ Charles Murray, συγγραφέας του "The Bell Curve", κλήθηκε να μιλήσει από μια μικρή ομάδα φοιτητών. Ως παραχώρηση στους λίμπεραλ συμφοιτητές τους, οι φοιτητές κάλεσαν ακόμη έναν λίμπεραλ καθηγητή να «κοντράρει» τον Δρ Murray - μια παραχώρηση που η Αριστερά δεν κάνει ποτέ στους συντηρητικούς. Παρά την παραχώρηση, οι αριστεροί φοιτητές φώναζαν να φύγει ο Murray, οπότε αναγκάστηκε να φύγει (δες εδώ). Οι συντηρητικοί οπαδοί του Murray το μόνο που έκαναν ήταν να... τσιρίζουν εκ των υστέρων το facebook.

Η ανικανότητα του τσιρίσματος δεν είναι κάτι νέο για τους συντηρητικούς. Για σκεφτείτε: οι Συντηρητικοί είναι αυτοί που άφησαν όλο τον δυτικό πολιτισμό να καταστραφεί τα τελευταία 50 χρόνια. Μπορείτε να σκεφτείτε μια φορά που οι συντηρητικοί στάθηκαν να υπερασπιστούν με την φυσική τους παρουσία τις πεποιθήσεις τους; Μπορείτε να αναφέρετε μία φορά που συντηρητικοί διέλυσαν μια αριστερή διαμαρτυρία;

Η Νέας Δεξιά, ανεξάρτητα από τις άλλες αδυναμίες της, αποτελείται από νεαρούς άνδρες που είναι πρόθυμοι να υποστηρίξουν αυτό που πιστεύουν, έστω κι αν αυτό σημαίνει κυριολεκτικά να παλέψουν γι' αυτό.

3. Η Δεξιά μπορεί να έχει την οργάνωση των αριστερών



Τι δεν πάει καλά σε αυτή την φωτογραφία;


Η αριστερά στις ΗΠΑ ήταν πάντοτε καλά χρηματοδοτούμενη και οργανωμένη. Ο ρόλος του Σόρος και άλλων μεγάλων δωρητών στην υποκίνηση της "αντίδρασης" του αριστερού όχλου είναι θρυλικός. Ακόμη και στη δεκαετία του '60 και του '70, ομάδες όπως οι βίαιοι παράνομοι αριστεροί Weathermenχρηματοδοτήθηκαν από πλούσιους λίμπεραλς. Ενώ το συντηρητικό κίνημα είναι καλά χρηματοδοτημένο, το κίνημα της Νέας Δεξιάς δεν είναι. Ωστόσο, δεκάδες δεξιόστροφες ομάδες που κυμαίνονταν από Alt-Right ομάδες, πολιτοφυλακές, βετεράνους και το κίνημα Proud Boys του Gavin McInnes, ήταν σε θέση να κινητοποιηθούν γρήγορα και να αντιμετωπίσουν με τον καλύτερο τρόπο την Αριστερά.

4. Η Δεξιά δεν εξαρτάται από τον Trump




Ενώ ο λόγος της διαμαρτυρίας ήταν η στήριξη προς τον Trump, είναι προφανές ότι το νέο κίνημα της Δεξιάς είναι μεγαλύτερο από τον Trump. Το πλήθος του “Never Trump” τροφοδοτήθηκε από τη φαντασία ότι αν μπορούσαν απλά να νικήσουν τον Trump, το κίνημα της alt Right θα εξαφανιζόταν και τα μέλη του θα επέστρεφαν στο να ψηφίζουν συντηρητικούς όπως ο Marco Rubio. Αυτή η ιδέα ήταν πάντα λάθος. Ο Trump γαλβάνισε τη Δεξιά, αλλάδεν την δημιούργησε. Αυτή δημιουργήθηκε φυσικά ως μια αντίδραση στους χαμηλούς μισθούς, την κακή αγορά εργασίας και την μεταναστευτική πολιτική αντικατάστασης του πληθυσμού. Ο πραγματικός πυρήνας της Δεξιάς είναι ο εθνικισμός.




Η Δεξιά δεν έχει μόνο έναν ηγέτη. Αυτή αποτελεί μια δύναμη προς το παρόν, επειδή το κίνημα δεν μπορεί να καταρρεύσει εάν αφαιρεθεί η πλατφόρμα του ενός μόνο ατόμου. Αυτό είναι που προσπάθησε η ελίτ με την αποβολή του Milo από το Twitter και την επίθεση μέσω του Τύπου στον Richard Spencer. Τίποτα από τα δύο δεν κατάφερε να σταματήσει την άνοδο της Δεξιάς.

5. Οι Antifa και οι Δεξιοί παρουσιάζουν ο ένας τον άλλον σαν να μην είναι άνθρωποι



"Αντιφασισμός" και Pepsi


Η hippie κοπέλα που χτυπήθηκε στη μάχη του Μπέρκλεϊ δημοσίευσε στην σελίδα της στο Facebook ότι ανυπομονούσε να πάρει "100 ναζιστικά σκαλπ". Για αυτήν, οι εθνικιστές δεν είναι Αμερικανοί που έχουν δικαίωμα άποψης. Είναι υπάνθρωποι που δεν αξίζουν να υπάρχουν.

6. Αναμείνατε αύξηση της βίας



Stolen


Πρέπει να σημειώσουμε ότι οι υποκινητές της βίας ήταν οι antifa. Η εκδήλωση υπέρ του Trump θα είχε παραμείνει ειρηνική, αν οι antifa δεν είχαν επιτεθεί. Η μόνη διαφορά ήταν ότι οι Δεξιοί ήταν έτοιμοι να υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Οι antifa δεν πρόκειται να τα εγκαταλείψουν τόσο εύκολα. Θα επιστρέψουν. Έχουν ήδη καταφύγει σε σπρέι πιπεριού και μαχαιρώματα. Δεν υπάρχει λόγος να πιστεύουμε ότι δεν θα κλιμακώσουν τη βία σε μελλοντικές συγκρούσεις.

Συμπέρασμα:
Δεν είμαι ποτέ υπέρμαχος της πολιτικής βίας αλλά η Αριστερά κάνει αδύνατη μια ειρηνική συγκέντρωση όσων δεν συμφωνούν μαζί της. Σε αυτή την περίπτωση, έχουμε δικαίωμα - ακόμη και υποχρέωση - να υπερασπιστούμε τον εαυτό μας.

 Πηγή: http://redskywarning.blogspot.gr/2017/04/times-they-are-changin.html

            http://www.returnofkings.com/119602/the-battle-of-berkeley-signals-the-arrival-of-a-true-right-wing-movement