Καλοδεχούμενη η επιτυχία του AfD, αλλά ας κρατάμε μικρό καλάθι

  Η επιτυχία του ΑfD στις χθεσινές γερμανικές εκλογές έρχεται να προστεθεί σε μία ακολουθία εκλογικών αποτελεσμάτων που ενόχλησαν το παγκόσμιο κατεστημένο. Το BREXIT και η νίκη του Τραμπ ήταν τα σημαντικότερα εξ'αυτών.
 Οι άναρθρες ύβρεις και τα μοιρολόγια των διαφόρων καθεστωτικών απ'όλο το πολιτικό φάσμα ήταν αντιδράσεις 100% προβλέψιμες και ανάξιες λόγου.
 Ας κάνουν ομαδικές ψυχοθεραπείες μπας και χωνέψουν το χθεσινοβραδινό γερμανικό αποτέλεσμα. Πρόβλημά τους.

 Το θέμα είναι το ΑfD, και όχι οι γελοίοι καθεστωτικοί.
 Καταρχήν να τονίσουμε ότι τα περί "ναζισμού" που χρεώνονται στο εν λόγω κόμμα είναι γελοιότητες.
 Το AfD είναι ένα αντι-ισλαμικό, αντι-μεταναστευτικό ευρωσκεπτικιστικό κόμμα που εστιάζει στην ανάγκη διατήρησης της εθνικής ταυτότητας του λαού του. Παράλληλα είναι και φιλορωσικό, όπως συμβαίνει με αρκετά από αυτά τα κόμματα.
 Δεν έχει εκφράσει αντισημιτικές ή φυλετιστικές θέσεις (κάτι μάλλον αναμενόμενο αφού το νομικό πλαίσιο στην Γερμανία δεν αφήνει και πολλά περιθώρια... η δημοκρατία βλέπετε..). Το ακριβώς αντίθετο μάλλον ισχύει, αφού και μαύρους υποψηφίους έχει και ανοιχτά έχει εκφραστεί υπέρ του Ισραήλ..
Οι θέσεις του για το ζήτημα των ομοφυλοφίλων και του φιλελευθερισμού είναι νεφελώδεις. Συναρχηγός του κόμματος είναι μία δηλωμένη φιλελεύθερη ομοφυλόφιλη (που συζεί με μία μελαμψή Σριλανκέζα...) που έχει εργαστεί μεταξύ άλλων και στην Goldman-Sachs...
 Επίσης η ύπαρξη αυτής της ιδιότυπης διαρχίας στην ηγεσία του κόμματος δημιουργεί δικαιολογημένα ερωτηματικά για το μέλλον και την συνοχή του.
Ένα άλλο ενδιαφέρον στοιχείο είναι ότι το ΑfD αρχικά ξεκίνησε σαν ένα κόμμα που ησχολείτο σχεδόν αποκλειστικά με οικονομικά ζητήματα, και αργότερα προσέθεσε στην ρητορική του και τον αντιμεταναστευτικό/αντι-ισλαμικό λόγο όταν άρχισαν να φτάνουν στην Γερμανία τα καραβάνια των "προσφύγων".

 Τα παραπάνω χαρακτηριστικά του ΑfD θα πρέπει λοιπόν να μας κάνουν εξαιρετικά επιφυλακτικούς απέναντί του.
 Σίγουρα είναι θετικό όταν σε μία μεγάλη χώρα όπως η Γερμανία που μαστίζεται απ΄την νεοταξίτικη δικτατορία της πολιτικής ορθότητας, αναδεικνύεται τρίτη δύναμη με διψήφια ποσοστά ένα κόμμα με -έστω στοιχειώδεις- πατριωτικές θέσεις.
 Σίγουρα είναι μέγιστη αφέλεια το να απαιτούμε πιστοποιητικά ιδεολογικής καθαρότητας από οποιοδήποτε δυτικοευρωπαϊκό κόμμα.
 Είναι όμως εξίσου αφελές να αγνοούμε τα διόλου ευκαταφρόνητα γκρίζα σημεία στην εικόνα του AfD.

 Ας κρατάμε μικρό καλάθι λοιπόν, και ας αφήσουμε τους αλλόφρονες καθεστωτικούς να γκαρίζουν περί ναζισμού...

“Ο Κιμ Γιονγκ Ουν ποτέ δεν με απεκάλεσε λευκό σκουπίδι"...

Tου Vincent Law (AltRight)

Όλες οι ειδήσεις μιλάνε για την Κορέα, αλλά δεν παρακολουθώ πραγματικά την κατάσταση. Είμαι βέβαιος ότι είναι ενδιαφέρον από την πλευρά των πολεμικών παιχνιδιών. Η ιδέα η Βόρεια Κορέα να τοποθετήσει ένα πυρηνικό όπλο σε έναν ICBM (διηπειρωτικό βαλλιστικά πύραυλο) είναι κάτι που θα αλλάξει την δύναμη ισορροπίας στην Ανατολική Ασία και θα μπορούσε να οδηγήσει σε μια αναμέτρηση επικών διαστάσεων.

Τούτου λεχθέντος, δεν είμαι σίγουρος ότι θα δεχθώ αμάσητη ολόκληρη την αφήγηση περί "κακής Βόρειας Κορέας". Το έχω ακούσει τόσες φορές ήδη από τους συνήθεις υπόπτους. Θυμάμαι να ακούω πώς ο Σαντάμ ήταν κακός και ήθελε να ανατινάξει τον κόσμο. Θυμάμαι ότι άκουσα για τον Καντάφι, για τον Άσαντ, για τον Πούτιν και για τον Donald Trump επίσης.

Γενικά, έχω αναπτύξει ένα σκεπτικισμό για όποιο πόλεμο οι ψευταράδες των μέσων ενημέρωσης προσπαθούν να μας πλασάρουν στο όνομα των «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» ή της «παγκόσμιας ασφάλειας». Έχω αναπτύξει έναν χρυσό κανόνα που πάντα ακολουθώ.

Η κίνηση του Trump για την αντιμετώπιση της Κίνας τον οδήγησε να αντιμετωπίσει και τη Βόρεια Κορέα.

Σε αντίθεση με την κοινή γνώμη, οι δύο χώρες έχουν μια τεταμένη σχέση ως αποτέλεσμα του χτυπήματος του Κιμ στην φιλο-κινεζική ομάδα στην κυβέρνηση της Βόρειας Κορέας. Η Κίνα έχει μεταρρυθμίσει και καταστρέψει τους παλιούς τρόπους, ενώ ο Κίμ έχει μειώσει τους «μεταρρυθμιστές» μέσα στην κυβέρνηση.

Καλό για αυτόν. Το να ξεπουλιέσαι στην Νέα Παγκόσμια Τάξη φαίνεται ελκυστικό, αλλά παρουσιάζει μεγάλο κόστος για την εθνική κυριαρχία, όπως έδειξε η περίπτωση της ΕΣΣΔ.

Από αυτά που καταλαβαίνω, η Βόρεια Κορέα έχει πολλά εσωτερικά προβλήματα που συνδέονται κυρίως με το γεγονός ότι είναι διπλωματικά απομονωμένη. Η Βόρειος Κορέα είναι ως επί το πλείστον ορεινό έδαφος και δεν μπορεί να παράγει αρκετά τρόφιμα για να ταΐσει τους δικούς της. Έχουν ξεμείνει από άνθρακα και χωρίς την υποστήριξη της ΕΣΣΔ ή της Κίνας, έχουν βρεθεί στη γωνιά.

Έχουν επενδύσει σε μεγάλο βαθμό στον στρατό τους, εις βάρος των αυξανόμενων ανέσεων για τους πολίτες τους. Έχουν γίνει μια σύγχρονη Σπάρτη που βρίσκεται στα βουνά και έχει θέα προς τα νότια σύνορά της, την Αθήνα.






Εν τω μεταξύ, οι ελιγμοί του Trump εναντίον της Βόρειας Κορέας τον βοηθούν να διατηρήσει μια σκληρή εικόνα στο πλήθος των «Αμερικάνων πατριωτών». Αυτοί οι πρώην ψηφοφόροι του Μπους εξακολουθούν να θυμούνται ότι εκτός από το Ιράν, η Βόρεια Κορέα βρίσκεται κάπου στη λίστα των "άξονων των κακών χωρών" τις οποίες οι ΗΠΑ ορκίζονται να καταστρέψουν. Επομένως, έχει νόημα γιατί ο Trump κοιτάει στο εξωτερικό για να βελτιώσει την δημοτικότητά του στο εσωτερικό.

Αλλά δεν με νοιάζει πραγματικά η Βόρεια Κορέα.

Δεκάρα δεν θα έδινα εάν η Βόρεια Κορέα εισέβαλε στη Νότια Κορέα. Νομίζω ότι πολλοί άντρες της Νότιας Κορέας θα μπορούσαν ακόμη να επωφεληθούν από τη βορειοκορεατική κυριαρχία. Βλέπετε, όταν ήμουν στο κολέγιο, είχα φίλο έναν φοιτητή από τη Νότια Κορέα που μου είπε για το πόσο γρήγορα οφεμινισμός έχει καταλάβει τη νοτιοκορεάτικη κοινωνία. Αργότερα, έμαθα ότι μια παράξενη σέκτα μαγισσών (!) έχει εξαπλωθεί στη χώρα (την πρόεδρο της χώρας καθοδηγούσε ένας σαμάνος "κορεάτης Ρασπούτιν" & μετά τον θανατό του η κόρη του), γεγονός που επιβεβαίωσε στο μυαλό μου όλα όσα μου είπε. Οι περισσότεροι νοτιοκορεάτες που συνάντησα είναι αδύναμα μαλθακά αγόρια και αναμφισβήτητα η χώρα αντιμετωπίζει μια δημογραφική ύφεση.



Δεν θα ήταν καλύτερος ο κόσμος χωρίς το Kpop;

Αλλά είναι πλούσιοι. Το να έχεις τις ΗΠΑ να πληρώνουν για ένα μεγάλο κομμάτι των αμυντικών δαπανών τους είναι κάτι που βοηθά σίγουρα.

Αλλά ακόμα και χωρίς αυτό το γεγονός, τα πάνε καλά οικονομικά, υποθέτω. Ο καπιταλισμός και μια τεράστια αγορά στην Αμερική για τα φθηνότερα ηλεκτρονικά τους και τα αυτοκίνητά τους έχουν κάνει θαύματα στην οικονομία τους.

Οπότε, αυτό δεν είναι που έχει σημασία;
Αστειεύομαι.

Το μόνο πράγμα για το οποίο καταγγέλλω την Βόρεια Κορέα είναι ότι ο ηγέτης τους είναι χοντρός, παρόλο που οι απλοί άνθρωποι τα βγάζουν πέρα πολύ δύσκολα. Αλλά αυτό μπορεί να είναι μόνο η φωνή της «ισότητας» μέσα μου που μιλάει. Ίσως στην κουλτούρα τους να θεωρείται καλή τύχη να είσαι χοντρός και η στρογγυλή κοιλιά του Κιμ να θεωρείται ότι φέρνει καλή τύχη και περιουσία για ένα ολόκληρο έτος ή κάτι τέτοιο.

Δεν είμαι σίγουρος.

Αλλά ένα πράγμα που είμαι σίγουρος είναι ότι δεν σχεδιάζω να εμπλακώ συναισθηματικά στον πόλεμο προπαγάνδας για τη Βόρεια Κορέα. Ο Kim ποτέ δεν με αποκάλεσε "λευκό σκουπίδι". Ο Kimδεν γέμισε ποτέ στη χώρα μου με τριτοκοσμικούς μετανάστες για να αντικαταστήσει δημογραφικά εμένα και τους απογόνους μου. ΟKim ποτέ δεν έκανε τις γυναίκες στην χώρα μου παρανοϊκές φεμινίστριες. Ο Kim ποτέ δεν απαίτησε να μισώ τον εαυτό μου επειδή είμαι Λευκός.

Κατά την ταπεινή μου γνώμη, ο Κιμ είναι ένα καλό αγόρι που… "dindu nuffin” («δεν έκανε τίποτα», που λένε και οι έγχρωμοι…). Και αν θέλουν να φτιάξουν πυρηνικά για να εξασφαλίσουν ότι δεν θα έχουν την τύχη του Ghaddafi, λέω “ο θεός μαζί τους”. Μόλις τοποθετήσουν εκείνο το πυρηνικό όπλο σε ένα ICBM τότε οι πιθανότητες να υπάρξει ένας καυτός πόλεμος στην περιοχή πέφτει κοντά στο 0%. Τα πυρηνικά είναι υπέροχα στο να διατηρούν την ειρήνη...

 Πηγή: http://redskywarning.blogspot.gr/2017/09/kim-never-called-me-white-trash.html

Ερώτηση προς κ.Πολάκη: Ποιους μαυραγορίτες κυνήγησε το ΕΑΜ/ΕΛΑΣ κατά την Κατοχή; Πείτε μας, έστω και έναν...

Χθες, ο γνωστός "πολλά-βαρύς" συριζαίος Π.Πολάκης ξαναχτύπησε γράφοντας τα εξής:

"Οι κομμουνιστές στην κατοχή κυνηγούσαν μαυραγορίτες και δοσίλογους"

Καταρχήν, η χρήση του όρου δοσίλογος απ΄τον Πολάκη στερείται νοήματος διότι τότε το κομμουνιστοκίνητο ΕΑΜ/ΕΛΑΣ αποκαλούσε προδότες και δοσίλογους όλους αυτούς που δεν ήταν μαζί του.
Κοινώς ακολουθούσε την λογική "όποιος δεν είναι μαζί μας είναι εναντίον μας."
Ο τότε γ.γ. του ΚΚΕ Γιώργης Σιάντος το είχε πει ξεκάθαρα: Πας μη εαμίτης γκεσταπίτης.

Συνεπώς τα περί δοσίλογων είναι ιστορίες για αγρίους.


Αυτό όμως που έχει πολύ ενδιαφέρον είναι η αναφορά του Πολάκη στους μαυραγορίτες της Κατοχής.
Πέραν πάσης αμφισβήτησης, οι κατοχικοί μαυραγορίτες ήταν οι πλέον κατάπτυστοι, αφού το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι τους λιμοκτονούντες συμπατριώτες τους.

Αφού λοιπόν ο Πολάκης είπε ότι οι κομμουνιστές στην Κατοχή κυνηγούσαν τους μαυραγορίτες, ας κάνει τον κόπο να πει και κάποια σχετικά παραδείγματα με την απαιτούμενη ιστορική τεκμηρίωση.
Ας πει κάποια ονόματα μαυραγοριτών που κυνηγήθηκαν η ακόμα και εκτελέστηκαν απ΄τον ΕΛΑΣ.
Μιλάμε φυσικά για ανθρώπους που ήταν ΑΠΟΔΕΔΕΙΓΜΕΝΑ μαυραγορίτες.


Το μόνο σίγουρο είναι ότι η σχεδόν απόλυτη πλειοψηφία των θυμάτων του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ άνηκε στα φτωχότερα λαϊκά στρώματα..
Κάποια σχετικά στοιχεία έχουμε αναφέρει εδώ: http://istoriakatoxis.blogspot.gr/2012/11/blog-post_28.html

 Και αφού αναφερθήκαμε και στο ταξικόν στοιχείον της υπόθεσης, υπενθυμίζουμε ότι ο Πολάκης ήταν η πιο πρόσφατη ζωντανή επιβεβαίωση του ρητού: 

                   "Σαμπάνια χαβιάρι και Βελουχιώτη Άρη"!

     http://www.iefimerida.gr/news/266330/o-polakis-giortase-ta-genethlia-toy-me-toyrta-sokolata-kai-afrodi-oino-se-fonto-ari

«Φτου - φτου!», «χτύπα ξύλο!» και άλλα χρήσιμα σλόγκαν - ξόρκια για να αποτρέψετε νέο τρομοκρατικό κτύπημα

Η εποχή μας είναι υποτίθεται μία εποχή μετα-χριστιανική (και εν πολλοίς αντι-χριστιανική) και αυτό, σύμφωνα με τους ινστρούχτορες της νέας εποχής, είναι δείγμα «προόδου» και «εξέλιξης» της κοινωνίας μας. Σε μια τέτοια εποχή η πίστη χλευάζεται και οι άνθρωποι της πίστης (και για να είμαστε ειλικρινείς της χριστιανικής πίστης) σαρκάζονται, εξοβελίζονται από την δημόσια σφαίρα, περιθωριοποιούνται και στιγματίζονται ως «σκοταδιστές».



Κι όμως η πολιτικά ορθή / νεοταξική / αριστερή «χοντρή κυρία» που έχει κάτσει στο σβέρκο μας, μας βαράει με το καμουτσίκι και μας σέρνει στον γκρεμό, έχει συστήσει δικές της θρησκευτικές νόρμες, αλάθητα, ιερά σεβάσματα, δεισιδαιμονίες, ξόρκια και ξεματιάσματα.


Πάρτε παράδειγμα το τι ακολουθεί μετά από κάθε νέο τρομοκρατικό κτύπημα. Τα ίδια και τα ίδια χιλιοειπωμένα σλόγκαν γράφονται και ακούγονται από επώνυμους και ανώνυμους. «Δεν φοβόμαστε», «Είμαστε ενωμένοι», «Η αγάπη θα νικήσει», «Όχι στο μίσος» κλπ. Δεν ξέρω αν ξέχασα τίποτε. Φυσικά, παρακάμπτω το γεγονός ότι κάθε είδους ανάλογο σλόγκαν είναι ουδετεροποιημένο ιδεολογικά, άχρωμο και άγευστο, κάτι που δεν συμβαίνει, όταν υπάρχει (ή ακόμα και όταν δεν υπάρχει) κάποιο βίαιο επεισόδιο από τον χώρο της «ακροδεξιάς». Εκεί δεν αρκεί μια γενικόλογη, ουδέτερη αναφορά στο «μίσος», αλλά οι ταμπέλες βοούν και οι όχλοι ουρλιάζουν «όχι στους φασίστες», «όχι στους ναζί», «όχι στους λευκούς» (!) κλπ


Επανερχόμαστε στα ξόρκια. Γιατί περί ξορκιών μιλάμε. Ξόρκι είναι υποτίθεται μία λέξη ή φράση που θεωρείται ότι διώχνει το κακό πνεύμα. Στην συγκεκριμένη περίπτωση το κακό πνεύμα είναι οι «ενσωματωμένοι» τρομοκράτες της διπλανής πόρτας ή εισαγόμενοι που βρήκαν ανοιχτή την πόρτα (“open borders!”) και μπήκαν. Όλοι αυτοί που κινούνται στο σκοτάδι ετοιμάζοντας το νέο τους κτύπημα, υποτίθεται ότι εάν ακούσουν ανάλογα τρομακτικά και παντοδύναμα σλόγκαν / ξόρκια θα νεκρώσουν από τον φόβο τους (πιθανόν και να κατουρηθούν πάνω τους) και κάθε κακή τους σκέψη ή «αρνητική ενέργεια» θα διωχθεί.


Εγώ λοιπόν ο άπιστος και αιρετικός που δεν πιστεύω στα ξόρκια και στα ξεματιάσματα του νεοταξικού αριστερού νεο-σκοταδισμού, αμφισβητώ τους σοφούς του κόσμου τούτου και θέτω σε εξέταση με βάση την λογική (!) όλα τους τα κλισέ σλόγκαν – ξόρκια.


«Είμαστε ενωμένοι». Πολύ ωραία θα πει κι ο Αχμέντ της διπλανής πόρτας. Μαζευτείτε, συγκεντρωθείτε, να σας καθαρίσω καλύτερα. Δηλαδή, για να μιλήσουμε σοβαρά, ας υποθέσουμε ότι εισβάλει ένας αλαχακμπάρης κραδαίνοντας φαλτσέτα στο σπίτι μου, με σκοπό να κόψει σε φέτες εμένα, την γυναίκα μου και τα παιδιά μου. Εάν του πω «εμείς εδώ είμαστε ενωμένοι» θα γλιτώσω το πετσόκομα;






Εάν του πω «η αγάπη θα νικήσει», θα τον πείσω; Μήπως εάν τοποθετούσα στην είσοδο του σπιτιού μια κόκκινη καρδούλα, ένα ροζ κεράκι και ένα χαριτωμένο αρκουδάκι; Για να μιλήσουμε σοβαρά. Είναι υποχρεωμένος ο άλλος να δεχτεί και να συμφωνήσει ότι η αγάπη θα νικήσει; Γιατί δηλαδή, σώνει και καλά, θα νικήσει η αγάπη; Στημένο είναι το ματς; Εάν ο άλλος με την "διαφορετική κουλτούρα" (και με την φαλτσέτα), υποστηρίζει και γουστάρει το μίσος, δεν ακούγεται όλο αυτό το «η αγάπη θα νικήσει» λίγο μονοδιάστατο, απόλυτο, «φασιστικό» - και ναι! ρατσιστικό; Μην ξεχνάτε ότι είμαστε σε καιρούς εξύμνησης του σεβασμού στη "διαφορετικότητα". Σαν λες του φανατικού οπαδού μιας ποδοσφαιρικής ομάδας ότι σώνει και καλά θα νικήσει ο αιώνιος αντίπαλός του. Έχεις δικαίωμα να το κάνεις αυτό; (Βεβαίως για να μιλήσουμε ακόμα πιο σοβαρά, οι έννοιες «αγάπη» και «μίσος» είναι σχετικές και ερμηνεύονται κατά το δοκούν. Και ο άλλος θα σου πει ότι αγαπάει τον Αλλάχ και το νόμο του, ενώ εσύ ο άπιστος μισείς την Σαρία. Κάνοντάς σε φέτες λοιπόν σε κάνει να φύγεις από αυτό το «μίσος» και να έρθεις στην αληθινή «αγάπη». Μπορεί να μην ταιριάζει στην δική σου κοσμοαντίληψη, αλλά ο πιστός μιας θρησκείας θεωρεί τον εαυτό του κάτι σαν απόστολο της αγάπης…).


Τα παραπάνω ισχύουν και για το σλόγκαν / ξόρκι «Όχι στο μίσος».



Και πάμε στο «Δεν φοβόμαστε». Εδώ έχουμε, υποτίθεται, μια δήλωση θάρρους. Είναι όμως έτσι; Εάν σε σύρουν στο εκτελεστικό απόσπασμα και ετοιμάζεσαι να ακούσεις το πυρ, μπορείς να κάνεις τέτοιες δηλώσεις, εάν το λέει η καρδιά σου. Εάν όμως λάβεις μία πληροφορία ότι έρχεται ένα τσουνάμι σε λίγες ώρες και θα κτυπήσει την παραλιακή πόλη που βρίσκεσαι και παρόλα αυτά εσύ επιλέγεις να κάθεσαι ανέμελος κάτω από την ομπρελίτσα σου στην παραλία, κρατώντας σφικτά μαζί σου τα παιδιά σου, απαγγέλλοντας κάθε δυο δευτερόλεπτα, εν είδει μάντρα, το «δεν φοβόμαστε», δεν είσαι ατρόμητος, είσαι ηλίθιος και στην συγκεκριμένη περίπτωση δολοφόνος των παιδιών σου. Όχι μόνο παραμελείς να εποπτεύσεις και να προστατεύσεις τα παιδιά σου, αλλά εν γνώσει σου εκθέτεις ανθρώπινες υπάρξεις που σε εμπιστεύονται και για τις οποίες έχει απόλυτη ευθύνη, σε άμεσο κίνδυνο. Και ενώ σε νομικό επίπεδο, σε ολόκληρο τον σύγχρονο κόσμο, τέτοιες συμπεριφορές είναι ποινικά κολάσιμες, σε πολιτειακό / κοινωνικό επίπεδο, όταν ένα κράτος εκθέτει εν γνώσει του σε άμεσο κίνδυνο την ζωή των υπηκόων του, για τους οποίους υποτίθεται μεριμνά, όχι μόνο δεν δικάζεται, όχι μόνο δεν ανατρέπεται (!), όχι μόνο δεν στιγματίζεται, αλλά επαινείται (!!!) ως «δημοκρατικό», «προοδευτικό», «ανοιχτό» κλπ.


Τα δε τρομοκρατικά χτυπήματα, όλοι αυτοί οι εγκληματίες πολιτικάντηδες (σε αρραγή συνεργασία με τους κολαούζους τους καναλάρχες - mediaκράτορες και αντάμα με τους διάφορους «ακτιβιστές»), προσπαθούν να τα περάσουν ως «αναγκαίο κακό», σαν κάποιο ακραίο καιρικό φαινόμενο, κάτι σαν ένα χτύπημα της φύσης ή της «μοίρας». Εξ ου και η ανάγκη των ξορκιών.


Μόνο που στο επόμενο χτύπημα (που θα σπεύσουν να «καταδικάσουν» όλοι οι ηγέτες του «σύγχρονου κόσμου»), μπορεί να είναι το παιδί μου και το παιδί σου. Εσύ ή εγώ. Τι λες, θα έχει πιάσει το ξόρκι;


Η εγνωσμένη αποτελεσματικότητα των «φτου –φτου!», «μακριά από εμάς» και «χτύπα ξύλο» ως εγγυημένων αποτρεπτικών μέσων δυσμενών εξελίξεων στην ζωή μας εγγυάται ότι θα πιάσουν.

 Πηγή: http://redskywarning.blogspot.gr/2017/08/blog-post_21.html

Η βία είναι ο χρυσός κανόνας

«Χτίστε γέφυρες, όχι τείχη»

Για δεύτερη φορά μέσα σε λίγες εβδομάδες, μουσουλμάνοι τρομοκράτες έπληξαν το Λονδίνο. Αυτή τη φορά το κτύπημα έγινε με ένα λευκό φορτηγό που έτρεχε με μεγάλη ταχύτητα κατά μήκος της Γέφυρας του Λονδίνου, χτύπησε πεζούς, και μετά βγήκαν μέσα από αυτό τρομοκράτες και άρχισαν να μαχαιρώνουν με μανία ανθρώπους αδιάκριτα. Επτά δολοφονήθηκαν, ενώ άλλοι 50 βρίσκονται στο νοσοκομείο σοβαρά τραυματισμένοι. Μόλις έφτασαν ένοπλοι αστυνομικοί εκεί, τρεις από τους επιτιθέμενους πυροβολήθηκαν.

Είναι σίγουρο ότι οι ισλαμιστές θα καταφύγουν σε κάθε μέσο που είναι διαθέσιμο για να προκαλέσουν όσο το δυνατό περισσότερες δολοφονίες. Και καθώς ο αριθμός των επιθέσεων θα αυξάνεται στις δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες, η πίεση στις δυνάμεις ασφαλείας θα καταστεί ανυπέρβλητη, με αποτέλεσμα οι τρομοκράτες να χρησιμοποιούν ολοένα και πιο θανατηφόρα όπλα στους επόμενους στόχους τους.

Στην συγκεκριμένη επίθεση, υπάρχει ένα βίντεο που δείχνει κάποιους ανθρώπους να προσπαθούν να υπερασπιστούν τους εαυτούς τους και να επιτεθούν στους δολοφόνους ρίχνοντας καρέκλες. Ένας Ρουμάνος σεφ έχει γίνει ο ήρωας της επίθεσης του Λονδίνου, καθώς επιτέθηκε σε ένα δράστη και έσωσε 20 άτομα. Στην Κολωνία το βράδυ των μαζικών σεξουαλικών επιθέσεων από μουσουλμάνους μετανάστες, ήρωας αναδείχθηκε ένας Κροάτηςθυρωρός ξενοδοχείου. Στην τρομοκρατική επίθεση με φορτηγό στο Μόναχο ήρωας που πάλεψε άοπλος με νύχια και με δόντια με τον μακελάρη και έσωσε ζωές, ήταν ο Πολωνός οδηγός του φορτηγού. Ρουμάνος, Κροάτης, Πολωνός. Είναι αυτό ένα τυχαίο δείγμα ή δείχνει το πόσο μαλθακοί και ακίνδυνοι έχουν γίνει οι δυτικοευρωπαίοι άνδρες και πόσο ανθεκτικοί από την νεοταξική μόλυνση είναι ακόμη οι ανατολικοί; Ερώτημα θέτω.



Από την πλευρά τους οι δυτικές κυβερνήσεις έχουν την πεποίθηση ότι η υιοθέτηση μιας σκληρής προσέγγισης θα "αποξενώσει" τους μουσουλμάνους και θα ωθήσει κι άλλους στην αγκαλιά των φανατικών. Είτε πρόκειται περί πεποίθησης, είτε περίσυγκεκριμένης πολιτικής ατζέντας (προφανώς το δεύτερο), τα σημάδια αδυναμίας που εκπέμπονται από τους δυτικούς ηγέτες φαίνεται να ενθαρρύνουν περαιτέρω επιθέσεις, όπως το ίδιο κάνει βέβαια και η αξιολύπητη θέση της δυτικής ανθρωπομάζας, που δείχνει να δέχεται πλέον μοιρολατρικά (ή ακόμα και πιο διεστραμμένα, «εξαγνιστικά») το πολυπολιτιστικό της«πεπρωμένο», τονίζοντας μετά από κάθε τρομοκρατικό χτύπημα το πόσο «ανεκτική» είναι και πόσο «αγάπη» έχει.


Το παρακάτω βίντεο είναι χαρακτηριστικό της κατάστασης. Μελαμψός ασιάτης (!) σε εκπομπή του BBC εξεγείρεται φωνάζοντας «δεν είναι αυτή η Αγγλία που ξέραμε», «δεν βλέπετε ότι η μετανάστευση καταστρέφει την χώρα;», «βάλτε αυστηρά όρια στην μετανάστευση» και αποδοκιμάζεται. Αμέσως μετά μια λευκή κυρία πολιτικός (που ανήκει μάλιστα, στο "αντιμεταναστευτικό" UKIP!) αντιδράει μειλίχια ξεστομίζοντας το «πόσο ωφέλιμη είναι η μετανάστευση» και γνωρίζοντας την... αποθέωση από το κοινό(δείτε εδώ). Σημεία των καιρών.





Ένα από τα θύματα της επίθεσης στην Γέφυρα του Λονδίνου ήταν η Καναδή Christine Archibald. Πέθανε στα χέρια του αρραβωνιαστικού της.



Η οικογένεια της Archibald (η οποία βοηθούσε άστεγους) σε δήλωσή της παρότρυνε τους ανθρώπους να προσφέρουν εθελοντικά σε άστεγους καταφύγια στη μνήμη της. Η 30χρονη Archibald, η οποία πέθανε στη γέφυρα του Λονδίνου, «δεν μπορούσε να κατανοήσει τη σκληρότητα που προκάλεσε το θάνατό της», έλεγε η δήλωση.


Ο αδελφός του αρραβωνιαστικού της δήλωσε: «Αυτές οι άσκοπες πράξεις τρόμου πρέπει να σταματήσουν! Τι κάνει κάποιους να θέλουν να καταστρέψουν την ζωή των άλλων; Παρακαλώ ας ζήσει ο καθένας τη ζωή του στο έπακρο, είναι τόσο εύθραυστη και μπορεί να φύγει την οποιαδήποτε στιγμή»…


Μη σκέφτεσαι, μην ζητάς από κανέναν τον λόγο, μην ενεργείς. Απλά να είσαι «καλός άνθρωπος» και να ζήσεις την ζωή σου μέχρι ο τζιχαντιστής της γειτονιάς σου σε λιώσει κάτω από τις ρόδες του φωνάζοντας «αλλάχ ακμπάρ». (Αλλά και τότε θα αναρωτιέσαι "Μα γιατί να μην μπορούμε να ζήσουμε όόόλοι αγαπημένοι";)

Οι παραπάνω δηλώσεις συγγενών θυμάτων λένε πολλά. Δεν μπορούν ή δεν θέλουν να καταλάβουν. Προσωπικά πιστεύω ότι ο ψυχισμός του δυτικού ανθρώπου έχει υποστεί κάποιου είδουςμετάλλαξη και δεν υπάρχει θεραπεία πλέον. Για αυτό καταλήγει σε ανούσιες «ευχές», τσιτάτα και παραμύθια της χαλιμάς, λες και αυτά θα εμποδίσουν (ή έστω θα προβληματίσουν!) τον επόμενο δολοφόνο.

Όλες αυτές οι θλιβερές προσευχές και οι ολονυκτίες με κεράκια, καρδούλες και αρκουδάκια είναι μια κραυγαλέα απόδειξη - και λειτουργούν και ως σινιάλο - προς τους τρομοκράτες ότι επιτίθενται σε μια αδύναμη χώρα που είναι ώριμη για κατάκτηση.

Μόνο ένας αφελής μπορεί να πιστέψει ότι η βρετανική κοινωνία θα ξυπνήσει ξαφνικά και θα αρχίσει να υιοθετεί λύσεις κοινής λογικής, ακριβώς επειδή επτά ακόμα ψυχές προστέθηκαν στην λίστα των θυμάτων. Όχι, η σκληρή αλήθεια είναι ότι αυτή η επίθεση δεν θα αλλάξει τίποτα. Ας είμαστε ρεαλιστές. Και ας προετοιμαζόμαστε ήδη για το επόμενο χτύπημα. Τα έχουμε ήδη πει αυτά.

Ανήκει στην σφαίρα της φαντασίας ότι «ξαφνικά» θα ξεσηκωθεί ο κόσμος στην Βρετανία. Το ίδιο ισχύει και για την Γαλλία, την Γερμανία, το Βέλγιο, την Σουηδία και γενικά όλη την Δύση.

Όσοι περίμεναν ότι οι απανωτές δολοφονικές επιθέσεις φανατισμένων μωαμεθανών θα πυροδοτούσαν μια οργή και έναν«ξεσηκωμό» των Ευρωπαίων κατά της μουσουλμανικής εισβολής αλλά και κατά των πολιτικών τους που έκαναν κόλαση την ζωή τους,έπεσαν έξω.

Τίποτα δεν έγινε και προφανώς δεν θα γίνει. Και σε παιδικό σταθμό να μπουν αύριο τζιχαντιστές την ίδια αντίδραση θα δούμε. Κλάματα, «παγκόσμιο σοκ», αρκουδάκια και συναυλίες για την «αγάπη»..




Οι λαοί της Δυτικής Ευρώπης θέλουν να κατακτηθούν και να καταστραφούν από το Ισλάμ. Αυτό θέλουν. Μπορείτε να τα βάλετε με την πλύση εγκεφάλου, την προπαγάνδα, την τηλεόραση, τους πολιτικούς, την αριστερά, την Μέρκελ, τον Σόρος, τους Μασόνους, τους Εβραίους, και οτιδήποτε άλλο, αλλά η πραγματικότητα είναι αυτή.

Αυτό επέλεξαν οι άνθρωποι. Ή τουλάχιστον η πλειοψηφία των ανθρώπων που παίρνει στο λαιμό της και τους υπόλοιπους.


Το να προσποιούμαστε ότι η "Ευρώπη πρόκειται να ξυπνήσει τελικά" δεν φέρνει κανένα αποτέλεσμα.


Αλλά η επίθεση αυτή είχε και ένα, ας το πούμε, οξύμωρο.



Ένα αγαπημένο σύνθημα των λίμπεραλ / αριστερών είναι το"Χτίστε γέφυρες, όχι τοίχους" (“Build Bridges not Walls”). Το ειρωνικό είναι ότι οι δύο τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο τις τελευταίες εβδομάδες πραγματοποιήθηκαν και οι δύο σε γέφυρες! Λέτε οι τρομοκράτες να κορόιδευαν τους λίμπεραλ; Μάλλον.


Πριν από λίγες εβδομάδες είχαμε έναν ισλαμιστή τρομοκράτη να χτυπάει ανθρώπους στη Γέφυρα του Γουέστμινστερ και στη συνέχεια να προσπαθεί να μπει στο Κοινοβούλιο, πριν πυροβοληθεί. Αυτή τη φορά η επίθεση είναι ουσιαστικά η ίδια: περισσότεροι νεκροί σε άλλη γέφυρα. Ένας τρόπος ανάγνωσης αυτών των περιστατικών είναι ότι οι τρομοκράτες μας λένε να σπάσουμε τις γέφυρες και να χτίσουμε τοίχους! Θα έπρεπε να τους ακούσουμε.


 Πηγή: http://redskywarning.blogspot.gr/2017/06/blog-post_6.html

Φωνάξτε την Φρουρά!